Tag: woorden

Woorden zijn goud en lijmen

Ja, ja. Ik ben al een paar dagen op dreef als Artist in my own Residence. Inmiddels hebben Manon en ik ook kennis gemaakt met Tanja Hilgers, een inspirerende kruidenvakvrouw. Zij is als externe kunstenaar aanwezig bij Lokalen. Dorian, die alles organiseert, heeft hiermee een mooie match bedacht. Gisteren hebben we volledig coronaproof buiten een kopje thee zitten drinken, goed kennis gemaakt en ideeën uitgewisseld. Natuurlijk werd ik helemaal blij toen ik erachter kwam dat in een van de boekjes van Tanja ook rabarber voorkwam, want zoals jullie weten ben ik dol op rabarber. In de vroege ochtend had ik Manon feedback op een autobiografisch verhaal van haar gegeven en ging ik voor mezelf aan het brainstormen. Hoe kan ik op een ludieke manier meer bekendheid geven aan Verzinhoofd en het concept eromheen?

Rabarber komt overal voor! Foto: Rabarbara

Kaarten?

In eerste instantie dacht ik aan het maken van kaarten erover en die mensen opsturen. Als een grappige manier van reclame maken. Manon zou deze in haar prachtige stijl mooi kunnen tekenen. Na het kopje thee kwam ik thuis en ging ik zelf fanatiek aan de gang met pen en stiften. Misschien moet ik de kaarten ook wel zelf gaan vormgeven! Ik tekende en tekende en ging om 15 uur een middagdutje doen, want ik was vanaf 5 uur in de ochtend al druk bezig. Hoezo inspiratie op gekke tijdstippen?

Nu denk ik: werken kaarten wel? Ik heb al zoveel kaarten gemaakt de afgelopen jaren. Mensen vinden ze mooi, maar kopen ze niet snel. Kaarten zijn toch een beetje uit de mode en meer een persoonlijke fetisj. Ik heb er nog een hele voorraad van. Misschien dat ik daar iets mee kan doen. Dat ik mensen een kaart stuur die ik al heb en daar iets opschrijf over Verzinhoofd. Of ik vraag of ze mijn blog willen lezen. 

Kintsugi

Een van de kaarttekeningen die ik gefabriceerd heb, kan ik wel mooi gebruiken voor bij dit blog. Het betreft er een die reclame moet maken voor mijn workshop ‘Schrijf glans aan je barst’. Ik geloof namelijk dat je je barsten kan helen met woorden. Denk daarbij aan de Japanse kunstvorm Kintsugi, waarbij kapot servies met goud gelijmd wordt en daarmee een perfecte imperfectie wordt. Voor mij zijn woorden ook goud waard en lijmen ze de gebroken gedachten in mijn hoofd. Ik denk dat dat voor meer mensen kan gelden. En ik denk ook dat het mijn missie is om dat te verkondigen. Nee, ik weet dat het mijn missie is om dat te verkondigen. Hoe volbreng ik deze missie en krijg ik mensen zo gek dat ze bij mij aankloppen voor kennis over een vaardigheid die ik heel mijn leven al uitoefen? Meer exposure, meer fans die over mijn vaardigheden praten en anderen erop attenderen en gericht potentiële geïnteresseerden benaderen. 

Exposure

Organisaties en mensen hier in Lichtenvoorde en omgeving waarvan ik vermoed dat ze mij verder kunnen/willen helpen, heb ik zondag een mail gestuurd. Van een enkeling heb ik al antwoord. Met één zelfs al een gesprek gepland. Natuurlijk moet ik niet vergeten dat we op het moment in een rare tijd leven, met een nog strengere gedeeltelijke lockdown die gisteren afgekondigd is. Veel hebben nu wel andere dingen aan hun hoofd en andere prioriteiten. Wat niet wegneemt dat ik blijf dromen en blijf doorgaan. Dat is nodig. Juist in deze tijden, waarin we dreigen te verzanden in angst en beperkingen. 

Grotere kringen

In ieder geval is Lokalen bereid deze maand mijn project te volgen en enkele van mijn blogs te delen. Daarmee bereik ik weer mensen van buiten mijn eigen netwerk, al zal er wel veel overlap in zitten. Maarreh…alle beetjes helpen! En ik ben blij dat de steen die ik in de vijver gooi steeds grotere kringen maakt. Zie je mij ook groeien?

Kaartontwerp die de kern van mijn boodschap uitbeeldt. Foto: Rabarbara

Waarom ik naakt ben (geworden) in mijn woorden

Wat vertel je wel en wat niet over jezelf op het internet? Hoever ga je met het blootleggen van je ziel en zaligheid? Veel mensen worstelen met deze vraag. En ik heb hem mijzelf ook regelmatig gesteld. Ik merk dat ik steeds naakter en naakter word en wil worden in mijn woorden. Alsof alle gêne weg aan het vallen is en ik de wereld wil laten zien ‘Dit ben ik! Dit is Rabarbara!”

Coming out

Dit proces is niet vanzelf gegaan. Ik ben er al jaren en jaren mee bezig. Al voordat social media alle aandacht van de mensheid opslokte. Toen mijn blogcarrière nog in de prille kinderschoenen stond, blogde ik onder pseudoniem over mijn ware gedachten en gevoelens omtrent het overlijden van een goede vriend en ex-geliefde. De reacties die ik hierop kreeg, waren zo hartverwarmend dat ik het jammer vond dat ik mijn lezer niet kon laten zien wie de echte persoon achter die verhalen was. Vandaar dat ik na een paar maanden een ‘coming out’ had en mijn ware gezicht liet zien.

Expressionist

Maar hoe waar was dat gezicht? Ik bleef bloggen onder steeds andere namen over dat wat mij bezighield. De ene keer met wat meer afstand tot mezelf door humor te gebruiken, dan weer wat ik echt voelde en ook weleens over compleet iemand of iets anders. Natuurlijk ben ik ook bang (geweest) voor de reacties van anderen. En dat ben ik nog steeds af en toe. Maar de drang om mij te uiten is sterker. De drang om te tonen wat er in mij leeft, is zo sterk dat ze als vanzelf in woorden gegoten wordt. Ik ben een echte expressionist. Wat erin zit moet eruit. 

Vereenvoudigde kracht

Voor alles wat eruit komt, neem ik de tijd. Mijn geleefde leven tot nu toe. Soms ontplof ik in het moment, maar meestal laat ik de beschrijvenswaardige gebeurtenis even bezinken. Daarna geef ik er woorden aan. In hoeverre dat kan tenminste. Niet aan alles kan en wil ik woorden geven. Sommige emoties en gedachten zijn tussen de regels door te lezen. En soms kan ik iets pas woorden geven als ik het zelf verwerkt heb en dan ook niet altijd door letterlijk het gebeuren te beschrijven, maar met symbolen ervoor. Heel cliché soms, maar ik vind dat dat mag. Taal hoeft niet moeilijk te zijn om diepgang te kennen.  In de eenvoud schuilt juist vereenvoudigde kracht. Zo gebruik ik bijvoorbeeld regen voor tranen en storm voor ruzie. Zon voor lachen en vliegen voor vrijheid. Niet alles is uit te drukken in taal. Hoewel ze voor mij wel de basis van mijn bestaan is. 

Wonen in woorden

Ik pleit voor persoonlijke verhalen. In mijn werk voor de krant en voor Rabarbara wil ik dat mensen vertellen en schrijven over hun echte gedachten en emoties. Hoe kan ik dat van hun verlangen als ik mezelf maar blijf verstoppen? Hoe geloofwaardig ben ik dan? Want je verstoppen in taal kan ook heel goed. Middels symbolen en abstractheden. Door met je hoofd te schrijven en niet met je hart.

Ik laat je in mijn ziel kijken, want daarmee raak ik je. Het risico is dat mensen mij willen of gaan vertrappen. Maar voor die mensen doe ik het niet. Ik doe het in eerste instantie voor mezelf, omdat ik wil zijn wie ik ben. Ik woon in mijn woorden. En ik doe het voor de mensen die erdoor geraakt willen en kunnen worden en voor hen die mij beter willen leren kennen. De rest schiet maar raak en roddelt maar dat het een lieve lust is. Dat zouden ze zonder deze naaktheid ook wel doen. Sommige mensen vinden altijd wel een excuus om je te kwetsen en zwart te maken. Enneh…ik heb al zoveel tranen vergoten. Die paar kunnen er ook nog wel bij!

Naakt

Mijn naaktheid in woorden heeft te maken met mijn missie: ware woorden geven aan dat wat mijzelf en anderen beweegt. En woordliefhebbers te leren ware woorden te geven aan dat wat in hen leeft. Zonder gêne. Waarom zou je je voor jezelf schamen? Als een paal boven water staat dat als je je niet mooier voordoet dan je bent je echter en duurzamer contact hebt met je mede-aardbewoners. Dat draagt bij aan je geluk. En dat geluk heb je (gedeeltelijk) zelf in de (schrijf)hand. Daarom ben ik naakt en word ik naakter. Daarom ben ik Rabarbara.

Het was een lange weg om tot ‘woordnaaktheid’ te komen. Foto: Boef