Tag: verzinhoofd

Doof de geest niet uit

Het is weer eens iets voorbij middernacht en ik ben klaarwakker. Straks heb ik een interview met de krant over mijn project van deze maand. Annekée komt mij dan duchtig aan de tand voelen en gaat haar mooie woorden geven aan mijn verhaal. Ik kijk ernaar uit. Net heb ik de ‘Dankdag van 4 november’ van dominee Hans Hinkamp op internet bekeken. De woorden ‘doof de geest niet uit’ blijven nahangen. Gisteren had ik een inspirerend gesprek met hem over Verzinhoofd en wat mijn boodschap is (woorden zijn goud en lijmen barsten). Ook hebben we gesproken over zijn visie op het geloof en de kerk. Blij verheugd deed ik na afloop boodschappen bij de Albert Heijn. Het gewone leven gaat door en ik moet ook deze maand mijn bijdrage doen aan het huishouden. “Ik ga niet naar de hel! Ik mag mijn visie in de kerk verkondigen!”, lachte ik in mijzelf en ik huppelde nog net niet. Om nu in dit blog een heel relaas over God te houden en wat het geloof voor mij is, voert te ver. Ik vraag mij namelijk af: bestaat God wel, wie is hij dan, zou hij geweest zijn of wil hij zijn? Wat ik wel weet: Verzinhoofd is mijn Bijbel.

Zingeving

De afgelopen maanden heb ik mij verdiept in autobiografisch schrijven en de betekenis ervan voor mensen. Wat duidelijk naar voren komt in alle literatuur is dat mensen op vroegere of latere leeftijd op zoek zijn naar zingeving. Ze lopen met vragen rond als ‘Wie ben ik?’ En ‘Waarom leef ik?’. Lang, lang geleden gaven de kerk, mythen of andere verhalen antwoord op deze vraag. Gaf Het Woord van God of de Goden/Godinnen sturing aan ieders leven. Tegenwoordig zijn we teruggeworpen op onszelf. Geven we onszelf woorden, schrijven we onze eigen verhalen en mythen. Of liever gezegd: dat zouden we willen. Niet iedereen bezit de kracht of gave om woorden aan zichzelf of zijn of haar leven te geven. Autobiografisch schrijven kan daarbij een middel zijn. Autobiografisch schrijven biedt de mogelijkheid tot het schrijven van je eigen levensdoel.

Eigen mythe

Als je de rode draad van de gebeurtenissen in je leven duidelijk hebt, als je weet wat je gedaan hebt, waarom dat is en wat de lijnen zijn die zinvolle verbindingen hebben aangebracht kan er een enorme rust over je heen komen. Het hoeft niet eens echt waar te zijn, als het voor jou maar klopt, als je je eigen waarheid maar duidelijk hebt. Dan weet je waarom je leeft. Of nee. Nu raaskal ik. Ik weet niet of het antwoord op die vraag ooit gegeven wordt. Of we ooit het mysterie van het leven kunnen of mogen doorgronden. Wat ik wel weet is dat ik gedreven word. Gedreven door iets wat groter en sterker is dan ikzelf. Gedreven door iets waardoor ik Verzinhoofd in de wereld wil zetten. Niet dat iedereen mijn Verzinhoofd moet lezen. Nee. Ik wil dat iedereen zijn eigen Verzinhoofd schrijft. Zijn eigen metafoor voor het leven kiest en zo wat meer rust en vrede ervaart. Wat meer (zelf)liefde voelt. Verzinhoofd is een voorbeeld van je eigen mythe leven. Ik leef mijn eigen mythe. Dat lucht op en heeft mij bevrijd van zorgen en wargedachten.

Liefdesbrief

Hoe mooi zou het zijn als we allemaal onze eigen mythe zouden kunnen en mogen leven? Als we zien dat we allemaal Goden en Godinnen zijn? Dat we onszelf kunnen troosten met onze eigen woorden. Dus pak pen en papier en begin met schrijven. Een liefdesbrief aan jezelf. Niemand hoeft hem te lezen. De woorden zijn troost voor jou. Jou alleen.

Dominee Hans Hinkamp steekt heel symbolisch het licht aan. Foto: Rabarbara

Artist in my own Residence

Het is nog donker. Erg vroeg in de ochtend, net niet midden in de nacht. De maand november is gestart en het is de tweede volle maan van deze maand. Een bijzonder fenomeen dat ongeveer eens in de drie jaar voorkomt. Ze zeggen dat vannacht de sluier tussen de ‘normale’ en de ‘geestelijke’ wereld heel dun is. Misschien dat ik daarom zo vol inspiratie zit. 

Houvast

November staat in het teken van ‘Artist in my own Residence’. Onze huiskamer heb ik omgetoverd tot een creatief broeinest. Eigenlijk zou ik samen met Manon bij Lokalen zitten, maar het lot/het leven/de wereld beslist anders. Corona heerst nog steeds overal en slaat toe. Ze grijpt grillig om zich heen. Ook in mijn naaste omgeving. Dat stemt mij verdrietig, maakt mij soms wanhopig. Waarom? Toch wil ik de moed niet opgeven. Daarom zoek ik houvast. Houvast in woorden. Houvast in tekeningen. Houvast in mijn droom in dat wat ik voor de wereld kan en wil betekenen. 

Onze huiskamer is een creatief broeinest geworden. Foto: Rabarbara

Windmolens

Ik weet, ik ben maar een nietig mens. En ik kan en wil de last van de wereld niet op mijn schouders dragen. Waar ik wel voor wil gaan is een liefdevolle directe omgeving. Sommigen vinden mij een struisvogel, omdat ik wegloop van de harde realiteit, mijn kop in het zand steek voor de gemene taferelen die zich afspelen. Maar ik weet dat als ik die strak in de ogen kijk, ik geen leven heb. En dat die realiteit mijn realiteit niet is. Soms voel ik mij net Don Quichot die tegen windmolens vecht. Met dit verschil: ik kan mijn windmolens tot leven wekken. Ze omtoveren tot draken en die verslaan.

Dragon Dreaming

Komende maand ga ik nadenken over mijn concept rond ‘Verzinhoofd’. Hoe ik daarmee de wereld kan veroveren. Ok. Misschien is dat iets te enthousiast. Hoe ik daarmee mijn naaste omgeving kan veroveren. Hé…dat heb ik al gedaan. Ik ben verder dan gedacht. Poging drie: Hoe ik daarmee de Achterhoek kan veroveren dan. Ja. Misschien is dat wel een goed begin. 

Tijdens een sessie Dragon Dreaming met Anke heb ik er al een keer diep over nagedacht en de te nemen stappen op gele post-its gezet en die op posters geplakt en gethematiseerd. Die posters hangen nu in mijn woonkamer. Een aantal zaken heb ik al in gang gezet. Zaterdag rond ik bijvoorbeeld mijn opleiding ‘Schrijven als therapeutisch middel’ bij SPSO af die daar mooi bij aansluit. Ik heb al een een lessenreeks ontworpen en een opzet voor een inzichtgevende workshop gemaakt. Het is nu wachten op de feedback. Dan kan ik de puntjes op de i zetten.

Het is de bedoeling dat Verzinhoofd op een hoger level komt. Foto: Rabarbara

Sparren

Ik ga veel sparren met Manon. Zij werkt aan een autobiografisch prentenboek. Dus dat sluit mooi aan. Ook ga ik mijn gedachten delen met Dorian en andere mensen van Lokalen. Verder heb ik een paar mensen bij mij thuis uitgenodigd en hoop ik met een aantal organisaties te kunnen videobellen. Als jij nog een suggestie hebt, houd ik mij aanbevolen. Over het hele proces ga ik bloggen, maar ook posts delen op social media. Als je nieuwsgierig bent: volg mij vooral ook daar!

Zo. Het is nog steeds donker. Ik hoor wel al wat vogels in de tuin fluiten. Prince, ons parkietje, fluit terug. Ik zit in een goede energie. Nu ga ik weer snel in mijn schriftjes schrijven, tekenen en kleuren. Ik hoop over een maand mijn Verzinhoofdconcept naar een hoger level getild te hebben.  Duim je voor me?

Autobiografisch schrijven vormt de kern van mijn concept Verzinhoofd. Foto: Anja Onstenk

Lancering ‘Verzinhoofd’

Het is een miraculeus en voldaan gevoel om je eigen gedachten letterlijk en daarmee ook figuurlijk in de hand(en) te hebben. Gedachten die je jaren tot in den treure herkauwd hebt, eigenlijk niet wilde doorslikken, maar uiteindelijk omgevormd hebt tot een klein en fraai kunstwerk. Wat zeg ik nu? Klein kunstwerk? Groot bedoel ik uiteraard! Met haar 30 centimeter bij 30 centimeter is ‘Verzinhoofd’ een boek geworden waar je niet omheen kunt. Ik heb haar zelf vormgegeven en laten drukken bij Blurb. Het resultaat mag er meer dan zeker zijn! Liever had ik plaatselijke ondernemers de opdracht gegund in deze rare tijden, maar daar had ik de financiën niet voor. 

Afgelopen vrijdag kwamen de twintig boeken per post. Met UPS. Ik heb een kleine oplage later drukken. Speciaal voor de liefhebbers, met enkele reserve-exemplaren voor eventuele toekomstige kopers. Niet iedereen had zo’n dikke portemonnee dat ze deze luxe uitvoering konden bekostigen, waarvoor alle begrip. Voor hen had ik nog een fijn e-book in de aanbieding. 

Fans

Bij mijn fans in Lichtenvoorde ben ik dezelfde avond nog op de fiets langs geweest om het boek persoonlijk te overhandigen. Vandaag vrolijk trappend in het zonnetje op pad naar Bredevoort. Mijn familie die in het westen woont, stuur ik ‘Verzinhoofd’ op per post en enkele andere vrienden en kennissen komen binnenkort theedrinken en haar ophalen. 

Als ‘lancering’ heb ik een filmpje opgenomen dat ik op Facebook en Instagram heb gedeeld. Helaas kon ik het niet uploaden op dit blog. Ik denk dat het bestand te groot is. Op het filmpje heb ik veel lieve en hartverwarmende reacties gehad. Iets waar ik erg dankbaar voor ben. 

Op de top

Met ‘Verzinhoofd’ heb ik mijn zegje gedaan en kan ik eindelijk voluit ademen. Mijn leven (tot nu toe) is in perspectief gezet. Er komen vast wel andere boeken met nieuwe perspectieven, want zo is het leven. Een bergslingerweggetje met zijpaadjes en dwalingen. Voor mijn gevoel sta ik nu op de top van de berg en kijk ik rond met een frisse en fruitige blik. Hoger hoef ik niet te klimmen. Ik heb alles al. Maar misschien wacht er een nieuwe uitdaging op mij, moet ik nog een top halen of sla ik mijn vleugels uit en ga ik vliegen tussen de sterren? Wie zal het zeggen?

Wat ik wel kan zeggen is dat ik blij ben en dat ik geboft heb. Geboft met alle mensen die op mijn pad zijn gekomen en die mij de hand hebben gereikt. Nu is het mijn beurt om hen en anderen de hand te reiken. En dat doe ik met dit boek, met mijn woordenkracht en mijn hart. Ook met de verhaaltjes op dit blog. Dus blijf mij lezen! 

‘Verzinhoofd’ is een boek om trots op te zijn

Twee sprookjes die ‘Verzinhoofd’ niet haalden: laat het monster zien!

Goede afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed. Niemand, op haar ouders na, wist dat ze kaal was. Ze zorgde ervoor dat ze altijd stiekem de pruik op kon zetten en dat hij goed zat. Als mensen spraken over het naar de kapper gaan, deed ze leuk met de gesprekken mee. Terwijl ze nooit naar de kapper ging. 

Op een dag werd ze verliefd op een jongen. Dat vond ze heel moeilijk. Want ’s nachts deed ze haar pruik altijd af. Zou ze ooit wel met deze jongen kunnen trouwen? Zou hij dat wel willen met haar met dat lelijke kale hoofd? In het begin verzon ze smoesjes om niet te blijven slapen en lijmde ze de pruik met extra veel lijm op haar hoofd. 

Op een dag viel de pruik van haar hoofd. De jongen zag het. Het meisje vluchtte weg naar haar ouders. Ze huilde en huilde. De jongen kwam haar achterna. Hij hield van haar en wilde haar helpen. Hij vond haar mooi. Ook zonder pruik. En zo leerde het meisje dat ze kaal ook mooi was. Langzaamaan vertelde ze de mensen dat ze kaal was en dat ze een pruik droeg. Niemand vond het erg. En er kwam een dag dat ze haar pruik afdeed. Haar kale hoofd glom in de zon. De mensen vonden haar kale hoofd mooi en gingen allemaal hun haren afknippen om zo mooi te zijn als zij. Het meisje was er verbaasd over en ging haar hoofd steeds beter verzorgen. Ze smeerde er verf op en gaf hem soms een kleurtje met verf. Ze stak de draak met haar kale hoofd en iedereen moest erom lachen en bewonderde haar daarom.

Alle pruiken in het land werden verboden toen de koning zag hoe gelukkig het land was met de kale hoofden van iedereen. Er waren ook mensen die geen schoenen meer gingen dragen of die hun masker afzetten. De wereld werd er een stuk mooier en echter door. 

Slechte afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed, alleen als ze ging slapen. Op een dag toen ze voor het slapen gaan haar pruik afdeed, zag ze dat er iemand voor haar slaapkamerraam stond met een fototoestel. Hij maakte een foto van haar in pyjama met haar kale hoofd. De volgende dag stond het op de voorpagina van de krant. Het meisje durfde haar huis niet meer uit en sloot zichzelf op. Ze at dagen niet meer, want haar koelkast was leeg. Ze kon alleen nog maar water drinken. In haar brievenbus vond ze allemaal haatbrieven en lelijke tekeningen van mensen die haar lelijke en stom vonden. Het meisje huilde en huilde. Lag alleen in bed en haatte haar pruik. Ze deed de gordijnen goed dicht, want iedereen stond onder haar raam. Sommigen gooiden stenen tegen haar raam. 

Het meisje was doodongelukkig en bang om te leven. Ze ging bijna dood. Tot er op een dag een roze brief in de brievenbus lag. Hij viel op, want hij was heel groot. Hoe hij er doorheen had kunnen vallen, was een raadsel. Het meisje las de brief. Er stonden allemaal lieve woorden in van een meisje dat ook kaal was. Dat meisje vond haar lief en had medelijden met haar. In de brief had ze allemaal hartjes gestopt. Deze hartjes gingen voor het meisje dansen en zingen en gaven het meisje moed. Er zijn dus nog meer kale meisjes in het land! Ze besloot dat ze die allemaal wilde ontmoeten. 

Ze verbrandde haar pruik, smeerde haar hoofd vol vet en ging naar buiten, de joelende menigte in. De hartjes dansten om haar heen en zongen lieve liedjes. De mensen waren verbaasd: hoe kon zo’n lelijk meisje toch hartjes om zich heen hebben dansen? De hartjes begeleidden het meisje naar het paleis van de koning. Daar maakte ze een diepe buiging voordat ze de trap opliep. De deur ging boven open en de koning stond erachter. Hij verwelkomde haar, sprak het volk vermanend toe en gaf haar een lintje. Een lintje, omdat ze naar buiten was gekomen met haar kale hoofd. En een lintje, omdat er in zijn land heel veel kale mensen wonen. Hij vroeg het meisje of zij een boek over haar kaalheid wilde schrijven, zodat iedereen begreep hoe moeilijk het was om daarmee te leven. Dat deed het meisje. De mensen lazen het boek en er kwam begrip. Kale mensen werden niet meer gepest.

Wat kan er allemaal gebeuren als je ‘het monster’ in je laat zien? Foto: Anja Onstenk

Ongepubliceerd onverzonnen sprookje: is het echt herfst?

Wegens succes nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje!

(Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!)

Er was eens een meisje dat ver kon zien. Verder dan haar eigen neus en ook verder dan die van anderen. Soms deed dat haar schrikken en werd ze bang. Was dat wat ze zag wel waar? Klopte dat wel? Zo zag ze soms dat iemand verdrietig was. Zoals laatst de Paarse Boom. Maar toen ze het aan hem vroeg, zei hij:”Nee hoor, ik ben niet verdrietig.” “Maar waarom laat je dan al je bladeren vallen?”, vroeg het meisje. “Omdat het herfst is,” antwoordde de Paarse Boom. Het meisje dacht na. Het was inderdaad herfst, dus bladeren vallen inderdaad van de bomen. “Maar toch, toch is de Paarse Boom verdrietig,” dacht het meisje, “De bladeren die hij verliest zijn minder rood dan alle andere jaren.” 

Het meisje besloot dat ze de boom in zijn waarde zou laten. Hij mocht zijn eigen verdriet hebben en stilletjes in zichzelf huilen. Zij zou extra lief voor hem zijn. Ze ging de boom wat vaker water geven en af en toe een praatje met hem maken of lekker even knuffelen. Toen het een jaar later weer herfst was, hadden de bladeren een rodere kleur. Het meisje was blij, maar zei niks tegen de Paarse Boom. Ze keek ver. Verder dan haar neus. En wist dat het goed was.

Het meisje is lief voor de verdrietige boom. Foto: Anja Onstenk

‘Verzinhoofd’ voorgedragen bij Ruïne-sessie

Van het een komt het ander. Vorige week interviewde ik Paul van Druten over zijn initiatief om muzikanten en dichters te filmen bij een ruïne in Miste. Dit om de ‘intelligente lockdown’ door te komen. Tijdens het gesprek vroeg hij of ik ook zin had om mee te doen aan zijn project. Daar hoefde ik helemaal niet over na te denken. ‘Ja, dat lijkt mij leuk!’ tetterde ik enthousiast in de telefoon die op speaker stond. En zo geschiedde.

Ik bereidde mij grondig voor voor mijn optreden en fietste er in jurk met blote benen naartoe. Achteraf was dat veel te koud. Toen ik weer thuis kwam, was ik verkleumd en heb ik maar gelijk een warme douche genomen. Mijn benen prikten ervan, maar ik had het er maar wat graag voor over.

Hieronder het krantenartikel en het filmpje.

Elna 22-04-2020.

Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Liedjes in je hoofd: een sprookje dat ‘Verzinhoofd’ niet haalde

Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen op mijn blog, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!

Liedjes in je hoofd

Er was eens een meisje met liedjes die in haar hoofd zongen. Meestal waren dat liedjes van de radio. De radio had ze de hele dag en nacht aanstaan. Als ze wakker was, danste ze op blote voeten op de liedjes in de woonkamer. De vloer was van licht wit parket en er uitermate geschikt voor. Als ze wilde slapen, toverden de liedjes schitterende lichtpuntjes in haar soms donkere dromen. Dat gaf haar de nachtrust die ze zo hard nodig had.

Vaak was er één regel die uit het liedje sprong, zo haar hoofd in. Die bleef er dan een poosje in hangen. Bijvoorbeeld: ”Als de dromen haar bedriegen, denkt ze dat ze het verkeerd begrepen heeft.” Ze verzon er met haar verzinhoofd dan een heel verhaal omheen. In dit geval over bedriegende dromen. Een mooi, maar triest verhaal. Soms schreef ze zelf een liedje. Als ze heel blij of heel verdrietig was. De muziek kon ze dan niet horen, maar de woorden klonken ritmisch in haar hoofd. Soms luisterde ze de liedjes met de regels van haar leven allemaal achter elkaar. Dan voelde ze zich gedragen en begrepen. Dan wist ze dat er een hoger doel was.

Muziek toverde ruimte in haar hoofd. Muziek zorgde ervoor dat ze niet alleen was als ze zich alleen voelde. Muziek liet haar dansen. Dansen door het leven en haar dromen. Haar woorden werden daardoor muziek voor anderen. Zonder geluid, maar wel luisterrijk gezelschap. Ze dansten in het hoofd van de ander. In jouw hoofd.

Rabarbara danst op de woorden in haar hoofd. Foto: Anja Onstenk

Recensies Verzinhoofd

Het was een gewaagde sprong in het grote en onbekende diepe om in deze angstige crisistijd mijn e-book ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te lanceren, maar het was een interne noodzaak en ik zocht naar lichtpuntjes. Lichtpuntjes voor mezelf en de mensen die ik liefheb en misschien wel wat (of heel veel?) onbekenden. En die lichtpuntjes kreeg ik. Binnen een paar uur verkocht ik er meer dan ik had durven dromen. Een paar dagen later stroomden er verschillende positieve reacties binnen, die mij raakten en blij maakten. Deze wil ik graag met jullie delen. Mochten jullie nog niet over de streep getrokken zijn, dan mogen deze lieve recensies jullie misschien sterken. Voor 2,99 euro is het boek te bestellen via een mail naar info@rabarbara.nl.

Lieve reacties

“Heel mooi beschreven, Barbara. Dit moest er ook nog een keer uit hè.  Als dat voor jou belangrijk is, is het sowieso goed. En ja, schrijven kan je. Het is ook boeiend! En uniek. De lengte is ook goed, naar mijn bescheiden mening. En overigens denk ik, dat het ook over een poosje nog de moeite waard zal zijn om dit te laten drukken. Het heeft een bepaalde potentie. Alweer naar mijn bescheiden mening. Sommige mensen zullen het kunnen invoelen. Anderen kunnen er ook iets van leren.”

“Je hele ziel en zaligheid, open, ontroerend, mooi om te lezen.”

”Ik heb het boek gisteren in één ruk vanaf mijn pc uitgelezen. Boeiend. Echt. Boosheid om dat wat anders is miskent wordt. Herkenning wat dat met jou (mij) doet.”

“Prachtig! Heel mooi! Als je het ooit uitgeeft zou ik er wel tekeningen bij willen maken die het geheel nog betoverender maken. Mooi hoe je vele kanten van (hoog)gevoeligheid omschrijft, herken er veel van. Mooi ook hoe je je eigen geschiedenis erin verweeft.”

“Hallo Barbara, Op deze stille zondagmorgen heb ik toch doorgelezen in je e-book. Wat een reis heb jij gemaakt! Zo te lezen kom je van ver en heb je nu een mooi evenwicht gevonden. Moedig en hier en daar herkenbaar. Je hebt een grote fantasie en verbeeldingskracht en dat is zowel een talent als een valkuil, zoals je gemerkt heb in je leven. Dankjewel dat je dit wilt delen. Ja, schrijven is heilzaam en fijn – en geeft nieuwe inzichten. Dat weet ik uit ervaring ook. Dus laten we lekker doorgaan met schrijven! Hartelijke groet en blijf gezond!”

Een gedicht uit ‘Verzinhoofd’.