Tag: verzinhoofd

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk

2020: de wereld ziet de inhoud van mijn rugzak

Ja hoor! Ik heb alles overleefd! Daar ben ik blij om. Jullie ook? Iedereen weet dat ik niet zo’n fan van de feestdagen ben. Het is mij altijd teveel een ‘gezellig moeten zijn’. Toch hebben Boef en ik er dit jaar met familie en samen wat moois van gemaakt. Ondanks de maatregelen waar we rekening mee dienden te houden. Natuurlijk moest ik weer huilen, maar het is niet anders. Mijn naasten zijn er inmiddels aangewend. Tot mijn grote verbazing had ik gisteren plotseling een opruim- en schoonmaakwoede en heb ik meer in het huishouden gedaan dan het afgelopen half jaar. Ik heb maar aan die drang gehoor gegeven, want als je de geest krijgt, moet je er naar luisteren. Ook als dat inhoudt dat je plotseling als een gek de trap stofzuigt, met een sopje door het huis banjert en allerlei dozen gaat uitzoeken. Zelf was ik er wel blij om, eindelijk wat orde in de chaos. Ook al creëerde ik met die orde ook weer nieuwe en onbedoelde chaos.  Boef moest er wel om lachen, maar liet mij gewoon mijn gang gaan. Inmiddels weet hij dat die buien vanzelf overwaaien en dat ik alleen maar in de weerstand ga als hij er een stokje voor probeert te steken. 

Wat heb ik gedaan?

Het is nu Derde Kerstdag en ik luister naar de Top 2000 en kom weer in de bezinningsroes. Wat heb ik afgelopen jaar allemaal gedaan en wat wil ik komend jaar gaan doen? Als ik alles zo overzie is er in 2020 veel gebeurd. In de wereld, maar ook met Rabarbara. Ik heb van alles ondernomen: verdiepende gesprekken gevoerd met Lieke over de sprookjescursus die ik in 2019 gevolgd heb, Verzinhoofd geschreven en uitgebracht, veel brieven aan fans gepend, twee keer opgetreden bij Paul van Druten, veel samengewerkt met de Bibliotheek, een mooie klus van de Gemeente Oost Gelre, een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ gevolgd bij Arianne, vakliteratuur gelezen, leuke mensen geïnterviewd voor (te) Gek, leuke mensen geïnterviewd voor Achterhoek Nieuws, een workshop Dragon Dreaming bij Anke gevolgd, Artist in Residence bij Lokalen geweest, met een hele pagina in de krant gestaan, veel post rondgebracht, mij spiritueel ontwikkeld, in kerken rondgehangen, bij Sharon onder hypnose geweest, op vakantie gegaan en nog veel en veel meer. De wereld was in crisis, maar ik ben gewoon doorgegaan, heb mijn dingen gedaan en heb ook geprobeerd voor mensen die het moeilijk hadden wat te betekenen. Binnen de grenzen die ik heb, want als je jezelf weggeeft heb je niks (meer). 

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan de wereld heb laten zien en dat ik gevoeld heb dat mensen ondanks dat van mij houden. Of misschien juist wel daarom. Ik voel mij opgelucht en gezien. Ik kan eindelijk volledig mijzelf zijn en hoef mij nergens meer voor te schamen. Al doe ik dat af en toe natuurlijk wel, want ik kan echt onmogelijk zijn (vraag maar aan Boef). 

Wat ga ik doen?

In januari laat ik bij Drukkerij Loor een kleine oplage van ‘Verzinhoofd’ drukken. Ria Tuenter gaf mij de tip. Op deze manier kan ik het boek ook voor een normale prijs aanbieden, want dat daar een markt voor is, is mij inmiddels wel duidelijk. Niet iedereen wil een e-book en niet iedereen kan zich de luxe-editie veroorloven. En aangezien ik ook al een lessenreeks en workshop in de planning heb staan en van plan ben om nog veel meer met ‘Verzinhoofd’ naar buiten te treden is het handig om ook een voorraad boeken voor een schappelijke prijs te hebben. Ik ben nu nog aan het nadenken hoe ik de officiële overhandiging van dit eerste exemplaar ga doen. Mijn hele plan de campagne is in duigen gevallen door de tweede lockdown. Wellicht dat ik er nog een creatieve oplossing voor ga bedenken, of alles nog even uitstel. Even kijken hoe het loopt en corona zich ontwikkeld. 

Verder ben ik van plan om in 2021 op dezelfde voet verder te bloggen: persoonlijk, eerlijk en vol humor. Mijn lezersaantal groeit en ik hoop dat dat het geval blijft, dat steeds meer mensen de weg naar Rabarbara weten te vinden en zich wentelen in mijn woorden. Ik wens jullie allemaal goeds, moois en lekkers voor 2021. Dat je voelt dat ook jouw imperfectie er mag zijn. Dat je voelt dat taal kan troosten. Dat ik er voor je ben op dit blog. Ook voor mezelf natuurlijk, want al schrijvend begrijp ik mijn eigen motieven beter. Laten we samen in woorden wonen. Lekker knus.

2020 was het jaar dat ik de inhoud van mijn rugzak aan
de wereld liet zien. Foto: Anja Onstenk

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

Optreden in de Oude Calixtuskerk

Nieuw avontuur! Vanochtend ging in met Paul van Druten op pad om een filmpje over Verzinhoofd op te nemen in de Oude Calixtus in Groenlo. Het was een hele bijzondere ervaring om dit mee te mogen maken. Heel mooi om in een kerk mijn sprookjes te mogen voordragen. Paul was heel geduldig, want ik heb de neiging om nogal snel te praten. Hij maande mij tot rust en het laatste sprookje kon ik zelfs in één take opnemen. Dankjewel Paul voor dit mooie podium! Ik voel mij nu een ware woordENkunstenaar!

Onverzonnen sprookjes in de Oude Calixtuskerk voordragen.

Doof de geest niet uit

Het is weer eens iets voorbij middernacht en ik ben klaarwakker. Straks heb ik een interview met de krant over mijn project van deze maand. Annekée komt mij dan duchtig aan de tand voelen en gaat haar mooie woorden geven aan mijn verhaal. Ik kijk ernaar uit. Net heb ik de ‘Dankdag van 4 november’ van dominee Hans Hinkamp op internet bekeken. De woorden ‘doof de geest niet uit’ blijven nahangen. Gisteren had ik een inspirerend gesprek met hem over Verzinhoofd en wat mijn boodschap is (woorden zijn goud en lijmen barsten). Ook hebben we gesproken over zijn visie op het geloof en de kerk. Blij verheugd deed ik na afloop boodschappen bij de Albert Heijn. Het gewone leven gaat door en ik moet ook deze maand mijn bijdrage doen aan het huishouden. “Ik ga niet naar de hel! Ik mag mijn visie in de kerk verkondigen!”, lachte ik in mijzelf en ik huppelde nog net niet. Om nu in dit blog een heel relaas over God te houden en wat het geloof voor mij is, voert te ver. Ik vraag mij namelijk af: bestaat God wel, wie is hij dan, zou hij geweest zijn of wil hij zijn? Wat ik wel weet: Verzinhoofd is mijn Bijbel.

Zingeving

De afgelopen maanden heb ik mij verdiept in autobiografisch schrijven en de betekenis ervan voor mensen. Wat duidelijk naar voren komt in alle literatuur is dat mensen op vroegere of latere leeftijd op zoek zijn naar zingeving. Ze lopen met vragen rond als ‘Wie ben ik?’ En ‘Waarom leef ik?’. Lang, lang geleden gaven de kerk, mythen of andere verhalen antwoord op deze vraag. Gaf Het Woord van God of de Goden/Godinnen sturing aan ieders leven. Tegenwoordig zijn we teruggeworpen op onszelf. Geven we onszelf woorden, schrijven we onze eigen verhalen en mythen. Of liever gezegd: dat zouden we willen. Niet iedereen bezit de kracht of gave om woorden aan zichzelf of zijn of haar leven te geven. Autobiografisch schrijven kan daarbij een middel zijn. Autobiografisch schrijven biedt de mogelijkheid tot het schrijven van je eigen levensdoel.

Eigen mythe

Als je de rode draad van de gebeurtenissen in je leven duidelijk hebt, als je weet wat je gedaan hebt, waarom dat is en wat de lijnen zijn die zinvolle verbindingen hebben aangebracht kan er een enorme rust over je heen komen. Het hoeft niet eens echt waar te zijn, als het voor jou maar klopt, als je je eigen waarheid maar duidelijk hebt. Dan weet je waarom je leeft. Of nee. Nu raaskal ik. Ik weet niet of het antwoord op die vraag ooit gegeven wordt. Of we ooit het mysterie van het leven kunnen of mogen doorgronden. Wat ik wel weet is dat ik gedreven word. Gedreven door iets wat groter en sterker is dan ikzelf. Gedreven door iets waardoor ik Verzinhoofd in de wereld wil zetten. Niet dat iedereen mijn Verzinhoofd moet lezen. Nee. Ik wil dat iedereen zijn eigen Verzinhoofd schrijft. Zijn eigen metafoor voor het leven kiest en zo wat meer rust en vrede ervaart. Wat meer (zelf)liefde voelt. Verzinhoofd is een voorbeeld van je eigen mythe leven. Ik leef mijn eigen mythe. Dat lucht op en heeft mij bevrijd van zorgen en wargedachten.

Liefdesbrief

Hoe mooi zou het zijn als we allemaal onze eigen mythe zouden kunnen en mogen leven? Als we zien dat we allemaal Goden en Godinnen zijn? Dat we onszelf kunnen troosten met onze eigen woorden. Dus pak pen en papier en begin met schrijven. Een liefdesbrief aan jezelf. Niemand hoeft hem te lezen. De woorden zijn troost voor jou. Jou alleen.

Dominee Hans Hinkamp steekt heel symbolisch het licht aan. Foto: Rabarbara

Artist in my own Residence

Het is nog donker. Erg vroeg in de ochtend, net niet midden in de nacht. De maand november is gestart en het is de tweede volle maan van deze maand. Een bijzonder fenomeen dat ongeveer eens in de drie jaar voorkomt. Ze zeggen dat vannacht de sluier tussen de ‘normale’ en de ‘geestelijke’ wereld heel dun is. Misschien dat ik daarom zo vol inspiratie zit. 

Houvast

November staat in het teken van ‘Artist in my own Residence’. Onze huiskamer heb ik omgetoverd tot een creatief broeinest. Eigenlijk zou ik samen met Manon bij Lokalen zitten, maar het lot/het leven/de wereld beslist anders. Corona heerst nog steeds overal en slaat toe. Ze grijpt grillig om zich heen. Ook in mijn naaste omgeving. Dat stemt mij verdrietig, maakt mij soms wanhopig. Waarom? Toch wil ik de moed niet opgeven. Daarom zoek ik houvast. Houvast in woorden. Houvast in tekeningen. Houvast in mijn droom in dat wat ik voor de wereld kan en wil betekenen. 

Onze huiskamer is een creatief broeinest geworden. Foto: Rabarbara

Windmolens

Ik weet, ik ben maar een nietig mens. En ik kan en wil de last van de wereld niet op mijn schouders dragen. Waar ik wel voor wil gaan is een liefdevolle directe omgeving. Sommigen vinden mij een struisvogel, omdat ik wegloop van de harde realiteit, mijn kop in het zand steek voor de gemene taferelen die zich afspelen. Maar ik weet dat als ik die strak in de ogen kijk, ik geen leven heb. En dat die realiteit mijn realiteit niet is. Soms voel ik mij net Don Quichot die tegen windmolens vecht. Met dit verschil: ik kan mijn windmolens tot leven wekken. Ze omtoveren tot draken en die verslaan.

Dragon Dreaming

Komende maand ga ik nadenken over mijn concept rond ‘Verzinhoofd’. Hoe ik daarmee de wereld kan veroveren. Ok. Misschien is dat iets te enthousiast. Hoe ik daarmee mijn naaste omgeving kan veroveren. Hé…dat heb ik al gedaan. Ik ben verder dan gedacht. Poging drie: Hoe ik daarmee de Achterhoek kan veroveren dan. Ja. Misschien is dat wel een goed begin. 

Tijdens een sessie Dragon Dreaming met Anke heb ik er al een keer diep over nagedacht en de te nemen stappen op gele post-its gezet en die op posters geplakt en gethematiseerd. Die posters hangen nu in mijn woonkamer. Een aantal zaken heb ik al in gang gezet. Zaterdag rond ik bijvoorbeeld mijn opleiding ‘Schrijven als therapeutisch middel’ bij SPSO af die daar mooi bij aansluit. Ik heb al een een lessenreeks ontworpen en een opzet voor een inzichtgevende workshop gemaakt. Het is nu wachten op de feedback. Dan kan ik de puntjes op de i zetten.

Het is de bedoeling dat Verzinhoofd op een hoger level komt. Foto: Rabarbara

Sparren

Ik ga veel sparren met Manon. Zij werkt aan een autobiografisch prentenboek. Dus dat sluit mooi aan. Ook ga ik mijn gedachten delen met Dorian en andere mensen van Lokalen. Verder heb ik een paar mensen bij mij thuis uitgenodigd en hoop ik met een aantal organisaties te kunnen videobellen. Als jij nog een suggestie hebt, houd ik mij aanbevolen. Over het hele proces ga ik bloggen, maar ook posts delen op social media. Als je nieuwsgierig bent: volg mij vooral ook daar!

Zo. Het is nog steeds donker. Ik hoor wel al wat vogels in de tuin fluiten. Prince, ons parkietje, fluit terug. Ik zit in een goede energie. Nu ga ik weer snel in mijn schriftjes schrijven, tekenen en kleuren. Ik hoop over een maand mijn Verzinhoofdconcept naar een hoger level getild te hebben.  Duim je voor me?

Autobiografisch schrijven vormt de kern van mijn concept Verzinhoofd. Foto: Anja Onstenk

Lancering ‘Verzinhoofd’

Het is een miraculeus en voldaan gevoel om je eigen gedachten letterlijk en daarmee ook figuurlijk in de hand(en) te hebben. Gedachten die je jaren tot in den treure herkauwd hebt, eigenlijk niet wilde doorslikken, maar uiteindelijk omgevormd hebt tot een klein en fraai kunstwerk. Wat zeg ik nu? Klein kunstwerk? Groot bedoel ik uiteraard! Met haar 30 centimeter bij 30 centimeter is ‘Verzinhoofd’ een boek geworden waar je niet omheen kunt. Ik heb haar zelf vormgegeven en laten drukken bij Blurb. Het resultaat mag er meer dan zeker zijn! Liever had ik plaatselijke ondernemers de opdracht gegund in deze rare tijden, maar daar had ik de financiën niet voor. 

Afgelopen vrijdag kwamen de twintig boeken per post. Met UPS. Ik heb een kleine oplage later drukken. Speciaal voor de liefhebbers, met enkele reserve-exemplaren voor eventuele toekomstige kopers. Niet iedereen had zo’n dikke portemonnee dat ze deze luxe uitvoering konden bekostigen, waarvoor alle begrip. Voor hen had ik nog een fijn e-book in de aanbieding. 

Fans

Bij mijn fans in Lichtenvoorde ben ik dezelfde avond nog op de fiets langs geweest om het boek persoonlijk te overhandigen. Vandaag vrolijk trappend in het zonnetje op pad naar Bredevoort. Mijn familie die in het westen woont, stuur ik ‘Verzinhoofd’ op per post en enkele andere vrienden en kennissen komen binnenkort theedrinken en haar ophalen. 

Als ‘lancering’ heb ik een filmpje opgenomen dat ik op Facebook en Instagram heb gedeeld. Helaas kon ik het niet uploaden op dit blog. Ik denk dat het bestand te groot is. Op het filmpje heb ik veel lieve en hartverwarmende reacties gehad. Iets waar ik erg dankbaar voor ben. 

Op de top

Met ‘Verzinhoofd’ heb ik mijn zegje gedaan en kan ik eindelijk voluit ademen. Mijn leven (tot nu toe) is in perspectief gezet. Er komen vast wel andere boeken met nieuwe perspectieven, want zo is het leven. Een bergslingerweggetje met zijpaadjes en dwalingen. Voor mijn gevoel sta ik nu op de top van de berg en kijk ik rond met een frisse en fruitige blik. Hoger hoef ik niet te klimmen. Ik heb alles al. Maar misschien wacht er een nieuwe uitdaging op mij, moet ik nog een top halen of sla ik mijn vleugels uit en ga ik vliegen tussen de sterren? Wie zal het zeggen?

Wat ik wel kan zeggen is dat ik blij ben en dat ik geboft heb. Geboft met alle mensen die op mijn pad zijn gekomen en die mij de hand hebben gereikt. Nu is het mijn beurt om hen en anderen de hand te reiken. En dat doe ik met dit boek, met mijn woordenkracht en mijn hart. Ook met de verhaaltjes op dit blog. Dus blijf mij lezen! 

‘Verzinhoofd’ is een boek om trots op te zijn

Twee sprookjes die ‘Verzinhoofd’ niet haalden: laat het monster zien!

Goede afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed. Niemand, op haar ouders na, wist dat ze kaal was. Ze zorgde ervoor dat ze altijd stiekem de pruik op kon zetten en dat hij goed zat. Als mensen spraken over het naar de kapper gaan, deed ze leuk met de gesprekken mee. Terwijl ze nooit naar de kapper ging. 

Op een dag werd ze verliefd op een jongen. Dat vond ze heel moeilijk. Want ’s nachts deed ze haar pruik altijd af. Zou ze ooit wel met deze jongen kunnen trouwen? Zou hij dat wel willen met haar met dat lelijke kale hoofd? In het begin verzon ze smoesjes om niet te blijven slapen en lijmde ze de pruik met extra veel lijm op haar hoofd. 

Op een dag viel de pruik van haar hoofd. De jongen zag het. Het meisje vluchtte weg naar haar ouders. Ze huilde en huilde. De jongen kwam haar achterna. Hij hield van haar en wilde haar helpen. Hij vond haar mooi. Ook zonder pruik. En zo leerde het meisje dat ze kaal ook mooi was. Langzaamaan vertelde ze de mensen dat ze kaal was en dat ze een pruik droeg. Niemand vond het erg. En er kwam een dag dat ze haar pruik afdeed. Haar kale hoofd glom in de zon. De mensen vonden haar kale hoofd mooi en gingen allemaal hun haren afknippen om zo mooi te zijn als zij. Het meisje was er verbaasd over en ging haar hoofd steeds beter verzorgen. Ze smeerde er verf op en gaf hem soms een kleurtje met verf. Ze stak de draak met haar kale hoofd en iedereen moest erom lachen en bewonderde haar daarom.

Alle pruiken in het land werden verboden toen de koning zag hoe gelukkig het land was met de kale hoofden van iedereen. Er waren ook mensen die geen schoenen meer gingen dragen of die hun masker afzetten. De wereld werd er een stuk mooier en echter door. 

Slechte afloop

Eind goed, kaal goed.

Er was eens een meisje dat kaal was. Dat vond ze heel erg. Ze schaamde zich er erg voor en droeg daarom een pruik die ze nooit afdeed, alleen als ze ging slapen. Op een dag toen ze voor het slapen gaan haar pruik afdeed, zag ze dat er iemand voor haar slaapkamerraam stond met een fototoestel. Hij maakte een foto van haar in pyjama met haar kale hoofd. De volgende dag stond het op de voorpagina van de krant. Het meisje durfde haar huis niet meer uit en sloot zichzelf op. Ze at dagen niet meer, want haar koelkast was leeg. Ze kon alleen nog maar water drinken. In haar brievenbus vond ze allemaal haatbrieven en lelijke tekeningen van mensen die haar lelijke en stom vonden. Het meisje huilde en huilde. Lag alleen in bed en haatte haar pruik. Ze deed de gordijnen goed dicht, want iedereen stond onder haar raam. Sommigen gooiden stenen tegen haar raam. 

Het meisje was doodongelukkig en bang om te leven. Ze ging bijna dood. Tot er op een dag een roze brief in de brievenbus lag. Hij viel op, want hij was heel groot. Hoe hij er doorheen had kunnen vallen, was een raadsel. Het meisje las de brief. Er stonden allemaal lieve woorden in van een meisje dat ook kaal was. Dat meisje vond haar lief en had medelijden met haar. In de brief had ze allemaal hartjes gestopt. Deze hartjes gingen voor het meisje dansen en zingen en gaven het meisje moed. Er zijn dus nog meer kale meisjes in het land! Ze besloot dat ze die allemaal wilde ontmoeten. 

Ze verbrandde haar pruik, smeerde haar hoofd vol vet en ging naar buiten, de joelende menigte in. De hartjes dansten om haar heen en zongen lieve liedjes. De mensen waren verbaasd: hoe kon zo’n lelijk meisje toch hartjes om zich heen hebben dansen? De hartjes begeleidden het meisje naar het paleis van de koning. Daar maakte ze een diepe buiging voordat ze de trap opliep. De deur ging boven open en de koning stond erachter. Hij verwelkomde haar, sprak het volk vermanend toe en gaf haar een lintje. Een lintje, omdat ze naar buiten was gekomen met haar kale hoofd. En een lintje, omdat er in zijn land heel veel kale mensen wonen. Hij vroeg het meisje of zij een boek over haar kaalheid wilde schrijven, zodat iedereen begreep hoe moeilijk het was om daarmee te leven. Dat deed het meisje. De mensen lazen het boek en er kwam begrip. Kale mensen werden niet meer gepest.

Wat kan er allemaal gebeuren als je ‘het monster’ in je laat zien? Foto: Anja Onstenk