Tag: verdriet

Ongepubliceerd onverzonnen sprookje: is het echt herfst?

Wegens succes nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje!

(Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!)

Er was eens een meisje dat ver kon zien. Verder dan haar eigen neus en ook verder dan die van anderen. Soms deed dat haar schrikken en werd ze bang. Was dat wat ze zag wel waar? Klopte dat wel? Zo zag ze soms dat iemand verdrietig was. Zoals laatst de Paarse Boom. Maar toen ze het aan hem vroeg, zei hij:”Nee hoor, ik ben niet verdrietig.” “Maar waarom laat je dan al je bladeren vallen?”, vroeg het meisje. “Omdat het herfst is,” antwoordde de Paarse Boom. Het meisje dacht na. Het was inderdaad herfst, dus bladeren vallen inderdaad van de bomen. “Maar toch, toch is de Paarse Boom verdrietig,” dacht het meisje, “De bladeren die hij verliest zijn minder rood dan alle andere jaren.” 

Het meisje besloot dat ze de boom in zijn waarde zou laten. Hij mocht zijn eigen verdriet hebben en stilletjes in zichzelf huilen. Zij zou extra lief voor hem zijn. Ze ging de boom wat vaker water geven en af en toe een praatje met hem maken of lekker even knuffelen. Toen het een jaar later weer herfst was, hadden de bladeren een rodere kleur. Het meisje was blij, maar zei niks tegen de Paarse Boom. Ze keek ver. Verder dan haar neus. En wist dat het goed was.

Het meisje is lief voor de verdrietige boom. Foto: Anja Onstenk

#ikvindjougewoonlief

Intense gebeurtenissen in de uiterlijke wereld zorgen bij mij altijd voor een innerlijke kentering. De plotselinge dood van mijn moeder heeft een diepe indruk op mij gemaakt en voor de nodige emoties en gedachten gezorgd. Omdat niemand ermee gebaat is als ik drie maanden huilend in bed doorbreng, heb ik besloten mijn energie om te buigen.

Een kleine gave waar ik mee behept ben, blijkt op stormachtige momenten als deze altijd een enorme zegen: ik uit mijn liefde. Bijna iedereen in mijn omgeving weet dat ik van hem/haar houd. Nu moet ik wel eerlijk zijn en bekennen dat ik niet van iedereen houd. Nee. Er zijn mensen die het bloed onder mijn nagels vandaan halen. Maar goed. Ook ik ben maar een mens. Ik troost mij dan altijd maar met de gedachte dat er andere mensen zijn die wél van hen houden.

Door de trieste omstandigheden van de afgelopen weken, kwam ik op het idee om dat wat mij de kracht geeft om te rouwen met een gouden randje (wéten dat zij weet dat ik van haar hield en wéten dat ik weet dat zij van mij hield) uit te bouwen en te vergroten. De komende tijd ga ik op verwachte en onverwachte momenten mensen ‘de liefde verklaren.’ En dit in de ruimste zin van het woord en publiekelijk onder de hashtag #ikvindjougewoonlief. Een vriend van mij stelde voor om er een radioprogramma van te maken, maar ik denk dat Gelre FM niet zit te wachten op mijn versie van ‘All you need is love’.

Mijn eerste liefdesverklaring heb ik afgelopen zaterdag al gegeven aan Sharon tijdens het optreden van Donnerwetter op de dag van de Achterhoekse Popmuziek in Den Diek. Wij gaan de komende tijd spiritueel op reis. Al waren we dat eigenlijk stiekem al. Ter ere van onze vriendschap heb ik een foto, die gemaakt is tijdens haar housewarming afgelopen zomer, bewerkt en van liefdevolle bloemen voorzien. Voor mijn andere liefdesverklaringen ga ik mij denk/vermoed ik ook van andere middelen bedienen: tekeningen, woorden of misschien iets volkomen anders. We zien wel.

Mijn eerste liefdesverklaring in het kader van #ikvindjougewoonlief is aan Sharon. En weet je wat nou zo mooi is: zij vindt mij ook lief!