Tag: (te) Gek

(te) Gek: Jorica de Leeuw

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug’

 

Schrijven is dé passie van Jorica de Leeuw. Als klein meisje maakt ze al krantjes voor de kinderen in de buurt. De studie Nederlandse taal- en letterkunde was een logische keuze. Na haar studie had Jorica verschillende banen in loondienst. Ze werkte onder andere als ondertitelaar, redacteur en secretaresse. Anderhalf jaar geleden gaf ze haar zekere bestaan op en begon ze als zelfstandig tekstschrijver met ‘De Schrijvende Leeuw’. Een keuze waar ze helemaal geen spijt van heeft: ”Ik ben blij dat ik weer wat gekker mag zijn van mezelf. Nu stroomt alles meer. Ik hoef mij niet steeds meer aan te passen aan anderen.”

 

Bore-out

Het werken in loondienst viel Jorica zwaar. Op een gegeven moment kreeg ze zelfs een bore-out: ”Ik werkte niet te hard en mijn collega’s waren heel gezellig, maar ik haalde geen voldoening uit mijn werk. Het was zo saai dat het juist veel energie ging kosten. Ik kreeg er ook klachten van, zoals slecht slapen. Ik werd ziek van verveling en voelde me vastzitten op mijn werkplek. Deze klachten worden niet altijd serieus genomen en je ziek melden is lastig. Mensen zeiden tegen mij: ’Je hebt het goed voor elkaar. Je werkt parttime en hebt tijd om leuke dingen ernaast te doen’. Toch werkt dat niet zo. Heel lang heb ik gesolliciteerd naar iets anders. Naar functies als redacteur en communicatieadviseur. Maar ik was al veertig en er waren veel jongere en hippere concurrenten. Ik kwam er niet meer tussen. Op een gegeven moment wist ik het niet meer en heb ik mijn vaste baan opgezegd. Toen kwam ik een oud-collega tegen die een eigen tekstbureau heeft. Ik kon haar helpen met opdrachten. Vlak daarna werd ik op LinkedIn benaderd voor een andere klus. Daarvoor moest ik mij wel inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Dat was niet zo’n moeilijke stap. Het opzeggen van mijn baan was dat wel geweest. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Alles gaat nu vanzelf en dat terwijl ik niet eens heel actief aan het netwerken ben of klanten zoek. Het werken als zzp’er is mij op het lijf geschreven. Ik ben introvert en daarbij kan ik juist profiteren van de eigenschappen die daarmee gepaard gaan: ik werk zelfstandig, ga graag mijn eigen gang en kan goed focussen.”

 

Avonturen

Jorica:”Toen ik na mijn studie begon met werken heb ik mij te veel aangepast aan anderen. Ik deed wat collega’s of de baas zeiden en dacht dat ik dat allemaal wel goed kon uitvoeren. Toch vrat het aan mij en ik zocht de oorzaak buiten mezelf: in de functie, het soort bedrijf of de reistijd. Ik heb al werkend weinig tot niets van mijzelf laten zien. Vandaag de dag ben ik vrijer, doe ik mijn eigen ding. Er is ruimte voor mijn eigen ideeën en ik kies steeds vaker mijn eigen pad. Al blijf ik wel open staan voor andere visies. Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug. Lekker gek doen. Ik hoef mij niet meer aan te passen om normaal te zijn. Er komen steeds meer avonturen op mijn pad.“

 

Trots

“Ik zit nu in het tweede jaar van De Schrijvende Leeuw en ben trots op veel dingen: ik durf nu eindelijk mijn eigen gang te gaan en ben erachter gekomen dat ik lekker eigenwijs ben. Al heeft mijn moeder dat laatste altijd al beweerd,” lacht Jorica, “Ook ben ik trots op de schrijfopdrachten die ik heb gemaakt. Ik kan echt kwaliteit laten zien!”

Jorica schrijft zich na lang wikken en wegen in bij de Kamer van Koophandel.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Maike Hulzink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen.’

 

Maike Hulzink coacht en schrijft intuïtief met haar onderneming ‘Op Gevoel’. Lange tijd was ze onwetend over haar eigen hoogggevoeligheid en leefde ze in een mist die ze zelf bestempelt als ‘tussen de regels leven’. Tussen deze regels vulde ze ongezien de leegtes in andermans bestaan, zonder opgemerkt te worden, wat haar soms frustreerde. Haar droom was om gezien te worden en een podium te hebben. Met behulp van haar opleiding tot psycho-energetisch therapeut doorbrak ze de zeepbel waarin ze leefde en werd ze zich bewust van de kwaliteiten van haar hooggevoeligheid. Vandaag de dag schrijft ze haar eigen verhaal, dat misschien zelfs gaat uitmonden in een eigen theorie. Ze is een vrouw geworden waar je niet meer omheen kunt.

 

Hooggevoeligheid

“Hooggevoelige mensen hebben geen informatiefilter, ook wel prikkelfilter genoemd en ervaren dat wat op hun afkomt compleet en heel intens met alle zintuigen. Niet alleen de woorden, maar ook de non-verbale communicatie komt bij hun binnen. Ze zijn gevoelig voor wat tussen de regels door gezegd wordt,” legt Maike uit, “Ongeveer 1 op de 5 mensen is hooggevoelig. Ze krijgen meer prikkels en signalen binnen dan mensen met een filter en die prikkels en signalen worden vervolgens intensiever verwerkt. In eerste instantie wordt hooggevoeligheid vaak gezien als een last, alsof er iets mis is. Hooggevoeligen willen zichzelf het liefst veranderen, aanpassen of de eigenschap onderdrukken. Juist dit leidt tot frustratie en overprikkeling. Bewustzijn en acceptatie maakt van hooggevoeligheid een kracht. Het fijngevoelige talent wordt dan een unieke kwaliteit.”

 

Geland

Maike heeft lange tijd geworsteld met haar eigen hooggevoeligheid, maar na de geboorte van haar zoon kan ze haar weggestopte gevoelens niet meer stoppen. Alles moet eruit. Toevallig leest ze een brochureover een opleiding tot psycho-energetisch therapeut en weet ze dat ze die moet gaan volgen. Drie jaar later kent ze haar eigen grenzen en is ze ‘geland’. Maike:”Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen. Eindelijk sta ik met beide benen op de grond. Doordat ik nu mijn eigen verhaal schrijf, gaan mensen mij ook eindelijk ‘lezen’ en word ik gezien. Ik vertrouw op mijn gevoel, luister ernaar en heb een manier van leven gevonden die voor mijn gezin ook fijn is. De migraine die ik altijd kreeg van indrukken en dingen oppikken,waar ik niks mee kon, is nu verdwenen.”

 

 

 Meelopen

“Als je op gevoel iets doet, ontstaan er niet zomaar dingen,” weet Maike, “Dat wat dan gebeurt, heb je niet zomaar bedacht. Dat wéét je. Dat voel je.” In haar werk als coach gaat ze ervan uit dat het meelopen in de zoektocht naar een oplossing belangrijker is dan de oplossing vinden of haar aandragen. Maike: “Het gaat om het proces in iemand zelf, niet om het gewenste plaatje. Het is belangrijk te weten, wat je voelt en erop durven te vertrouwen. Dit kan echter niet zonder een vrije en eigen manier van denken, gekoppeld aan de kernwaarden waar iemand voor staat. Samen vormen ze de kaders van iemands zijn. Je hiervan bewust zijn en er actief naar leven, geeft richting, sturing en houvast. Het maakt wie je bent en geeft vorm aan je leven. Jezelf kennen, is dé voorwaarde om jezelf te kunnen zijn.”

 

“Er moet veel gebeuren voordat we aan mensen laten zien wie we zijn. Daarom zijn we eigenlijk allemaal een beetje gek. Volwassenen hebben een voorbeeldfunctievoor alle kinderen. We moeten zo leven zoals we het aan de generaties na ons willen doorgeven. Laten we eigenheid voorleven en ruimte geven aan onze verschillen.” geeft Maike tot slot als tip.

 

Blijf op de hoogte

Maike post regelmatig gedichten op Instagram en Facebook en is druk bezig om hiervan gedichtenkaarten en posters te maken. Wil je op de hoogte blijven, volg haar dan:

 

Website:         www.op-gevoel.nl

Instagram:      op.gevoel

Facebook:       Op Gevoel

 

Na afloop van dit interview postte ze de volgende gedichten op Instagram:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maike aan het werk in haar spreekkamer. Foto: PR.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Karin Weidekamp

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven’

Het leven ligt aan je voeten. Je bent zwanger en maakt trouwplannen. Dan krijg je een auto-ongeluk waarbij je je ongeboren kind verliest en niet-aangeboren hersenletsel oploopt (NAH). Je leven draait 180 graden. Het gebeurde Karin Weidekamp (34) in 2015. In de jaren erop doorliep ze een heel rouwproces:”Het is een lastig proces. Ik heb een ander hoofd gekregen. Het is heel heftig om te accepteren. Ook voor mijn omgeving. Ik ben bijvoorbeeld volledig afgekeurd voor werk .”

Karin:”Mijn intuïtie heeft een groot deel van de dingen die niet meer goed functioneren overgenomen. Ik schrijf elke dag, dat gaat heel de tijd door. Het creatieve deel is heel sterk overeind gebleven en sterk ontwikkeld. De NAH heeft dat uitvergroot.” Van de gedichten die Karin over NAH heeft geschreven, bracht ze op 6 november 2017 op verzoek van lotgenoten op Facebook een bundel uit. Het heet ‘Een nieuwe jas’ en gaat over overleven met NAH. Ik interviewde haar erover voor de Elna. Dat verslag kan je hier lezen.

 

Positief

“Er is heel veel onbegrip en onwetendheid over NAH,” vertelt Karin, “En met mijn bundel wil ik graag begrip kweken voor mensen die wat anders zijn of die wat hebben. Zelf ben ik veel milder geworden door mijn ziekte. We zijn allemaal mens, dat is belangrijk om te blijven zien. Je moet positief blijven en je niet minder voelen omdat je iets hebt.”

Het favoriete gedicht van Karin is ‘Meisje van weleer’. Karin:”Het gaat erover hoe ik mijzelf ervaar. Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven, ook al is er een heleboel veranderd.”

 

Meisje van weleer

 

Vooraan dansend los en vrij

Dat was ik, m’n oude mij

Wat zou ik haar graag nog eens zien

Wellicht gebeurt dat ooit misschien

 

Het leven lachte me graag toe

Nu ben ik vaak verward en moe

Toch leef ik ergens dansend voort

Onverschrokken, zoals het hoort …

 

M’n trots die ben ik nooit verloren

Al ben ik dan opnieuw geboren

M’n sterke ziel zal blijven staan

Hoe diep ik ook zal moeten gaan

 

Ik mis het meisje van weleer

En ja, dat doet verdomd veel zeer

Maar toch, ik voel, voorbij die pijn …

Zal ik nog steeds datzelfde meisje zijn

 

Voordragen?

Het lijkt mij mooi als Karin een keer op de Literaire Soos in Den Diek te Lichtenvoorde komt voordragen uit eigen werk. We zijn bereid het programma speciaal aan te passen, zodat het voor haar zo prettig mogelijk optreden is. We hopen dat ze op deze uitnodiging ‘ja’ zegt, want ook de andere helder klinkende gedichten in haar bundel zijn het lezen meer dan de moeite waard. Je kan het boek bestellen bij www.boekscout.com of www.bol.com.

Karin en haar hond Thea, die echt haar maatje is.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Henriëtte Brethouwer

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten’

Sommige mensen vinden haar gek, omdat ze voor het vuur gaat voor haar zoontje Noah en andere ‘speciale’ kinderen. Zelf vindt ze het té gek om hen erbij te laten horen en ze te integreren in de samenleving. Henriëtte Brethouwer is een vrouw die kijkt naar mogelijkheden en niet naar beperkingen: ”Het maakt niet uit wie we zijn of wat we doen. We horen er allemaal bij.”

Als mede-oprichtster van the Lighthouse Sports Foundation wil Henriëtte met haar man kinderen met een meervoudige beperking een stem geven: ”Zij willen graag meedraaien in de maatschappij. Daarom maken wij ons er hard voor dat ze kunnen meedoen aan reguliere sportwedstrijden zoals triathlons. In Nederland zijn nauwelijks voorzieningen voor kinderen die lichamelijk én verstandelijk beperkt zijn. Wij zijn echt gaan pionieren met het bouwen en laten ontwerpen van speciale voertuigen. Daarbij kan je denken aan een ingenieus gebouwde fiets. De kinderen die meedoen met de wedstrijden genieten ieder op verschillende manieren van de deelname: de een gaat op in de elementen, de ander wordt blij van het gejuich aan de kant. We kijken echt goed of deelname wel iets is wat bij het kind past. Je moet hem of haar er wel een plezier mee doen.”

 

Hoop

De Foundation draait op vrijwilligers. “De vrijwilligers zijn de ‘angels’ van de kinderen, hun spierkracht,” legt Henriette uit, “Het bereiken van ons doel is een hele strijd. We proberen net als een vuurtoren in het donker op zee een lichtpuntje te zijn voor deze kinderen en hun ouders. Anders blijven ze maar binnen vier muren zitten. Het is heel belangrijk hoe je in zo’n moeilijke situatie met een meervoudig beperkt kind gaat staan. Waar kies je voor? Wil je dat deze kinderen gezien worden? Ik heb zelf jaren in de zorg gewerkt met mensen met een beperking en merkte dat ze ‘verstopt’ werden. Toen ik jong was, zei ik tegen mijn ouders: ’Als ik later een kindje met een beperking krijg, zorg ik a) dat het er leuk uitziet en b) dat het erbij hoort.’ Na de geboorte van Noah hebben wij besloten zijn leven te vieren. Zijn naam betekent ook ‘hoop’. Hij voegt echt iets toe aan ons leven. Hij is ons cadeau en leert ons mooier kijken naar de wereld om ons heen, omdat hij altijd aardig is en anderen altijd respecteert. Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten. En de vraag is of we dan gelukkiger zouden zijn.”

 

Bijzonder

Samen met Deborah Meijering-van Westen heeft Henriëtte een prentenboek gemaakt over Noah genaamd ‘Bijzonder’. Het verschijnt begin september. Deborah heeft de illustraties verzorgt en Henriëtte de tekst. Het is geschreven voor kinderen tot zes jaar en bedoeld om uit voor te lezen. Al lezend kan een gesprek op gang worden gebracht over ‘bijzonder’ zijn. Henriëtte: ”We zijn allemaal anders, maar willen ook allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn. We moeten anderen de kans geven te zijn zoals ze echt zijn. Daar moeten we naar toe. Voor veel mensen is er een angst om te praten over beperkingen. Mensen zijn er erg hard in hun opmerkingen en oordelen snel. Met dit boek proberen we een andere licht op de zaken te laten schijnen.”

 

Henriëtte met enkele voorbeelden van prenten die in het boek ‘Speciaal’ komen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Jeste Steur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Dingen kunnen anders zijn dan op het eerste gezicht gedacht wordt’

Je geen man voelen, maar ook geen vrouw. Met andere woorden: je bent genderneutraal. Is dat gek? Volgens Jeste Steur niet. Voor haar is het dagelijkse kost: ”Het gaat bij mij niet erg ver, want ik vind het prima als ik als vrouw wordt gezien.” Naast genderdysforie is er bij Jeste ook autisme geconstateerd. Echt werken is voor haar moeilijk, daarom doet ze nu vrijwilligerswerk bij patiëntenorganisatie Transvisie. Op het moment is het kantoor gevestigd in Amsterdam, maar binnenkort verhuist het naar Utrecht. Ook is ze betrokken bij een opzetten van een lotgenotencontactgroep in buurthuis ‘Huis van de wijk’ in Amsterdam Zuid. Dat gaat wel over een ander onderwerp, namelijk (werk)stress.

“Patiëntenorganisatie Transvisie komt op voor transgenders. Ze geven informatie over behandelingen, psychologische hulp en het medisch traject. Daarnaast doen ze aan belangenbehartiging bij zorginstellingen en zorgverzekeringsmaatschappijen. Er worden bijeenkomsten voor lotgenoten georganiseerd. Ook voor de naasten van transgenders, want die mensen worden vaak vergeten,” vertelt Jeste over haar werk. Ze is aan deze baan gekomen doordat ze naast haar bijstandsuitkering vrijwilligerswerk zocht. Aangezien ze er zelf gespreksgroepen heeft gevolgd dacht ze toen ze hoorde dat ze daar een kantoormedewerker zochten:”Ja, dit is iets voor mij!”

 

Gespreksgroepen

“Het leek mij moeilijk om iets voor transgenders te betekenen, omdat er waarschijnlijk veel op mij af zou komen. Ik ben namelijk niet zo goed met andere mensen. Uiteindelijk ben ik overgehaald door iemand waarmee ik een gesprek had voor dit werk. Vervolgens ben ik er mee begonnen. Het is steeds makkelijker geworden en ik kan nu ook moeilijke vragen beantwoorden,” uit Jeste haar twijfels, ”Toen ik er aan de slag ging, volgde ik nog steeds gespreksgroepen. De gespreksleidster stopte en ik nam het van haar over. Zo ben ik mij meer gaan bezighouden met de hulpverlenerskant. Later is er wel iemand bijgekomen om de gesprekken in goede banen te leiden. De gespreksgroepen kennen verschillende thema’s, bijvoorbeeld: ik ben geen man/vrouw, want nu? Hoe ver wil je gaan met lichamelijke veranderingen? Hoe wil je aangesproken worden?”

 

Confronteren

Jeste:”Ik had zelf veel twijfels. Ik klop lichamelijk niet met een man, maar ben wel als jongen geboren. Mijn mannelijke ontwikkeling heeft zich niet doorgezet en daar ben  ik blij mee. Tegelijkertijd kan ik mij ook niet associëren met vrouw zijn. Vrouwen die er jongensachtig uit zien, vind ik nogal mooi. Daar keek ik altijd met bewondering naar. Zij waren een voorbeeld voor mij. Wat nogal verwarrend was, want ik ben als jongen geboren. In het dagelijks leven krijg ik geen rare opmerkingen. Ik zie er niet uit als de doorsnee vrouw en vind het leuk om mensen te confronteren. Dingen kunnen anders zijn dan op het eerste gezicht gedacht wordt. In het verleden was ik erg onzeker en wist ik niet hoe ik mij nu moest gedragen in de maatschappij. Zo wist ik bijvoorbeeld niet naar welke toilet ik moest gaan en probeerde ik mij als een man te gedragen. Nu zit ik gelukkig goed in mij vel en vermaak ik mij prima.”

 

Jeste reisde speciaal voor dit interview met de trein van Amsterdam naar Lichtenvoorde!
Jeste reisde speciaal voor dit interview met de trein van Amsterdam naar Lichtenvoorde!

 

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Brenda Rosendahl

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Het draait niet alleen om de ballon, maar ook om de ervaring eromheen’

 Brenda Ballon. Zo noemen ze haar in Lievelde. Haar echte achternaam kent bijna niemand. Rosendahl is dat. De rozen uit die naam zijn verwerkt in het logo van haar bedrijf Atelier Crearose. Brenda is ballonnenartieste en daarnaast druk met schminken en sieraden maken. “Of de mensen in Lievelde mij gek of te gek vinden weet ik niet, dat is giswerk,” zegt ze lachend over haar bijzondere werk, “Ik heb nooit moeite gedaan om erbij te horen, maar altijd mijn eigen ding gedaan. Dan komt alles vanzelf.”

“Feitelijk ben ik wereldberoemd in een andere wereld. De ballonnenwereld. Als ik een workshop in België of Engeland geef, komen er mensen van de hele aardbol er naartoe. Er zijn daar zelfs wildvreemden die met mij op de foto willen, omdat ze mij herkennen van Facebook,” vertelt Brenda met gepaste trots.

 

 

Gevoel en beleving

Brenda wint wedstrijden met de ballonnen die ze maakt. Ook heeft ze een keer een Sarah ballonnenpop gemaakt voor iemand in haar dorp. Dat was zo’n succes dat er nu mensen vanuit het hele land ze speciaal bestellen en met de auto op komen halen. Brenda:“Met kleuren en biologisch afbreekbare ballonnen kan je een verjaardag, feestje of uitvaart net dat beetje extra geven. Het heeft een visuele impact. Ballonnen zijn niet alleen van het moment, maar geven je een gevoel van welkom of steunen je in je verdriet. Je hele gevoel en beleving wordt er anders door. Door te spelen met kleuren maak je iets bijzonders, unieks of sjieks. Er zijn meer kleuren ballonnen dan bloemen. Alles wat ik zie, kan ik wel maken. Het draait niet alleen om de ballon, maar ook om de ervaring eromheen.”

 

Dom lachen

De aanleiding waardoor ze in deze ballonnenwereld verzeild is geraakt is minder. In 1997 kreeg ze een auto-ongeluk, waar ze nooit helemaal van hersteld is. Daarna werden de ballonnen een hobby. Langzaamaan werd het steeds serieuzer en in 2005 startte ze haar eigen bedrijf. Ze heeft in Engeland, België en dit jaar voor het eerst in Nederland les gegeven aan professionals. Onlangs heeft ze eigen schminksjablonen ontworpen, die ze zelf produceert. Zowel hobbyisten als schminkprofessionals zijn er super enthousiast over.

Brenda:“Je moet iets doen in de wereld. Iets met en voor mensen. En af en toe dom lachen. Tijdens een workshop die ik met een vriendin in Engeland gaf zeiden de deelnemers: ’Ze zijn zo grappig. Ze zijn net een televisieshow, maar je kan ze niet uitzetten.’”

Brenda Ballon met een Balloon Hair Decoration
Brenda Ballon met een Balloon Hair Decoration

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Frank Adema

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn’

 “Ik ben geen kookgek, maar vind koken wel te gek,” lacht Frank Adema over een van zijn vele passies. Frank: “Iedereen moet naast zijn werk iets anders doen. Daarmee leer je de wereld kennen en de wereld jou.” Dat Frank de wereld heeft mogen aanschouwen is duidelijk: hij vertrok na de mavo voor de eerste dagopleiding Cultureel Werken in Nederland van Groenlo naar Leiden, werkte daar vervolgens als jongerenwerker en in de verslavingszorg, keerde terug naar de Achterhoek waar hij in verschillende plaatsen verschillende beroepen uitoefende en nu, op de leeftijd van zestig jaar, is hij werkzaam als woonbegeleider bij Stichting woonzorg Lojal. De wereld heeft hem ook leren kennen, daar heeft hij wel voor gezorgd. Zo belandde hij als voorzitter van Nederlandse Handboogbond bij Erika Terpstra, de toenmalige voorzitter van het NOC*NSF, in de auto tijdens de Olympische Spelen van 2004 in Athene. In diezelfde hoedanigheid schudde hij ooit (toen nog prins) Willem Alexander de hand en dronk een biertje met hem.

 

Festivals

“Toen ik zo’n vijftien, zestien was ben ik bezig geweest met het organiseren van popconcerten in Groenlo en omgeving. We waren druk om Alquin in de kerk van Beltrum te krijgen. De kerk ging niet akkoord en het zou toen allemaal in de kelder van Meijer gaan gebeuren. Uiteindelijk werd het concert afgezegd, omdat ze een Europese tour hadden. Livin’ Blues trad in hun plaats op,” vertelt Frank nostalgisch. De liefde voor muziek zit er goed in en daarom is hij ook blij dat hij met Lojal tijdens het zomerseizoen regelmatig met zijn cliënten op festivals werkt. Zo bouwen ze samen met scoutinggroep St. Bernardus het Grasnapolsky gedeelte van de Zwarte Cross op en koken ze ook al jaren op Lowlands. Tussen het werken door bezoekt Frank dan weleens een bandje. Oude liefde roest niet.

 

 

Gouden randje

”Iedereen moet in vrede met elkaar kunnen leven. Over de schijnvrijheid waar we nu in leven, maak ik mij ernstig zorgen,” zegt Frank over zijn diepgewortelde gevoel voor vrede, “Kijk bijvoorbeeld naar Wilders. De situatie met hem doet mij erg denken aan de jaren dertig van de vorige eeuw in Duitsland, aan de opkomst van het nationaal-socialisme. Hij mag zeggen wat hij wil, vind ik. Daartegenover staat dat ik ook mag zeggen wat ík wil. Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn.”

Frank heeft in de jaren negentig geholpen met het opstarten van asielzoekerscentra:”Dat was een te gekke tijd. Je komt dan in aanraking met allerlei culturen, die soms onderling ook weleens botsen. Met een aantal medewerkers probeerden we aan de soberheid waarin daar geleefd werd een zilveren of gouden randje te geven. Iets wat door de directie niet altijd gewaardeerd werd, maar daar hadden we lak aan. Dat wat vandaag de dag ‘gelukszoekers’ worden genoemd heette toen ‘been to’. Je bent geen racist als je zegt dat die mensen hier niet veel te zoeken hebben. Het is hier nu eenmaal beter dan daar. Maar we kunnen niet iedereen helpen.”

 

Opa

Zijn eigen filosofie nalevend is Frank inmiddels al zes jaar werkzaam als vrijwilliger bij het Vragenderveen waar hij met zijn natuurminnende hart als gids werkt. Ook is hij een trotse opa. Over het opvoeden van (klein)kinderen zegt hij: ”Je kan ze niet altijd beschermen. Je kop stoten is leren. Natuurlijk kan je wel op het laatst je hand ervoor houden.”

 

Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.
Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.
Het prachtige Vragenderveen.
Het prachtige Vragenderveen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.