Tag: (te) Gek

(te) Gek: Het Dichterscollectief

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf’

 

Ze vormen een dynamisch trio, de poëtische mannen van ‘Het Dichterscollectief’. Halverwege 2016 vinden ze elkaar op initiatief van Joop Koopmanschap. Samen willen Joop, Henk Beunk en Mark Ebbers het schrijven op een hoger niveau tillen. Ze komen regelmatig samen om elkaar te inspireren, te stimuleren en met aandacht te luisteren naar elkaars hersenspinsels. Ze tonen zichzelf graag aan publiek. Joop: “Als je schrijft en je hebt geen podium is dat jammer. Je hebt een bühne nodig om jezelf te laten horen.” Het Dichterscollectief is echter niet alleen een vehikel om een performance te creëren en podium te krijgen voor eigen werk, maar ook een plek om de pen te slijpen. De succesvolle vuurdoop van de heren was op 22 januari 2017 met hun optreden ‘Toeval’.

 

”Wat ons bindt is dat we elkaar scherp proberen te houden op het schrijfvlak. In je eentje kom je niet overal uit; je draait dan soms in je eigen kringetje rond,” vertelt Henk. Mark vult aan: ”We vinden het alle drie leuk om te schrijven en pretenderen dat we het kunnen. Wat niet wil zeggen dat ik alles leuk vind wat de anderen vertellen.” “We toetsen ons aan elkaar,” legt Joop de dynamiek uit. Henk: ”Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf.”

 

Schouwenaar Henk

Bij Henk in de familie werd vroeger altijd al geschreven en het leek hem leuk om in zijn dagelijkse werk fotografie, journalistiek en het boerenleven te combineren. Van origine is hij namelijk boer. Toen er een vacature op de redactie bij het tijdschrift Boerderij vrijkwam, greep Henk zijn kans. Hij verhuisde ervoor van Groningen terug naar zijn roots: de Achterhoek. In zijn beschouwelijke poëzie schrijft hij over dingen die hij in het dagelijkse leven hoort en ziet en waar hij over nagedacht heeft. Henk: “Wel altijd met een vleugje ongrijpbaar, vleugje ironie en vleugje liefde. Eigenlijk een vleugje van alles.” Henk wil de mensen graag raken met zijn gedichten en maakt in zijn poëtische woorden zijn opvattingen kenbaar, bijvoorbeeld over medemensen of vluchtelingen. Hij heeft een notitieboekje waarin hij trefpuntjes in steekwoorden noteert met de datum erbij. Trefpuntjes zijn voor hem woorden, zinnen of opmerkingen die op de een of andere manier blijven hangen. Hij ziet zichzelf als een schouwenaar, iemand die van een afstand naar de dingen kijkt, en schrijft om gelezen te worden: ”Het is leuk als mensen zeggen ‘Dit is een mooi gedicht’ of ‘Je hebt leuk met taal gespeeld’. Ik ben trouwens geen wereldverbeteraar; ik heb vooral plezier in schrijven.”

 

de tijd

als water

door de vingers

nauwelijks te vatten

een beetje nog in het kuiltje

in een handomdraai

is het weg

 

Onderzoekende Joop

Joop is visueel ingesteld. Als fotograaf verbeeldt hij dingen. Zijn beelden zijn naar eigen zeggen poëtisch. Joop: ”Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Met taal kan je meer zeggen. Taal is meester. Mijn gedichten en gedachten gaan verder dan het beeld. Beeld moet je presenteren en is vaak vluchtig, kijk maar naar het internet. Taal kan je makkelijker verspreiden en makkelijker sturen, het zegt meer dan een beeld. Als ik schrijf dan denk ik anders na, uit ik mezelf. Wat ik vind, wil ik vangen in beeld én woord. Voor sommige mensen zijn beelden genoeg, voor mij niet.” Joop schrijft over het dagelijkse leven en vindt dat lezen vrij maakt. Joop: “Het enige dat gebonden is, is een boek. Ik schrijf om te ontdekken, even na te denken en om zaken uit te proberen. Mijn schrijven is onderzoekend, ontdekkend en plooiend.” Joop schrijft zijn spontante gedachten met pen en papier op in een A4-blok of typt ze met zijn duim als notitie in zijn mobiel. Dit gebeurt vaak ’s nachts. Overdag werkt hij ze dan uit. “Het helpt mij zaken op een rijtje te zetten als ik ze op papier zet,” legt Joop zijn noodzaak tot schrijven uit.

Foto: Joop Koopmanschap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eva zonder Adam

 

Als god een Vrouw zou zijn,

de wereld zou anders kleuren.

 

Geen oorlogspijn,

geen doden te betreuren.

 

Als god een Vrouw zou zijn,

verdriet zou verdwijnen.

 

De wereld zou Zij tekenen,

vol louter serafijnen.

 

Kwajongen Mark

Mark schreef vroeger voor de schoolkrant en later ook voor de bedrijfskrant op werk bij een elektronisch bedrijf. Ook houdt hij al jaren buuts met carnaval, doet hij aan cabaret en schrijft hij liedteksten. Vandaag de dag is hij zelfstandig tekstschrijver. Mark: “Schrijven is het mooiste wat er is. Je creëert een wereld voor jezelf. Je bent zelf de baas en kan iedereen laten doen wat je wil. Wat mooi is dat ik soms wat voor mensen kan betekenen met mijn teksten. Ik wil mensen laten lachen of ontroeren of ze tot nadenken stemmen. Iets teweegbrengen. Een gevoel. Dat kan alle kanten opgaan. Het gevoel dat ik opschrijf, komt altijd uit mezelf. Soms wil ik shockeren en prik ik door bepaalde dingen heen. Ik heb maling aan ‘het systeem’ en wat ‘normaal’ is en zet soms ironische vraagtekens bij dingen.” Hij verzucht daarna: ”Het lukt mij maar niet om volwassen te worden, dat is misschien ook wel een thema van mij.” Als Mark zijn zintuigelijke teksten zelf goed vindt, laat hij ze aan de wereld zien. Hij schrijft vaak wat losse woorden en regels in een schriftje. Daar ga hij verder op door. Soms meteen, soms na een jaar. Mark: “Ik bewaar mijn invallen. Daar heb ik een archief voor. Als ik iets gebruikt heb, haal ik het eruit. Ik ga voor de eindversie.”

 

Onzeker

 

(Dit moet nog een rijmpje worden)

 

Ik las laatst in de krant, ouderwets in de krant

Want dan is het waarder

Mooier of naarder, maar altijd waarder

Zegt mijn moeder

 

Over die leraar die aan jongens had gezeten

Op die school in dat jaar dat ik les van hem had

Maar hij heeft mij echt nooit aangeraakt

Daar werd ik toch wat onzeker van

Was er iets mis met mij?

Toen bleek dat ik het artikel niet goed had gelezen

Hij deed het alleen bij jongens die bijles hadden

Zei mijn broer

En ik kon goed leren

En dat maakte mij zo blij

Het lag gelukkig niet aan mij

 

Optreden

Nieuwsgierig naar de drie mannen? Zondag 17 november treedt Het Dichterscollectief op van 16.00 uur tot 18.00 uur bij Taste in Groenlo met ‘Zonder stroom’. Iedereen is welkom. Ben je dan verhinderd? Treur niet: je kan ze boeken door een mail te sturen naar info@joopkoopmanschap.nl

 

De dynamische mannen van Het Dichterscollectief: Henk, Joop en Mark (vlnr). Foto: Pim Stemerdink

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

 

(te) Gek: Gertton Nijman

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!’

Hij is goudeerlijk, haalt graag grappen en grollen uit en is gelukkig met het leven dat hij leidt. De 50-jarige Gertton Nijman heeft een bewogen leven achter de rug. Toch is de lach niet van zijn gezicht te slaan en is hij trots op zichzelf: ”Je mag er zijn met je beperking. Ieder mens heeft wel wat. Eigenlijk vind ik dat degene die neerkijken op mensen met een beperking een beperking hebben, want iedereen telt mee. Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!”

Gertton werkt in het Brandweermuseum in Borculo. Daar is hij beheerder. Hij maakt spullen die kapot zijn, zorgt ervoor dat alles schoon is en ontvangt bezoekers. Soms vertelt hij er verhalen over de brandweer en zet hij kinderen op een brandweerauto. Hij is ook vrijwilliger bij Perron 8. Dat is een platform in de Achterhoek waar kwetsbare mensen uit de samenleving terecht kunnen met hun vragen op het gebied van vrijetijdsbesteding. Hierbij maken zij zoveel mogelijk gebruik van bestaande activiteiten en plaatselijke organisaties.Voor hen werkt Gertton onder andere bij de Zwarte Cross en Mañana Mañana. Hij vindt het fijn bij Perron 8: ”Het is een mooie manier om met andere mensen in contact te komen. Ik kom er nu een jaar en het is er erg leuk. Ik heb nu een doel en wat om handen. Met mensen met een beperking kan je een leuke vriendschap opbouwen. ” 

Gerrton heeft veel bereikt in zijn leven. Foto: Krang Creaties

Trots

De ouders van Gertton zijn in zijn vroege jeugd overleden. Hij kwam met zijn tweelingbroer terecht bij Jeugd en Gezin en belandde uiteindelijk in een internaat. Hij vertoefde op verschillende plekken in de Achterhoek en verhuisde elf jaar geleden met zijn vrouw naar Groenlo. Vanaf zijn twintigste woont hij met behulp van begeleiding op zichzelf. Hij is trots op wat hij allemaal heeft bereikt: ”Ik heb mijn rijbewijs gehaald, een huis gekocht, een zoon grootgebracht, ben gezond en heb geluk. Ik doe mee met de maatschappij. Wat ik de mensen wil meegeven is dat ze vooral zichzelf moeten zijn en voor zichzelf op moeten komen. Je mag er zijn met je beperking en laten zien dat je erbij hoort.” 

Gerrton spaart auto’s om zichzelf te belonen. Foto: Krang Creaties

Auto’s

Gertton spaart de laatste jaren miniatuur auto’s. ”Om mijzelf te belonen, omdat ik gestopt ben met roken,” legt hij uit, ”Ik vind het gewoon leuk om ze te kopen en ga af en toe bij de kringloop kijken of ik er één zie of kom ze toevallig ergens tegen.” Fotograferen en schilderen doet hij soms ook. ”Er zijn momenten dat ik het zwaar heb gehad in mijn leven. Ik zat toen niet lekker in mijn vel, maar in mijn schilderijen kon ik die emoties kwijt.” 

Hart

Hij veroverde zijn Marion met flauwekullen op het werk. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ze zijn nu 25 jaar samen, 19 jaar getrouwd en hebben een zoon van 21, Timon. Hoewel ze ook moeilijke tijden hebben gekend, is hun liefde sterk en overwint die alles. Ze steunen elkaar door dik en dun. Gertton en Marion geloven in het ‘hart’ en dat liefde binnen het gezin de basis is voor een gelukkig leven in de buitenwereld. Gertton:”Als het binnen klopt, klopt het buiten ook.” Het liefdevolle stel heeft een droom: ”Als we met pensioen zijn willen we rondtrekken met een camper. We hebben geen idee waar naartoe. We zien wel hoever we komen.”

Gerrton is een trotse en gelukkige man vol grappen en grollen. Foto: Krang Creaties

Dit verhaal is geschreven in het kader van de Week van de Homo Sapiens 2019. Met de Week van de Homo Sapiens wil Perron 8 duidelijk maken dat alle mensen ertoe doen en welkom zijn, ongeacht geslacht, huidskleur, beperkingen en geaardheid. Hiervoor organiseren zij in de periode van 4 tot 10 november ludieke acties in de Achterhoek. Anja Onstenk van Krang Creaties ging met mij op pad, zodat er van Gertton een mooie foto’s kwamen voor bij dit blog.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Ria Halleriet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

 ‘Alles komt op de juiste tijd’

 

Het leven onderzoeken en er zijn voor haar man met vasculaire dementie zijn speerpunten in het bewogen leven van Ria Halleriet. Het thema liefde komt veel voor. Ze ontdekt verschillende vormen, ook ten opzichte van haar man. Ze vindt het te gek dat het leven nooit vaststaat, dat het een ontdekkingstocht is. In ieder moment en iedere ontmoeting mag je volgens haar steeds jezelf ontdekken en bepalen hoe je je verhoudt tot het geheel. Ze spreekt met de nodige levenservaring: ”Er is een periode in mijn leven geweest dat ik zo moe was dat ik eigenlijk wist dat ik niet verder kon. Ik wist niet waar ik hulp moest halen. Mijn lichaam was op. Het was een lange zoektocht om weer balans en evenwicht te vinden. Alle zekerheden waren mij uit handen geslagen: inkomen, werk en ik had een man die ernstig ziek was. Ik heb mij erover verbaasd dat deze zekerheden ook nog weg konden vallen. Wat uiteindelijk overbleef was een totaal vermoeide Ria.”

 

Ria heeft een lange en moeizame weg bewandelt om tot het krachtige punt te komen waar ze nu staat: “Ik voel heel sterk dat ik nooit meer de oude word en daar ben ik blij om. Als mensen met mij vragen hoe het met mij gaat, dan zeg ik: ’dat weet ik niet’. Ik ben een heel andere levensstijl gaan aanhangen. Ik ga meer uit van mezelf en niet wat anderen willen, vinden. Denk ook al iets eerder aan mezelf. Ik hoop na lange tijd wel wat luchthartiger te worden met een serieuze inslag. Die blijft. Ik neem het leven, de mensen, maar vooral mezelf serieus.”

 

Anders kijken

“Het leven drukt je soms in een bepaalde hoek. Je moet dan stoppen met al je bezigheden en stil gaan staan bij wat je wil doen. Het zijn vaak de minder prettige omstandigheden die je anders leren kijken,” weet Ria, “Je leven moet eerst op zijn kop staan, wil je uit een bepaalde tredmolen komen.”

Ria legt uit wat zij vooral opmerkt in de maatschappij: “We zijn altijd zo druk met alles wat moet en we zoeken te weinig de rust en de stilte. Er is heel veel verdriet weggestopt. Het kan ook heel eng zijn om op jezelf teruggeworpen te zijn en je emoties te voelen. Toch is het interessant die uitdaging aan te gaan.”

 

Onverwachte hoek

“Je bent nooit uitgeleerd over jezelf,” vertelt Ria, “Je kan jezelf ook verbazen en verwonderen. Dat hoeft niet op te houden. Niks staat eigenlijk vast. Je hebt veel vrijheid om het leven anders aan te pakken dan gemiddeld. In je eigen kracht staan is een levenskunst. Om je heen heb je veel mensen, boeken en meningen. Durf daarvan af te wijken! Dat kan je op gezette tijden het gevoel geven dat je alleen staat, maar dat geeft niet.Je kunt op meerdere plekken hulp vragen/krijgen en als je er voor open staat kan die soms uit onverwachte hoek komen. Alles komt op de juiste tijd.”

 

Ria vindt dat alles op de juiste tijd komt.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

 

(te) Gek: Marijn Vermet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘In de kerk word je meteen betrokken op het grotere geheel’

 

”Wees de verandering die je voor de wereld wilt,” is het motto van Marijn Vermet, een Doopsgezinde dominee in Aardenburg. Hij heeft theologie in Leiden gestudeerd. De aanleiding hiervoor was dat een bijzondere dominee die een bepaalde rust uitstraalde hem raakte. Marijn:“Die rust was een weldaad voor mij tijdens mijn puberteit. Zo wilde ik ook wel worden. Dit gecombineerd met het feit dat er in de kerk veel goeds gebeurd, zoals aandacht voor de zwakken en zieken, maakte dat ik koos voor een studie theologie. De bewuste dominee zette mij aan het nadenken over het mysterie van het leven. Daar wilde ik meer over leren. Waar draait het om in het leven? Waarom zijn we hier? Theologie geeft geen uiteindelijke antwoorden op deze vragen, maar brengt je wel in aanraking met mensen en theorieën die daarover nagedacht hebben.”

“Ik wil mij actief inzetten voor een wereld waarin het voor iedereen goed wonen is,” licht Marijn zijn roeping toe, “Belangrijke veranderingen zijn de herverdeling van het geld en plekken creëren waarin mensen tot hun recht komen, waar er niet te veel geoordeeld wordt en waar je je talenten inzet om elkaar verder te helpen. Dat doe ik ook in mijn gemeenschap. In de kerk word je meteen betrokken op het grotere geheel. En dat geheel gaat over God. God is voor mij de werkelijkheid waarin ik leef. Op het moment dat ik de drempel van de kerk overga, word ik betrokken in een groter geheel. Dan kom ik uit mijn eigen leefwereld en besef ik dat we eigenlijk allemaal één zijn. Alles is één.”

 

Bevrijding

Marijn: “Het hoofdmotief voor mij is de bevrijding uit Egypte door de Schelpenzee naar het Beloofde Land. Het volk wordt dan bevrijd van slavernij. Dit staat symbool voor de bevrijding van de mens. De mens wordt tijdens zijn leven bevrijd van wat hem klein houdt of van dat waar hij zich zorgen over maakt. Het kost moeite en strijd om je te bevrijden van angsten en egoïsme.”

 

Een andere taal vinden

“Het is jammer dat weinig mensen geloven. Ik denk dat geloof een taal is om de werkelijkheid te benoemen. Als mensen zeggen dat ze niet geloven, bedenk ik mij dat hun werkelijkheid niet anders is dan de mijne. Misschien moet er een andere taal gevonden worden om over liefde, gerechtigheid en bevrijding te praten. Ook zonder geloof kunnen dit thema’s van gesprek zijn. God is een manier om over dit soort thema’s te praten. Het is spijtig dat mensen zo makkelijk deze beeldtaal tot niet relevant verklaren. Dat is ook een breuk met een traditie. Het is mooi om op Bijbelse verhalen voort te borduren. Ik denk na over Jezus en zijn betekenis. Dat doen mensen al eeuwen. Jezus is iemand die trouw bleef aan rechtvaardigheid en liefde tot de dood erop volgde. En uiteindelijk stond hij op. Een mooie metafoor. Goedheid kost je ook iets in deze wereld. Dat je daardoor pijn lijdt, wil niet zeggen dat je weg niet de juiste is. Verdriet en ongeluk horen daarbij. Je moet niet voor de meest makkelijke weg gaan, maar voor de goede.”

 

Andere Goden

“Iedere religie zou zich in de loop van de tijd moeten vernieuwen. Daarnaast komt er misschien iets anders voor in de plaats. Andere Goden? Ik hoop in ieder geval van harte dat we God blijven zoeken in het verlengde van Liefde, Vrede, Bevrijding en Rechtvaardigheid. Het is ook niet het meest interessant welke religie iemand heeft, maar hoe iemand zijn/haar leven verbindt met religie en de keuzes die hij/zij daarin maakt,” besluit Marijn zijn verhaal.

Marijn Vermet hoopt van harte dat we God blijven zoeken.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Marco van Campenhout

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘De vrijheid van de mens is ongelooflijk belangrijk’

 

Vanaf zijn vierde jaar is Marco van Campenhout met sterrenkunde bezig. Volgens eigen zeggen komt dit door de maanlanding en een boek over planeten dat hij enkele jaren later gelezen heeft. Sinds hij twintig is, houdt hij zich ook bezig met spiritualiteit. Hij heeft zich echter nooit aan een bepaalde leer vastgelegd. Er is zoveel uitleg over alles. Zijn droom is om ooit een centrum in de Achterhoek te openen waarbij wetenschap en spiritualiteit samenkomen.

 

Zelf nadenken

Het kenniscentrum dat hij voor ogen heeft, wil hij ‘All is one’ noemen: ”Cultuur, milieu, sterren en alle andere energie van de kosmos komen daar samen. Ik wil het bewustzijn van mensen vergroten. Hun helpen het antwoord te vinden op vragen zoals: waarom ben ik hier? Wat is het doel van het leven? In het centrum kunnen mensen in alle vrijheid komen. Ik vertel mijn verhaal en daar kunnen de toehoorders hun eigen ding mee doen. Ik ga de mensen stimuleren om zelf na te denken en om zelf op onderzoek te gaan. Ik zal nooit zeggen: ’Zo zit het’, want ik ben zelf ook nog in ontwikkeling. Je moet altijd je eigen weg in het universum vinden en niet alles klakkeloos geloven wat je leest of hoort.”

 

Niet voor gek verklaard

Marco van Campenhout verhuist in 2012 van Almere naar de Achterhoek. Op het moment werkt hij bij de sterrenwacht in Dordrecht en geeft hij astronomieles op scholen. Thuis bekijkt hij met apparatuur vanaf zijn balkon en met behulp van het internet de hemel. Marco: “De kosmos is een bal van energie. Daar kun je alles uit creëren. De kosmos is ook liefde. Er komt veel moois bij kijken als je je bewustzijn uitbreidt: de kosmos wordt dan mooier en mooier; hij is oneindig mooi. De kosmos is alles wat bestaat. Alles wat je wel en niet ziet en alles wat je voelt. Ik droom veel en lees veel in boeken en artikelen op internet. Mensen zoeken naar nieuwe spirituele dingen. Dat doen ze, omdat ze niet meer naar de kerk gaan. Ik hoor heel vaak van mensen: ‘Ik heb het nog nooit over dit gehad. Bij jou leg ik het op tafel’. Ja, bij mij kan dat. Bij mij worden mensen niet voor gek verklaard.”

 

Vrij

“Mijn spirituele ontwikkeling is begonnen toen ik als kind de kinderbijbel las. Op een plaatje stond naast Jezus een beest. Ik vroeg aan mijn oma ‘Wat is dat?’. Mij oma antwoordde dat dat de duivel was. Ik kon er nachten niet van slapen. Als puber las ik een keer een artikel in de krant over een meisje dat bezeten was van de duivel. Ik was daar lang erg mee bezig. Kan dat dan echt? Ik heb mij altijd aangetrokken gevoeld tot Jezus. Later las ik het inspirerende boek ‘Meesters van het Verre Oosten’ van Baird T. Spalding. Ik vind dat mensen liefdevol moeten blijven, ook als het tegenzit. Sommige mensen hebben niks met spiritualiteit en zijn boos op God. Boos, omdat er zoveel ellende gebeurt. Daarbij vergeten ze dat God een energie is die alles vrijlaat. De vrijheid van de mens is ongelooflijk belangrijk.  Ik leer door boeken en mensen die op mijn pad komen. Ik maak liever één iemand echt gelukkig dan een miljoen half. Ik ga voor kwaliteit en niet voor kwantiteit. Als alles een is, weet en voelt iedereen dat je je afvraagt bij alles wat je doet: wat zou liefde doen? Als je dat doet, zit je altijd op het goed pad. Dit is de oplossing van al onze problemen.”

 

Marco van Campenhout vindt vrijheid ongelooflijk belangrijk.

 

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Joachim Geerdink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken’

 

”Jij bent die van die blauwe eend!”, zeggen mensen tegen hem. Hij erkent ook dat zijn deux cheveaux zijn rijdende reclamezuil is. Joachim Geerdink is coach, versimpelaar, prikkelaar en omdenker. Hij neemt mensen mee op gedachtenreis, onder andere in zijn auto en gaat tijdens zijn tochtjes letterlijk en figuurlijk over ongebaande paden. Joachim:”Ik vind het het allermooist als mensen in beweging komen en ben blij als iemand een eerste stap zet om iets te gaan doen!”

De eend heeft Joachim zestien jaar geleden voor een schijntje gekocht toen hij krap bij kas zat. Inmiddels is hij misschien wel tien keer zoveel waard. Hij durfde er toen niet echt in te rijden en liet hem twaalf jaar in de schuur staan. In 2017 kreeg Joachim een goede burn-out. Toen begon hij met het opknappen van zijn wagen. Hij ging wat met mensen toeren en zo ontstond het idee van ‘Op pad in mijn eendje’. Joachim: “De gesprekken die ik in de wagen voer zijn vaak diep. Er komt veel aan bod. De wagen is een natuurlijke ijsbreker. Veel mensen hebben herkenning bij een eend. Als je rondrijdt, komt er makkelijk een verhaal los. Je zit naast elkaar en hoeft elkaar ook niet aan te kijken. Tijdens die gesprekken probeer ik iets uit mensen te halen waardoor ze ‘groeien’. Iedereen kan bij mij terecht: van operationeel directeur en particulier tot collega-coaches. Een mens is een mens.”

De eend waarmee Joachim op pad gaat

 

Alles heeft een bedoeling

Joachim vindt dat we met ons allen terug mogen naar het voelniveau en onze hartenklop mogen vinden: “We moeten met elkaar goede dingen willen doen. Elkaar vanuit vertrouwen helpen. Soms is het goed om ergens blanco en belangeloos in te staan. Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken. Het brood op de plank komt dan vanzelf, want mensen geloven je dan en weten je te vinden. Ze proeven en voelen je passie. Het is wie goed doet, goed ontmoet. Al kan je daarmee soms wel op je bek gaan natuurlijk, maar dat is leerzaam en mag. Alles heeft een bedoeling.”

 

Joachim is een keer op tv geweest met zijn eend.

 

Luisteren op hartniveau

“Als mens doen we soms dingen niet, omdat we teveel bezig zijn met wat anderen van ons vinden. Het leven is soms kut en dat mag je van de daken schreeuwen. Ik ben ervoor om te luisteren op hartniveau. En dan bedoel ik echt luisteren. Aan de hand daarvan stel ik intuïtieve vragen. Achter uitgesproken woorden zit vaak veel meer. Het is een kunst om dat te horen. Ik kan dat, dat durf ik hard op te zeggen. Het is een natuurlijke gave die ik mijn hele leven al gehad heb,” vertelt Joachim en hij besluit: “Ik ben liever gek dan gewoon. In het verleden trok ik mij aan wat anderen van mij vonden, maar dat stadium ben ik ver voorbij. Ik ben wie ik ben. Ik ben blij dat ik mijn ding kan doen en dat ik gelukkig ben. Helemaal mooi is dat ik daar andere mensen ook blij mee kan maken. En als anderen daar wat van vinden, vind ik dat fijn. Dan hebben  we zeker gespreksstof.”

 

Joachim en zijn eend.

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Janette van Egten

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als je iets van jezelf geeft, dan krijg je dat ook terug’

 

Al twaalf jaar woont ze in de Achterhoek. Ze verhuisde voor haar grote liefde Marc van Bilthoven naar Lichtenvoorde en wil absoluut niet terug. Janette van Egten woont er heel tevreden met Marc en haar twee katten Toby en Mindy, werkt in de zorg en schrijft en fotografeert daarnaast als Klomptgoed. Janette:”Ik vind het heel leuk om te schrijven en te fotograferen. Het zijn een grote passies. Het fotograferen is mij met de paplepel ingegoten. Ik ben een liefhebber van de Achterhoek en heb ook een voorliefde voor deze streek. Het schrijven vind ik het leukst. Daar stop ik het meeste van mezelf in. Hoe ik naar de Achterhoek kijk en de passie die ik voor deze streek voel, kan ik daarin kwijt.”

 

“Het mooie van de Achterhoek vind ik het noaberschap. Hoe mensen met elkaar omgaan. Met respect. Ze kijken hier meer naar elkaar om dan in het westen. Iedereen hoort erbij. In de stad ben je al snel een buitenbeentje. Er is hier rust en ruimte en ik ga nooit meer terug naar het westen. Ik heb geen heimwee,” vertelt Janette enthousiast, ”Als je iets van jezelf geeft, dan krijg je dat ook terug. De laatste tijd ben ik wat opener naar mensen toe. Voorheen was ik altijd vrij gesloten. Sindsdien gebeurt er veel in mijn leven. Dat komt ook omdat ik mijzelf ontwikkeld heb en er meer open voor sta. Mijn verhalen worden veel gedeeld via Facebook. Ook op mijn website heb ik een heleboel lezers. Niet iedereen heeft namelijk Facebook.”

 

Janette volgt corsogroep Teeuws van ontwerp tot optocht. Foto: Janette van Egten.

 

Grotere wereld

Janette: “Mijn sociale kring is de laatste tijd veel groter geworden. Ik ken nu zelfs meer mensen dan Marc. En dat terwijl hij een echte Achterhoeker is! Ik ben nu met rijles begonnen, zodat ik makkelijk wat verder op pad kan. Dat had ik tien jaar geleden nooit gedaan, toen had ik genoeg aan mijn eigen kleine wereld. Door het schrijven spreek ik mensen makkelijker aan en kom ik sneller met ze in contact. Mijn journalistieke vaardigheden ontwikkelen zich vanzelf. Zo ga ik verhalen vangen voor Nieuwe Tijd Achterhoek en krijg ik daar ‘oral history’ bij. Dat houdt in dat ik leer hoe je een goed interview aflegt. Erfgoed Gelderland stelt dat beschikbaar. Ik heb er veel zin in.”

 

Deze foto hangt levensgroot in het Muldershuis in Eibergen. Foto: Janette van Egten.

 

Druk met schrijven en fotograferen

Schrijven en fotograferen neemt veel van Janette’s tijd in beslag. Naast het verhalen vangen voor Nieuwe Tijd Achterhoek is ze bezig met het vastleggen in woord en beeld van het Bloemencorso. Daarbij volgt ze de groep Teeuws van ontwerp tot optocht. “In het begin keek iedereen de kat uit de boom, nu vinden ze het hartstikke leuk. Ze beginnen spontaan te vertellen en vinden het niet meer eng om gefotografeerd te worden. Met de Zomermarkt houd ik een foto-expositie tijdens de maquettepresentatie. In september is er in de Johanneskerk een foto-overzicht. Ik ben ook een vaste tekstschrijver en fotograaf voor hun parochieblad.  Wat ik trouwens gaaf vind, is dat er een foto van mij van ouderwets ploegende paarden van 3 m bij 1,5 m hangt in Het Muldershuis in Eibergen.”

Janette is dol op schrijven en fotograferen. Foto: Janette van Egten

 

(te) Gek: RABSZ

‘Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer!”

 

Dit hele verhaal is gebaseerd op samenlopen van omstandigheden. Het begon met Rabarbara die naarstig op zoek was naar een rabarberlikeur, omdat ze snuisterijen, snoep, eten en drank verzamelt die passen bij haar logo (een lachende rabarber in de vorm van een vulpen) en haar bedrijfsnaam. Bij Slijterij Paul in Lichtenvoorde deed ze navraag en kwam ze erachter dat het lastig was om een lekkere likeur voor een schappelijk prijs te vinden. Verkoopster Annemieke de Wals-Hüve stak de handen uit de mouwen en ging in haar slijterijennetwerk op zoek. Uiteindelijk kwam ze uit bij RABSZ, een fris, nieuw, lekker en prachtig vormgegeven product dat ook nog eens gebrouwen wordt in de Achterhoek! Annemieke:”Het is puur toeval dat ik dit product tegenkwam. Ik vond het zo passend bij de situatie dat ik gelijk besloot om het aan te schaffen!”

Rabsz is een heerlijk drankje!

 

Verrassende en unieke smaak

Annemieke kocht als een van de eerste tien slijterijen in Nederland RABSZ en lichtte Rabarbara in, die gelijk dolenthousiast was. Rabarbara benaderde vervolgens RABSZ en sloeg in overleg met de slijterij groot in, want ze wilde het in 2018 aan haar zakelijke relaties als kerstgeschenk geven. Inmiddels wordt RABSZ in heel het land verkocht en is het een groot succes. Pim Berndsen vertelt: ”Het is een heel verrassende en unieke smaak die verder nergens is. Het zure van de rabarber wordt weggenomen door de smaak van aardbei en vanille. Het is van essentieel belang om voor gebruik goed te schudden. Als je het koud drinkt, is het het lekkerst. Je kan het op veel manieren drinken: als schnaps, met jus, met sprite of in een zomerse cocktail, bijvoorbeeld met Prosecco.”

 

Rabsz is lekker in de mix.

 

The Bennies Drinks

RABSZ wordt gemaakt door The Bennies Drinks. Pim: ”Deze naam heeft een groep vrienden aan zichzelf gegeven na het overlijden van twee schoonvaders die allebei Bennie heette. Na het overlijden van deze twee geliefde mannen gingen de vrienden de Alpe d’Huez fietsten om geld in te zamelen voor kanker. Daarna volgden er nog andere fietstochten. Eén van deze fietstochten was in Duitsland in de buurt van Winterberg. Daar kwam het gezelschap bij een kleine destilleerder die in glazen vaten zelf iets gebrouwen had met rabarber. Ze proefden het, vonden het ontzettend lekker, maar mochten het jammer genoeg niet mee naar huis nemen. Ook het recept gaf de distilleerder niet prijs. Na een aantal maanden kwam het idee om het product zelf te maken voor Kerst. Ze wilden ermee borrelen met hun familie en bedachten een recept met rabarber, aardbei en vanille.”

 

Groter aanpakken

Het drankje was zo lekker dat een lokale kroeg het ook wilde. The Bennies brouwden er achttien flessen voor. Toen werd geopperd om het groter aan te pakken. In eerste instantie was de hele vriendengroep enthousiast, maar uiteindelijk bleven  drie man over: Jerry Hesselink, Roel Baakman en Dave van Aken. Pim werd er door Jerry bij gevraagd en zo kwam het balletje aan het rollen. Naast hun ‘gewone’ werk ontwikkelden de heren RABSZ, een naam die het snelle van schnaps en het hoofdingrediënt rabarber samenvoegt. Voor de Hengelose Kermis moesten ze gelijk 60 flessen produceren. Na deze grote opdracht schakelden ze een distilleerderij in, zochten geschikte flessen en ontwikkelde zelf een logo. Op 26 oktober 2017 waren de eerste flessen geproduceerd en op 27 oktober hadden ze het eerste evenement bij Bar Gezellig in Hengelo.

 

 

Alle opties open

RABSZ is een succes. Tim Steenbreker wordt in dienst genomen. Hij is hele dagen op pad om RABSZ in het land aan de man te brengen. Pim: ”Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer! We importeren nu ook Fisk Sour Cola en Fisk Pure Raw uit Scandinavië. We zien zeker mogelijkheden om te verbreden en houden alle opties open!”

 

RABSZ ook proeven?

Ben je nu nieuwsgierig geworden naar RABSZ, wil je het ook proeven en ben je ouder dan achttien jaar? Maak dan deze zin af:

 

“RABSZ drink ik graag, omdat……”

 

Degene die de origineelste zin instuurt, krijgt een fles RABSZ die beschikbaar is gesteld door RABSZ

www.rabsz.nl

 

Jij wilt vast ook een lekkere fles Rabsz winnen!

(te) Gek: Alexandra van Kleef

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt!

 

Het begon allemaal toen Alexandra van Kleef zeventien was. Toen ging ze op schoolreis naar Florence en Rome. In de Uffizi bij de schilderijen van Botticelli wist ze: ”Dit is het! Hier ga ik wat mee doen!” Inmiddels werkt ze al zeventien jaar bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Ze is er begonnen als assistent van de coördinator Depotbeheer & Expeditie, maar is nu Adviseur Collectiemanagement. Alexandra: ”Bij ons zit je niet omdat je veel geld verdient of snel op kan klimmen, maar omdat je het leuk vindt. Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt! Je kan bij ons eigenlijk alleen werken als je heel gedreven bent en veel interesse hebt voor kunst en erfgoed.”

 

Alexandra wilde als afgestudeerde kunsthistorica eigenlijk conservator worden. Daar was na haar studie geen functie in te vinden. Via via hoorde ze van de baan bij de RCE. Ze solliciteerde en werd aangenomen. Aanvankelijk dacht ze dat het een tijdelijke baan zou zijn, maar niks bleek minder waar. Tijdens haar loopbaan heeft ze zich ook negen jaar beziggehouden met collectiemobiliteit. De RCE heeft een collectie van circa 115.000 objecten bestaande uit schilderijen, sculpturen, kroonluchters, glas, keramiek, tapijten en nog veel meer. Circa 82.000 daarvan bevinden zich in het depot, ongeveer 33.000 zijn in bruikleen. RCE leent kunstwerken onder andere uit aan ambassades en ministeries, maar ook aan musea.

Verhuizing naar Collectie Centrum Nederland
Alexandra: ”Op het moment zijn we bezig met een verhuizing naar Amersfoort Vathorst. In Amersfoort zijn we een depot aan het bouwen genaamd Collectie Centrum Nederland. Dit doen we samen met het Rijksmuseum, het Nederlands Openluchtmuseum en Paleis Het Loo. Deze vier collecties bevatten gezamenlijk zo’n 675.000 objecten. Het depot is wel vier voetbalvelden op elkaar. Op het moment ben ik projectleider verhuisvoorbereiding voor alle vier de organisaties en voor de RCE projectleider verhuizing. Voor het eerste project is het van belang dat de basisvoorwaarden in orde zijn. Dat houdt in dat er overal een goede registratie en foto van is. Ook moet er een barcode aan het object toegekend zijn en dient de conditie stabiel te zijn. De projecten moeten in goede staat zijn en verhuisklaar. De woorden waar het om draait zijn: identificeerbaar en transporteerbaar. Voor het RCE maak ik de planning van wanneer gaat wat verhuizen. Daarnaast moet ik in kaart brengen waar alles naar toe gaat in het nieuwe depot. Het is een hele wiskundige puzzel waar ik aan werk. De uitdaging zit erin toch door te gaan met bruiklenen terwijl deze verhuizing in gang is gezet. Als we een cluster retour krijgen die al twintig jaar is weggeweest dan kunnen we hem nu niet gereed maken voor de verhuizing, maar slaan we hem extern op.”

 

Alexandra geeft een workshop in Zuid-Afrika.

 

Horizon verbreden
“Naast al deze werkzaamheden ben ik ook nog bezig met een programma dat RCE breed is uitgezet,” vertelt Alexanders, “Het gaat over gedeeld cultureel erfgoed met landen waar we een verleden mee hebben door kolonisatie of handel. Ik ben daarbij verantwoordelijk voor Zuid-Afrika. Soms mag ik daarvoor naar Zuid-Afrika reizen om trainingen over collectiebeheer en -behoud te geven.”

Samenvattend stelt Alexandra: “Mijn werk is nooit hetzelfde. Ik ben continu met wat anders bezig. Ik heb contact met andere instellingen en bezoek vreemde landen. Daarmee verbreed ik mijn horizon. Dat maakt het ook leuk!”

 

Alexandra tijdens een van haar vakanties in Japan.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.