(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Linda Commandeur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid’

Ze durft zichzelf helemaal bloot te geven. Geen reserves. Geen façade. Gewoon de naakte waarheid. Linda Commandeur, inspirator op avontuur met haar bedrijf Gewoon! Commandeur, laat in het dagelijkse leven regelmatig het achterste van haar tong zien. Toch beweert ze: “Ik doe niet zulke gekke dingen als je denkt in termen van apart, gekkigheid of kattenkwaad. Toch vinden andere mensen mij vaak te gek. Ik doe gewoon normaal. Heel veel mensen houden zich in. Ze doen niet wat ze zelf belangrijk vinden, maar wat een ander van hen verwacht. Ik doe nu al jaren wat ik zelf wil en krijg daardoor veel voor elkaar.”

“In de Achterhoek wordt veel gezegd: doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Maar eigenlijk is normaal doen je niet aanpassen aan de ander. Eigenlijk is normaal zijn gewoon doen wat bij je past. Dit wordt soms gek gevonden, maar is eigenlijk te gek,” maakt Linda al snel haar punt.

In haar leven is Linda tegen de nodige weerstanden opgelopen, daarvan geeft ze een voorbeeld: ”In 2012 startte ik met BS22, de ideeënwerkplaats in Groenlo. In het begin riep dat veel vragen op. Mensen zeiden tegen mij ‘Denk je wel dat je dat kan?’ en ‘Daar zit toch niemand op te wachten?’ Er werden een heleboel redenen gegeven om het niet te doen. Ikzelf geloofde heel sterk dat mensen wél zaten te wachten op het delen van hun ideeën en een aanmoediging nodig hadden hierin. Nu is het een succes. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven dromen. En veel van de mensen die het in eerste instantie hun vraagtekens hadden, zijn nu helemaal om.”

 

Zichtbaar

In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ schrijft Linda over gevoelige en persoonlijke dingen. Een keuze die ze bewust heeft gemaakt: “Ik deel dit omdat ik wil dat andere mensen bij zichzelf te rade gaan. Ik wil ze een spiegel voorhouden, zodat ze iets van zichzelf vinden en zelf iets gaan doen. Ik heb het absoluut niet geschreven om de lezer iets van mij te laten vinden. Een mooi compliment dat ik heb gekregen is dat het ‘eng herkenbaar’ is. Die persoon kon er nu niet meer onderuit om zijn dromen te gaan najagen. Met mijn boek wil ik ook laten zien dat als je echt iets wil, het ook kan. Er zijn altijd mensen bereid je te helpen.”

“Ik kijk met een positieve insteek naar kansen en mogelijkheden. Daardoor val ik ook op. Achterhoekers zijn vaak bescheiden. Ik vind dat zij best vaker kunnen zeggen waar zij trots op zijn. Bescheidenheid is goed in de zin van: niet lullen, maar poetsen. Of: met beide benen op de grond blijven staan. Maar als je daarmee ‘niet zichtbaar’ zijn bedoeld, ontneem je anderen en jezelf iets moois,” is Linda’s stellige overtuiging.

Tot slot lacht Linda:”Het is nu, na mijn boek, weer tijd voor nieuwe gekke dingen. Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid.”

xxxxxx

Uiteraard heeft Rabarbara ook ‘Zo simpel is het dus wel’ gekocht en gelezen. Nieuwsgierig naar wat het met haar deed? Klik dan hier

 

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van 'Zo simpel is het dus wel' (foto: Madelon Tijdink)
Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van ‘Zo simpel is het dus wel’ (foto: Madelon Tijdink)

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen

Pijnlijk mooi. Door de eenvoud van dat wat gezegd wordt zonder het te beschrijven. Je proeft en voelt het tussen de regels door. De verhalen in ‘Gij nu’ van Griet Op de Beeck belichten de minder appetijtelijke kant van het leven op een smakelijke manier. We krijgen in elk van de vijftien verhalen een kijkje in het hoofd van diverse personages. Zo lezen we over hoop, wanhoop, miscommunicatie, eenzaamheid, onvermogen en andere zaken. De mensen worden tot in hun pijnlijkste kern uitgeplozen, zonder als dramatisch of zielig te worden neergezet. Pijn hoort namelijk ook bij het leven, is er als een onlosmakelijk deel mee verbonden. Ieder mens draagt wel iets met zich mee. Daar werd ik mij al lezend onherroepelijk van bewust.

Zelf verbloem ik mijn pijn voor de buitenwereld. Ik probeer haar angstvallig verborgen te houden voor mensen die ik niet of nauwelijks ken. Boef ziet, voelt, hoort en verzacht mijn grootste verdriet(jes), mijn ouders weten ervan en een enkele vriendin. Voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ heb ik inmiddels de nodige gesprekken gevoerd. De meest bijzondere en intieme wetenswaardigheden over mensenlevens kwamen mij ter ore. Verbaasd was ik dat de geïnterviewden het met mij wilden delen. Nog verbaasder was ik soms toen ik hoorde dat zij de schaamte voorbij waren en het aan het ‘grote publiek’ wilden vertellen. “Daar kan ik nog wat van leren!”, dacht ik bij mezelf. En ik dacht nog meer. Veel meer.

Misschien heb ik er wel veertig voor moeten worden om met vollere overtuiging in het leven te kunnen staan. Om mijn diepgewortelde verlangens uit te spreken na verlies, gemis en de nodige doodlopende wegen. Anderen hebben er vijftig voor moeten worden en weer anderen bereiken nooit dat punt dat ze het leven leiden dat ze willen. Deze wijsheden zijn tot mij gekomen door het leven heen, maar ook door de ‘(te) Gek’-gesprekken. Voor de komende twee maandagen heb ik de bijzondere verslagen al klaar staan. Of ik daarna ook weer stipt elke week een verhaal online zet, laat ik even open. Er hebben zich voldoende mensen gemeld, maar ik heb ook nog andere bezig- en werkzaamheden. Natuurlijk blijf ik mensen interviewen en benaderen, maar het tempo wordt misschien iets langzamer. De rubriek is nu in ieder geval opgestart en neergezet. Een droom is uitgekomen!

Het lijkt wel of ik de laatste tijd allemaal mensen tegenkom die hun masker afzetten. In ‘Gij nu’ worden ook verschillende keerpunten in het leven van de uiteenlopende personages beschreven. Misschien was de aanschaf van dat boek wel een roep van mijn diepste ziel. Dat ik eindelijk weer wilde lezen over zaken die er echt toe doen. De meest onthutsende ontdekking was nog wel dat ik dacht: ”Wauw, dit is mooi, dit is goed, dit is wezenlijk. Het raakt mij. Je hoeft zaken niet altijd mooier te maken dan ze zijn. Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen. Net als onvermogen. Misschien juist wel meer! Zou de tijd dan daar zijn dat ik ga schrijven over dat wat mij écht beroert? Dat ík míjn masker afzet?” Even later kwam ik tot bezinning. Een lach mag ook. Het hoeft niet altijd zware ernst te zijn die de scepter zwaait. Ik ben Rabarbara, die een glimlach toveren de moeite waard vindt. En ik kwam tot de slotsom dat het voor mij en-en is en niet of-of. Een lach én een traan. Daar staat Rabarbara voor. Zoet én zuur.

 

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.
Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

 

(te) Gek: DIT&DAT

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Niets is te gek en alles is mogelijk!’

Broer en zus zijn ze. Dyon en Dorian Temming. Beiden bruisen ze van de ideeën. Die geven ze afzonderlijk vorm, maar ook samen. Zo is Dyon onlangs ‘Het Buitenburo’ gestart als conceptueel denker. Dorian timmert al een tijd als beeldend kunstenaar aan de weg en geeft cursussen en workshops met ‘StudioDAT’. Samen vormen ze sinds een jaar DIT&DAT, een denktank die ideeën uitwerkt en uitvoert. Dyon:“Ideeën die we afzonderlijk van elkaar hebben versterken we al brainstormend.” Met het reizende Art Brut festival dat ze willen organiseren zet het duo zich ook in voor mensen met een verstandelijke beperking. ”Wij willen graag dat de beperkte mens zich ook gewaardeerd voelt. Zij verdienen net zo goed een plekje in de maatschappij als wij,” aldus het tweetal.

De vraag die als eerste boven tafel komt is: wat is gek? Dyon:”Gek is iets wat buiten de maatschappelijke norm van wat normaal is ligt. Normaal is eigenlijk een soort van gemiddelde. Als je heel diep over de dingen doordenkt is eigenlijk helemaal niks gek.” Dorian heeft er een andere kijk op: “Eigenlijk is iedereen gek, want mensen uit verschillende kringen vinden elkaar allemaal gek. Als je elkaar eenmaal leert kennen, wordt die ander normaal.” Dyon vult aan: ”Dan komt er acceptatie of segregatie.”

 

Oermens

Dyon en Dorian hebben een broertje, Jurjen, met een verstandelijke beperking. Het contact met hem heeft hen veel gegeven. Dyon:”Je krijgt een bepaalde blik. Je oogkleppen vallen af, want iemand in je directe omgeving is anders dan de norm. Je gaat op een andere manier naar de wereld kijken.” Dorian: ”Mensen met een verstandelijke beperking vinden andere mensen nooit gek, hooguit niet aardig. En dan alleen als anderen negatief tegen hen of anderen doen.”

Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.
Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.

Omdat ze de beperkte medemens graag een hart onder de riem steken, is DIT&DAT bezig met de organisatie van een Art Brut festival. “Art Brut is kunst die gemaakt is door mensen met een verstandelijke beperking of psychische stoornis. Deze kunst komt echt uit het hart van de kunstenaars en toont ons een venster van hoe zij de wereld bekijken. Het is kunst van de oermens,” legt Dorian uit. Voor buitenstaanders is dit festival ook interessant. Zij krijgen zo een kijkje in de ziel van de ‘gekke’ kunstenaar. Waar ‘normale’ kunstenaars zaken kunnen verbloemen, laat de Art Brut artiest echt zien wie hij is, vindt Dyon. “Met dit festival willen we een stukje waardering in de maatschappij bewerkstelligen voor de beperkte medemens. Op deze manier doen zij iets wat een ‘normaal’ mens ook zou doen en leren ze trots te zijn op de resultaten die ze bereikt hebben,” verklaart de denktank hun inspanningen.

 

Niets is te gek

“Voorafgaande aan het uitvoeren van ideeën zit een drang om te creëren. Een drang om aan je plannen een uitwerking te geven. De wil om verschil te maken. De wil om iets wat jij belangrijk vindt op poten te zetten,” legt Dyon de drijfveren van DIT&DAT uit. Dorian knikt instemmend: ”En dat de mensen daar dan van genieten. Dit in beweging zetten van zaken is misschien voor andere mensen gek, maar voor ons doodnormaal. Omdat we het willen.” Dat alles al een keer bedacht is, geloven Dyon en Dorian niet. Het kan volgens hun nog gekker. “Niets is te gek en alles is mogelijk!” besluiten ze hun verhaal.

DIT&DAT
Voor DIT&DAT is niets te gek!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Nieuwe rubriek ‘(te) Gek’ gaat van start!

Soms moet je de koe bij de horens vatten en de zaken die je wilt aanpakken gewoon doen. Zo loop ik al een tijdje rond met het idee voor een nieuwe (vaste) rubriek op mijn blog die ik ‘(te) Gek’ wil noemen. In dit onderdeel wil ik in gesprek gaan met verschillende mensen over hun visie op en ervaringen met ‘(te) Gek’ zijn. Bijna overal in Nederland (en misschien zelfs in heel de wereld) heerst er een taboe op (te) gek zijn. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” is een veel gehoord credo.

Het is de bedoeling om met verschillende mensen van gedachten te wisselen over het fenomeen ‘(te) Gek’ zijn: hulpverlener, familielid of partner van een (te) gek iemand, cliënt, artiest, iemand met zelf te gekke ideeën of een kijk die anders dan anders is, een werkgever die (te) gekke mensen in dienst heeft of een teamleider die een (te) gek team aanstuurt. Je kan het zo gek niet bedenken!

Mocht ik nu veel mensen voor deze rubriek weten te strikken, is er het idee om een boekje van de blogs te maken. Kleinschalig en in eigen beheer uitgegeven. Om zo de mystificatie rond dit onderwerp een beetje te doorbreken.

Gisteren trok ik de stoute schoenen aan en heb ik een brief opgesteld mét een vragenlijst als handvat voor de gesprekken. Die heb ik naar een paar vrienden en bekenden gemaild waarvan ik dacht dat ze wel open stonden voor een gesprek over dit onderwerp. Binnen no time had ik al twee positieve reacties: DIT & DAT (broer en zus Dyon en Dorian Temming) en Annekée Cuppers (collega-correspondent bij Achterhoek Nieuws) wilden wel meewerken. Dus ik ga van start. Gewoon beginnen en kijken waar het schip strandt. Aankomende week beginnen de gesprekken!

Nu is het wachten of ik ook op mijn andere brieven nog een reactie krijg. Of op dit blog. Misschien wil jij ook wel met mij in gesprek over ‘(te) Gek’ zijn. Laat het mij gerust weten! Ik ben benieuwd of dit project van mij grotere handen en voeten krijgt. Dat zou wel leuk zijn! Of beter gezegd: dat zou te gek zijn!

 

Loesje

 

Een liedje dat goed past bij deze rubriek!