Tag: stadskamer

Femke Reukers neemt ‘Verzinhoofd’ in ontvangst namens Stadskamer

En ja hoor…ik ga maar door met het promoten van ‘Verzinhoofd’. Deze ochtend ging ik weer op pad. De stoepen waren gelukkig droog en goed begaanbaar. Her en der lag nog een hoopje sneeuw. Ik stapte dapper met mijn rode klikklaklaarsjes met gladde zool (nu durfde ik ze weer aan) over de stoep naar de Stadskamer (of Dorpskamer zoals hij in Lichtenvoorde heet). Ik wilde ze bedanken voor de samenwerking en mijn boek wat breder onder de aandacht brengen. Daarom toog ik rond koffietijd richting Den Diek, waar ze gehuisvest zijn. Niet voor koffie maar voor thee, liefdevol door Johan Funke ingeschonken. 

Leuke contacten

De Dorpskamer is ondanks de coronamaatregelen nog open, omdat zij te maken hebben met een kwetsbare doelgroep. Dit is, vind ik, een goede zaak! Uiteraard worden de nodige maatregelen getroffen zoals mondkapjes en afstand bewaren. De bezoekers hebben het er naar hun zin. Ze zitten aan tafels te kletsen. Ik praat na afloop even met Femke Reukers die namens hen mijn boek blij in ontvangst heeft genomen en er graag mee op de foto gaat. Ze komt al drie jaar bij Stadskamer en werkt onder andere bij De Koffiekan op de markt. “Het is leuk om met mensen om te gaan en bij Stadkamer leuke contacten te maken. Het is heel gezellig, zeker op de markt De Koffiekan,” vertelt ze mij.

Femke Reukers poseert trots met ‘Verzinhoofd’. Foto: PR

Koe en haas

Daarna ga ik ook (met mondkapje!) op de foto met twee begeleidsters: Dorian Temming en Esther Noordermeer. Het boek is ook voor hun bedoeld. Zij vinden het fijn dat ik even ben geweest en kort heb uitgelegd aan de bezoekers wie ik ben en wat ik doe. Als ik mijn kopje leeg heb, vertrek ik weer snel (net niet met de noorderzon). Ik wil ze niet van hun werk afhouden en de bezoekers hebben ook zo hun bezigheden. Ik heb wat visitekaartjes uitgedeeld, maar ook neergelegd voor de liefhebber en hoop dat er iemand is die met plezier mijn boek gaat lezen, er kracht uit put en misschien wel de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ of een workshop bij mij gaat volgen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Of in mijn geval: een Rabarbara woorden tevoorschijn tovert (bij een ander).

Op de foto met de begeleiders van Dorpskamer Lichtenvoorde. Foto: PR

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. 

Vandaag heb ik mijn eerste workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ gegeven aan Stadskamer. Op wat schoonheidsfoutjes na was het een succesvol samenzijn. De mediatie sloeg aan: de deelnemers pakten de pen ter hand en gingen schrijven dat het een lieve lust was. Ook de kleine trucjes die ik bij de opleiding Schrijven als Therapeutisch Middel had geleerd werkten. Natuurlijk is een online workshop anders dan een echte bijeenkomst, maar gezien de omstandigheden mag ik absoluut niet klagen. En dan heb ik ook nog eens een paar mensen blij gemaakt!

Erfgoed Centrum

Zo zie je maar dat als je echt in iets gelooft het ook van de grond kan komen en kan werken. Dat het hele universum dan samenspant om jouw wens in vervulling te laten gaan. Mijn hoofd voelt nu vol watten die mijn pijlsnelle gedachten een beetje dempen. Vandaag stond mijn telefoon roodgloeiend. Het leek wel of iedereen mij wilde bellen, mij iets wilde vragen of te vertellen had. Alle uitgegooide lijntjes komen samen. Wisten jullie al dat de Rozet Bibliotheek in Arnhem vorige week twee exemplaren van ‘Verzinhoofd’ heeft besteld voor hun Erfgoed Centrum? Ik voel mij echt vereerd!

Wat is waar?

Je bent nooit te oud om te groeien, bloeien en stralen. Ondanks de rare tijd waar we in leven, gaat het goed met mij. Er gebeurt zoveel onzin in de wereld, dat mijn gedachtekronkels plotseling voor velen een verademing blijken. Het kader waar de wereld uit is opgebouwd wordt nu door bijna iedereen publiekelijk betwijfeld. Wat is waar? Wie zegt er nog eerlijke dingen? Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Met de grote wereldpolitiek houd ik mij niet bezig, maar binnen mijn netwerk spreek ik nu die mensen aan die mij verder kunnen helpen met mijn missie om wat te betekenen voor mensen met een barst, wat voor vorm die barst ook heeft.  Al is er maar één een beetje tevredener dan voorheen door wat mooie en lijmende woorden te schrijven. Dan ben ik al gelukkig.

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. Met die zin begint mijn blog. Eigenlijk wilde ik een diep filosofisch stuk schrijven over balanceren tussen uitersten, klimmen uit dalen, opstaan na vallen en vallen na opstaan. Over de liefde die in haar complexiteit eenvoudig is als je haar ongrijpbaarheid leert begrijpen. Over je ware gezicht laten zien met je echte kleuren. Dat mensen dan juist meer van je houden in plaats van minder. Dat het jammer is dat we worstelen met dat wat we denken dat er is. Dat we nooit kunnen weten wat er is. Dat dat het is. Dat geluk niet zit in een dikke portemonnee of groot huis. Dat niks moet. Dat alles tegenstrijdig is. Dat het mij verdriet doet dat mensen met meer macht je kunnen voorliegen en breken. Dat eigenlijk niemand macht over je heeft, of liever gezegd mag hebben. Dat we vrije mensen zijn met een eigen wil. Dat ik weet dat er ook slechte mensen zijn. Dat ik mij afvraag wie de echte slechte mensen zijn. Of de echte gekke. Dat ik kies voor liefde. Dat ik geen hippie ben. Dat ik zo blij ben dat het pijn doet. Dat ik pijn heb als ik blij ben. Dat ik blij ben dat ik geen overheersende pijn meer heb. Dat ik dans met mijn schaduw, maar ook met jou om de zon. Laten we samen stralen. Ja, als dat eens kon. Ik ben zo blij dat het pijn doet. Ik ben zo blij.

Ik dans met jou om de zon. Foto: Anja Onstenk

Verzilveren

De tijd vliegt. Het is mijn laatste week al van mijn Artist in my own Residence en ik ben weer een paar stapjes verder. Gisteren sprak ik met Anke van Intertembo die mij al een paar jaar met raad en daad bijstaat met mijn bedrijfsvoering. We bespraken de route die ik de afgelopen jaren bewandeld heb en kwamen tot de conclusie dat alles nu samenkomt. Met de verschillende lijnen die ik in het verleden heb uitgezet, heb ik onbewust naar dat wat ik in deze maand wil bereiken toegewerkt. Ik ben nu aan het verzilveren en iedereen werkt mee. Ik ben een gezegend mens.

Juiste woorden

Annekée heeft een artikel over Verzinhoofd in precies de juiste woorden geschreven. Daarin komen ook alle lijntjes samen en wordt goed duidelijk waar ik mee bezig ben en wat ik in de wereld wil brengen. Zij kijkt met wat meer afstand naar alles en heeft een bijzondere lijn in mijn verhaal gevonden met een balans tussen lichtheid en zwaarte. Een balans die ik ook in mijzelf gevonden heb. Al schommelt het wel af en toe. Maar daar heb ik mij bij neergelegd. Dat is mijn leven. Dat is het resultaat van mijn Verzinhoofd. Het is een eerlijk en mooi verhaal, ook liefdevol. Beter had ik het zelf niet kunnen verwoorden. 

Het blijft spannend om alles wereldkundig te maken en om morgen in de krant te staan, maar dit besluit had ik al genomen voordat ik begon aan het schrijven van Verzinhoofd. Ik wil een ander licht brengen op kwetsbare mensen. Zij kunnen zeker ook een positieve en zinvolle bijdrage leveren aan de maatschappij. Barsten zijn mooi. Imperfectie is prachtig. Het was alleen even wachten op het juiste moment voor het groter naar buiten treden ermee. Zal ik met het rijpen der jaren dan ook wat geduld gekweekt hebben? Morgen spring ik dus in het diepe! Spring je mee?

Stadskamer

Vanmiddag sprak ik met Dorian van De Stads- en Dorpskamer Oost Gelre in Den Diek. We hebben afgesproken dat ik in 2021 een workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ mag gaan geven. Daar mag ik zelf een fraai postertje voor in elkaar knutselen. Dat vind ik ontzettend leuk! Als die workshop aanslaat, kan ik misschien ook de lessenreeks in praktijk brengen. Dat zou tof zijn! Verder heb ik het mailadres gekregen van iemand die bij de Stadskamer in Doetinchem werkt. Misschien kan ik ook wel met haar samenwerken of iets regelen. Kortom: volop steun!

Meditatie

Voor mijn ontwikkelde workshop laat ik mijn yogadocente Sharon een meditatie inspreken om de schrijfgolf die bij ‘Schrijf glans aan je barst’ hoort op te wekken. Voor die meditatie heb ik een tekst aangeleverd met beelden die ik zelf voor me zie. Sharon gaat ze in een professionele vorm gieten. Ik ben erg benieuwd wat ze ervan gaat maken! Mensen die mijn lessenreeks volgen krijgen na afloop ook deze meditatie. Kunnen ze na afloop ook thuis in een schrijfflow komen. 

Plezier

Morgen en overmorgen heb ik nog twee afspraken staan. Daarna ga ik het afronden en de balans opmaken. Misschien nog een soort samenvattende conclusie schrijven over de afgelopen weken. Plezier heb ik er zeker in gehad en ik ben ook heel blij met de steun van Lokalen hierin! Laten we elkaar vooral verder helpen!

Met het artikel in de krant spring ik in het diepe! Foto: Boef

(te) Gek: Simone Pastoors

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt’

“Gekkigheid, daar houd ik van. Het maakt mensen bijzonder en uitzonderlijk en geeft ze daardoor een bepaald charme,” lacht Simone Pastoors, stadskamerregisseur van Oost Gelre en Montferland. Ze is met plezier het aanspreekpunt van de gemeente en bezig met het opzetten en regisseren van de Dorps- en Stadskamers. Daarnaast steekt ze vrolijk en enthousiast haar handen uit de mouwen op de werkvloer:”Het werk is leuk, omdat het niet voorspelbaar is. Elke dag is het weer anders.”

Door haar lange werkervaring, eerst als activiteitenbegeleidster en later als teamleidster in de psychiatrie, heeft Simone zich een duidelijke mening gevormd:“Ik zie het als een uitdaging om mensen die als ‘gek’ bestempeld zijn te begeleiden. Ze zijn vaak heel kundig en creatief en hebben ook een beetje lef. Met hun gekkigheid creëren ze ook iets. Ze maken bijvoorbeeld een mooi schilderij of gedicht waar ze iemand heel blij mee maken. Als de mensen er voor open staan, kunnen ook zij hun plekje in de maatschappij vinden. De psychiatrie schept een bepaald negatief beeld, maar ieder persoon is in wezen uniek. Vaak zit er een heel verhaal achter de ziekte, is er een bepaalde reden voor. Ikzelf geloof niet in etiketten plakken. Dat is stigmatiserend. Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt.”

 

Voorlichting

“In de maatschappij is er geen ruimte voor mensen die anders zijn. Zeker in kleinere dorpen worden ze anders behandeld en hebben ze moeite om ertussen te komen. De dorpsbewoners gaan geen gesprek met hen aan en niemand stelt de vraag ‘hoe is het met je?’. Mensen vragen doorgaans niet naar psychische klachten. En ze staan niet op iemands voorhoofd geschreven. Wat dat betreft kan je soms beter een gebroken been hebben. Ik denk dat dit wel kan veranderen door goede voorlichting. Het is mens eigen om afwijkingen raar of gek te vinden en er zullen altijd mensen zijn die dat zullen blijven vinden,” vertelt Simone.

 

Overal over praten

“In de Dorps- en Stadskamer komen veel bijzondere mensen die heel open en heel eerlijk zijn. Daar kan je een goed gesprek mee voeren waardoor je ze beter leert kennen. Natuurlijk zijn er ook wel mensen die echt gek zijn. Die bijvoorbeeld denken dat ze een eigen vliegtuig hebben of heel veel geld. Zij leven in een luchtbel en zullen maar moeilijk wakker worden daaruit. Deze mensen zijn niet in te passen in de gewone maatschappij, maar er moet wel een plek voor hen zijn. Bij de Dorps- en Stadskamer kunnen ze terecht. Al is het alleen voor een kopje koffie of om hun verhaal te delen. Zo komen ze even in contact met mensen, maken ze een wandeling of doen ze mee aan een activiteit. Het waanzinnige verhaal verdwijnt even naar de achtergrond. ”

Simone vertelt dat ze veel positieve reactie krijg op haar werk en dat ze gewaardeerd wordt om haar toegankelijkheid:”Niks is mij te gek en met mij kan je overal over praten!”

 

 

Simone is dol op gekkigheid!
Simone is dol op gekkigheid!

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.