Tag: spiritualiteit

(te) Gek: Lieke Deelstra

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘De geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie’

“Normaal ben ik degene die anderen ondervraagd over hun leven, nu ga ik zelf met de billen bloot!”, lacht Lieke Deelstra van Werkplaats STAP. Als meisje en jonge vrouw was ze erg onzeker en voelde ze zich vaak een vreemde eend in de bijt: ”Het contact met de geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie. In mijn leven heb ik moeten leren vertrouwen op mijzelf en de verbinding met die wereld. Ik werk graag met metaforische beelden en sprookjes, dat bleek een capaciteit te zijn. Van jongsaf aan ken ik zo veel verhalen, sprookjes, mythen en sagen. Die gebruik ik vaak in mijn werk. Beelden daaruit ploppen te pas en te onpas bij mij op. Ik wil graag mensen in contact brengen met hun innerlijk bewustzijn en daarmee het grotere bewustzijn waarmee we allen verbonden zijn. Dat bewustzijn kan je vinden in de stilte van de natuur..”

“Ik begrijp heel goed dat mensen angst en schaamte kennen om voor hun connectie met de geestelijke wereld uit te komen. Ze zijn bang dat ze voor zweverig, of nog erger: voor gek versleten worden. Zelf ken ik die gevoelens ook. Ik heb besloten om niet meer bang te zijn voor die veroordelingen,” vertelt Lieke, “De geestelijke wereld is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Zeker voor kinderen. Tot zo’n jaar of twee communiceren zij zonder woorden, vanuit telepathisch contact, dat is eigenlijk normaal. Als kind wist en zag ik dingen die andere mensen niet bleken te zien.  Ik kreeg vaak de vraag ‘hoe weet je dat dan’ als ik iets zei. Of ‘dat fantaseer je maar’. Onze maatschappij is vandaag de dag vooral fysiek en materialistisch ingesteld. Er zijn tijden geweest dat het vanzelfsprekend was om met goden, het mystieke, te leven. Ik vind het lastig dat je je materieel moet verantwoorden voor iets wat niet materieel aanwezig is, wat onzichtbaar en op een natuurlijke manier bij je is. Alles is energie: gedachten, gevoelens. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid naar de wereld toe nu ik mij daar nog bewuster van ben. Afgelopen zomer gaf ik waterceremonies in Ecolonië in Frankrijk. Om mensen bewuster te maken van het water. Met tien vrouwen hebben we het water geëerd en bedankt. We nemen en misbruiken zoveel van de natuur, terwijl ze ons zoveel geeft en schenkt. Het wordt tijd dat we haar gaan respecteren en eren. Dat we verantwoordelijker met haar omgaan. Dat we stoppen met vervuilen en een beetje dankbaarder worden.”

Lieke werkt graag met metaforische beelden. Foto: PR

Veerkracht

“Als mens leef je niet alleen een fysiek leven, maar ook een geestelijk leven. De materie is daar de uitdrukking van. Dit alles drukt zich ook uit in je biografie. Dat is hoe ik de mens zie. Bij alles wat je doet en wat je overkomt kun je kiezen. Een keuze in hoe je met alles omgaat. Het draait hierin nooit om een schuldvraag. Als je je geestelijk ontwikkelt kan je veerkracht halen uit bijvoorbeeld de pijn die je is aangedaan of iets wat je overkomen is. Daardoor kun je je levensopdracht vinden. Zo kun je je verwonding omzetten in vervulling. Door helder te zien wat het leven van je vraagt. Dus niet zozeer te zoeken naar antwoorden op je persoonlijke issues maar te zien welke vragen het leven aan jou stelt,” besluit Lieke.

Voor Lieke is de geestelijke wereld heel vanzelfsprekend. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Ik ben een Lichtfladderaar

Je kan over van alles geheimzinnig doen, maar of je dat uiteindelijk verder helpt? Ik betwijfel het. Mijn ervaring is dat geheimen aan je vreten en dat ze vroeg of laat toch aan het licht komen. Ik kan absoluut geen geheimen bewaren en kan er echt ziek van worden als iemand tegen mij zegt: “Dit mag je niet verder vertellen.” Het is nu ook weer niet zo dat ik alles doorlul aan Jan en alleman. Nee, dat niet. Ik ben integer, maar ik ben wel van mening dat als iets het daglicht niet kan verdragen het niet zuiver is. Natuurlijk hoef je niet alles open en bloot op internet of in de krant te zetten, maar eerlijk zijn duur het langst. 

Van vriendelijkheid word je gelukkiger

Niet iedereen zit op jouw waarheid te wachten of kan er iets mee en niet iedereen zal even netjes omgaan met de informatie die ze van je hebben. Toch ben ik van mening dat het goede zal zegevieren. Ook in een samenleving waar haat, angst, nijd en oorlog diep geworteld zit. Ik heb een onwankelbaar en rotsvast vertrouwen dat de liefde vroeg of laat zal winnen. Noem mij naïef, noem mij niet van deze wereld, noem mij een zweefteef. Ik zal het beamen. Maar ik ben meer dan dat. Ik ben ook iemand met een wetenschappelijke opleiding die naar de onweerlegbare feiten kijkt, haar concrete steentje bijdraagt aan een mooiere en betere maatschappij en die genoeg ellende heeft meegemaakt om te weten dat je van vriendelijkheid gelukkiger wordt dan van bitterheid en wrok. 

Openlijk liefde prediken

Het liefst zou ik openlijk de liefde prediken, maar het gevaar bestaat dat je dan als een overjarige hippie of godsdienstwaanzinnige wordt gezien. Je kan ook nog eens het stempel ‘vaag’ krijgen. Er is meer tussen hemel en aarde. Dat weet ik zeker. En niet alleen ik. Na de dood van mijn moeder een paar jaar geleden ben ik daar meer over gaan nadenken en heb ik verschillende boeken over de dood gelezen. Ik ben mij gaan verdiepen in engelen en heb ook de afgelopen weken een cursus jin Licht bij Lichtfladderaars gevolgd. Een paar dagen geleden kreeg ik een altaar per post dat bij die cursus hoorde. Het was speciaal voor mij getekend. Toen ik het kreeg was ik verrukt en dolgelukkig. Ik wilde het, net als alles wat mij raakt, delen op social media met mijn fans, maar dacht: “Wat zullen ze wel niet van mij denken?” en deed het niet. 

Nuchtere douche

Ik weet nog dat toen ik zo’n tien jaar geleden naar de Achterhoek verhuisde ik nergens terecht kon met mijn ‘spirituele gepraat’. Dus keuvelde ik maar braaf mee over bier en de was. Ik kreeg een nuchtere douche en voerde veel innerlijke dialogen. Inmiddels zijn de mensen die ik toen polste over spirituele zaken en bij wie ik geen respons kreeg vager dan ik toen was. Ze volgen allemaal cursussen en kunnen het over niks anders meer hebben. Ik ben er juist achter gekomen dat het spirituele in de eenvoud en de natuur zit en niet hoog boven de wolken en in magische bezweringen. Een grassprietje kan al inzicht geven. Een schutting timmeren of pizza bakken kan je al gelukkig maken. Het zit in jezelf en niet in de ander of de zevende of achtste hemel. Het zit in de diepte van je eigen ziel, de liefde van je eigen hart. 

Eerlijk duurt het langst

Nu ik zo vol liefde ben en deze ook volop kan en wil uiten in de vele brieven die ik de afgelopen coronamaanden ter bestrijding van de angst aan verschillende bekende en onbekende mensen geschreven heb (met mijn eigen mooie postpapier!), vraag ik mij af waarom ik toch geen foto van een altaar op social media durf te posten. Waarom probeer ik mijn spiritualiteit geheim te houden? Het blijkt toch al uit alles wat ik doe? En omdat ik niet tegen geheimen kan, sta ik nu op springen en schrijf ik volkomen uit mijn tenen dit blog. Ik wil mij niet inhouden en anders voordoen dan ik ben. Nu ik ‘Verzinhoofd’ heb geschreven, heb ik de weg gevonden naar de waarheid in mijn woorden. De opgelegde reserve is eraf, de terughoudendheid laat ik varen. Eerlijk duurt het langst. En je wordt er ook gelukkiger en vrijer van. Dus onderaan deze blogpost een foto van mijn altaar dat steeds aan verandering onderhevig is. Net als ikzelf. 

Het altaartje dat speciaal voor mij getekend is en dat ik niet durf te posten.