Tag: sieraden

(te) Gek: Luci Aversteeg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk’

Als echte ambachtsvrouw gebruikt Luci Aversteeg oude en moderne technieken door elkaar. Ze is door toeval in het vak van goud- en zilversmeden gerold. In Duitsland staat het ambacht hoog aangeschreven, in Nederland krijgt ze steeds meer klanten die haar werk prachtig vinden. Ze heeft bewust een open atelier, zodat de mensen kunnen zien hoe ze werkt. Met haar bedrijf Elcerlyck drukt ze al 35 jaar een unieke stempel op het vak. Ze denkt en doet anders. Over haar ambacht vertelt ze: ”Mensen vertellen mij hun verhaal. Ik probeer de emotie van dat verhaal in het sieraad te verwerken.”

“Je oefent een ambacht uit als je iets maakt wat niet door een machine gemaakt kan worden,” legt Luci uit, “Ik bedenk en ik maak in eerste instantie het sieraad. Als het later gekopieerd wordt door machines is dat wat anders. Het oorspronkelijk idee is en blijft van mij. Als ik een verhaal van een klant hoor, of voor mezelf aan het werk ben, zie ik gelijk een plaatje van het eindresultaat in mijn hoofd. Op school leerde ik altijd dat je studies moest maken om tot een definitief ontwerp te komen. Bij mij werkt dat niet. Ik heb altijd gelijk een definitief ontwerp in mijn hoofd. Om toch aan de opdracht te voldoen, werkte ik dan maar met terugwerkende kracht aan de studies.”

Het atelier van Luci en haar man Jan (De Klokkenmaker). Foto: PR

Speeldoos

“Ik maak nooit iets wat over twee jaar in de kast ligt. Mijn werk is levensloopbestendig, te dragen tot aan je rollator. De sieraden moet je altijd om kunnen doen. Ze moeten draagbaar zijn. Ik heb ook de kunstacademie gedaan en daar verkocht je soms het verhaal van het sieraad. Maar ik ben geen voorstander van bijvoorbeeld een collier van brandnetels. Hoe mooi het verhaal erachter ook kan zijn. Eenvoud is belangrijk. En de balans in het ontwerp. Ook originaliteit. Ik kopieer nooit wat. Als ik met een klant in gesprek ben, krijg ik vaak ook ideeën. Ik heb dan altijd een speeldoos met elementen bij de hand om dat beeld dat in mij oppopt te laten zien. Ik werk dan met ringen, draadjes en vormpjes. Ik heb zelfs een plastic hand waarop ik kan laten zien hoe alles eruit komt te zien. Vroeger werkte ik vooral met schetsen op papier, nu kan de klant het dus echt zien.”

Een bijzonder collier dat Luci gemaakt heeft. Foto: PR.

Vakkennis

“Wat mij anders maakt dan andere goudsmeden is dat ik eigenwijs ben, ik stippel mijn eigen pad uit. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb niet echt dollartekens in mijn ogen als ik aan een ontwerp denk. Een tevreden klant is voor mij het belangrijkst. En dat ik een mooi en goed product lever. De glimlach van een klant is mij veel waard. Ik heb graag klanten die het ambacht waarderen, die niet van massaproductie houden. Alles wat ik mooi vind, kan ik maken. Respect is voor mij belangrijk. Als ik merk dat iemand respect voor mijn vak heeft, ga ik door het vuur voor hem of haar. Ik weet wat ik met mijn materiaal allemaal kan en hoe de machines werken. De stappen tussen de tekentafel en polijstmachine zitten allemaal in mijn hoofd. Daar houd ik met mijn ontwerp rekening mee. Vakkennis daar draait het om. Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk,” besluit Luci haar verhaal.

Luci aan het werk in haar open atelier. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.