(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

De nieuwe kleren van de keizer

De nieuwe kleren van de keizer, ofwel: de kersverse verfspullen van Rabarbara. Waarom? Ik was mijn oude gerei zat. Van mijn verfpotten waren de deksels kapot. Met provisorisch erop geplakte tape zorgde ik ervoor dat ze toch dicht konden. De verf is in de loop der jaren in sommige gevallen dik en klonterig geworden en daardoor niet meer door het kleine gaatje van de pot te knijpen. Dat betekent dat ik met een penseel in de pot zit te lepelen die er vervolgens flink besmeurd uit komt. De verf geraakt zo in rare vormen op mijn palet. Geen pretje. Zelfs niet voor een kliederkunstenaar als ik. Ook was ik toe aan een volgende stap.

Een tijd lang heb ik me op het schilder- en tekenvlak met andere dingen beziggehouden. Ik heb een tweede docente gehad die mij meer techniek, geduld en inzicht heeft gegeven. Het KVT (mijn vaste clubje) ben ik al die tijd trouw gebleven. Daarnaast heb ik een korte, leerzame cursus bij StudioDAT gevolgd. Nu is de tijd daar om verder te gaan met dat waar ik in eerste instantie vanuit mezelf mee begon: intuïtief schilderen; kijken wat er dan ontstaat en voor wie het bedoeld is.

Ik merk dat het goed gaat en dat er mooie werken onder mijn handen tevoorschijn komen. Alles is anders dan zo’n vijf jaar geleden, toen ik met deze lessen startte. Mijn kleuren zijn helderder, de composities logischer en mijn onderbewuste spreekt duidelijkere taal. Wauw! Bijzonder om te ontdekken dat je als mens (kunstenaar?) zo’n ontwikkeling kan doormaken. En bij zo’n verandering horen andere (betere) verf (die toevallig in de aanbieding was) en nieuwe penselen. Met deze verse spullen ga ik vormgeven aan de frisse energie die zich in mij heeft gevestigd. En die wind zal in de toekomst ook wel weer eens anders gaan waaien. Dat is het mooie. Alles is aan verandering onderhevig. Ik laat me graag meevoeren met de deiningen van mijn kunstenaarsziel. Al kan haar bij tijd en wijle ook vervloeken. Maar is dat niet met alles?

 

Oude en nieuwe verfspullen bij het gloednieuwe mandje waarin ik ze ga vervoeren naar mijn schilderles.
Oude en nieuwe verfspullen bij het gloednieuwe mandje waarin ik ze ga vervoeren naar mijn schilderles.