Tag: samenwerken

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb

Het is een wondere en witte wereld deze ochtend. Met stevige schoenen stap ik door de soms gladde sneeuw naar de Bibliotheek in Lichtenvoorde. Ik heb er ruim de tijd voor genomen, omdat ik niet weet hoe lang ik er inclusief geglibber over zal doen. De zon weerkaatst op al het wit en verblindt mij bijna. Al jaren werk ik met veel plezier met de bieb samen en ik wil ze hiervoor bedanken door ze persoonlijk een exemplaar van ‘Verzinhoofd’ te overhandigen. Wat heel bijzonder is, is dat directeur Ton Mengerink er speciaal tijd voor heeft vrijgemaakt.

Mogelijkheden en kansen

Samen met Resy Oonk, die verantwoordelijk is voor de PR, drinken Ton en ik eerst een kopje thee. Ik vertel hem wat over mijzelf, hoe ‘Verzinhoofd’ ontstaan is en dat ik graag aandacht wil voor de kwetsbare mens. Lachend zeg ik dat het misschien raar is om het op deze manier in deze tijd aan te pakken, maar mijn gesprekspartners zien eigenlijk alleen maar mogelijkheden en kansen. Als ik heel eerlijk ben ik ook, maar het voelt soms raar om in deze tijd stappen vooruit te zetten terwijl de wereld achteruit holt. 

Sfeervol

Ton pakt ‘Verzinhoofd’ uit en bekijkt aandachtig de poëziekaart van eigen makelij. Daarop staat een handgeschreven boodschap met Lamy-vulpen in paarse inkt. (Hoe kom ik toch aan die vulpenverslaving?) Dan zoeken we een mooie plek voor de foto. In de nieuwe bieb zijn genoeg sfeervolle zitplekjes en we kiezen er een uit waar het licht goed valt. Het boek wordt opgenomen in de collectie, belooft Ton, en is binnenkort ook beschikbaar voor uitleen. 

Afterparty

Carlijn Nijhof, met wie ik voornamelijk contact heb bij het organiseren van activiteiten, heeft mij voor dit gesprek nog een leuke bijeenkomst beloofd voor na corona. Als alles achter de rug en weer ‘normaal’ is, mag ik een soort van afterparty in de bieb geven. Dan kan iedereen die ‘Verzinhoofd’ een warm hart toedraagt, komen luisteren naar mij en mijn verzinsels. Ik ga er dan een origineel verhaal over vertellen. Wat voor verhaal weet ik nog helemaal niet, dat moet de toekomst maar uitwijzen. Misschien wat het boek mij de afgelopen maanden allemaal gebracht heeft en wat er allemaal in gang is gezet? Mijn promotie-acties blijven namelijk doorlopen. Wie weet wat die allemaal gaan opleveren!

Warm hart

Voor nu ben ik blij met de Bibliotheek. Ze dragen Rabarbara een warm hart toe en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop dat we nog lang blijven samenwerken! Na afloop van de overhandiging trek ik weer mijn dikke winterbescherming aan, ook een donkerblauwe muts met verwarmingslogo, en loop voordat ik naar huis ga richting supermarkt voor een paar boodschappen en lekkere versnaperingen. Een mooie aanloop naar het weekend! 

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb. Foto: Resy Oonk

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) II

Heel leuk wat een oproep allemaal teweeg kan brengen. Ria Olijslager schreef spontaan in een reactie op het blog ‘Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)’ een vervolg. Het is hieronder te lezen. Ook Marianne Groep, Anneke Wilbers en Jorica de Leeuw willen graag meeschrijven aan het verhaal. De komende weken zijn hun hersenspinsels te lezen op Rabarbara. Houd dit blog dus goed in de gaten als je wilt weten hoe het verder gaat met Sjefke, Sjaak, de appeltaarten en de fiets.

 

Bijdrage Ria Olijslager

 

“Huh? nee …je hebt het goed gezien Sjaak. Het is niet mijn eigen fiets, maar eigenlijk toch weer wel! Het frame, alles is hetzelfde maar die kleur…die KLEUR,” zei Sjefke nog eens met nadruk., “DIE had mijn oude fiets niet! Vannacht droomde ik over carnaval en de fraaie verkleedkleren die mijn moeder voor mij naaide. Ik was boer, cowboy en 1 keer, ja, toen was ik de hulk. Huh? Zou dat ermee te maken hebben, die kleur??”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)

De beste ideeën ontstaan vaak ’s nachts. Er zijn mensen in mijn leven die daar alles vanaf weten. Het idee van een vervolgverhaal heeft mij al vaker wakker gehouden. Vandaar dat ik het deze nacht maar even uitwerk. Hopelijk kan ik dan de komende tijd wel weer op een oor liggen. Het is nu niet eens volle maan, dus waar ik al die energie vandaan haal?

Het plan is als volgt: ik schrijf een begin van een verhaal en met zijn allen maken wij het af. Degene die het vervolg schrijft, begint met de laatste zin van het voorgaande stuk tekst. Alle geschreven vervolgstukken worden hier op dit blog geplaatst met de naam van de auteur erbij. Je bent vrij om te schrijven wat je wilt. Je kan je daarbij laten inspireren door een woord op de foto, maar dat hoeft niet.

Wil je meedoen? Laat mij dat weten middels een bericht op dit blog, Facebook, Twitter, Instagram of via info@rabarbara.nl. Iedereen die zich meldt, mag een stuk schrijven. Ik coördineer wie er wanneer aan de beurt is. Als het goed is, hebben we aan het eind dan een mooi gezamenlijk verhaal.

Dan nu de foto en het begin van het verhaal. Ik kijk uit naar jullie vervolgverhalen! Schroom niet om te reageren. Hoe meer mensen er meedoen, hoe leuker en bizarder het verhaal wordt!

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan

(of hoe het leven draait om appeltaart)

Het was een onmogelijke ochtend in februari zonder sneeuw. Sjefke stapt na een slapeloze nacht op zijn fiets richting bakker Sjaak. Op de boodschappenlijst in zijn hoofd staan een volkoren bruin en drie appeltaarten. Voor de winkel zwaait hij ietwat onhandig zijn rechterbeen over de bagagedrager terwijl hij afstapt. Sjaak ziet hem door de grote ovale ruiten aankomen en wuift al voordat hij de deur heeft geopend. Bij binnenkomst vraagt de bakker oprecht verbaasd:”Maar Sjefke, hoe komt het nu dat je fiets zo gifgroen ziet? Normaal is hij zo onopvallend blauw. Of heb je soms een nieuwe?”

….wordt vervolgd
(wie waagt de eerste stap?)