Tag: relatie

Groene vingers

Groene vingers. Wie heeft ze? Ik in ieder geval niet. Dat is iets wat als een paal boven water staat. Planten geef ik te veel of te weinig water. Als ik een bos bloemen krijg, laat ik altijd het boeket in tact. Het elastiekje laat ik om de stengels zitten, want bij de gedachte dat ik de ruikers zelf in een vaas moet schikken, breekt het angstzweet mij al uit. Met veel pijn en moeite probeer ik dan maar om de stengels, gebundeld en al, aan de onderkant van het boeket schuin af te snijden. Het was dan ook geen wonder dat Boef de taak op zich nam om de planten water te geven.

Heeft Boef groene vingers? Het antwoord laat ik veiligheidshalve maar in het midden. Als ik mij namelijk bemoei met zijn bewatering krijg ik een krachtig weerwoord. In het begin van onze relatie gaf ik, als ik het vermoeden had dat hij het groen bij ons in huis vergat, zelf de plantjes weleens water. Nou, dat kreeg ik dan echt aan alle kanten te horen, want op deze manier verstoorde ik zijn ‘watergeeftactiek’. Ouder en wijzer geworden liet ik de planten de planten en zo kabbelde het floraleven bij ons in huis voort.

De balans kwam de afgelopen weken weer scheef te staan toen twee hele leuke plantjes met vrolijke paarse bloemetjes erin er elke keer erg verlept bij stonden. Van mijn schoonmoeder begreep ik dat dit soort veel water nodig heeft, dus pakte ik af en toe onze gieter om mij om mijn lievelingetjes te bekommeren. Zonder resultaat. Vandaag besloot ik de confrontatie met Boef aan te gaan en wees ik hem op de inmiddels armetierige bedoening in de vensterbank. Zoals verwacht kaatste hij de bal direct terug: ik had me niet aan de afspraak gehouden en nu hadden de plantjes een overkill aan water gehad. Ik had hem moeten vertrouwen en hem zijn gang moeten laten gaan. ‘Het is hem dus wel opgevallen dat ik de plantjes ook water heb gegeven,’ dacht ik bij mezelf, ‘Hij houdt de boel dus toch wel in de gaten. Maar waarom heeft hij dan niet ingegrepen?’

Wiens schuld is het nu dat de plantjes dood zijn? Beiden wijzen we met een vinger naar de ander. De hond in de vensterbank houdt wijselijk zijn mond. Hij is wél verstandig.

Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.
Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.

 

Single van de week

Achteraf kan ik er om lachen. Achteraf ja. Toen ik er midden in zat, stond het huilen me nader. Nu besef ik dat jaloezie de donkerste en slechtste kant in mensen boven haalt. Ook dat het wantrouwen stimuleert. En dat is een slechte zaak. Een kritische blik of kanttekening is goed. Ongegronde achterdocht daarentegen gaat te ver. De confrontatie met dit mindere aspect van mezelf viel me zwaar. Maar ik ben er overheen gekomen.

Mijn Boef en ik woonden nog niet zo lang samen. Dat ging, van mijn kant althans, gepaard met enige onzekerheid. We moesten onze grenzen onderzoeken en wennen aan het delen van huis, haard en bed. Langzaamaan leerden we elkaar en elkaars gewoontes steeds beter kennen. Zo ben ik bijvoorbeeld iemand die graag vroeg naar bed gaat. Boef hangt dan bij voorkeur nog wat langer in de woonkamer rond.

Het gebeuren speelde zich af in de late avonduren. Ik lag in bed nog naar wat muziek te luisteren. Boef was beneden aan het tv kijken. Dacht ik. Plotseling speelde mijn blaas op: ik moest naar de wc. Na wat moed verzameld te hebben (het was koud en midden in de winter), stapte ik uit bed en liep rillend de trap af.Toen ik klaar was met mijn toiletbezoek besloot ik mijn lief nog een welterusten kus te geven. Ik liep de kamer in en gaf hem een zoen. Mijn blikveld werd getrokken naar de rode internetsite waar hij druk mee bezig was op de laptop. ‘SINGLE VAN DE WEEK’ stond er in koeienletters. In lichte paniek snelde ik naar boven.

Zal ik er wat van zeggen? Moet ik hem er mee confronteren? Deze vragen spookten rond in mijn hoofd. Ik wilde niet de jaloerse vriendin uithangen die haar vriend niks gunt. Toch was ik in diepe shock van dit alles. Waarom hangt hij nu op een datingsite rond terwijl wij net samenwonen? Uiteraard kon ik de slaap niet vatten. Later kroop Boef bij me in bed en ik besloot, in mezelf heftig mokkend, niks te zeggen.

Die nacht deed ik geen oog dicht. Draaien, woelen, angstvisioenen. Ook boosheid. Hoe kon hij! Sukkel! De wekker ging ‘s ochtends af. Boef stond op het punt op te staan. Bij mij barstte de bom: ‘Wat deed jij op die datingsite gisterenavond?’ Mijn verwijtende toon bleek Boef te verbazen. Hij begreep duidelijk niet waar ik het over had. ‘Ja, je weet wel, van die ‘Single van de week’’, vervolgde ik dapper. Aan zijn ogen zag ik dat er nu een lichtje ging branden. ‘Maar meisje toch,’ antwoordde hij, ‘dat was een de muzieksite van iTunes. Ze hebben daar elke week een single die je gratis kan downloaden. En dat doe ik als muziekliefhebber nu eenmaal.’ Het schaamrood steeg naar mijn wangen. Jaloezie had me gek gemaakt.

 

Inmiddels bestaat het fenomeen ‘Single van de week’ niet meer. Nu kan ik geen plaatje van de Nederlandstalige versie van de site vinden. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of die bestaan heeft. Misschien heb ik het in het nachtelijk uur wel verkeerd gelezen. Jullie moeten het hiermee doen.
Inmiddels bestaat het fenomeen ‘Single van de week’ niet meer. Nu kan ik geen plaatje van de Nederlandstalige versie van de site vinden. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of die bestaan heeft. Misschien heb ik het in het nachtelijk uur wel verkeerd gelezen. Jullie moeten het hiermee doen.