Tag: postbezorger

Wat een postbezorgster denkt van sneeuw

Wit, witter, witst. Gisteren veranderde de wereld om ons heen in een oase van sneeuwpret. Op Facebook zal ik allemaal vrolijke foto’s voorbijkomen. Boef was in zijn nopjes: een extra uitdaging bij zijn wekelijkse fietstocht op de mountainbike. “Heerlijk door de sneeuw! Lekker ploegen”, juichte hij. Zijn ogen straalden. Ik dacht aan onze zolder en het plafond dat lekte in de slaapkamer. De sneeuw was door een kiertje van het zolderraam naar binnen komen waaien en had zich opgehoopt vlak daaronder. Bij het ochtendkrieken schepte Boef met zijn blote handen het in een teil, om het vervolgens onder de douche te kieperen. Deze handeling herhaalde zich. Ik zette een emmer in de slaapkamer.

Ongeveegde stoepjes

Sneeuw. Ik denk dat ik er een hekel aan heb, omdat ik als postbezorger er altijd maar moeilijk doorheen kom. Je kan dan wel ijzers onder je voeten binden, het is en blijft altijd spannend of je niet met je snufferd languit op een van de ongeveegde stoepjes belandt en daarbij allemaal brieven in het rond strooit.  De eerste dag gaat het altijd nog wel. Dan ligt er verse sneeuw die knispert onder je voeten. Een aangenaam geluid en bijzonder gevoel. De dagen erna zijn het ergst. De sneeuw is ingetrapt en glad geworden. Als het geregend en gevroren heeft, is het hek helemaal van de dam. Strooiwagens komen niet overal en op sommige plekken kan je dan op straat schaatsen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren niet zulke scenario’s, maar voor komende week houd ik mijn hart vast. 

Onder de dekens verstoppen

Natuurlijk zijn er tips over hoe te lopen op gladde oppervlaktes, maar probeer dat maar eens met een fiets in de ene en post in de andere hand. Ik houd van de seizoenen. Daarom ben ik ook postbezorger: lekker buiten al het weer mee maken. Je hart dat een sprongetje maakt van de prille lentezon, de blijheid als je voor het eerst zonder jas buiten kan lopen, de zon die zomers je gezicht warmt (behalve als het 40 graden is, dan lopen de zweetdruppels erover), de prachtige herfstkleuren die je ziet ontstaan, een regen- of onweersbui waarvoor je onder een carport schuilt, de striemende regen die soms je zorgen wegsspoelt en dan sneeuw en ijzel. De laatste twee vind ik niet leuk. Er zijn postbezorgers die ervan genieten, die ernaar uitkijken: op kou kan je je kleden en uitdagingen zijn leuk. “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”, denk ik dan terwijl ik snel mijn hoofd onder de dekens verstop.

Drogen

Vanmorgen keek ik uit het raam naar Boef die nog in het donker zijn auto met veel moeite de straat uit probeerde te rijden. Er kwam zelfs een sneeuwschep bij aan te pas. Een vriendelijke buurman hielp hem. Ik was blij dat ik vandaag nog veilig en warm achter het raam naar buiten kon kijken. Mijn fietstassen die ik vergeten was dicht te doen heb ik leeggekieperd. De wind was met de sneeuw hard de overkapping waaronder mijn fiets staat ingewaaid. Ik schepte de tassen met moeite met een groente-opscheplepel leeg. Ze staan nu op het aanrecht te drogen voor morgen. De post die ik dan ga rondbrengen moet natuurlijk wel droog zijn! Mijn stuurtas doe ik na hem sneeuwvrij gemaakt te hebben snel dicht. Ook die moet droog blijven.

Winterslaap

De winter mag van mij wel overgeslagen worden. Ik snap best haar functie in de keten van de seizoenen en kan ook wel genieten van samen knus in het donker op de bank met gordijnen dicht en kaarsjes aan. Toch zou ik het liefst een winterslaap houden. Mezelf in de herfst volproppen met lekkers zodat ik veel vet heb, dan gaan slapen en in de lente weer slank, fris en fruitig wakker worden. Mezelf fris en fruitig voelen in de lente lukt altijd wel. Maar dat eerstgenoemde na een barre en boze winter???

Voor de zoveelste keer kijk ik vandaag uit het raam. De sneeuwvlokken dwarrelen nog altijd naar beneden. Zal ik erin gaan dansen? Zal ik een sneeuwpop gaan maken? Ik doe de achterdeur open en steek mijn neus buiten de deur. Brrrrrr….Ik kruip snel achter de laptop en tik dit blog. Dat doet sneeuw dus met me. Ik verstop me daardoor nog dieper in huis en in mijzelf en zit een gat in de bank. Morgen ga ik wel naar buiten, want dan moet het. De plicht roept. Nu eerst een kopje thee. Slurp.

Mijn stuurtas die ik snel dicht heb gedaan om te voorkomen dat er nog meer sneeuw invalt. Foto: Rabarbara.

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.