Tag: nu

Kan je de tijd vangen?

Soms ben ik als mens wat filosofisch van aard en zoek ik naar antwoorden op vragen die niet retorisch zijn. Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik niet geloof in leven in het NU, waar veel spirituele goeroes prat op gaan. Wat is tijd dan wel? In mijn beleving is tijd veelomvattender en bestaan er misschien wel parallelle werelden. In de diepere materie ervan heb ik mij niet verdiept en ik weet ook niet of ik dat ooit van plan ben. Ik doe het met wat ik uit eigen ervaring put en waar ik soms in de literatuur wat over lees. 

Twee adems

Tijdens mijn studie Nederlands werd ons opgedragen om het boek ‘Een lied van schijn en wezen’ te lezen van Cees Nooteboom. Daarin zou de schrijver een geraffineerd spel met de tijd spelen en met het schrijverschap. In die periode kwam ik om in de boeken die ik moest lezen en had ik het laten liggen met het voornemen om het ooit eens te consumeren. Tot op de dag van vandaag achtervolgde mij dit boek en vorige week was de kogel door de kerk: ik schafte het aan en las het in een (ok ik lieg: twee) adem(s) uit. 

Verstrikt en verdraaid

Daar waar ik vaak schrijf vanuit een instinct of impuls toont Nooteboom zich heer en meester in het uitdenken van een boeiend verhaal. Bij mij ontvouwt een verhaal zich gaandeweg. Ik draai de woorden niet van tevoren met mijn hoofd in elkaar, maar laat ze ontstaan in dat wat zich al schrijvend ontvouwt. Meestal zonder vooropgezet plan. Nooteboom schrijft in ‘Een lied van schijn en wezen’ twee verhalen in verschillende tijden die uiteindelijk in elkaar verstrikt en verdraait raken. Dit alles gebeurt op een natuurlijke en interessante wijze die ook nog eens goed te volgen is. Als schrijver weet ik hoe moeilijk het is om zoiets uit te denken en in elkaar te zetten en ik zal mijzelf nooit aan zo’n constructie wagen. Wat niet wegneemt dat je met de vorm en structuur van je verhaal ook iets kunt vertellen over de ideeën die je aanhangt. 

Inspiratie

Het boek is zeker een aanrader voor mensen die een kijkje in de keuken van het schrijverschap van Nooteboom willen nemen en ook voor mensen die gefascineerd zijn door het begrip tijd. Zelf heb ik er inspiratie uit geput voor mijn sprookjesboek dat ik nu aan het schrijven ben. In de loop van de tijd krijgt het steeds meer vorm en ontstaat er een rode lijn, maar ik wil ook met de structuur van mijn boek iets gaan vertellen. Nu pretendeer ik niet een literair meester te zijn, maar ik ben wel een geboren schrijfster die leert van wat ze leest. Dit boek suddert nu in mijn onderbewuste en zal in de toekomst zijn weerslag tonen in mijn woorden. 

Vangen

De vraag ‘Wat is tijd dan wel?’ is denk ik niet in een mensenleven te beantwoorden. Misschien dat ik als ik doodga antwoord krijg op deze vraag. Dat brengt mij weer op een andere vraag: is er leven na de dood? Daar zijn ook boeken vol over geschreven met verschillende antwoorden. Ik kan alleen zeggen: ik leef NU (al geloof ik daar dus niet in) met al mijn parallelle werelden, met mijn verleden en mijn toekomst, met mezelf, met jullie met jou. En ik probeer het leven te vangen in woorden om toch enig houvast te hebben in de dynamische draaikolk die zij is. Ik probeer ook dit moment te vangen in de tijd. Als dat mogelijk is tenminste. Want wie of wat laat zich vandaag de dag (of gisteren of morgen) nog vangen?

Een fascinerend boek dat speelt met de tijd.

Tijdreiziger

Flashbacks. Old memories. Ik las zojuist wat oude verhalen en recensies die ik geschreven heb en werd even teruggeslingerd in de tijd. Wat heb ik al veel in woorden gevangen! En eigenlijk ook veel zo tussen de regels door, zonder wat te willen zeggen. Ik verbaas mezelf en ik verbaas me over het feit dat ik anderen waarschijnlijk ook heb verbaasd. De kat is op haar pootjes terecht gekomen. Zoals altijd. Al zie ik mijzelf liever als een varkentje dat nog gewassen moet worden. Als Miss Piggy die Kermit volop mept met haar handtasje. Wie of wat Kermit is, laat ik maar even in het midden. Hij kan zoveel dingen zijn. Misschien jij wel! (Of je auto).

 

Thee

Ze zeggen weleens dat je het verleden moet laten rusten. Wat geweest is, is geweest. Ze zeggen ook dat je niet moet nadenken over de toekomst, want ‘daar kan je niet in kijken’. Je moet leven in het nu, vandaag. Dit moment. Deze seconde.

Wat nu als ik het daar niet mee eens ben? Als ik van mening ben dat het verleden je vormt en de toekomst je leidt. Oude koeien moeten in de sloot blijven en de onderste steen hoeft niet altijd boven. Dat vind ik wel, maar de lessen die je hebt geleerd moet je trekken. Maar hoe trek je die dan? Dat gaat meestal vanzelf. Met de tijd. Door erover na te denken. Door te voelen waar je de mist in ging. Als je zwarte thee drinkt is het buideltje een paar keer op en neer hijsen in een kopje heet water voldoende. Drink je echter kruidenthee dan moet je het zakje langer laten hangen. Is jouw les een zwarte thee of een kruidenthee? Of allebei? Of heb je meerdere lessen? Vraag jezelf dat maar even af. Of valt er geen wijsheid te halen uit jouw levenspad en is alles oploskoffie? Laat je thee trekken in het kokende water van het leven. Even laten afkoelen en dan smakelijk opdrinken. Met een gelukskoekje.

 

Visitekaartje

Zonder dromen geen richting. Zonder verlangen geen toekomst. Als je nadenkt over dat wat je echt wil, kan je plannen maken om dat te bereiken. Je hebt dan een ijkpunt dat verder ligt dan vandaag. Je gaat ergens naartoe, wil ergens heen. Ik neem vaak een voorschot op mijn toekomst. Ik gedraag mij soms alsof ik dingen al heb bereikt. En wonder boven wonder worden ze dan waar. Is dat geluk? Is dat toeval? Wie zal het zeggen? Zo droomde ik al heel lang van Rabarbara, maar wist ik niet hoe of wat. Ik had een naam en een idee voor een logo. Sommigen verklaarden mij voor gek, maar ik wist dat het potentie had. Toen heb ik op een gegeven moment ‘gewoon’ visitekaartjes laten drukken en ben die gaan uitdelen. Ik sprak en schreef veel over mijn droom en ontmoette mensen die met mij mee droomden en mij verder hielpen. Moet je zien waar ik nu, drie jaar later, sta!

 

Tijdreiziger

Ik denk dat het de kunst is te switchen tussen de getrokken thee in je leven en het uitdelen van visitekaartjes. Daarvoor hoef je niet in het gevreesde nu te bivakkeren en altijd aards en nuchter te zijn. Je mag van mij een tijdreiziger zijn zonder ankerpunten. Je hebt momenten dat je mijmert over je verleden en de lessen en staat daar even bij stil. Dan fantaseer je over de toekomst en bepaal je je richting. Je koers verandert steeds, omdat je tijdens deze reizen verder gaat in de tijd en geschiedenis schrijft, het nu verschuift zich continu. Je ontmoet nieuwe mensen en bereikt dingen. Je mag vluchten in je gedachten voor het dagelijkse leven. Je mag van hoog naar laag vliegen, van verleden naar toekomst, lachen, huilen, boos zijn. Gelukkig en ongelukkig. Die beweging zorgt voor creativiteit en inzichten. Die beweging heeft mij gebracht tot waar ik nu sta. Maar dat nu is niet statisch, maar dynamisch. Dat nu omhelst vroeger en later. Ik ben op weg. Met mijn rugzak en mijn dromen. Ik voorzie nog heel veel verhalen over mijn reizen. Ik voorzie jou.

 

Als een echte tijdreiziger fantaseer ik met mijn rugzak over de toekomst. Foto: Krang Creaties