(te) Gek: Karin Weidekamp

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven’

Het leven ligt aan je voeten. Je bent zwanger en maakt trouwplannen. Dan krijg je een auto-ongeluk waarbij je je ongeboren kind verliest en niet-aangeboren hersenletsel oploopt (NAH). Je leven draait 180 graden. Het gebeurde Karin Weidekamp (34) in 2015. In de jaren erop doorliep ze een heel rouwproces:”Het is een lastig proces. Ik heb een ander hoofd gekregen. Het is heel heftig om te accepteren. Ook voor mijn omgeving. Ik ben bijvoorbeeld volledig afgekeurd voor werk .”

Karin:”Mijn intuïtie heeft een groot deel van de dingen die niet meer goed functioneren overgenomen. Ik schrijf elke dag, dat gaat heel de tijd door. Het creatieve deel is heel sterk overeind gebleven en sterk ontwikkeld. De NAH heeft dat uitvergroot.” Van de gedichten die Karin over NAH heeft geschreven, bracht ze op 6 november 2017 op verzoek van lotgenoten op Facebook een bundel uit. Het heet ‘Een nieuwe jas’ en gaat over overleven met NAH. Ik interviewde haar erover voor de Elna. Dat verslag kan je hier lezen.

 

Positief

“Er is heel veel onbegrip en onwetendheid over NAH,” vertelt Karin, “En met mijn bundel wil ik graag begrip kweken voor mensen die wat anders zijn of die wat hebben. Zelf ben ik veel milder geworden door mijn ziekte. We zijn allemaal mens, dat is belangrijk om te blijven zien. Je moet positief blijven en je niet minder voelen omdat je iets hebt.”

Het favoriete gedicht van Karin is ‘Meisje van weleer’. Karin:”Het gaat erover hoe ik mijzelf ervaar. Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven, ook al is er een heleboel veranderd.”

 

Meisje van weleer

 

Vooraan dansend los en vrij

Dat was ik, m’n oude mij

Wat zou ik haar graag nog eens zien

Wellicht gebeurt dat ooit misschien

 

Het leven lachte me graag toe

Nu ben ik vaak verward en moe

Toch leef ik ergens dansend voort

Onverschrokken, zoals het hoort …

 

M’n trots die ben ik nooit verloren

Al ben ik dan opnieuw geboren

M’n sterke ziel zal blijven staan

Hoe diep ik ook zal moeten gaan

 

Ik mis het meisje van weleer

En ja, dat doet verdomd veel zeer

Maar toch, ik voel, voorbij die pijn …

Zal ik nog steeds datzelfde meisje zijn

 

Voordragen?

Het lijkt mij mooi als Karin een keer op de Literaire Soos in Den Diek te Lichtenvoorde komt voordragen uit eigen werk. We zijn bereid het programma speciaal aan te passen, zodat het voor haar zo prettig mogelijk optreden is. We hopen dat ze op deze uitnodiging ‘ja’ zegt, want ook de andere helder klinkende gedichten in haar bundel zijn het lezen meer dan de moeite waard. Je kan het boek bestellen bij www.boekscout.com of www.bol.com.

Karin en haar hond Thea, die echt haar maatje is.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Advertenties