Tag: natuurhuisje

Het vrouwtje van Stavoren staat symbool voor mijn vakantie

Cambiare aria. Dat is nodig volgens mijn vader. Volgens mij ook. Het is goed om af en toe van omgeving, of ‘lucht’ zoals de Italianen het noemen, te veranderen. Er even een andere routine op na te houden op een ongebruikelijke plek waardoor er figuurlijk een frisse wind door je hoofd kan waaien. Vaak helpt het als er letterlijk ook wind waait en je buiten bent. Vakantie is ideaal voor dit soort momenten, maar er zijn meer mogelijkheden. Zelf plan ik het hele jaar door verfrissende uitstapjes in voor de nodige, al dan niet creatieve, inzichten. Ze hoeven niet lang te duren, groots opgezet of ver te zijn. Een kopje thee op een terras een paar dorpen verder kan al genoeg zijn. 

Eindelijk vakantie

Soms is het goed om ook samen eens ‘aria te cambiaren’. Boef en ik trokken er deze september samen knus een midweek op uit. Dat doen we wel vaker. Even weg uit de dagelijkse sleur. Even de zinnen verzetten. Nu hadden we vakantie. Joepie! Eindelijk! Op vakantie gaan is een luxe die we ons eigenlijk niet altijd permitteren. We proberen wel altijd er een paar dagen op uit te trekken met kleinere of grotere uitstapjes. Echt wat langer van huis gaan, doen we niet vaak.  Als we dat doen, plan ik dat wel een tijd van tevoren in verband met de voorpret, maar nu met corona hebben we alle ontwikkelingen even afgewacht. 

In het zonnetje voor onze blokhut. Foto: Boef.

Frisse wind beleving

Een week voor de week waarin we er eventueel op uit wilden trekken, checkte ik de site van natuurhuisjes nog even. Stiekem had ik al weken een huisje op het oog. En stiekem had ik dat al aan iedereen laten zien. Het huisje was echter op het moment dat ik wilde boeken al bezet. Helaas pindakaas. Ik surfte wat rond op verschillende sites en kwam uiteindelijk toch weer uit op een huisje van natuurhuisjes. Ik (ja, ja…sommige dingen mag ik zelf beslissen) koos een huisje dat nog vrij was vanwege de prachtige locatie. Het bevond zich midden op een schiereiland in een jachthaven in Warns, met een prachtig vrij uitzicht op water en boten. Dat het sanitair zich 40 meter verder bevond vond ik toen te verwaarlozen. Ik koos voor de frisse wind beleving en bleef vierkant en tonnetjerond achter die keuze staan. Ook die keren dat ik om vier uur ’s nachts wakker werd met een volle blaas en in het pikkedonker met een lamp over het uitgestrekte grasveld zwalkte om de wc te bereiken. “Wie heeft het huisje ook al weer uitgekozen?”, plaagde Boef mij toen ik daar mijn beklag over deed. Diezelfde vraag stelde hij mij ook toen ook hij een keer midden in de nacht de kou in moest terwijl hij dat eigenlijk niet wilde. Gelukkig konden we wel zonder wc-rol, want papier was er voldoende in het ‘plasgebouw’. 

Ons uitzicht bij de blokhut. Foto: Boef.

Eenvoudige charme

Deze midweek was met de wandeling naar Stavoren waar we ook het beeld van ‘Het vrouwtje van Stavoren’ zagen, het rondstruinen in het Rysterbosk tot aan het IJsselmeer met fanatieke kitesurfers, het tuffen via omwegen met de auto langs enkele Friese meren met tot slot een etentje in Hindeloopen, en het bezoek aan het Fries Scheepvaart Museum in Sneek (onze hele vakantie stond toch in het teken van water en boten?) een vakantie om met een blije glimlach en uitgewaaide geest vandaan te komen. We hebben in korte broek in de volle zon voor ons huisje gezeten, maar ook de wind om ons heen horen loeien en druppels op ons hoofd voelen kletteren. Gewoon heerlijk die afwisseling. Dat ik heel simpel kookte (knakworsten met goulashsoep of gewoon broodjes met kaas of ei) gaf alles de extra eenvoudige charme. Geluk zit in een klein hoekje. 

Op de terugweg van een wandeling naar Stavoren. Foto: Boef.

Mythische proporties

Als aandenken aan deze vakantie hebben we de mooie foto’s van Boef. Hij heeft pas een nieuwe camera gekocht en schiet altijd met veel plezier krachtige plaatjes. Maar ook het luxe gouden boekje ‘Het vrouwtje van Stavoren’ geschreven door Arthur Japin. Hij heeft het verhaal op zijn eigen wijze herschreven. Eerst zag ik het boekje in een gesloten curiosawinkel in Stavoren. Toen ik het een paar dagen later in de museumwinkel van het Fries Scheepvaart Museum zag wist ik: die moet ik hebben. Niet alleen vanwege de kleurrijke tekeningen, maar omdat ik dol ben op verhalen die verbonden zijn aan mensen die ergens symbool voor staan en soms mythische proporties aannemen. Het verhaal is prachtig om te lezen en heeft mij tot nadenken gestemd. Als je het niet kent: zoek het maar eens op. “Niet is meer waard dan liefde,” zegt een zwerver aan het eind van het verhaal tegen het vrouwtje. Dat is de clou. En zo is het maar net. Dat is mijn clou.

Het vrouwtje van Stavoren. Foto: Boef.