Tag: natuur

(te) Gek: Lieke Deelstra

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘De geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie’

“Normaal ben ik degene die anderen ondervraagd over hun leven, nu ga ik zelf met de billen bloot!”, lacht Lieke Deelstra van Werkplaats STAP. Als meisje en jonge vrouw was ze erg onzeker en voelde ze zich vaak een vreemde eend in de bijt: ”Het contact met de geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie. In mijn leven heb ik moeten leren vertrouwen op mijzelf en de verbinding met die wereld. Ik werk graag met metaforische beelden en sprookjes, dat bleek een capaciteit te zijn. Van jongsaf aan ken ik zo veel verhalen, sprookjes, mythen en sagen. Die gebruik ik vaak in mijn werk. Beelden daaruit ploppen te pas en te onpas bij mij op. Ik wil graag mensen in contact brengen met hun innerlijk bewustzijn en daarmee het grotere bewustzijn waarmee we allen verbonden zijn. Dat bewustzijn kan je vinden in de stilte van de natuur..”

“Ik begrijp heel goed dat mensen angst en schaamte kennen om voor hun connectie met de geestelijke wereld uit te komen. Ze zijn bang dat ze voor zweverig, of nog erger: voor gek versleten worden. Zelf ken ik die gevoelens ook. Ik heb besloten om niet meer bang te zijn voor die veroordelingen,” vertelt Lieke, “De geestelijke wereld is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Zeker voor kinderen. Tot zo’n jaar of twee communiceren zij zonder woorden, vanuit telepathisch contact, dat is eigenlijk normaal. Als kind wist en zag ik dingen die andere mensen niet bleken te zien.  Ik kreeg vaak de vraag ‘hoe weet je dat dan’ als ik iets zei. Of ‘dat fantaseer je maar’. Onze maatschappij is vandaag de dag vooral fysiek en materialistisch ingesteld. Er zijn tijden geweest dat het vanzelfsprekend was om met goden, het mystieke, te leven. Ik vind het lastig dat je je materieel moet verantwoorden voor iets wat niet materieel aanwezig is, wat onzichtbaar en op een natuurlijke manier bij je is. Alles is energie: gedachten, gevoelens. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid naar de wereld toe nu ik mij daar nog bewuster van ben. Afgelopen zomer gaf ik waterceremonies in Ecolonië in Frankrijk. Om mensen bewuster te maken van het water. Met tien vrouwen hebben we het water geëerd en bedankt. We nemen en misbruiken zoveel van de natuur, terwijl ze ons zoveel geeft en schenkt. Het wordt tijd dat we haar gaan respecteren en eren. Dat we verantwoordelijker met haar omgaan. Dat we stoppen met vervuilen en een beetje dankbaarder worden.”

Lieke werkt graag met metaforische beelden. Foto: PR

Veerkracht

“Als mens leef je niet alleen een fysiek leven, maar ook een geestelijk leven. De materie is daar de uitdrukking van. Dit alles drukt zich ook uit in je biografie. Dat is hoe ik de mens zie. Bij alles wat je doet en wat je overkomt kun je kiezen. Een keuze in hoe je met alles omgaat. Het draait hierin nooit om een schuldvraag. Als je je geestelijk ontwikkelt kan je veerkracht halen uit bijvoorbeeld de pijn die je is aangedaan of iets wat je overkomen is. Daardoor kun je je levensopdracht vinden. Zo kun je je verwonding omzetten in vervulling. Door helder te zien wat het leven van je vraagt. Dus niet zozeer te zoeken naar antwoorden op je persoonlijke issues maar te zien welke vragen het leven aan jou stelt,” besluit Lieke.

Voor Lieke is de geestelijke wereld heel vanzelfsprekend. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.