(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Muziek: het geluk dat al vroeg kwam kijken

Waarover zal ik op Rabarbara over gaan bloggen nu ik al de grappige clous bewaar voor mijn columns op Trikker? Ik heb een waslijst aan ideeën, maar ik heb ze al vergeven. Ik hoef hier niet komma helaas achter te zetten, want ik ben blij met dit nieuwe podium voor mijn schrijfsels. Toch brak er even lichte paniek uit in mijn Rabarbarahoofd. Na verloop van tijd kwam er de langverwachte rust. Er is nog genoeg om over na te denken en te schrijven. Hier op deze plek (die voor velen al een thuis is) komen de achtergrondverhalen, rode lijnen en tadadadadada hot news: mijn herinneringen aan muziek.

Mijn leven is een aaneenschakeling van liedjes. Ik koppel (emotionele) gebeurtenissen aan muziek die vaak op dat moment op de radio te horen is. Daarin ben ik (weet ik) niet de enige. Als puber zat ik aan de radio gekluisterd met ‘mijn’ apparatuur (zie foto) om liedjes op te nemen. Het was de kunst de opnameknop op tijd in te drukken, dus vlak nadat de DJ uitgepraat was. Daarna was het opletten geblazen, want je moest op het juiste moment stoppen, voordat er begonnen werd met babbelen. Soms kletsten DJ’s ellenlang door het intro heen, of werd het liedje vroegtijdig afgebroken. Dat vond ik afschuwelijk, maar ik bleef net zolang luisteren en op knopjes drukken totdat ik een redelijk goede opname van een nummer had.

Mijn bandjes gaf ik namen en draaide ik grijs. Zo had ik er eentje Kitty genoemd, naar de naam die Anne Frank haar dagboek had gegeven. Meestal had ik een tijdje één favoriet nummer. Dan spoelde ik het bandje heel de tijd heen en weer om daarnaar te luisteren. Vaak ontstond er op een gegeven moment dan een klik in het bandje, een hapering die te horen was als ik het weer eens in zijn geheel afdraaide.

Mijn eerste liedje dat ik opnam was van een Engelstalig duo. Ik heb het kader in mijn hoofd, maar kan me de woorden en melodie niet meer herinneren. Het zit op het puntje in mijn hoofd, maar komt mijn tong niet uit. Ik hoor het af en toe nog voorbijkomen op Gelre FM en zal er de komende tijd maar even op gespitst zijn. Wie weet wordt het binnenkort nog wel een keer gedraaid en kan ik het hier aan jullie laten horen. Tot die tijd wil ik graag een andere jeugdherinnering met jullie delen en wel het liedje ‘Felicita’ van Albano & Romina Power. Het roept bij mij gedachtes op aan de zonnige en zeerijke vakanties in Italië, waarbij ik voor het eerst slagroom at, wat ik ‘warm ijs’ noemde. Ook moet ik denken aan de jaren dat ik nog met mijn ouders en zusje in Leiden woonde (toen ik acht was, verhuisden we naar Bergambacht). Het bandje met ‘Felicita’ werd tot in den treure gedraaid. Ik heb de tekst heel lang verkeerd begrepen: ik dacht dat het over de stad ging, città in het Italiaans. Maar het gaat over geluk: felicita. Laat ik jullie dat nu net willen meegeven!

Ik en mijn cassettedeck in 1987

 

 

Single van de week

Achteraf kan ik er om lachen. Achteraf ja. Toen ik er midden in zat, stond het huilen me nader. Nu besef ik dat jaloezie de donkerste en slechtste kant in mensen boven haalt. Ook dat het wantrouwen stimuleert. En dat is een slechte zaak. Een kritische blik of kanttekening is goed. Ongegronde achterdocht daarentegen gaat te ver. De confrontatie met dit mindere aspect van mezelf viel me zwaar. Maar ik ben er overheen gekomen.

Mijn Boef en ik woonden nog niet zo lang samen. Dat ging, van mijn kant althans, gepaard met enige onzekerheid. We moesten onze grenzen onderzoeken en wennen aan het delen van huis, haard en bed. Langzaamaan leerden we elkaar en elkaars gewoontes steeds beter kennen. Zo ben ik bijvoorbeeld iemand die graag vroeg naar bed gaat. Boef hangt dan bij voorkeur nog wat langer in de woonkamer rond.

Het gebeuren speelde zich af in de late avonduren. Ik lag in bed nog naar wat muziek te luisteren. Boef was beneden aan het tv kijken. Dacht ik. Plotseling speelde mijn blaas op: ik moest naar de wc. Na wat moed verzameld te hebben (het was koud en midden in de winter), stapte ik uit bed en liep rillend de trap af.Toen ik klaar was met mijn toiletbezoek besloot ik mijn lief nog een welterusten kus te geven. Ik liep de kamer in en gaf hem een zoen. Mijn blikveld werd getrokken naar de rode internetsite waar hij druk mee bezig was op de laptop. ‘SINGLE VAN DE WEEK’ stond er in koeienletters. In lichte paniek snelde ik naar boven.

Zal ik er wat van zeggen? Moet ik hem er mee confronteren? Deze vragen spookten rond in mijn hoofd. Ik wilde niet de jaloerse vriendin uithangen die haar vriend niks gunt. Toch was ik in diepe shock van dit alles. Waarom hangt hij nu op een datingsite rond terwijl wij net samenwonen? Uiteraard kon ik de slaap niet vatten. Later kroop Boef bij me in bed en ik besloot, in mezelf heftig mokkend, niks te zeggen.

Die nacht deed ik geen oog dicht. Draaien, woelen, angstvisioenen. Ook boosheid. Hoe kon hij! Sukkel! De wekker ging ‘s ochtends af. Boef stond op het punt op te staan. Bij mij barstte de bom: ‘Wat deed jij op die datingsite gisterenavond?’ Mijn verwijtende toon bleek Boef te verbazen. Hij begreep duidelijk niet waar ik het over had. ‘Ja, je weet wel, van die ‘Single van de week’’, vervolgde ik dapper. Aan zijn ogen zag ik dat er nu een lichtje ging branden. ‘Maar meisje toch,’ antwoordde hij, ‘dat was een de muzieksite van iTunes. Ze hebben daar elke week een single die je gratis kan downloaden. En dat doe ik als muziekliefhebber nu eenmaal.’ Het schaamrood steeg naar mijn wangen. Jaloezie had me gek gemaakt.

 

Inmiddels bestaat het fenomeen ‘Single van de week’ niet meer. Nu kan ik geen plaatje van de Nederlandstalige versie van de site vinden. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of die bestaan heeft. Misschien heb ik het in het nachtelijk uur wel verkeerd gelezen. Jullie moeten het hiermee doen.
Inmiddels bestaat het fenomeen ‘Single van de week’ niet meer. Nu kan ik geen plaatje van de Nederlandstalige versie van de site vinden. Ik weet eerlijk gezegd ook niet of die bestaan heeft. Misschien heb ik het in het nachtelijk uur wel verkeerd gelezen. Jullie moeten het hiermee doen.