Tag: mooi zijn

Waarom ben ik bang om mooi te zijn?

Waarom wil ik niet afvallen? Dat was de vraag die ik Sharon aan mijn onderbewuste wilde laten stellen. Bij haar begon ik een paar maanden geleden mijn hypnose-traject voor lichter leven. Het was een vraag die mij erg bezighield. Want ik wilde wel afvallen, maar ook weer niet. Met mijn hoofd kon ik allemaal argumenten opnoemen waarom de kilo’s er nodig af moesten, maar als ik dan weer dacht aan taartjes, koekjes en ijsjes begon ik te watertanden. Dat kon en wilde ik niet allemaal laten staan. Waarom niet? 

Bang om mooi te zijn

Sharon bracht mij in een trance waarbij er mogelijkheid tot praten was. “Waarom wil Barbara niet afvallen?”, vroeg zij aan mijn onderbewuste. Ik was op allerlei antwoorden voorbereid. Had me zelfs ingesteld op diepe trauma’s. Maar het antwoord dat kwam, verbaasde mij. Verbaasde mij zeer. In antwoordde namelijk: ”Omdat ik bang ben om mooi te zijn.” “En waarom is Barbara bang om mooi te zijn?”, vroeg Sharon door. “Omdat ik dan met iedereen naar bed moet.” We moesten allebei een beetje lachen. Ja, ook dat kan onder hypnose. “En wat moet Barbara doen om zich mooi te laten voelen?” “Jurken kopen. Oorbellen kopen. Make-up op doen, ” antwoordde ik. En weer moesten we lachen. 

Er kwamen wel meer dingen boven tafel tijdens dat gesprek, maar die zijn moeilijk te beschrijven. Om die te begrijpen, moet je zelf onder hypnose zijn geweest, anders is dat niet uit te leggen. Na afloop vroeg ik aan Sharon of ik wel onder hypnose was, omdat ik van die rare antwoorden had gegeven. Zij bevestigde dat dat zeker het geval was. Had ik anders zulke dingen gezegd?

Leven in de suggestie

Nee. Zulke dingen had ik dan zeker niet gezegd. Dat kunnen ik en degene die mij kennen zeker beamen. Als iemand niet met haar uiterlijk bezig is, ben ik dat wel. Natuurlijk loop ik er niet als een zwerver bij, maar bewust van de mode ben ik nooit geweest. Ik zie mijzelf ook niet als een of ander fotomodel waar de mannen bij bosjes achteraanlopen. Nee, helemaal niet. Een echte beauty ben ik niet, maar ik heb wel wat voor sommige mannen. Sommige mannen herhaal ik maar even, want een heleboel mannen zijn (of waren) bang voor mij.

Na de hypnose kwamen er verhalen uit mijn onderbewuste boven tafel die ik vanaf mijn studententijd verdrongen heb, omdat ik er met niemand over had kunnen praten die het begreep. Het betrof ‘het leven in de suggestie’, zoals ik dat noem. Ik dwaal van mijn rode draad af als ik daar nu op inga, maar ik ga er zeker nog een keer een blog over schrijven. Bereid je maar vast voor. 

Vechten voor rechten

Maar goed. Angst dus om mooi te zijn. En daaraan gekoppeld: angst om slim, krachtig en lief te zijn. Die drie eigenschappen kwamen er later nog bij. Waarom mag je als vrouw niet mooi, slim, krachtig en lief zijn? Waarom word je dan door anderen ondermijnd? Waarom levert je dat soms een onvoldoende op terwijl je eigenlijk met vlag en wimpel het tentamen gehaald hebt? Waarom kost je dat soms je baan, omdat iemand met meer macht die macht met hand en tand verdedigt en soms zelfs misbruikt? Het gaat er niet om dat ik gelijk heb, maar dat ik ook gelijk kan hebben. Er is niet één waarheid. Er zijn er meerdere. 

Nu wil ik niet zo’n omhooggevallen Opzij-vrouw zijn (bestaat dat tijdschrift nog?). Het feminisme draaft soms een beetje door. Maar door de eeuwen heen hebben vrouwen wel altijd voor hun rechten moeten vechten. Een recht dat verder gaat dan het aanrecht, zoals sommige mannen het zien. 

Fundamentele warme waarheid

Moest ik mijzelf daarom ‘rondeten’? Omdat ik niet mooi, slim, krachtig en lief durfde te zijn? Ik prijs mijzelf juist gelukkig dat ik van mensen kan houden en de wereld mooier droom dan hij volgens sommigen is. Want zeg nou eerlijk: als je kijkt hoe het er soms echt aan toe gaat, kan je eigenlijk alleen maar huilen. Ik kijk liever naar wat de mensheid bindt en geef de voorkeur aan een fundamentele warme waarheid die ook nog eens verschillende vormen kan aannemen. Daar bouw ik aan en daar bouw ik op. En een heleboel mensen -gelukkig!- met mij. 

De laatste weken voel ik mij lichter en lichter worden. Of ik in kilo’s afgevallen ben, weet ik eigenlijk niet. We hebben namelijk geen weegschaal. Ik geloof ook niet in het getal dat mijn gewicht in kilo’s aangeeft, maar in het cijfer dat ik mijzelf gevoelsmatig toedicht. En dat cijfer is hoger, terwijl ik mij lichter voel. Een beetje vreemd, maar het klopt allemaal nog wel. En is ook nog eens lekker. (Kunnen jullie het nog volgen?)

Rabarbara voelt zich lichter en lichter. Foto: Anja Onstenk.

Waarom bestaan er panty’s die je zo kapot trekt?

Bij het leven van een vrouw die ervan droomt om mooi en minder rond te zijn, komt af en toe een groot probleem om de hoek kijken. Zoals jullie weten heb ik onlangs vijf jurken aangeschaft. Nu de zomer voorbij is, kom ik erachter dat je dan niet met blote benen kan blijven rondlopen. Dat is zelfs voor mij met mijn vetlaagjes te koud. Ik dacht na over de ideale oplossing en kwam uit op panty’s. 

Filmster

Zo gezegd, zo gedaan. Enthousiast ging ik naar de Hema en kwam daar een heel gangpad tegen met panty’s in allerlei kleuren en maten. Voor een belachelijk lage prijs kocht ik voor het eerst in mijn leven zelfstandig een doos waar er vier inzaten. “Dan kan ik een tijdje vooruit,” dacht ik blij. Gisteren wilde ik een van mijn mooie jurken aantrekken met een panty. In eerste instantie was ik benieuwd of de maat goed zou zijn, maar dat was geen probleem. Heel netjes en keurig rolde ik de panty op om hem vervolgens zorgvuldig langs mijn benen uit te rekken en aan te trekken. Ik voelde mij net een filmster. Vol trots liep ik kort daarna door het huis. Die trots duurde niet lang, want als snel kwam er een haakje in mijn panty door een rupje aan de nagel van mijn wijsvinger waarmee ik over mijn been streek. “Tjonge, jonge, jonge, gaat dat zo snel?”, dacht ik nog. Na een fietstocht naar de supermarkt zat er al een ladder in mijn bovenbeen en toen ik die dag voor de derde keer naar de wc ging, trok in het kruis stuk. Het filmsterren gevoel verdween als sneeuw voor de zon en ik voelde mij weer de gebruikelijke miss klunsie. 

Olifant

Ik besloot mijn ‘probleem’ met een aantal vrouwelijke vrouwen te bespreken die er niet om zouden gaan smiespelen, maar mij met mannelijke en praktische tips zouden helpen. De eerste vraag die ik kreeg was:”Hoeveel denier is hij dan?”. “Twintig,” antwoordde ik. En ik was al trots dat ik wist wat ‘denier’ was. “O, maar die trekt iedereen stuk. Je moet op zijn minst zestig hebben. Die kan je ook wassen. Je hebt wel keus uit minder kleuren, maar de kwaliteit is veel beter.” Op mijn vraag waarom er dan panty’s verkocht worden die iedereen stuk trekt, bleven zij mij het antwoord schuldig. Ik kan mij niet voorstellen dat die alleen gekocht worden door onwetenden zoals ik. Wel werd mij uitgelegd dat je met die dunne heel voorzichtig en vrouwelijk moest omgaan. Ook subtiel. Die drie begrippen passen absoluut niet bij mij. Het liefst banjer ik als een olifant door een porseleinkast. Daar is heel ons huis ook op ingericht. 

Onmodieus

Misschien dat panty’s wel niks voor mij zijn, maar om nu dikke leggings onder mijn soepele jurken te gaan dragen, zie ik niet echt zitten. Dat staat gewoon niet. Dat zie zelfs ik met mijn onmodieuze ogen. Zie hier het probleem van de onvrouwelijke vrouw die mooi wil zijn. Ik ga eerst maar eens dikkere panty’s proberen. Kijken of die wel heel blijven. En anders vriezen mijn benen er van de winter maar af!

De panty die ik na een dag dragen weg kan gooien. Foto: Rabarbara