Tag: luci aversteeg

(te) Gek: Luci Aversteeg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk’

Als echte ambachtsvrouw gebruikt Luci Aversteeg oude en moderne technieken door elkaar. Ze is door toeval in het vak van goud- en zilversmeden gerold. In Duitsland staat het ambacht hoog aangeschreven, in Nederland krijgt ze steeds meer klanten die haar werk prachtig vinden. Ze heeft bewust een open atelier, zodat de mensen kunnen zien hoe ze werkt. Met haar bedrijf Elcerlyck drukt ze al 35 jaar een unieke stempel op het vak. Ze denkt en doet anders. Over haar ambacht vertelt ze: ”Mensen vertellen mij hun verhaal. Ik probeer de emotie van dat verhaal in het sieraad te verwerken.”

“Je oefent een ambacht uit als je iets maakt wat niet door een machine gemaakt kan worden,” legt Luci uit, “Ik bedenk en ik maak in eerste instantie het sieraad. Als het later gekopieerd wordt door machines is dat wat anders. Het oorspronkelijk idee is en blijft van mij. Als ik een verhaal van een klant hoor, of voor mezelf aan het werk ben, zie ik gelijk een plaatje van het eindresultaat in mijn hoofd. Op school leerde ik altijd dat je studies moest maken om tot een definitief ontwerp te komen. Bij mij werkt dat niet. Ik heb altijd gelijk een definitief ontwerp in mijn hoofd. Om toch aan de opdracht te voldoen, werkte ik dan maar met terugwerkende kracht aan de studies.”

Het atelier van Luci en haar man Jan (De Klokkenmaker). Foto: PR

Speeldoos

“Ik maak nooit iets wat over twee jaar in de kast ligt. Mijn werk is levensloopbestendig, te dragen tot aan je rollator. De sieraden moet je altijd om kunnen doen. Ze moeten draagbaar zijn. Ik heb ook de kunstacademie gedaan en daar verkocht je soms het verhaal van het sieraad. Maar ik ben geen voorstander van bijvoorbeeld een collier van brandnetels. Hoe mooi het verhaal erachter ook kan zijn. Eenvoud is belangrijk. En de balans in het ontwerp. Ook originaliteit. Ik kopieer nooit wat. Als ik met een klant in gesprek ben, krijg ik vaak ook ideeën. Ik heb dan altijd een speeldoos met elementen bij de hand om dat beeld dat in mij oppopt te laten zien. Ik werk dan met ringen, draadjes en vormpjes. Ik heb zelfs een plastic hand waarop ik kan laten zien hoe alles eruit komt te zien. Vroeger werkte ik vooral met schetsen op papier, nu kan de klant het dus echt zien.”

Een bijzonder collier dat Luci gemaakt heeft. Foto: PR.

Vakkennis

“Wat mij anders maakt dan andere goudsmeden is dat ik eigenwijs ben, ik stippel mijn eigen pad uit. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb niet echt dollartekens in mijn ogen als ik aan een ontwerp denk. Een tevreden klant is voor mij het belangrijkst. En dat ik een mooi en goed product lever. De glimlach van een klant is mij veel waard. Ik heb graag klanten die het ambacht waarderen, die niet van massaproductie houden. Alles wat ik mooi vind, kan ik maken. Respect is voor mij belangrijk. Als ik merk dat iemand respect voor mijn vak heeft, ga ik door het vuur voor hem of haar. Ik weet wat ik met mijn materiaal allemaal kan en hoe de machines werken. De stappen tussen de tekentafel en polijstmachine zitten allemaal in mijn hoofd. Daar houd ik met mijn ontwerp rekening mee. Vakkennis daar draait het om. Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk,” besluit Luci haar verhaal.

Luci aan het werk in haar open atelier. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Vijf vijf

Overal symboliek deze 5-5-2018. Het is een belangrijke dag voor Nederland, omdat we dan onze vrijheid vieren. En vrijheid, dat is een groot goed. Dat besef ik elke dag weer als ik het journaal kijk en de nare beelden over oorlog zie. Dan weet ik dat ik in mijn handjes mag knijpen, omdat ik mij omringd weet door mensen die van mij houden en die het beste met mij voorhebben. Het is vandaag ook een belangrijke dag voor mij persoonlijk, want ik ging met Boef naar Bredevoort.

Een van de mensen waar ik het meest van hield is in november vorig jaar overleden: mijn moeder. We hadden een sterke en bijzondere band en waren ook vriendinnen. Elk jaar gingen we samen winkelen en Cora Kemperman kleren kopen. Dan kochten we ook spullen voor onze mannen (zoals onderbroeken) en keken naar Swarovski beeldjes voor mijn zusje. De laatste jaren schaften we enthousiast speelgoed of kleren voor mijn lieve nichtje Nina aan. Superblij waren we met deze familie-uitbreiding.

Toen mijn moeder overleed, wist ik al vrij snel dat ik een bijzonder aandenken aan haar wilde in de vorm van een sieraad: een ketting met hanger. Al gauw kwam het beeld van een heks in mij op. Mijn vader noemde mijn moeder altijd ‘Befana’, wat heks in het Italiaans betekent. Een lange periode hebben mijn moeder en ik samen vaak naar heksjes gekeken tijdens onze uitstapjes en deze in allerlei vormen gekocht. In mijn ouderlijk huis zijn ook op verschillende plekken heksen te vinden, die soms even verdwijnen, maar altijd weer tevoorschijn komen.

Samen met Luci Aversteeg van Elcerlyck heb ik van de tekening die ik als basis voor het sieraard heb gemaakt een mooie hanger ontworpen. De as zit onder een maansteen. Symbolisch, want heksen zijn dol op de maan. Daarnaast lijkt de steen ook een beetje op een glazen bol, dus vanaf nu kan ik in de toekomst kijken (pas maar op!). Vandaag heb ik de hanger samen met Boef opgehaald. In mijn column op Trikker had ik het over een andere datum, maar door omstandigheden is het vandaag geworden, vijf vijf. Wat ik eigenlijk net zo mooi vind, eigenlijk perfect, omdat ik vier vier de as heb gebracht. De vriendschapsring van Boef en mij is omgetoverd tot een prachtige ‘trouwring’. Plaatjes die nog een beetje incompleet waren, zijn vandaag compleet geworden. Ik ben samen met Nederland bevrijd. Nederland van de bezetter, ik van wat onrust. Vanaf vandaag draag ik twee symbolische sieraden met veel liefde. Dankjewel Luci.

De ketting met het zelfgetekende heksje en maansteen.

Aan de achterkant van de hanger heb ik een afscheidsgroet aan mijn moeder laten graveren.

 

De vriendschapsring van Boef en mij is een ‘trouwring’ geworden.