Tag: Linda Commandeur

(te) Gek: Linda Commandeur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid’

Ze durft zichzelf helemaal bloot te geven. Geen reserves. Geen façade. Gewoon de naakte waarheid. Linda Commandeur, inspirator op avontuur met haar bedrijf Gewoon! Commandeur, laat in het dagelijkse leven regelmatig het achterste van haar tong zien. Toch beweert ze: “Ik doe niet zulke gekke dingen als je denkt in termen van apart, gekkigheid of kattenkwaad. Toch vinden andere mensen mij vaak te gek. Ik doe gewoon normaal. Heel veel mensen houden zich in. Ze doen niet wat ze zelf belangrijk vinden, maar wat een ander van hen verwacht. Ik doe nu al jaren wat ik zelf wil en krijg daardoor veel voor elkaar.”

“In de Achterhoek wordt veel gezegd: doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Maar eigenlijk is normaal doen je niet aanpassen aan de ander. Eigenlijk is normaal zijn gewoon doen wat bij je past. Dit wordt soms gek gevonden, maar is eigenlijk te gek,” maakt Linda al snel haar punt.

In haar leven is Linda tegen de nodige weerstanden opgelopen, daarvan geeft ze een voorbeeld: ”In 2012 startte ik met BS22, de ideeënwerkplaats in Groenlo. In het begin riep dat veel vragen op. Mensen zeiden tegen mij ‘Denk je wel dat je dat kan?’ en ‘Daar zit toch niemand op te wachten?’ Er werden een heleboel redenen gegeven om het niet te doen. Ikzelf geloofde heel sterk dat mensen wél zaten te wachten op het delen van hun ideeën en een aanmoediging nodig hadden hierin. Nu is het een succes. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven dromen. En veel van de mensen die het in eerste instantie hun vraagtekens hadden, zijn nu helemaal om.”

 

Zichtbaar

In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ schrijft Linda over gevoelige en persoonlijke dingen. Een keuze die ze bewust heeft gemaakt: “Ik deel dit omdat ik wil dat andere mensen bij zichzelf te rade gaan. Ik wil ze een spiegel voorhouden, zodat ze iets van zichzelf vinden en zelf iets gaan doen. Ik heb het absoluut niet geschreven om de lezer iets van mij te laten vinden. Een mooi compliment dat ik heb gekregen is dat het ‘eng herkenbaar’ is. Die persoon kon er nu niet meer onderuit om zijn dromen te gaan najagen. Met mijn boek wil ik ook laten zien dat als je echt iets wil, het ook kan. Er zijn altijd mensen bereid je te helpen.”

“Ik kijk met een positieve insteek naar kansen en mogelijkheden. Daardoor val ik ook op. Achterhoekers zijn vaak bescheiden. Ik vind dat zij best vaker kunnen zeggen waar zij trots op zijn. Bescheidenheid is goed in de zin van: niet lullen, maar poetsen. Of: met beide benen op de grond blijven staan. Maar als je daarmee ‘niet zichtbaar’ zijn bedoeld, ontneem je anderen en jezelf iets moois,” is Linda’s stellige overtuiging.

Tot slot lacht Linda:”Het is nu, na mijn boek, weer tijd voor nieuwe gekke dingen. Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid.”

xxxxxx

Uiteraard heeft Rabarbara ook ‘Zo simpel is het dus wel’ gekocht en gelezen. Nieuwsgierig naar wat het met haar deed? Klik dan hier

 

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van 'Zo simpel is het dus wel' (foto: Madelon Tijdink)
Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van ‘Zo simpel is het dus wel’ (foto: Madelon Tijdink)

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Op avontuur na ‘Zo simpel is het dus wel’

Het leven is een droom die aan je voorbijtrekt. Een mooie droom als je de roep van je hart volgt en de wens die je vanuit je tenen uit wilt schreeuwen probeert te vervullen. Vaak luisteren we niet naar ons hart en onze tenen. Vaak worden we afgeleid door allerlei omstandigheden in de marge van ons leven. Vaak laten we ons van onze mooie plannen weerhouden door allerlei stemmetjes in ons hoofd. In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ beschrijft Linda Commandeur hoe zij, na veel weerstanden, haar gedroomde leven leeft. Zij gunt ons allemaal zo’n leven. In haar boek lezen we haar proces, haar innerlijke strijd die ze uiteindelijk won. Een strijd die haar maakt tot wie ze is: een inspirator op avontuur.

Linda wil graag dat we met dat boek naar onszelf gaan kijken, dat we een blik in de spiegel werpen die ze ons voor wil houden. Nu wil het geval dat ik regelmatig in de spiegel kijk en dat een blik meer of minder voor mij geen enkel probleem is. Wat zie ik dan? Ik zie dat het boek mij duidelijk maakt dat elk mens een crisis of meerdere crisissen nodig heeft om te komen tot het punt waarin je eindelijk je eigen leven gaat leiden. Linda leek mij zo’n persoon die makkelijk door het leven danst, het tegendeel blijkt waar. Ook zij heeft de nodige strijden gevoerd. En als ik haar worstelingen lees, denk ik aan de vele die op mijn pad zijn gekomen. De vele stormen die ik het hoofd heb moeten bieden. En nu weet ik dat ik daarin niet alleen sta. Dat ook anderen min of meer gedwongen door allerlei omstandigheden de keuze voor zichzelf maken. Je wordt gevormd door de gebeurtenissen in je leven. Ze maken je, als je dat wilt tenminste, krachtig en sterk. Ze vormen je tot een mooier mens.

Ook ik probeer mijn droom te leven, te doen wat mijn hart mij ingeeft, ongeacht de mening van anderen. Ik ben al ver gekomen, lees ik. En ik lees ook dat er meer zijn die dit pad proberen te bewandelen. En ik lees dat het een succesvol pad is. Dan realiseer ik me dat ik nog maar aan de wieg sta van wat mij allemaal te wachten staat. Ongegeneerd jezelf zijn. Staan waar je voor staat. Zijn wie je bent. Ik ben ik, dat weet ik wel. Maar altijd ben ik bang wat jij ervan vindt. Altijd. Daar moet nu maar eens een eind aan komen. Jij kan de boom in met je mening en oordelen. Jij kan de pot op. Behalve als ook jij je droom najaagt en net als ik balanceert op de grens tussen hoop en wanhoop. Dan kunnen we samen op avontuur en lak hebben aan de rest van de wereld. Want er is hoop. Dat weet ik zeker. Dat voel ik tot in mijn tenen. Ga je mee? Mee naar het eind van de wereld, daar waar alles begint. Daar waar dromen werkelijkheid worden. Voorzichtig probeerde ik altijd al mijn droom te leven, maar vanaf nu met nog vollere overgave. Mijn droom mag er ook zijn. Dank je wel Linda!

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)
Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Poef! Mijn woorden raken jou!

Kan je als mens de wereld veranderen? Kan je het verschil maken tussen goed en kwaad? Kan je in de wereld die steeds maar doller door draait mensen raken met een blije boodschap in hun hart? Deze vraag stel ik mezelf op deze druilerige zondag. Ik heb al een blog geschreven. Ik heb al een broodje ei op. En nee, ik heb nog niet gestofzuigd. Dat doe ik morgen.

Hoe kom ik toch in deze ‘ik wil van betekenis zijn’ modus? Het begon allemaal met de uitzending ‘Cultuurbarbaren’ van het programma Tegenlicht dat ik vanmiddag bekeek. Samen met DIT&DAT ben ik aan het brainstormen over een ‘Vrije Soos’ in Lichtenvoorde. Zij kwamen met het filmpje aanzetten als eerste gespreksonderwerp voor de bijeenkomst op 25 november in Den Diek. ‘Leuk!’ dacht ik toen ik het las. ‘Nodig!’ vond ik toen ik het gezien had. Het gaat over een nieuwe vorm van kunstenaarschap. De kunstenaars die zich engageren met de werkelijkheid om zich heen. Nieuwe pioniers.

Er zijn mensen die het verschil kunnen maken. Er zijn mensen met een boodschap die ze uitdragen vanuit de volste oprechtheid van hun hart. Dan denk ik aan de mannen van TweeFM die met hun liedjes in dialect de boodschap ‘Lief zijn’ verkondigen, dan denk ik aan de mensen van de Oost Gelrese Uitdaging die de wereld een beetje mooier willen maken door maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven te verbinden. Dan denk ik aan…ja, aan wie en wat denk ik nog meer? Er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die willen bijdragen aan een positievere wereld. Ikzelf doe het door over kleine en grappige voorvallen in mijn rabarberleventje te bloggen. Een glimlach is soms meer waard dan een maandsalaris.

‘Everybody knows what’s going wrong with the world, but I don’t even know what’s going on in myself,’ zingt The The in hun liedje ‘Slow emotion replay’. ‘With no explanation to this earth we fall, on hands and knees we crawl’ klinkt er later in de song. En dat is het nu net. Iedereen doet maar wat. We kruipen op handen en knieën rond, hebben overal een mening over, maar wat we zelf echt, echt, echt voelen/willen/vinden is verstopt onder een grote laag stof. Laten we nu gewoon lief zijn voor elkaar en onze mooie dromen najagen! Maar dat kunnen we niet. We raken verstrikt in een web van macht, geld en andere –eigenlijk- er niet toe doende zaken. We dwalen af van dat wat we in de kern zijn en worden klonen van andere mensen uit onze omgeving.

Kan ik daar wat aan doen? Of liever gezegd: wil ik daar wat aan doen? Mijn bereik is niet zo groot en een leiders- of voortrekkersrol is niet voor mij weggelegd. Zo goed ken ik mijzelf wel na al die jaren op deze aardkloot. Maar wat ik wel kan is woorden geven aan dat wat ik voel, zie en ervaar. Dat is mijn kracht. Dat is mijn gave. Ik wil met mijn –weliswaar beperkte- mogelijkheden toch iets doen. Geen woorden maar daden zeggen ze wel eens. Maar mijn daden zijn woorden. En mijn woorden raken jou. Poef!

 

 

Hier de link naar het programma dat mij in zo’n overpeinzende stemming bracht:

http://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2016-2017/cultuurbarbaren.html

En dit is het liedje dat mijn stemming van het moment goed weergeeft: