Tag: lief zijn

#WOT 1: Liefde

Al surfend op het net kwam ik terecht bij een oude, nog steeds bloedmooie liefde van mij: de WOT. WOT staat voor Write on Thursday en het wordt door een aantal bloggers al jaren gedaan. Een tijdje heb ik er aan meegedaan, maar door omstandigheden (ik weet niet eens meer welke) verloor ik deze goede schrijfgewoonte uit het oog. Het lijkt mij mooi om deze verwaarloosde draad dit jaar weer stevig op te pakken. Elke donderdagochtend even mijn gedachten over een woord laten gaan. Heerlijk.

Er is alleen een klein probleem: ik heb het eerste woord van dit jaar al gemist. En dat terwijl het is nog wel zo’n mooie is: liefde. Mijn leven hangt er met duizend draden, duizend sprookjes in duizend-en-één-nachten aan vast. Ik heb er zelf een lied over geschreven. Dus daarom ben ik voor deze ene keer de uitzondering, laat ik mijn hart spreken en schrijf ik op zondagavond mijn eerste WOT van 2018. Het voornemen is om dit jaar alle 52 woorden te beschrijven. En ik ga er vanuit dat mijn liefde voor het woord dat voor elkaar bokst, zoals zij zoveel zaken gedaan krijgt. Rabarbara is namelijk een optelsom van liefde voor letters, woorden, zinnen. Daarmee is alles begonnen en daarmee zal alles ooit ook eindigen. Zoals Slauerhoff eens schreef: “Alleen in mijn gedichten kan ik wonen.” Al zijn bij mij de gedichten ook: blogs, columns, liedjes en andere woordkunsten die ik fabriceer.

Voor nu wil ik ik iedereen en daarmee de wereld meegeven dat we lief moeten zijn voor elkaar. Het is naïef om te denken dat ik de grote boze buitenwereld kan veranderen, dat weet ik. Maar ik kan wel een beetje liefde de wereld instrooien voor hen die het willen en kunnen ontvangen. Let love rule!

 

 

 

#WOT: betekent Write On Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

Poef! Mijn woorden raken jou!

Kan je als mens de wereld veranderen? Kan je het verschil maken tussen goed en kwaad? Kan je in de wereld die steeds maar doller door draait mensen raken met een blije boodschap in hun hart? Deze vraag stel ik mezelf op deze druilerige zondag. Ik heb al een blog geschreven. Ik heb al een broodje ei op. En nee, ik heb nog niet gestofzuigd. Dat doe ik morgen.

Hoe kom ik toch in deze ‘ik wil van betekenis zijn’ modus? Het begon allemaal met de uitzending ‘Cultuurbarbaren’ van het programma Tegenlicht dat ik vanmiddag bekeek. Samen met DIT&DAT ben ik aan het brainstormen over een ‘Vrije Soos’ in Lichtenvoorde. Zij kwamen met het filmpje aanzetten als eerste gespreksonderwerp voor de bijeenkomst op 25 november in Den Diek. ‘Leuk!’ dacht ik toen ik het las. ‘Nodig!’ vond ik toen ik het gezien had. Het gaat over een nieuwe vorm van kunstenaarschap. De kunstenaars die zich engageren met de werkelijkheid om zich heen. Nieuwe pioniers.

Er zijn mensen die het verschil kunnen maken. Er zijn mensen met een boodschap die ze uitdragen vanuit de volste oprechtheid van hun hart. Dan denk ik aan de mannen van TweeFM die met hun liedjes in dialect de boodschap ‘Lief zijn’ verkondigen, dan denk ik aan de mensen van de Oost Gelrese Uitdaging die de wereld een beetje mooier willen maken door maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven te verbinden. Dan denk ik aan…ja, aan wie en wat denk ik nog meer? Er zijn genoeg mensen in mijn omgeving die willen bijdragen aan een positievere wereld. Ikzelf doe het door over kleine en grappige voorvallen in mijn rabarberleventje te bloggen. Een glimlach is soms meer waard dan een maandsalaris.

‘Everybody knows what’s going wrong with the world, but I don’t even know what’s going on in myself,’ zingt The The in hun liedje ‘Slow emotion replay’. ‘With no explanation to this earth we fall, on hands and knees we crawl’ klinkt er later in de song. En dat is het nu net. Iedereen doet maar wat. We kruipen op handen en knieën rond, hebben overal een mening over, maar wat we zelf echt, echt, echt voelen/willen/vinden is verstopt onder een grote laag stof. Laten we nu gewoon lief zijn voor elkaar en onze mooie dromen najagen! Maar dat kunnen we niet. We raken verstrikt in een web van macht, geld en andere –eigenlijk- er niet toe doende zaken. We dwalen af van dat wat we in de kern zijn en worden klonen van andere mensen uit onze omgeving.

Kan ik daar wat aan doen? Of liever gezegd: wil ik daar wat aan doen? Mijn bereik is niet zo groot en een leiders- of voortrekkersrol is niet voor mij weggelegd. Zo goed ken ik mijzelf wel na al die jaren op deze aardkloot. Maar wat ik wel kan is woorden geven aan dat wat ik voel, zie en ervaar. Dat is mijn kracht. Dat is mijn gave. Ik wil met mijn –weliswaar beperkte- mogelijkheden toch iets doen. Geen woorden maar daden zeggen ze wel eens. Maar mijn daden zijn woorden. En mijn woorden raken jou. Poef!

 

 

Hier de link naar het programma dat mij in zo’n overpeinzende stemming bracht:

http://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2016-2017/cultuurbarbaren.html

En dit is het liedje dat mijn stemming van het moment goed weergeeft: