Tag: levenssprookjes

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties

Zeven sprookjes in ‘Het Verhalenhuis’

Van het een rol je in het ander. Naar aanleiding van mijn enthousiaste blog over de sprookjescursus die ik bij Lieke van Werkplaats STAP gevolgd heb, kwam er een vraag. Een uitnodigende vraag. Of ik niet een kort verslag kon schrijven van een avond in Zutphen waarbij deelnemers van een zevendaagse cursus verhalentheater zouden optreden. Zij zouden allemaal op zeer authentieke en eigen wijze hun levenssprookje vertellen. Omdat ik op het moment helemaal in de ban ben van levenssprookjes, de eerste versie van die van mij is af en gaat nog herschreven en uitgewerkt worden, wist ik niet hoe snel ik ‘ja’ tegen Lieke moest zeggen. Zij stelde namelijk die vraag.

Het Verhalenhuis in de Spittaalstraat in Zutphen

Verhalenhuis

Daar ging ik dan. Op vrijdagavond 29 november met de trein naar Zutphen. Aangekomen at ik nog een biologisch maal bij Safe, een van de vele leuke tentjes met zoutstenen kaarsverlichting die de stad rijk is. Ruim op tijd kwam ik aan in het Verhalenhuis in de Spittaalstraat. Een heel bijzonder en sfeervol huis vol hout, met in elk hoekje wel een verhaal. Het is een magisch huis waarin ook verhalen worden verteld. Midden in het huis staat een sculptuur van een boom. 

Lieke vertelt wat er op het programma staat.

Zeven sprookjes

Zeven mensen vertellen een autobiografisch getint sprookje. De meeste doen dat uit het hoofd en improviseren ook al vertellend. Zo is er Jan die al rondlopend en -sluipend in een hoekje van de kamer vertelt over het leven van een mensenkind bij de holenvrouw en hoe die uiteindelijk uit zijn hok ontsnapt en er vandoor gaat met een trommel koekjes. Jet is er ook. Zij neemt ons mee in de werkzaamheden van de bollen wassende en spinnende Roosdoorn. Daarbij trekt ze verschillende outfits aan, waaronder één inclusief tanden: die van graaf Dracula. Dan is er Febriona met een magische bolhoed met lint in haar hand en soms op haar hoofd. Het verhaal over de bijzondere vriendschap tussen de 7,5 meter grote Fabia en mensenkind Daan vertelt zij kundig. Na een korte pauze gaan we de smalle witte trap op naar boven, waar Iris ons terugneemt in de tijd. Naar de ijstijd van 1709 waar Marietje in de grote gele ogen van de wolf kijkt die haar helpt. De drie windekinderen van Wil mogen drie vragen stellen in het Levensvragenbos en hoeven uiteindelijk de laatste vraag niet te stellen. Nan spreekt over de orkaboontjes van Ursula die haar om haar oren vliegen als ze na lang in een snoephuisje haar toevlucht gezocht te hebben, beseft dat het leven zwart én wit is. Tot slot een gedicht van Lidy over de dochter van de heks die haar bezem kwijt was en die uiteindelijk met haar boogschutter op een bezem door bergen en dalen vliegt.

Op de eerste verdieping worden na de pauze verhalen verteld.

Levenswijsheid

In de trein naar huis geniet ik na. Mijmerend kijk ik naar de zwarte nacht die aan de ramen voorbij raast. Thuis vertel ik Boef alles in geuren en kleuren en laat ik hem de foto’s zien die ik gemaakt heb. ’s Nachts slaap ik een vredige en dromeloze slaap. Ik had genoeg dromen gehoord. Wat is het toch mooi dat mensen hun ware zelf kunnen en durven te laten zien in de vorm van een sprookje. Deze symbolische verhalen geven uitdrukking aan de waarheid van de menselijke ziel en bevatten veel levenswijsheid. Ook geven ze het antwoord op de vraag: waar kom ik vandaan en waar ga ik naartoe? 

Wie of wat is belangrijk?

Jammer dat we in het dagelijks leven vaak weinig stil staan bij de diepere betekenis en zin van het leven. We worden opgeslokt door onze dagelijkse bezigheden, gezin en werk. Zingeving is in mijn ogen erg belangrijk en ik heb jaren geleden dan ook bewust de keuze gemaakt om stil te staan bij wie en wat voor mij belangrijk zijn. Het leven is te kort om ongelukkig, eenzaam en ondankbaar te zijn. Momenten waarop mensen levensverhalen al of niet in de vorm van een sprookje met elkaar delen zijn om te koesteren. Ik ben voornemens deze momenten vaker op te zoeken en te creëren. En jij?