Tag: lange weg

Waarom ik naakt ben (geworden) in mijn woorden

Wat vertel je wel en wat niet over jezelf op het internet? Hoever ga je met het blootleggen van je ziel en zaligheid? Veel mensen worstelen met deze vraag. En ik heb hem mijzelf ook regelmatig gesteld. Ik merk dat ik steeds naakter en naakter word en wil worden in mijn woorden. Alsof alle gêne weg aan het vallen is en ik de wereld wil laten zien ‘Dit ben ik! Dit is Rabarbara!”

Coming out

Dit proces is niet vanzelf gegaan. Ik ben er al jaren en jaren mee bezig. Al voordat social media alle aandacht van de mensheid opslokte. Toen mijn blogcarrière nog in de prille kinderschoenen stond, blogde ik onder pseudoniem over mijn ware gedachten en gevoelens omtrent het overlijden van een goede vriend en ex-geliefde. De reacties die ik hierop kreeg, waren zo hartverwarmend dat ik het jammer vond dat ik mijn lezer niet kon laten zien wie de echte persoon achter die verhalen was. Vandaar dat ik na een paar maanden een ‘coming out’ had en mijn ware gezicht liet zien.

Expressionist

Maar hoe waar was dat gezicht? Ik bleef bloggen onder steeds andere namen over dat wat mij bezighield. De ene keer met wat meer afstand tot mezelf door humor te gebruiken, dan weer wat ik echt voelde en ook weleens over compleet iemand of iets anders. Natuurlijk ben ik ook bang (geweest) voor de reacties van anderen. En dat ben ik nog steeds af en toe. Maar de drang om mij te uiten is sterker. De drang om te tonen wat er in mij leeft, is zo sterk dat ze als vanzelf in woorden gegoten wordt. Ik ben een echte expressionist. Wat erin zit moet eruit. 

Vereenvoudigde kracht

Voor alles wat eruit komt, neem ik de tijd. Mijn geleefde leven tot nu toe. Soms ontplof ik in het moment, maar meestal laat ik de beschrijvenswaardige gebeurtenis even bezinken. Daarna geef ik er woorden aan. In hoeverre dat kan tenminste. Niet aan alles kan en wil ik woorden geven. Sommige emoties en gedachten zijn tussen de regels door te lezen. En soms kan ik iets pas woorden geven als ik het zelf verwerkt heb en dan ook niet altijd door letterlijk het gebeuren te beschrijven, maar met symbolen ervoor. Heel cliché soms, maar ik vind dat dat mag. Taal hoeft niet moeilijk te zijn om diepgang te kennen.  In de eenvoud schuilt juist vereenvoudigde kracht. Zo gebruik ik bijvoorbeeld regen voor tranen en storm voor ruzie. Zon voor lachen en vliegen voor vrijheid. Niet alles is uit te drukken in taal. Hoewel ze voor mij wel de basis van mijn bestaan is. 

Wonen in woorden

Ik pleit voor persoonlijke verhalen. In mijn werk voor de krant en voor Rabarbara wil ik dat mensen vertellen en schrijven over hun echte gedachten en emoties. Hoe kan ik dat van hun verlangen als ik mezelf maar blijf verstoppen? Hoe geloofwaardig ben ik dan? Want je verstoppen in taal kan ook heel goed. Middels symbolen en abstractheden. Door met je hoofd te schrijven en niet met je hart.

Ik laat je in mijn ziel kijken, want daarmee raak ik je. Het risico is dat mensen mij willen of gaan vertrappen. Maar voor die mensen doe ik het niet. Ik doe het in eerste instantie voor mezelf, omdat ik wil zijn wie ik ben. Ik woon in mijn woorden. En ik doe het voor de mensen die erdoor geraakt willen en kunnen worden en voor hen die mij beter willen leren kennen. De rest schiet maar raak en roddelt maar dat het een lieve lust is. Dat zouden ze zonder deze naaktheid ook wel doen. Sommige mensen vinden altijd wel een excuus om je te kwetsen en zwart te maken. Enneh…ik heb al zoveel tranen vergoten. Die paar kunnen er ook nog wel bij!

Naakt

Mijn naaktheid in woorden heeft te maken met mijn missie: ware woorden geven aan dat wat mijzelf en anderen beweegt. En woordliefhebbers te leren ware woorden te geven aan dat wat in hen leeft. Zonder gêne. Waarom zou je je voor jezelf schamen? Als een paal boven water staat dat als je je niet mooier voordoet dan je bent je echter en duurzamer contact hebt met je mede-aardbewoners. Dat draagt bij aan je geluk. En dat geluk heb je (gedeeltelijk) zelf in de (schrijf)hand. Daarom ben ik naakt en word ik naakter. Daarom ben ik Rabarbara.

Het was een lange weg om tot ‘woordnaaktheid’ te komen. Foto: Boef