Tag: kerst

Hoe ik mijn Kerstdraak probeer te verslaan

Als er iets is wat ik in mijn leven wel geleerd heb, is het dat mijn gevoel mij nooit bedriegt. Soms maken de draken in mijn hoofd mij in de war, spiegelen ze mij zaken vertekend voor door het uitvergroten van details of het verkleinen van essentiële zaken. Hoe versla je de draken in je hoofd, ofwel: hoe weet je wat voor jou het beste is en of je op de goede weg zit?

 

r-woord

Mijn oplossing voor de draken is het gevreesde r-woord: rust. Boef zet mij altijd voor het blok door mij tot rust te manen. Inmiddels is dat al zo vaak gebeurd dat mijn nekharen rechtovereind gaan staan als hij het r-woord bezigt. “Laat mij nu gewoon even razen!”, denk ik dan als een stampvoetend kind van twee (drie kan ook). Hij mag het van mij niet meer uitspreken, want ik ga er halsstarrig van steigeren. Toch weet ik dat r het beste is. Even de boel de boel laten. Even niks doen. Gewoon op mijn atelier zitten met een muziekje op de achtergrond en in mijn dagboek schrijven. Lekker alles neerpennen wat in mij opkomt, zonder censuur, zonder rekening te houden met een eventuele lezer. En het geschrevene dan een paar weken later met een glimlach teruglezen: was dat nou zo belangrijk? Of dan tot de conclusie komen dat de beladen emotie in heldere woorden tot behapbare proporties is teruggebracht. Nu het zelf nog leren geloven.

 

Het hele jaar lief

Wat het is met mij en Kerst weet ik niet. Aan de ene kant vind ik het een mooi feest. Het is liefde uitdragen tot op het onderste van de kan. Maar het moet op die dagen. En als iets moet, dan vind ik het niet leuk. Ik wil het hele jaar door lief zijn. En dat probeer ik dan ook te zijn (behalve als ik als tweejarige aan het razen ben). Kerst zorgt bij mij voor stress. Ik voel mij verplicht om van iedereen te houden en omdat het moet, haat ik mijzelf, omdat dat mij dan niet lukt. Er zijn zat mensen die ik niet lief vind en dat kan (mag) ik dan niet met elkaar rijmen. Boef en ik hebben Kerst een jaar niet gevierd, maar toen voelde ik mij ook raar en naar. Ik probeer er altijd maar het beste van te maken, maar vaak is het too much. Gelukkig begrijpt mijn (schoon)familie dat wel, maar dan voel ik soms ook nog de druk van de hele wereld. En dat terwijl ik maar een nietig mens ben.

 

Kerstbom

Op deze dagen mis je vaak de mensen die er niet (meer) zijn extra veel. Ze zijn dood of om een andere reden uit je leven verbannen. Je wordt met je rode neus en volle buik op deze lege feiten gedrukt, maar je mag er niet aan denken, want je moet blij, vrolijk en gezellig zijn. En dan barst bij mij de kerstbom door een drakendetail. Hoe ik moet voorkomen dat ik ontplof om zaken van tandpastadopniveau weet ik niet. Ook Boefs r helpt dan niet, zelfs niet als ik er zelf aan denk.

Dit jaar heb ik alle mensen die ik heel veel liefheb met een persoonlijk cadeau en lieve woorden in de maand december verrast, die ik ietsje minder liefheb konden een persoonlijke mail van mij verwachten en de rest een persoonlijke app of bericht op Facebook. Maar het heeft niet geholpen. Er kwamen toch tranen. Zo lezer, nu weet je aan de hand van deze ontboezeming gelijk je plek in mijn bestaan, maar eigenlijk kan ik beter zeggen dat ik mijn eigen plek weet. Dat is de schrikbarende conclusie.

 

Een begin

Kerstmis is niet aan mij besteed. Ik wil het hele jaar door van iedereen houden, cadeautjes geven en kaartjes sturen. Alleen dat trekt mijn portemonnee niet. Misschien dat ik maar een feestdag op mijn naam moet zetten. O…die is er al! Op 4 december is het de dag van de heilige Barbara. Niet dat ik meen dat ik de wereld kan redden, maar ik kan en wil haar een beetje mooier maken. En dat probeer ik ook. Met woorden. Het hele jaar door. Met Kerst lukt mij dat niet zo goed als ik zou willen. Het wereldvrede-gevoel bereik ik nooit. Misschien ook wel omdat dat er niet is. Kunnen jullie mij dat vergeven? Misschien kunnen jullie het beter de grote boze wereld vergeven. Dat er op haar mensen rondlopen die niet lief zijn, maar stout. Heel understatementachtig stout. Ik maak het allemaal de rest van het jaar weer goed. Dan ben ik weer lief voor mijn pappenheimers. In mijn eigen kleine wereld. Die gelukkig steeds groter wordt. Het is een begin. Het is voor mij de betere weg. De goede weg. De Rabarbaraweg. En ik wil je vragen: “Loop je een stukje met mij mee?” Ik vraag het je met mijn lieve, scheve fotohoofd. Dan verslaan we samen mijn Kerstdraak! (En misschien ook wel de jouwe.)

 

Hoe ik ondanks mijn liefde voor mijn medemens een Kerstdraak moet verslaan. Foto: Krang Creaties.