Tag: journalist

Waarom ik je op straat niet groet

Je kan zwaaien, toeteren, gillen, hoog- en laagspringen. De kans dat ik je zie als ik met mijn postronde bezig ben is nihil. Het frustreert jou. Het frustreert mij. Maar ik kan er niks aan doen. Brieven rondbrengen is een soort van meditatie voor mij. Ik ben gefocust op de post en herhaal in mijn hoofd altijd het huisnummer van de brief voordat ik hem in de bus doe. Zo probeer ik zo min mogelijk fouten te maken. 

Hogere sferen

Mensen spreken mij weleens aan op mijn niet-groet gedrag. Ze denken dan dat ik hun niet wil kennen of dat ik het hoog in mijn bol heb. Daar heeft mijn, ik geef toe, asociale gedrag niks mee te maken. Als ik je zou zien, zou ik je graag groeten. Misschien wel een handkus geven. Ik begeef mij als ik post bezorg echter in hogere sferen. De herhalende handelingen brengen mij in een staat van probleemoplossend denken. En zo komt het vaak voor dat ik met een vol en zorgelijk hoofd mijn ronde begin en met een uitgewerkt idee eindig. Oog voor mijn omgeving heb ik daarbij nauwelijks.

Laatst kreeg ik een enthousiaste duim van een vriend toen hij voorbijreed in zijn blauwe auto. Hij zwaaide vrolijk en hield mij in zijn achteruitkijkspiegel in de gaten. Toen ik hem wonder boven wonder opmerkte en terugzwaaide kreeg ik een hoeraduim. Eindelijk een keer succes. 

Uithoren

Beroepsdeformatie doet zich ook op andere plekken voor. Alhoewel. Deformatie zou ik het eigenlijk niet noemen. Zelf vind ik het een goede kwaliteit om samen te vallen met je werk. Als je leuk en belangrijk werk hebt zoals ik tenminste. Zo vertrouwde laatst iemand aan Boef toe dat ze liever op feestjes niet met mij praat, omdat ze dan het gevoel heeft dat ze geïnterviewd wordt. Tja…de nieuwsgierige journalist in mij is altijd aanwezig. Ik vraag graag door naar het verhaal achter het verhaal. Ik hoor graag mensen uit. Boef heeft van deze gewoonte ook last. Van hem krijg ik daarom vaak hele korte en gesloten antwoorden. Dit tot mijn grote ongenoegen. Maar goed. Ik snap het ook wel. Dag in dag uit het achterste van je tong moeten laten zien, kan vermoeiend zijn. 

Doei

Of ik naast postbode en journalist ook nog iemand anders ben, durf ik nu eigenlijk niet te zeggen. Privé schrijf ik ook heel veel brieven die ik met een eigen postzegel op de bus doe. En het willen weten wat iemand écht bezighoudt, is mijn tweede natuur. Koken doe ik niet graag, dus een kokkin ben ik niet. Ook geen boerin, want onze moestuin is mislukt. Natuurlijk ben ik wel een goede vriendin. Voor Boef en voor al mijn vrienden. En zo heb ik nog wel meer sociaal wenselijke rollen die ik met verve vervul. Ook niet-wenselijke, maar daar heb ik het liever niet over, want ik ben een net en aangepast meisje. Al groet ik niemand. Al stel ik onbeschaamde vragen. Deze keer doe ik het anders. Deze keer zeg ik doei voor alle keren dat ik je niet gezien heb en eindig ik mijn blog eens een keer niet met een vraag. Doei!

Als ik al wandelend post bezorg, ben ik diep in gedachten. Net zoals op deze foto. Foto: Boef

Spotlight

Van tevoren had ik mij er niet erg in verdiept. In de film. Ik wist niet eens naar welke we zouden gaan. Een vriendin vroeg mij namelijk vorige week vrijdag mee naar filmhuis ‘Het Doek’. En ik kon en wilde wel. Leuk! Bij tijd en wijle houd ik van filmhuisfilms en deze film bleek een onverwachte schot in de roos.

Spotlight. Het waargebeurde verhaal gaat over Amerikaanse de krant The Boston Globe dat het kindermisbruik van de Katholieke Kerk aan de kaak stelt. Je ziet een team van onderzoeksjournalisten aan het werk om de waarheid boven tafel te krijgen. Het onderzoek gaat hen aan het hart en ze lopen tegen muren op en partijen aan die druk uit willen oefenen. Ze zetten door en hun inspanningen worden beloond: het artikel wordt gepubliceerd en zorgt ervoor dat in heel de wereld het misbruikschandaal aangepakt wordt.

Waarom sprak deze film mij nu zo aan? In de eerste plaats omdat ik zelf als correspondent werkzaam ben. Ik vond het heel interessant om te zien hoe andere journalisten te werk gaan, hoe ze alles op alles zetten om de waarheid boven tafel te krijgen. Een voet tussen de deur zetten en doorduwen. Ze weten ook waarom, want de draagkracht van het woord reikt ver. Dat blijkt wel als er uiteindelijk aan deze zaak de Pulitzerprijs wordt toegekend (wat trouwens niet in de film vertoond wordt).

Verder stemde deze film mij tot nadenken. Zelf ben ik niet het slag journalist dat grote zaken uitpluist en vanuit het duister aan het licht wil brengen. Ik ben meer van de leuke, bijzondere, kleine, positieve, alternatieve, onopgemerkte nieuwtjes. Maar wat niet is, kan nog komen. Toch? Op het moment vraag ik mijzelf af wat ik dan eventueel zou willen onderzoeken, in de ‘spotlight’ zetten. Welk onderwerp verdient de komende tijd mijn onafgebroken aandacht? Het antwoord moet ik mijzelf en daarmee ook jullie schuldig blijven. Ik schrijf over wat zich aandient. Niet meer en niet minder.

Het enige wat ik ook dit moment wel graag zou willen, is dat mijn blog wat meer bekendheid krijgt. Dat heb ik gedaan met een mooi logo en opvallende visitekaartjes. Die visitekaartjes heb ik naar familie, vrienden en bekenden opgestuurd met een persoonlijk briefje erbij. Ook heb ik ze hier in het dorp op verschillende plekken neergelegd. In de hoop enkele onbekende lezers te strikken. Voor een paar euro heb ik mijn Facebookpagina gepromoot, maar veel extra likes heeft me dat niet opgeleverd. Misschien als ik over grotere onderwerpen ga bloggen, dat het dan storm loopt? Maar wil ik dat wel echt, echt, echt? Ondanks mijn 1.80 meter ben ik maar een klein kwetsbaar meisje dat het ook niet altijd weet. Op heel veel poeha zit ik niet te wachten. Ik wil namelijk wel trouw kunnen blijven aan mezelf. ‘That’s me in te corner, that’s me in the spotlight,’ zingt de zanger van R.E.M. in ‘Losing my religion’. Het zouden mijn woorden kunnen zijn.

Zoals ik al eerder aangaf in dit blog is er niet iets wat ik direct in de ‘spotlight’ zou willen zetten. De meeste verhalen gaan over mijn eigen zoete en zure rabarberleventje. Maar misschien wil jij graag dat ik over een bepaald onderwerp iets schrijf. Laat het mij gerust weten! Ik bijt niet ; )

Poster van de film die mij tot nadenken stemde.
Poster van de film die mij tot nadenken stemde.