Tag: inspiratie

Waarom ben ik doorsnee?

Even naar binnen keren. Even onderzoeken wat de afgelopen succesvolle maanden met mij gedaan hebben en bewust bij het onbewuste stilstaan. Of stilzitten en –liggen eigenlijk. Even de woorden de tijd en ruimte geven om mij weer in een nieuw ritme te vinden. 

Ik ben begonnen met een zevenweekse cursus dagboekschrijven, om tot nog meer zelfkennis te komen en om onbekende schrijfvaardigheden te leren. Schrijfvaardigheden die ik in de toekomst weer aan mijn cursisten kan meegeven. Ik ga er tenminste van uit dat er een tijd na corona is. Een tijd waarin we elkaar weer vrij en blij mogen ontmoeten. 

Waarom?

Ondertussen hebben zich weer nieuwe ideeën opgedrongen aan mijn hoofd. Opgedrongen is eigenlijk niet het juiste woord. Ik heb de mogelijkheid gecreëerd om ze te krijgen: veel mediteren, yoga, muziek luisteren, lummelen, wandelen, slapen, midden op de dag douchen, in mijn dagboek schrijven, schuddebuikjes snoepen, postzegels plakken, lichtfladderen. Dat was het wel zo’n beetje. ’t Is eigenlijk ook wel genoeg, al lijkt voor een buitenstaander misschien niks. Maar in de leegte, de ruimte tussen de dingen liggen de antwoorden des levens verborgen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet overal een antwoord op heb gekregen. Maar moet ik dat willen? Als nieuwsgierige journalist stel ik graag vragen. Aan de ander. Maar ook aan mezelf. Waarom? De hamvraag die je altijd moet stellen. Waarom doe je dit? Waarom doe je dat? Waarom voel je je zo? Soms heb je een reden voor iets, maar niet altijd. Moet je overal een reden voor hebben? Waarom moet je overal een reden voor hebben?

Het kussen dat ik voor Boef heb laten maken. Foto: Sandra Hummelink

Doorsnee

Een online lezing van schrijver Daan Heerma Van Voss bij De Koppelkerk over zijn nieuwste boek ‘De bange mens’ deed mij beseffen dat ik een doorsnee kunstenaar ben. Kunnen kunstenaars dan doorsnee zijn? Ik denk het wel. Zij hebben ook een gemene deler die hun deelt. Of misschien wel verdeelt. Gemeen is hij zeker en hij zorgt voor de verdelende en gemengde gevoelens die ze tot kunst drijven. In mijn geval woordkunst. Laat ik het maar als een zegen zien. Nee. Dat is te berustend, te lafjes. Ik zie het als een zegen. Alleen soms moet ik mijn hoofd te rusten leggen. Te rusten op een kussen met Rabarbara erop. En laat ik die nu net door Sandra van Atelier net ff anders hebben laten maken. Nadat ik Boef er een had gegeven voor zijn verjaardag kon ik natuurlijk zelf niet achterblijven. Ook ik moest en zou een eigen kussen hebben tijdens ons knus samenzijn in de avonduren op de bank. Anders zijn de verhoudingen scheef en zoek. En dat kunnen we niet hebben. Absoluut niet. Wees gerust: we gaan straks niet in hetzelfde joggingpak over straat. Dat is een brug te ver. Misschien wel ieder in een zwarte zomerjas. O wacht…dat doen we al…Oeps.

Natuurlijk moest ik ook een kussen. Foto: Sandra Hummelink

Vruchten

Ik kijk uit naar de uitvoering van mijn nieuwe plannen. De tijd om ze met jullie te delen is nog niet rijp genoeg. Al zou ik ze het liefst gelijk doen en willen uitschreeuwen. Voor de verandering werk ik ze dit keer wat meer uit dan normaal. Ga ik wat systematischer te werk in de uitvoering ervan. Een stappenplan. Als ondernemer moet je wat. En dat wat moet je goed doen. En ik ben goed bezig. Dat wil ik graag zo houden. Dat wil ik verbeteren. En als de wijzers van de klok de juist tijd aangeven pluk ik er de vruchten van. Samen met jou. Want ik doe het ook voor jou, lieve lezer. Ben je nu blij?

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk