Tag: Inclusieve samenleving

Aandacht voor verloren geluk

Check. Ja hoor. Ik ben weer op aarde! Voor hoever dat dan kan met een hoofd dat altijd in de (donder)wolken zit. De afgelopen weken waren vrij turbulent voor dit grofgebouwde meisje met haar fijnbesnaarde zenuwstelsel. Zo begon ik het hypnoseprogramma ‘Lichter leven’ van Sharon van Blikveld fysiotherapie om nog een keer mijn overtollige kilo’s onder de aandacht te brengen, vierde ik mijn 45everjaardag, schreef ik een spread over de vernieuwde visie op wonen in de ouderenzorg, legde ik de laatste hand aan de teksten voor mijn nieuwe website, kreeg ik een jurk op maat en overhandigde in ‘Verzinhoofd’ aan burgmeester Annette Bronsvoort. Over dat laatste ga ik nu meer schrijven.

Complimenten

Zoals jullie uit mijn twee vorige blogs hebben kunnen concluderen, ben ik in gesprek geweest met burgemeester Annette Bronsvoort over ‘Verzinhoofd’ en de inclusieve samenleving. Iets wat ik best spannend vond, want hé: wie ben ik? Maar alles ging eigenlijk vanzelf. Het gesprek verliep op een natuurlijke manier en ik heb mijn zegje kunnen doen en zelfs nog meer. De burgemeester wist echt wie ik was en vertelde mij dat ze mijn stukjes in de krant altijd met veel interesse las. En zoiets is voor een journalist natuurlijk altijd leuk om te horen. Tijdens het maken van het filmpje voor op social media sprak zij mij ook lovend toe en kreeg ik complimenten. Helaas weet ik niet meer precies wat ze gezegd heeft, omdat het geluid bij het filmpje niet meegekomen is. Maar ik weet wel dat het ging over mijn inzet voor de inwoners van Oost Gelre. Ik glom van trots. En nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik zo geweldig ben (iets wat uiteraard niet te ontkennen is), maar om het feit dat ieder mens ertoe doet en ieder mens gezien mag worden. Daarom probeer ik altijd ook onbekenden te interviewen in de krant en op mijn blog. En in die artikelen wil ik dan hun eigen persoonlijke en eerlijke verhaal en visie naar voren brengen.

1000 woorden

Om mijn zegje kracht bij te zetten, schreef ik de burgemeester ook een brief van bijna 1000 woorden. Over de grotere boodschap achter ‘Verzinhoofd’, want die is er ook: het helen middels schrijven van de gebarsten mens en het streven naar een inclusieve samenleving, waarvan het eigenlijk triest is dat dat nodig is. Waarom is de maatschappij niet van nature inclusief? Waarom kan en mag niet iedereen gewoon in zijn eigen tempo meedoen? Inmiddels heb ik al een antwoord: de burgemeester heeft mij een persoonlijke brief teruggeschreven. De inhoud laat ik even achterwege, want er komt ook nog een publiekelijke reactie. Ik kan wel zeggen dat ik er heel blij mee ben.

Zonnebril

Gelukkig durven de mensen nog wel met mij te praten na mijn verschijning op de voorpagina van de Elna, al zien sommige mij nu wel als een beroemdheid. Een enkeling heeft zelfs gekscherend om een handtekening gevraagd. Er zijn er ook die met stomheid geslagen zijn, maar die zijn op één hand te tellen. Een zonnebril dragen heeft geen zin, daar kan ik mij niet achter verstoppen met mijn lengte en figuur met moordtieten. De publiekelijke overhandiging van ‘Verzinhoofd’ aan de burgemeester heeft al resultaat: ik heb weer een boek verkocht, heb een winkel gevonden waar ik mijn boeken mag stallen, mag mij verhaal voor Lions Club Oost Achterhoek gaan vertellen en ben uitgenodigd voor een bijeenkomst ‘Samen herstellen’ van Stadskamer met verschillende organisaties en vrijwilligers. 

Verloren geluk

Het filmpje is door heel veel mensen bekeken en mijn post over de voorpagina van de Elna is op LinkedIn ook door ‘mensen met invloed’ geliket. Wellicht dat zo mijn boodschap verder komt en groter wordt gedragen. Iets wat mooi zou zijn. Ik hoef echt de politiek niet in. Laat mij maar lekker mijn lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, stukjes voor de krant en mijn blog schrijven. Maar ik hoop wel dat mijn boodschap zo overkomt: schrijven kan helen, niks is gek en iedereen doet er toe! De manier waarop ik hier aandacht voor vraag is niet doorsnee. Maar ik ben ook niet doorsnee. En wie is dat eigenlijk wel? We hebben allemaal iets wat ons uniek maakt. Laten we stoppen om ons daarvoor te schamen. Laten we dat in de openbaarheid gooien en ventileren. Laten we dat omarmen en koesteren. Laat iedereen zijn eigen ‘Verzinhoofd’ schrijven of verzinnen en zo een stukje verloren geluk vinden. En dat dan geluk dan delen met anderen, zodat we straks allemaal stralen als de zon!

Overhandiging van ‘Verzinhoofd’ en brief aan burgemeester Annette Bronsvoort. Foto: Marlies ten Tije

(te) Gek: Gertton Nijman

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!’

Hij is goudeerlijk, haalt graag grappen en grollen uit en is gelukkig met het leven dat hij leidt. De 50-jarige Gertton Nijman heeft een bewogen leven achter de rug. Toch is de lach niet van zijn gezicht te slaan en is hij trots op zichzelf: ”Je mag er zijn met je beperking. Ieder mens heeft wel wat. Eigenlijk vind ik dat degene die neerkijken op mensen met een beperking een beperking hebben, want iedereen telt mee. Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!”

Gertton werkt in het Brandweermuseum in Borculo. Daar is hij beheerder. Hij maakt spullen die kapot zijn, zorgt ervoor dat alles schoon is en ontvangt bezoekers. Soms vertelt hij er verhalen over de brandweer en zet hij kinderen op een brandweerauto. Hij is ook vrijwilliger bij Perron 8. Dat is een platform in de Achterhoek waar kwetsbare mensen uit de samenleving terecht kunnen met hun vragen op het gebied van vrijetijdsbesteding. Hierbij maken zij zoveel mogelijk gebruik van bestaande activiteiten en plaatselijke organisaties.Voor hen werkt Gertton onder andere bij de Zwarte Cross en Mañana Mañana. Hij vindt het fijn bij Perron 8: ”Het is een mooie manier om met andere mensen in contact te komen. Ik kom er nu een jaar en het is er erg leuk. Ik heb nu een doel en wat om handen. Met mensen met een beperking kan je een leuke vriendschap opbouwen. ” 

Gerrton heeft veel bereikt in zijn leven. Foto: Krang Creaties

Trots

De ouders van Gertton zijn in zijn vroege jeugd overleden. Hij kwam met zijn tweelingbroer terecht bij Jeugd en Gezin en belandde uiteindelijk in een internaat. Hij vertoefde op verschillende plekken in de Achterhoek en verhuisde elf jaar geleden met zijn vrouw naar Groenlo. Vanaf zijn twintigste woont hij met behulp van begeleiding op zichzelf. Hij is trots op wat hij allemaal heeft bereikt: ”Ik heb mijn rijbewijs gehaald, een huis gekocht, een zoon grootgebracht, ben gezond en heb geluk. Ik doe mee met de maatschappij. Wat ik de mensen wil meegeven is dat ze vooral zichzelf moeten zijn en voor zichzelf op moeten komen. Je mag er zijn met je beperking en laten zien dat je erbij hoort.” 

Gerrton spaart auto’s om zichzelf te belonen. Foto: Krang Creaties

Auto’s

Gertton spaart de laatste jaren miniatuur auto’s. ”Om mijzelf te belonen, omdat ik gestopt ben met roken,” legt hij uit, ”Ik vind het gewoon leuk om ze te kopen en ga af en toe bij de kringloop kijken of ik er één zie of kom ze toevallig ergens tegen.” Fotograferen en schilderen doet hij soms ook. ”Er zijn momenten dat ik het zwaar heb gehad in mijn leven. Ik zat toen niet lekker in mijn vel, maar in mijn schilderijen kon ik die emoties kwijt.” 

Hart

Hij veroverde zijn Marion met flauwekullen op het werk. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ze zijn nu 25 jaar samen, 19 jaar getrouwd en hebben een zoon van 21, Timon. Hoewel ze ook moeilijke tijden hebben gekend, is hun liefde sterk en overwint die alles. Ze steunen elkaar door dik en dun. Gertton en Marion geloven in het ‘hart’ en dat liefde binnen het gezin de basis is voor een gelukkig leven in de buitenwereld. Gertton:”Als het binnen klopt, klopt het buiten ook.” Het liefdevolle stel heeft een droom: ”Als we met pensioen zijn willen we rondtrekken met een camper. We hebben geen idee waar naartoe. We zien wel hoever we komen.”

Gerrton is een trotse en gelukkige man vol grappen en grollen. Foto: Krang Creaties

Dit verhaal is geschreven in het kader van de Week van de Homo Sapiens 2019. Met de Week van de Homo Sapiens wil Perron 8 duidelijk maken dat alle mensen ertoe doen en welkom zijn, ongeacht geslacht, huidskleur, beperkingen en geaardheid. Hiervoor organiseren zij in de periode van 4 tot 10 november ludieke acties in de Achterhoek. Anja Onstenk van Krang Creaties ging met mij op pad, zodat er van Gertton een mooie foto’s kwamen voor bij dit blog.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl