Tag: ik zwaan jij kleeft aan

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VIII

En dan hier het volgende en misschien wel laatste deel van het vervolgverhaal geschreven door Marianne Groep. Er is heel wat gebeurt in de acht delen. Heel mooi om te zien hoe een klein idee zich kan ontpoppen tot een heel verhaal!

 

——————————————————————————————————-

“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Sjefke wist even niets te zeggen. Wat had Claartje ineens? Eerst die nachtelijke verfpartij en nu onverwachte dromen met een ingewikkelde naam. Hij zoog langzaam zijn longen vol en probeerde zijn gedachten te ordenen. “Maar Claar”, zei hij voorzichtig, “hoe wil je dat doen? Je spreekt toch helemaal geen Deens of Thuleens of hoe dat ook heet?” “Kalaallisut”, riep Claartje. Sjefke zag de schittering in haar ogen. “Tuurlijk spreek ik dat. Een beetje dan. Wat dacht jij dat we tijdens al die sessies met Rasmus hebben gedaan?”

Weer moest Sjefke nadenken. Claartje was iedere week naar het huis boven de bakkerij gegaan. Daar gaf Rasmus, de man van Sjaak, een cursus natuurgeneeskunst. “Wist je dat zijn moeder een echte sjamaan is geweest?” vertelde Claartje. “Hij kent allemaal gezangen en ingewikkelde drumritmes. Als Sjaak op tijd klaar is met het opruimen van de bakkerij komt hij erbij zitten. Dan doet hij de traditionele keelzang en speelt Rasmus op de mondharp. Het is een prachtige cultuur. We gaan vast een mooie toekomst tegemoet.”

“Weet je”, vervolgde Claartje, “eigenlijk heb ik zin in handvol augurken. Maar we hebben nu wel een feestje te vieren. Doe mij maar een flink stuk appeltaart. Zal ik slagroom kloppen?”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait op appeltaart) VII

Jorica de Leeuw schreef het zevende deel van het vervolgverhaal. Er is weer een spannende ontknoping!

——————————————————————————————————–

(Totaal onverwacht…)

“Nou, dat vind ik eigenlijk wel een strak plan, Sjefke”, antwoordde Claartje, toen ze haar tranen had gedroogd. “Maar op één voorwaarde: dat ik daar dan ook mijn eigen bedrijf mag beginnen. Weet je, ik heb jarenlang huisvrouw gespeeld zoals ze in dit kleine dorp gewend zijn. En in Groenland wil ik natuurlijk lekker moederen over ons kindje. Maar ik wil ook meer in mijn kracht staan! Misschien komt het door de power die ik nu al voel en straks nog hard nodig heb om een kind op de wereld te zetten. Maar ik wil graag het beste uit mezelf halen en mijn passie volgen! En Groenland staat bekend als een zeer vooruitstrevend en feministisch land.”

Sjefke was even ontstemd. Dit had hij niet verwacht en hij had haar nooit horen klagen over het huishouden. Dat kwam vast door de webinars van al die zogenaamde mental coaches en goeroes op het internet. Of door de zwangerschapshormonen.
Maar waarom ook niet? Ze kon natuurlijk best een klein sieradenwinkeltje beginnen ofzo in Groenland. Of Sjaak helpen in de bakkerij of zorgen voor een paar asielkatten. “Wat had je in gedachten?” vroeg hij. Altijd open vragen stellen, zonder oordeel, wist hij zich te herinneren van een oude Teleac-cursus Mindfulness.
“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VI

De schrijvers van de vervolgverhalen waren zo enthousiast dat ze graag verder wilden schrijven. Hier weer een fraai stukje woordkunst van Anneke Wilbers!

——————————————————————————————————–

(Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.)

 

“Weet je, ik verfoei die emigratie, ik wíl het niet over Groenland hebben, ik wil gewoon dat ze hier blijven wonen en gekke taarten voor ons blijven bakken. Waarom moeten mensen altijd dat soort rare fratsen uithalen terwijl anderen daaronder lijden? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, dat ook deze baby lekker kan genieten van onze vriendschap!” Claartje is van het ene op het andere moment in tranen, ze is volledig van slag, zo ineens….

Sjefke weet niet zo goed hoe hij hier mee om moet gaan. Heeft dit met de zwangerschap te maken? Hij probeert Claartje te troosten door haar op andere gedachten te brengen. Een grapje werkt normaal altijd wel, maar zo’n stortvloed heeft hij nog nooit gezien. Morgen gaan ze samen naar de zwangerschapsyoga dan kan hij daar mooi vragen of dit een reactie is die wel vaker voorkomt bij zwangerschap.

Ineens schiet hem iets te binnen. Even kijken hoe ze daarop reageert. “Claar, ik heb een rare vraag en ik zie wel dat je van slag bent. Toch wil ik dit nú vragen dus, vooruit, een sprong in het diepe: heb je er wel eens serieus over gedacht om met hen mee te gaan? Ze hebben het al een aantal keren gehad over het leegstaande huisje naast hun huis én ze willen graag een paar extra handen hebben om hun levenswerk neer te zetten. Misschien is dat wel wat voor ons…”

Even was het stil, heel stil. En wat er toen kwam had Sjefke vooraf niet kunnen bedenken. Totaal onverwacht……

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) V

Jorica de Leeuw van De Schrijvende Leeuw leeft zich uit in deel vijf van het vervolgverhaal. Hoe zal het allemaal aflopen? Lees snel verder!
——————————————————————————————————–

(Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……)

Sjefke kijkt hem peinzend aan. Het lijkt hem niet het meest voor de hand liggende ingrediënt voor een lekkere appeltaart. Maar Sjaak zou het wel weten. Hij zit immers al 30 jaar in het vak. Opeens klaart Sjefkes gezicht op. Zijn vrouw Claartje zou er vast en zeker blij mee zijn. Ze eet de laatste weken niets anders dan augurken. Hij treft haar regelmatig ’s avonds in de keuken aan met zo’n pot waar ze met haar vingers in graait, terwijl het zure vocht langs haar kin druipt. Hij gruwt ervan, maar weet ook dat het tijdelijk is. “Het komt door de zwangerschapshormonen,” zegt ze dan verontschuldigend. Daarna kan ze ook nog met gemak een hele slagroomtaart wegwerken. Eten voor twee, noemt ze dat. Ja ja. Nou, voor zichzelf neemt hij dus ook maar mooi een taartje mee. Hij bedankt bakker Sjaak hartelijk en zet de drie taarten voorzichtig in de fietskrat, die ook al groen is in plaats van zwart. Onderweg zwaait de Hulk enthousiast naar hem en steekt zijn duim op. O ja, het is bijna carnaval. Ook dat nog.

Thuis treft hij zijn vrouw druk in de weer aan met kwasten en verfpotten. “Ik heb nesteldrang en ben alvast de babykamer aan het schilderen,” roept ze vrolijk. “Lekker genderneutraal, want van mij hoeft dat blauw of roze niet zo nodig. Zo stigmatiserend. Ik heb de verf vannacht trouwens wel eerst even getest op jouw fiets. Want om nou zo’n hele muur meteen gifgroen te maken… maar het staat prachtig toch, schat? En je fiets is ook mooi gepimpt nu.” Sjefke kijkt verbaasd, maar haalt daarna zijn schouders op. Dat verklaart dus waarom hij vannacht niet kon slapen, door al dat gerommel in de schuur. Ach, mooi groen is niet lelijk. Per slot van rekening is het hem zelf niet eens opgevallen vanmorgen met zijn slaperige hoofd. Hij is ook het volkorenbruin vergeten, bedenkt hij zich nu. Dan maar lunchen met alleen augurkentaarten.

Hij zet ze op tafel en sluit Claartje in zijn armen. “Nu maar even lekker rust nemen. En ondanks je zwangerschap, kunnen we vanmiddag wel met een paar carnavalvierders en Sjaak het glas heffen op mijn verjaardag. Waarom niet? Okee, thee voor jou dan, maar dat maakt de feestvreugde niet wezenlijk anders!” “Haha, die woorden heb je zeker gelezen op de boomstam die voor de bakkerij ligt?”, lacht Claartje. Ja, de bakkerij, denkt Sjefke weemoedig. Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.

THE END (of: to be continued?)
Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) IV

Dan nu het verrassende deel IV geschreven door Anneke Wilbers, sinds kort een trouwe lezeres van mijn blog.

——————————————————————————————————–

“Nee, appeltaart,” schreeuwt Sjefke. “Gewoon appeltaart.”

 

“Een taart van groene appels deze keer. Lekker harde appels die een beetje zuur zijn. Thuis willen ze appeltaart anders dus die zou je maken! Weet je nog, gisteravond hebben we daarover gebeld…” Pffff, Sjaak zucht. Wat een vreemd gesprek, via een blauwe fiets naar groene jongetjes, de jungle en nog veel meer naar het feit dat de bakkershulp geen groene appels kon kopen op de vroeg-markt. Wat een ellende! Terwijl Sjefke jarig is, moet ik hem teleurstellen.

“Sjefke, luister eens even, ik ben hartstikke kleurenblind. Had ik je dat al eens verteld? De groene appels, volgens mijn ogen groen, waren veel te zoet. Ik heb er daarom iets nieuws door gedaan, om te proberen de allerlekkerste taart aan je mee te kunnen geven die ik kan maken in deze bakkerij. Het geheime ingrediënt is zure augurk, en dat smaakt me toch een partij lekkerrrr.” Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

 

 

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) II

Heel leuk wat een oproep allemaal teweeg kan brengen. Ria Olijslager schreef spontaan in een reactie op het blog ‘Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)’ een vervolg. Het is hieronder te lezen. Ook Marianne Groep, Anneke Wilbers en Jorica de Leeuw willen graag meeschrijven aan het verhaal. De komende weken zijn hun hersenspinsels te lezen op Rabarbara. Houd dit blog dus goed in de gaten als je wilt weten hoe het verder gaat met Sjefke, Sjaak, de appeltaarten en de fiets.

 

Bijdrage Ria Olijslager

 

“Huh? nee …je hebt het goed gezien Sjaak. Het is niet mijn eigen fiets, maar eigenlijk toch weer wel! Het frame, alles is hetzelfde maar die kleur…die KLEUR,” zei Sjefke nog eens met nadruk., “DIE had mijn oude fiets niet! Vannacht droomde ik over carnaval en de fraaie verkleedkleren die mijn moeder voor mij naaide. Ik was boer, cowboy en 1 keer, ja, toen was ik de hulk. Huh? Zou dat ermee te maken hebben, die kleur??”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart)

De beste ideeën ontstaan vaak ’s nachts. Er zijn mensen in mijn leven die daar alles vanaf weten. Het idee van een vervolgverhaal heeft mij al vaker wakker gehouden. Vandaar dat ik het deze nacht maar even uitwerk. Hopelijk kan ik dan de komende tijd wel weer op een oor liggen. Het is nu niet eens volle maan, dus waar ik al die energie vandaan haal?

Het plan is als volgt: ik schrijf een begin van een verhaal en met zijn allen maken wij het af. Degene die het vervolg schrijft, begint met de laatste zin van het voorgaande stuk tekst. Alle geschreven vervolgstukken worden hier op dit blog geplaatst met de naam van de auteur erbij. Je bent vrij om te schrijven wat je wilt. Je kan je daarbij laten inspireren door een woord op de foto, maar dat hoeft niet.

Wil je meedoen? Laat mij dat weten middels een bericht op dit blog, Facebook, Twitter, Instagram of via info@rabarbara.nl. Iedereen die zich meldt, mag een stuk schrijven. Ik coördineer wie er wanneer aan de beurt is. Als het goed is, hebben we aan het eind dan een mooi gezamenlijk verhaal.

Dan nu de foto en het begin van het verhaal. Ik kijk uit naar jullie vervolgverhalen! Schroom niet om te reageren. Hoe meer mensen er meedoen, hoe leuker en bizarder het verhaal wordt!

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Ik zwaan, jij kleeft aan

(of hoe het leven draait om appeltaart)

Het was een onmogelijke ochtend in februari zonder sneeuw. Sjefke stapt na een slapeloze nacht op zijn fiets richting bakker Sjaak. Op de boodschappenlijst in zijn hoofd staan een volkoren bruin en drie appeltaarten. Voor de winkel zwaait hij ietwat onhandig zijn rechterbeen over de bagagedrager terwijl hij afstapt. Sjaak ziet hem door de grote ovale ruiten aankomen en wuift al voordat hij de deur heeft geopend. Bij binnenkomst vraagt de bakker oprecht verbaasd:”Maar Sjefke, hoe komt het nu dat je fiets zo gifgroen ziet? Normaal is hij zo onopvallend blauw. Of heb je soms een nieuwe?”

….wordt vervolgd
(wie waagt de eerste stap?)