Tag: Henk Beunk

(te) Gek: Het Dichterscollectief

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf’

 

Ze vormen een dynamisch trio, de poëtische mannen van ‘Het Dichterscollectief’. Halverwege 2016 vinden ze elkaar op initiatief van Joop Koopmanschap. Samen willen Joop, Henk Beunk en Mark Ebbers het schrijven op een hoger niveau tillen. Ze komen regelmatig samen om elkaar te inspireren, te stimuleren en met aandacht te luisteren naar elkaars hersenspinsels. Ze tonen zichzelf graag aan publiek. Joop: “Als je schrijft en je hebt geen podium is dat jammer. Je hebt een bühne nodig om jezelf te laten horen.” Het Dichterscollectief is echter niet alleen een vehikel om een performance te creëren en podium te krijgen voor eigen werk, maar ook een plek om de pen te slijpen. De succesvolle vuurdoop van de heren was op 22 januari 2017 met hun optreden ‘Toeval’.

 

”Wat ons bindt is dat we elkaar scherp proberen te houden op het schrijfvlak. In je eentje kom je niet overal uit; je draait dan soms in je eigen kringetje rond,” vertelt Henk. Mark vult aan: ”We vinden het alle drie leuk om te schrijven en pretenderen dat we het kunnen. Wat niet wil zeggen dat ik alles leuk vind wat de anderen vertellen.” “We toetsen ons aan elkaar,” legt Joop de dynamiek uit. Henk: ”Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf.”

 

Schouwenaar Henk

Bij Henk in de familie werd vroeger altijd al geschreven en het leek hem leuk om in zijn dagelijkse werk fotografie, journalistiek en het boerenleven te combineren. Van origine is hij namelijk boer. Toen er een vacature op de redactie bij het tijdschrift Boerderij vrijkwam, greep Henk zijn kans. Hij verhuisde ervoor van Groningen terug naar zijn roots: de Achterhoek. In zijn beschouwelijke poëzie schrijft hij over dingen die hij in het dagelijkse leven hoort en ziet en waar hij over nagedacht heeft. Henk: “Wel altijd met een vleugje ongrijpbaar, vleugje ironie en vleugje liefde. Eigenlijk een vleugje van alles.” Henk wil de mensen graag raken met zijn gedichten en maakt in zijn poëtische woorden zijn opvattingen kenbaar, bijvoorbeeld over medemensen of vluchtelingen. Hij heeft een notitieboekje waarin hij trefpuntjes in steekwoorden noteert met de datum erbij. Trefpuntjes zijn voor hem woorden, zinnen of opmerkingen die op de een of andere manier blijven hangen. Hij ziet zichzelf als een schouwenaar, iemand die van een afstand naar de dingen kijkt, en schrijft om gelezen te worden: ”Het is leuk als mensen zeggen ‘Dit is een mooi gedicht’ of ‘Je hebt leuk met taal gespeeld’. Ik ben trouwens geen wereldverbeteraar; ik heb vooral plezier in schrijven.”

 

de tijd

als water

door de vingers

nauwelijks te vatten

een beetje nog in het kuiltje

in een handomdraai

is het weg

 

Onderzoekende Joop

Joop is visueel ingesteld. Als fotograaf verbeeldt hij dingen. Zijn beelden zijn naar eigen zeggen poëtisch. Joop: ”Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Met taal kan je meer zeggen. Taal is meester. Mijn gedichten en gedachten gaan verder dan het beeld. Beeld moet je presenteren en is vaak vluchtig, kijk maar naar het internet. Taal kan je makkelijker verspreiden en makkelijker sturen, het zegt meer dan een beeld. Als ik schrijf dan denk ik anders na, uit ik mezelf. Wat ik vind, wil ik vangen in beeld én woord. Voor sommige mensen zijn beelden genoeg, voor mij niet.” Joop schrijft over het dagelijkse leven en vindt dat lezen vrij maakt. Joop: “Het enige dat gebonden is, is een boek. Ik schrijf om te ontdekken, even na te denken en om zaken uit te proberen. Mijn schrijven is onderzoekend, ontdekkend en plooiend.” Joop schrijft zijn spontante gedachten met pen en papier op in een A4-blok of typt ze met zijn duim als notitie in zijn mobiel. Dit gebeurt vaak ’s nachts. Overdag werkt hij ze dan uit. “Het helpt mij zaken op een rijtje te zetten als ik ze op papier zet,” legt Joop zijn noodzaak tot schrijven uit.

Foto: Joop Koopmanschap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eva zonder Adam

 

Als god een Vrouw zou zijn,

de wereld zou anders kleuren.

 

Geen oorlogspijn,

geen doden te betreuren.

 

Als god een Vrouw zou zijn,

verdriet zou verdwijnen.

 

De wereld zou Zij tekenen,

vol louter serafijnen.

 

Kwajongen Mark

Mark schreef vroeger voor de schoolkrant en later ook voor de bedrijfskrant op werk bij een elektronisch bedrijf. Ook houdt hij al jaren buuts met carnaval, doet hij aan cabaret en schrijft hij liedteksten. Vandaag de dag is hij zelfstandig tekstschrijver. Mark: “Schrijven is het mooiste wat er is. Je creëert een wereld voor jezelf. Je bent zelf de baas en kan iedereen laten doen wat je wil. Wat mooi is dat ik soms wat voor mensen kan betekenen met mijn teksten. Ik wil mensen laten lachen of ontroeren of ze tot nadenken stemmen. Iets teweegbrengen. Een gevoel. Dat kan alle kanten opgaan. Het gevoel dat ik opschrijf, komt altijd uit mezelf. Soms wil ik shockeren en prik ik door bepaalde dingen heen. Ik heb maling aan ‘het systeem’ en wat ‘normaal’ is en zet soms ironische vraagtekens bij dingen.” Hij verzucht daarna: ”Het lukt mij maar niet om volwassen te worden, dat is misschien ook wel een thema van mij.” Als Mark zijn zintuigelijke teksten zelf goed vindt, laat hij ze aan de wereld zien. Hij schrijft vaak wat losse woorden en regels in een schriftje. Daar ga hij verder op door. Soms meteen, soms na een jaar. Mark: “Ik bewaar mijn invallen. Daar heb ik een archief voor. Als ik iets gebruikt heb, haal ik het eruit. Ik ga voor de eindversie.”

 

Onzeker

 

(Dit moet nog een rijmpje worden)

 

Ik las laatst in de krant, ouderwets in de krant

Want dan is het waarder

Mooier of naarder, maar altijd waarder

Zegt mijn moeder

 

Over die leraar die aan jongens had gezeten

Op die school in dat jaar dat ik les van hem had

Maar hij heeft mij echt nooit aangeraakt

Daar werd ik toch wat onzeker van

Was er iets mis met mij?

Toen bleek dat ik het artikel niet goed had gelezen

Hij deed het alleen bij jongens die bijles hadden

Zei mijn broer

En ik kon goed leren

En dat maakte mij zo blij

Het lag gelukkig niet aan mij

 

Optreden

Nieuwsgierig naar de drie mannen? Zondag 17 november treedt Het Dichterscollectief op van 16.00 uur tot 18.00 uur bij Taste in Groenlo met ‘Zonder stroom’. Iedereen is welkom. Ben je dan verhinderd? Treur niet: je kan ze boeken door een mail te sturen naar info@joopkoopmanschap.nl

 

De dynamische mannen van Het Dichterscollectief: Henk, Joop en Mark (vlnr). Foto: Pim Stemerdink

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl