Tag: geluk

Geluk kan ook voor kortsluiting zorgen

Tjongejonge. Het was mij een weekje wel! Boef had zijn handen vol aan mij. Ik tetterde met al mijn enthousiaste verhalen de oren van zijn kale kop. Ze wiebelden er bijna vanaf. Nu is hij even lekker aan het barbecueën met zijn stoere collega’s. Dat moet ook gebeuren. Mannen onder elkaar. En bier. Veel bier. Met nog meer vlees. Jaja. Ik was druk met allemaal leuke en goede dingen voor Rabarbara: een belangrijk interview, het grondig voorbereiden van een optreden dat uiteindelijk uitgesteld werd, branding shoot voor mijn nieuwe website en dan ook nog allerlei kleine dingetjes tussendoor die eigenlijk toch wel erg groot waren. Misschien wel te groot. Bijna kortsluiting in mijn hoofd, want ja…ook teveel toffe dingen kunnen daarvoor zorgen. Bijna zeg ik, want gelukkig heb ik mijn eeuwig geduldige dagboek, de rust van het wandelen tijdens mijn postronde en de zachte buik van Boef die als levend kussen dienstdoet en waarop ik heerlijk kan liggen snurken. Laat ik alles een voor een even kort toelichten.

Vrij Nederland

Dinsdag ben ik geïnterviewd door Diana, een Syrische studente journalistiek die bezig is met een artikel voor Vrij Nederland. In dat artikel gaat ze haar eigen verhaal als vluchteling in Nederland illustreren met voorbeelden van nieuwkomers in eigen land. Denk daarbij aan Nederlanders die van de Randstand naar Friesland, Limburg en de Achterhoek zijn verhuisd. Daarbij werd ze getipt om mij te interviewen. Een hele eer. Toen ze na een treinreis van vier uur met een bosje paarse bloemen bij mij voor de deur stond, brak het ijs meteen. Ik praatte honderduit, ook over mijn werk als journalist en al mijn boeken, en beantwoordde haar slimme en kritische vragen over onder andere integreren, humor en wennen in een andere streek uitgebreid. Voor haar artikel gaat ze nog andere mensen en organisaties interviewen. Waarschijnlijk verschijnt het in september in Vrij Nederland. Het zal mij allemaal benieuwen. Ik heb er in ieder geval een goed gevoel over. Ze wordt volgens mij echt een goede journalist. Nee, dat is ze al!

Dichterscollectief

Woensdag was ik druk aan het oefenen met Het Dichterscollectief voor een optreden dat helaas net uitgesteld is. Joop, Mark en ik (Henk is nu aan het verhuizen) zouden in de tuin van Luci en Jan van Elcerlyck in Bredevoort gaan optreden. Ik keek er erg naar uit, maar de nieuwe coronamaatregelen veranderden helaas alles. Niks aan te doen. We zijn bezig met een mooi op elkaar afgestemd programma waarbij we elkaar volop inspireren en een stuk dat we helemaal zelf mogen vormgeven. Heerlijk om met deze heren op niveau over schrijven te filosoferen en discussiëren. Heerlijk om zonder woorden in woorden begrepen te worden. Heerlijk. Dat podium pakken we binnenkort wel!

Branding shoot

Er begint steeds meer schot te komen in mijn nieuwe website. De teksten zijn af en mijn spectaculaire fotoshoot heb ik donderdag gehad. Straks kan het bouwen beginnen. Het duurt even, maar dan heb je ook wat. Ik kijk er erg naar uit, want ik ben deze site ontgroeid. Ik barst er na bijna vijf jaar praktisch uit. De foto’s passen niet meer bij mij en er staat te veel losse informatie op. Mijn energie is veranderd en dat wil ik online nog meer gaan uitstralen. 

Anja heeft volgens mij prachtige foto’s van mij in vrolijke jurken gemaakt. Al weken zat ik het weer van deze dag in de gaten te houden en al die tijd zou het gaan regenen, zelfs onweren volgens diverse apps. Toch hebben we doorgezet. En wat bleek: een heerlijk zonnetje en prachtige wolken. O…ik ben nu al zo blij met de foto’s! Dat terwijl ik ze nog niet eens heb gezien. Ja, af en toe tussendoor een paar op de camera. Het ging allemaal op een leuke en natuurlijke manier. Dat kan niet anders dan een prachtig resultaat opleveren. Het poseren op verschillende locaties ging mij goed af. Ik lachte, keek serieus en dromerig. Huilen deed ik nog net niet. Ik houd ervan om te flirten met de camera. Ik houd ervan om gefotografeerd te worden. Zeker als ik duidelijke aanwijzingen krijg van hoe ik moet staan en kijken. Ook veelzeggende en kenmerkende attributen van mij zijn op de gevoelige plaat vastgelegd. De insteek en sfeer houd ik nog even voor mijzelf. Dan is de verrassing voor jullie des te groter!

Toelachen

Ik ben blij dat ik een weg en manier heb gevonden om het leven met mijn Verzinhoofd het hoofd te bieden. Voor als het te hard voor mij is en het mij klappen geeft, maar ook voor als het mij te hard toelacht. Je zou denken dat je van geluk nooit genoeg hebt. Geloof mij: teveel geluk kan je ook uit balans brengen. In mijn leven heb ik geleerd om met slechte kaarten te spelen. Nu ik aan de winnende hand ben, weet ik soms niet wat mij overkomt. Dan huil ik van blijdschap of krijg ik tot mijn grote verbazing soms kortsluiting. Het blijft voor mij belangrijk om veel tijd en ruimte voor mijzelf te nemen. Om mij terug te trekken in de woorden om zo het overzicht te behouden. Ik zou willen dat ik altijd overal voluit om kon lachen en met volle teugen van kon genieten. Dat ik ongegeneerd en ongeremd kon leven. Ook hierin is het keuzes maken. Welk geluk wil ik? Welk geluk wil ik toelaten? Ik heb hard gewerkt om tot het punt te komen waar ik nu ben. Het is nu zaak deze koers vast te houden en op een natuurlijke manier mee te bewegen met wat zich aandient, zonder daarbij mezelf uit het oog te verliezen. Mijn nieuwe website gaan mij daarbij helpen. Ik heb goed over de opbouw en vormgeving nagedacht en tel de dagen en nachten tot de lancering. Ik ga een nog mooier thuis voor mijn woorden creëren. Waarin ik mijzelf liefdevol toelach. Waarin ik jullie liefdevol toelach. Waarin mijn woorden zinnige dingen zeggen, maar ook onzinnige. Waarin mijn Verzinhoofd nog meer haar weg vindt. Kijken jullie met mij uit naar dit nieuwe geluk? Willen jullie daar onderdeel van zijn/worden?

Geluk kan ook voor kortsluiting zorgen. Foto: Anja Onstenk

Aandacht voor verloren geluk

Check. Ja hoor. Ik ben weer op aarde! Voor hoever dat dan kan met een hoofd dat altijd in de (donder)wolken zit. De afgelopen weken waren vrij turbulent voor dit grofgebouwde meisje met haar fijnbesnaarde zenuwstelsel. Zo begon ik het hypnoseprogramma ‘Lichter leven’ van Sharon van Blikveld fysiotherapie om nog een keer mijn overtollige kilo’s onder de aandacht te brengen, vierde ik mijn 45everjaardag, schreef ik een spread over de vernieuwde visie op wonen in de ouderenzorg, legde ik de laatste hand aan de teksten voor mijn nieuwe website, kreeg ik een jurk op maat en overhandigde in ‘Verzinhoofd’ aan burgmeester Annette Bronsvoort. Over dat laatste ga ik nu meer schrijven.

Complimenten

Zoals jullie uit mijn twee vorige blogs hebben kunnen concluderen, ben ik in gesprek geweest met burgemeester Annette Bronsvoort over ‘Verzinhoofd’ en de inclusieve samenleving. Iets wat ik best spannend vond, want hé: wie ben ik? Maar alles ging eigenlijk vanzelf. Het gesprek verliep op een natuurlijke manier en ik heb mijn zegje kunnen doen en zelfs nog meer. De burgemeester wist echt wie ik was en vertelde mij dat ze mijn stukjes in de krant altijd met veel interesse las. En zoiets is voor een journalist natuurlijk altijd leuk om te horen. Tijdens het maken van het filmpje voor op social media sprak zij mij ook lovend toe en kreeg ik complimenten. Helaas weet ik niet meer precies wat ze gezegd heeft, omdat het geluid bij het filmpje niet meegekomen is. Maar ik weet wel dat het ging over mijn inzet voor de inwoners van Oost Gelre. Ik glom van trots. En nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik zo geweldig ben (iets wat uiteraard niet te ontkennen is), maar om het feit dat ieder mens ertoe doet en ieder mens gezien mag worden. Daarom probeer ik altijd ook onbekenden te interviewen in de krant en op mijn blog. En in die artikelen wil ik dan hun eigen persoonlijke en eerlijke verhaal en visie naar voren brengen.

1000 woorden

Om mijn zegje kracht bij te zetten, schreef ik de burgemeester ook een brief van bijna 1000 woorden. Over de grotere boodschap achter ‘Verzinhoofd’, want die is er ook: het helen middels schrijven van de gebarsten mens en het streven naar een inclusieve samenleving, waarvan het eigenlijk triest is dat dat nodig is. Waarom is de maatschappij niet van nature inclusief? Waarom kan en mag niet iedereen gewoon in zijn eigen tempo meedoen? Inmiddels heb ik al een antwoord: de burgemeester heeft mij een persoonlijke brief teruggeschreven. De inhoud laat ik even achterwege, want er komt ook nog een publiekelijke reactie. Ik kan wel zeggen dat ik er heel blij mee ben.

Zonnebril

Gelukkig durven de mensen nog wel met mij te praten na mijn verschijning op de voorpagina van de Elna, al zien sommige mij nu wel als een beroemdheid. Een enkeling heeft zelfs gekscherend om een handtekening gevraagd. Er zijn er ook die met stomheid geslagen zijn, maar die zijn op één hand te tellen. Een zonnebril dragen heeft geen zin, daar kan ik mij niet achter verstoppen met mijn lengte en figuur met moordtieten. De publiekelijke overhandiging van ‘Verzinhoofd’ aan de burgemeester heeft al resultaat: ik heb weer een boek verkocht, heb een winkel gevonden waar ik mijn boeken mag stallen, mag mij verhaal voor Lions Club Oost Achterhoek gaan vertellen en ben uitgenodigd voor een bijeenkomst ‘Samen herstellen’ van Stadskamer met verschillende organisaties en vrijwilligers. 

Verloren geluk

Het filmpje is door heel veel mensen bekeken en mijn post over de voorpagina van de Elna is op LinkedIn ook door ‘mensen met invloed’ geliket. Wellicht dat zo mijn boodschap verder komt en groter wordt gedragen. Iets wat mooi zou zijn. Ik hoef echt de politiek niet in. Laat mij maar lekker mijn lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, stukjes voor de krant en mijn blog schrijven. Maar ik hoop wel dat mijn boodschap zo overkomt: schrijven kan helen, niks is gek en iedereen doet er toe! De manier waarop ik hier aandacht voor vraag is niet doorsnee. Maar ik ben ook niet doorsnee. En wie is dat eigenlijk wel? We hebben allemaal iets wat ons uniek maakt. Laten we stoppen om ons daarvoor te schamen. Laten we dat in de openbaarheid gooien en ventileren. Laten we dat omarmen en koesteren. Laat iedereen zijn eigen ‘Verzinhoofd’ schrijven of verzinnen en zo een stukje verloren geluk vinden. En dat dan geluk dan delen met anderen, zodat we straks allemaal stralen als de zon!

Overhandiging van ‘Verzinhoofd’ en brief aan burgemeester Annette Bronsvoort. Foto: Marlies ten Tije

Het bos, vier vragen, het leven en ik

Boeken lezen. Ik doe het bij vlagen. Toen ik Nederlands studeerde las ik er minstens één per week. Ze gingen over allerlei onderwerpen en waren in zeer diverse stijlen geschreven. Van Middelnederlands rijm over jonkvrouwen en ridders tot het intellectualistische gewauwel van Mulisch over God en het vijfde element. Na mijn studie heb ik jaren geen boek meer aangeraakt. Ik kon ze niet meer lezen zonder na te denken over thema, motieven, vorm en structuur. Het lezen had zijn charme verloren. Ik wist genoeg.

Licht en met vaart

Na een paar jaar deed iemand mij bet boek ‘Elf minuten’ van Paolo Coelho cadeau, want, vond de gever “dit is echt iets voor jou”. Met angst en beven begon ik na veel uitstellen erin. Mijn ogen vlogen over de regels en ik was om. Nadien las ik meer boeken van Coelho en ging ik op onderzoek uit naar andere boeken die ik in een adem uit zou lezen. Meestal waren dat boeken over spiritualiteit en zingeving. Of waar iets filosofisch instond. Ze moesten wel licht en met vaart geschreven zijn. Geen moeilijke zinnen met veel komma’s en onmogelijke gedachten. Maar verhalen die duidelijk en in eenvoudige helderheid ergens naartoe gingen en die hoop gaven. Hoop op een uitweg uit het donkerkamer peinzen waar ik mij af en toe schuldig aan maakte. 

Essentie

Zo las ik een paar dagen geleden ‘Het bos, vier vragen, het leven en ik’ van Tessa Randau. ‘Over een vriendschap die alles veranderde’. Een oud-studiegenoot had er een post op Facebook over gedeeld die mij nieuwsgierig maakte. Ik bestelde hem bij Meneer Kees, want hij was vers van de pers en ik wilde de plaatselijke boekhandel natuurlijk steunen in deze moeilijke tijden. Na het lezen was ik licht en tevreden. Er zit een duidelijke structuur in het boek met een opbouw die vriendelijk en zeker niet dwingend is. Op een tot de verbeelding sprekende manier wordt aan de hand van het leven van een jonge vrouw inzicht gegeven hoe aan de hand van vier vragen een mensenleven dat overhoop dreigt te raken door alles wat moet kan worden gered. Hoe je door goed bij jezelf na te gaan wat echt belangrijk is in het leven je tot de essentie komt, het leven kan leiden wat je zelf wilt en gelukkig wordt. 

Aanrader

De eerste vraag die aan de wanhopige hoofdpersoon door een wijze grijsharige vrouw in een bankje in het bos wordt gesteld is: wat wil je echt? Op een natuurlijke manier worden de andere drie vragen in dialoogvorm geïntroduceerd. Ze kunnen pas beantwoord worden als de eerdere door ervaringen in het dagelijkse leven van antwoord zijn voorzien. Ze zijn in een logische opvolging van elkaar en hebben tijd nodig om daadwerkelijk de visie van de vrouw die bijna een burn-out krijgt te veranderen. 

Dit boek is zeker een aanrader voor mensen die overspoeld dreigen te raken door het leven of voor coaches of andere therapeuten die hun cliënten een handvat willen bieden. Het leest vlot en is op een prettige manier vormgeven. 

Een prettig leesbaar en inzichtgevend boek. Foto: Rabarbara

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

(te) Gek: Coen Cuijpers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Geluk zit in het extreme’

Gepassioneerd volgt hij zijn dromen en zijn hart. Soms zelfs met het deksel op zijn neus als gevolg. Niks weerhoudt digital nomad Coen Cuijpers om de wereld kenbaar te maken wat er in hem leeft. Hij is in 2019 gaan hardlopen van Gennep naar Palermo om geluksmomentjes uit te delen, recentelijk heeft hij ook een tocht naar Malmö gemaakt om de vrouw van zijn leven de liefde te verklaren. Tocht één was een groot succes, tocht twee niet. Halverwege ging zijn team terug naar Nederland in verband met corona, hij ging alleen verder. Hoe moeilijk dat ook was. Het resultaat: een gebroken hart. Van deze onderneming zou een film worden gemaakt. Coen: ”Al hardlopend ga ik door grenzen heen. Er is meer mogelijk dan je zelf voor mogelijk houdt. Toen ik naar Palermo onderweg was, deelde ik mijn geluksmomentjes vooral met mijn rugzak. Naar Malmö met een heel team. Geluk delen tijdens een reis maakt de reis mooier dan als je hem alleen maakt. Na mijn reis naar Zweden kwam ik kapot thuis. Een paar weken later herpakte ik mijzelf. Nu ben ik bezig met het ontwikkelen van een ideëel webbureau voor goede doelen.”

Inspirerend voorbeeld

“In februari 2018 begon voor mij een nieuw leven. Ik ben gaan nadenken en vroeg mij af: ’wil ik het leven leiden dat ik nu heb of zal ik andere gekke dingen gaan doen?’. Ik kwam erachter dat het best ok was wat ik deed, maar kon er mijn hart niet in kwijt. In januari 2019 heb ik mijn baan opgezegd, mijn huis opgezegd en ben ik de wijde wereld ingetrokken. Sindsdien doe ik alles wat in mijzelf opborrelt zonder aan geld te denken. Ik probeer een sociale waarde te creëren. Iets voor elkaar doen geeft energie en een geluksgevoel. Sommige mensen of goede doelen kunnen dat. Een glimlach of gelukseffect kan heel inspirerend zijn,” vertelt een bevlogen Coen, “De geluksacties onderweg tijdens mijn tocht naar Palermo brachten veel teweeg. De mooiste vond ik in Napels. Daar heb ik een heel plein met stoepkrijt versierd. Ik heb daar vrolijke gezichten getekend, een hinkelpad waar jong en oud op ging hinkelen en ik had muziek op staan. Ik ben zelf ook gaan hinkelen om als inspirerend voorbeeld te dienen. Deze actie was voor mij belangrijk, omdat ik het zelf ook supereng vond om te doen. Vanuit het niets ging ik dingen op de stoep tekenen. Toen ik merkte dat de mensen het leuk vonden, dacht ik bij mezelf ‘waar maak ik mij druk om?’”

De kleurrijk versierde stoep in Napels.

Geluksmoment

“Ik ben nu bezig met een boek over de hardloopreis. De werktitel is ‘De hardloopreis van geluk’. Als ik de reis analyseer kan ik concluderen dat het geluk in het extreme zit. Als je voor dingen gaat, kom je diepe dalen en hoge pieken tegen. Het geluksmoment dat je daarin kan ervaren is dat je het leven neemt zoals het is. Soms is het klote, dan moet je doorgaan en doorzetten. Er komt dan altijd weer een punt dat er iets bijzonders gebeurt waardoor je in een opwaartse spiraal komt,” besluit Coen.

Een vrolijke Coen Cuijpers die gelooft in geluk.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Aline Krabbenborg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je moet wel een beetje geluk hebben’

In de Achterhoek hangen mensen niet gauw hun vuile was buiten, volgens Aline Krabbenborg (57), psychiatrisch verpleegkundige en trajectbegeleider. Zij vindt dat vuile was eigenlijk niet vuil is: ”Als je een biertje met iemand drinkt, heb je het vaak alleen over de leuke dingen. Het is goed om ook te vertellen dat het minder goed met je gaat. Dan krijg je respons. Als je open bent over jezelf worden andere mensen ook open en betrokken.” Ze heeft ook een visie op het begrip ‘gek’. Aline: ”Er is geen definitie van ‘gek’ te geven. Mensen kunnen een beperking hebben, bepaald gedrag vertonen of ziek zijn. Zolang ze zichzelf er mee redden is dat prima. Maar wanneer ze er zelf of hun omgeving er last van krijgen, dan is er sprake van een probleem.”

 

Taboe

“Er heerst een taboe op psychisch niet in orde zijn,” weet Aline, ”Als iemand een been breekt dan is er duidelijk wat er scheelt. Bij psychische klachten is dat vaak anders. Mensen zijn er vaak niet bekend mee. De omgeving weet ook niet wat ze over zich heen zullen krijgen als ze naar de problemen vragen. Daarom vragen de meeste mensen er niet naar. Ik snap steeds beter waardoor mensen overspannen raken of ziek worden. De lat ligt veel te hoog. We moeten zoveel: we moeten er goed uitzien, een goede opleiding hebben, een goede baan hebben, goede relaties hebben, een schoon huis hebben. Als mensens bijvoorbeeld depressief raken hierdoor en antidepressiva slikken, knallen ze vervolgens gewoon door. Omdat het weer beter met hen gaat. Mensen moeten wat vaker een pas op de plaats maken, meer genieten en tevreden zijn.”

 

Geluk

Aline vertelt over haar werkwijze: ”Als ik werk, staat de wens van de cliënt voorop. Wat zijn zijn of haar kwaliteiten? Iedereen weet heus wel wat niet kan. Maar wat kan er nog wel? Wat is nog wel mogelijk? Als iemand een droom heeft dan ga ik ervoor. Niks is onmogelijk. Sommige hulpverleners stellen zich heel strak professioneel op en vertellen niets over zichzelf. Ik vertel wel altijd wat over mezelf. Natuurlijk houd ik wel in de gaten wat ik vertel, maar ik vind dat als je de meest kwetsbare verhalen van mensen hoort je ook iets van jezelf moet laten zien.”

Op de vraag of ze zelf ‘gek’ is, antwoordt ze: ”Op een plek waar ik ooit werkte hing het bordje: ’U hoeft niet gek te zijn om hier te werken, maar dat maakt het wel makkelijker’. Die spreuk is ook op mij van toepassing. Ik ben niet doorsnee en zeker geen grijze muis. Ik doe de dingen altijd anders. Anderen vinden mij soms grensoverschrijdend, zelf zie ik het meer als out-of-the-box denken. Het is maar net wie je spreekt en over welke situatie het gaat.” Aline gelooft niet helemaal in de maakbaarheid van het leven: ”Je moet wel een beetje geluk hebben. Erfelijkheid en opgroeien in een leuk gezin zijn een belangrijke basis voor een geestelijk gezond leven. Het leven is gedeeltelijk maakbaar, maar zonder goede achtergrond blijf je altijd achter de feiten aanlopen.”

 

Aline vindt dat mensen meer moeten genieten en tevreden zijn.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Muziek: het geluk dat al vroeg kwam kijken

Waarover zal ik op Rabarbara over gaan bloggen nu ik al de grappige clous bewaar voor mijn columns op Trikker? Ik heb een waslijst aan ideeën, maar ik heb ze al vergeven. Ik hoef hier niet komma helaas achter te zetten, want ik ben blij met dit nieuwe podium voor mijn schrijfsels. Toch brak er even lichte paniek uit in mijn Rabarbarahoofd. Na verloop van tijd kwam er de langverwachte rust. Er is nog genoeg om over na te denken en te schrijven. Hier op deze plek (die voor velen al een thuis is) komen de achtergrondverhalen, rode lijnen en tadadadadada hot news: mijn herinneringen aan muziek.

Mijn leven is een aaneenschakeling van liedjes. Ik koppel (emotionele) gebeurtenissen aan muziek die vaak op dat moment op de radio te horen is. Daarin ben ik (weet ik) niet de enige. Als puber zat ik aan de radio gekluisterd met ‘mijn’ apparatuur (zie foto) om liedjes op te nemen. Het was de kunst de opnameknop op tijd in te drukken, dus vlak nadat de DJ uitgepraat was. Daarna was het opletten geblazen, want je moest op het juiste moment stoppen, voordat er begonnen werd met babbelen. Soms kletsten DJ’s ellenlang door het intro heen, of werd het liedje vroegtijdig afgebroken. Dat vond ik afschuwelijk, maar ik bleef net zolang luisteren en op knopjes drukken totdat ik een redelijk goede opname van een nummer had.

Mijn bandjes gaf ik namen en draaide ik grijs. Zo had ik er eentje Kitty genoemd, naar de naam die Anne Frank haar dagboek had gegeven. Meestal had ik een tijdje één favoriet nummer. Dan spoelde ik het bandje heel de tijd heen en weer om daarnaar te luisteren. Vaak ontstond er op een gegeven moment dan een klik in het bandje, een hapering die te horen was als ik het weer eens in zijn geheel afdraaide.

Mijn eerste liedje dat ik opnam was van een Engelstalig duo. Ik heb het kader in mijn hoofd, maar kan me de woorden en melodie niet meer herinneren. Het zit op het puntje in mijn hoofd, maar komt mijn tong niet uit. Ik hoor het af en toe nog voorbijkomen op Gelre FM en zal er de komende tijd maar even op gespitst zijn. Wie weet wordt het binnenkort nog wel een keer gedraaid en kan ik het hier aan jullie laten horen. Tot die tijd wil ik graag een andere jeugdherinnering met jullie delen en wel het liedje ‘Felicita’ van Albano & Romina Power. Het roept bij mij gedachtes op aan de zonnige en zeerijke vakanties in Italië, waarbij ik voor het eerst slagroom at, wat ik ‘warm ijs’ noemde. Ook moet ik denken aan de jaren dat ik nog met mijn ouders en zusje in Leiden woonde (toen ik acht was, verhuisden we naar Bergambacht). Het bandje met ‘Felicita’ werd tot in den treure gedraaid. Ik heb de tekst heel lang verkeerd begrepen: ik dacht dat het over de stad ging, città in het Italiaans. Maar het gaat over geluk: felicita. Laat ik jullie dat nu net willen meegeven!

Ik en mijn cassettedeck in 1987

 

 

Zondag croissantdag

Eigenlijk is het heel erg. Toch drijf ik er de spot mee. Getuigt dat van lef of is het gewoon dom? Ze zeggen dat de liefde van de man door de maag gaat. In mijn geval kan er dan geen sprake meer van liefde zijn. Alles is de laatste tijd namelijk in mijn eigen ronde buikje beland.

Wat is het geval? Romantische ziel die ik (stiekem) toch ben, had ik voor in het weekend zelf in elkaar te rollen croissantjes gekocht. Om samen in de ochtend van te genieten op de zalige zondag. Twee weken achter elkaar had ik mij vergist in dit knusse samenzijn. Boef bleek de ene keer namelijk storingsdienst te hebben en te moeten werken, de andere keer was er iets anders belangrijks (ben even vergeten wat). Dat bracht mij dat ik alleen in de keuken aan de slag ging met deze lekkernij.

Het geurde heerlijk in huis. De oven piepte en ik at braaf en gelukzalig mijn deel van de croissants op. Dat betekende dat er nog twee op Boef lagen te wachten. En… naar mij te lonken. ‘Ach,’ dacht ik, ‘Nog eentje kan wel.’ Toen was er nog maar één over voor mijn wederhelft. Ook die kon ik niet laten liggen en hebberig en hongerig vermaalde ik het krokante baksel tussen mijn kiezen.

Afgelopen zaterdag vertelde ik dit verhaal tijdens een feestje aan mijn collega’s van de post. De lachers kreeg ik ermee op mijn hand. Ik dronk maar niet teveel, want -was het verhaal- deze zondag zouden Boef ik wel samen smikkelen en smullen. Eén collega was zelfs zo vreg om te zeggen dat ik dit weekend zelf niks mocht eten. Alles was voor Boef. Ik ben wel goed, maar niet gek. Die ochtend aten we er ieder twee. Geluk zit in een klein hoekje. Boef beweert dat hij alles onthouden heeft en dat zijn wraak zoet zal zijn. Ik hoop zo zoet als een door hem gebakken appeltaart. Die ik dan ook nog eens alleen mag opeten. Maar dat zal wel niet.

De croissantjes voordat ze de oven in gingen. Zou er deze keer wel wat voor Boef overblijven?
De croissantjes voordat ze de oven in gingen. Zou er deze keer wel wat voor Boef overblijven?

 

Dit verhaal is ook te lezen in ‘Mijn huishouden met Boef’. Verkrijgbaar voor 2,50 euro als e-book en 7,50 euro als paperback. Bestellen? Mail naar: info@rabarbara.nl