Tag: Ellen Hendrix

Joy

“Vrijheid is ook een band,” zei ik tegen Ellen. Dit nadat ik haar had opgebiecht dat ik haar in een meditatie had losgelaten. De afgelopen twee jaar heb ik veel van haar geleerd op het gebied van spiritualiteit. Met twee vriendinnen ging ik haar regelmatig in Arnhem opzoeken. Ook is ze weleens bij mij thuis geweest. Zo ook vandaag. “Ik verdwijn niet van de aardbodem!”, lachte ze na mijn ontboezeming. Nee. Dat weet ik ook wel, maar ze verhuist in januari met haar man naar Frankrijk en dat betekent dat het contact wel anders zal worden. 

Divine Love

En zo is het leven. Mensen lopen een tijdje met je mee en verdwijnen dan weer wat meer naar de achtergrond. In mijn hart zal Ellen altijd blijven wonen. Zeker nu ik vandaag haar mooie kaartenset ‘Divine Love’ heb ontvangen die 12-12-2020 officieel in de wereld gezet werd. De kaartenset telt 160 kaarten met tekeningen van kwaliteiten van Liefde in Licht Taal. Heel mooi. Prachtig verpakt in een grote doos met speciaal boekje. Ik zal ze met liefde gebruiken. Ook in toekomstige workshops en lessenreeksen die ik wil gaan geven. Dat wat Ellen mij geleerd heeft, kan niemand mij afnemen. Het zal alleen maar groter en mooier worden. De (Goddelijke?) Liefde die door haar nog meer in mijn hart is gaan wonen, ga ik alleen nog maar meer verspreiden. Vooral in woorden en op dit blog. Trouwens, willen jullie nog brieven van mij ontvangen? Laat mij dat dan gerust weten! Ik klim graag in de pen!

Joy

De kaart die staat voor Joy. Foto: Rabarbara

Natuurlijk trok ik gelijk een kaart uit de set en dat was ‘Joy’. Ik voelde meteen de vreugde van croissants eten bij het ontbijt, het zijn van een harlekijn die vrolijk beweegt als er met kunde aan de touwtjes getrokken wordt door eigen en vertrouwde handen, het uitwaaieren van mijn Liefde en de vreugde om te kunnen dansen en bewegen in het leven. Er is een speciale weg voor ons allemaal uitgestippeld. Het is zaak die route met lef te bewandelen en om soms te (durven) verdwalen. Te verdwalen in gedachten, gevoelens en misschien ook wel andere mensen. Als je daarbij maar niet vergeet dat je zelf de rode draad in handen hebt. Je kan je eigen weg uitstippelen, je eigen hart volgen. Het hoeft niet snel, het mag in een slakkentempo; als het levenswiel maar draait. Soms kruisen wegen elkaar of lopen wegen parellel. Dat is het bijzondere van het leven. Net zoals ik het bijzonder vind dat ik ‘Joy’ trok, de kaart die Ellen zelf ook voor de presentatie van haar kaartendek op 12-12 getrokken had. En daarmee is de cirkel voor mij rond. 

Stralen

Ik laat je in Liefde naar Frankrijk gaan Ellen. Geniet van het nieuwe leven dat je met Paul gaat opbouwen. Ik weet zeker dat je ook daar mensen zal laten stralen. Dankjewel dat je een onderdeel was van mijn leven. Dankjewel voor de JOY! Keep in touch.

De kaartenset waardoor Ellen altijd bij mij zal zijn. Foto: Rabarbara

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.