Tag: dromen

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

(te) Gek: Linda Commandeur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid’

Ze durft zichzelf helemaal bloot te geven. Geen reserves. Geen façade. Gewoon de naakte waarheid. Linda Commandeur, inspirator op avontuur met haar bedrijf Gewoon! Commandeur, laat in het dagelijkse leven regelmatig het achterste van haar tong zien. Toch beweert ze: “Ik doe niet zulke gekke dingen als je denkt in termen van apart, gekkigheid of kattenkwaad. Toch vinden andere mensen mij vaak te gek. Ik doe gewoon normaal. Heel veel mensen houden zich in. Ze doen niet wat ze zelf belangrijk vinden, maar wat een ander van hen verwacht. Ik doe nu al jaren wat ik zelf wil en krijg daardoor veel voor elkaar.”

“In de Achterhoek wordt veel gezegd: doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Maar eigenlijk is normaal doen je niet aanpassen aan de ander. Eigenlijk is normaal zijn gewoon doen wat bij je past. Dit wordt soms gek gevonden, maar is eigenlijk te gek,” maakt Linda al snel haar punt.

In haar leven is Linda tegen de nodige weerstanden opgelopen, daarvan geeft ze een voorbeeld: ”In 2012 startte ik met BS22, de ideeënwerkplaats in Groenlo. In het begin riep dat veel vragen op. Mensen zeiden tegen mij ‘Denk je wel dat je dat kan?’ en ‘Daar zit toch niemand op te wachten?’ Er werden een heleboel redenen gegeven om het niet te doen. Ikzelf geloofde heel sterk dat mensen wél zaten te wachten op het delen van hun ideeën en een aanmoediging nodig hadden hierin. Nu is het een succes. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven dromen. En veel van de mensen die het in eerste instantie hun vraagtekens hadden, zijn nu helemaal om.”

 

Zichtbaar

In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ schrijft Linda over gevoelige en persoonlijke dingen. Een keuze die ze bewust heeft gemaakt: “Ik deel dit omdat ik wil dat andere mensen bij zichzelf te rade gaan. Ik wil ze een spiegel voorhouden, zodat ze iets van zichzelf vinden en zelf iets gaan doen. Ik heb het absoluut niet geschreven om de lezer iets van mij te laten vinden. Een mooi compliment dat ik heb gekregen is dat het ‘eng herkenbaar’ is. Die persoon kon er nu niet meer onderuit om zijn dromen te gaan najagen. Met mijn boek wil ik ook laten zien dat als je echt iets wil, het ook kan. Er zijn altijd mensen bereid je te helpen.”

“Ik kijk met een positieve insteek naar kansen en mogelijkheden. Daardoor val ik ook op. Achterhoekers zijn vaak bescheiden. Ik vind dat zij best vaker kunnen zeggen waar zij trots op zijn. Bescheidenheid is goed in de zin van: niet lullen, maar poetsen. Of: met beide benen op de grond blijven staan. Maar als je daarmee ‘niet zichtbaar’ zijn bedoeld, ontneem je anderen en jezelf iets moois,” is Linda’s stellige overtuiging.

Tot slot lacht Linda:”Het is nu, na mijn boek, weer tijd voor nieuwe gekke dingen. Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid.”

xxxxxx

Uiteraard heeft Rabarbara ook ‘Zo simpel is het dus wel’ gekocht en gelezen. Nieuwsgierig naar wat het met haar deed? Klik dan hier

 

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van 'Zo simpel is het dus wel' (foto: Madelon Tijdink)
Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van ‘Zo simpel is het dus wel’ (foto: Madelon Tijdink)

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.