Tag: dementie

(te) Gek: Ria Halleriet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

 ‘Alles komt op de juiste tijd’

 

Het leven onderzoeken en er zijn voor haar man met vasculaire dementie zijn speerpunten in het bewogen leven van Ria Halleriet. Het thema liefde komt veel voor. Ze ontdekt verschillende vormen, ook ten opzichte van haar man. Ze vindt het te gek dat het leven nooit vaststaat, dat het een ontdekkingstocht is. In ieder moment en iedere ontmoeting mag je volgens haar steeds jezelf ontdekken en bepalen hoe je je verhoudt tot het geheel. Ze spreekt met de nodige levenservaring: ”Er is een periode in mijn leven geweest dat ik zo moe was dat ik eigenlijk wist dat ik niet verder kon. Ik wist niet waar ik hulp moest halen. Mijn lichaam was op. Het was een lange zoektocht om weer balans en evenwicht te vinden. Alle zekerheden waren mij uit handen geslagen: inkomen, werk en ik had een man die ernstig ziek was. Ik heb mij erover verbaasd dat deze zekerheden ook nog weg konden vallen. Wat uiteindelijk overbleef was een totaal vermoeide Ria.”

 

Ria heeft een lange en moeizame weg bewandelt om tot het krachtige punt te komen waar ze nu staat: “Ik voel heel sterk dat ik nooit meer de oude word en daar ben ik blij om. Als mensen met mij vragen hoe het met mij gaat, dan zeg ik: ’dat weet ik niet’. Ik ben een heel andere levensstijl gaan aanhangen. Ik ga meer uit van mezelf en niet wat anderen willen, vinden. Denk ook al iets eerder aan mezelf. Ik hoop na lange tijd wel wat luchthartiger te worden met een serieuze inslag. Die blijft. Ik neem het leven, de mensen, maar vooral mezelf serieus.”

 

Anders kijken

“Het leven drukt je soms in een bepaalde hoek. Je moet dan stoppen met al je bezigheden en stil gaan staan bij wat je wil doen. Het zijn vaak de minder prettige omstandigheden die je anders leren kijken,” weet Ria, “Je leven moet eerst op zijn kop staan, wil je uit een bepaalde tredmolen komen.”

Ria legt uit wat zij vooral opmerkt in de maatschappij: “We zijn altijd zo druk met alles wat moet en we zoeken te weinig de rust en de stilte. Er is heel veel verdriet weggestopt. Het kan ook heel eng zijn om op jezelf teruggeworpen te zijn en je emoties te voelen. Toch is het interessant die uitdaging aan te gaan.”

 

Onverwachte hoek

“Je bent nooit uitgeleerd over jezelf,” vertelt Ria, “Je kan jezelf ook verbazen en verwonderen. Dat hoeft niet op te houden. Niks staat eigenlijk vast. Je hebt veel vrijheid om het leven anders aan te pakken dan gemiddeld. In je eigen kracht staan is een levenskunst. Om je heen heb je veel mensen, boeken en meningen. Durf daarvan af te wijken! Dat kan je op gezette tijden het gevoel geven dat je alleen staat, maar dat geeft niet.Je kunt op meerdere plekken hulp vragen/krijgen en als je er voor open staat kan die soms uit onverwachte hoek komen. Alles komt op de juiste tijd.”

 

Ria vindt dat alles op de juiste tijd komt.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

 

Monumenten voor een moeder

Persoonlijke verhalen, daar ben ik fan van. Zeker als ze mooi en liefdevol zijn opgeschreven. Daarom ging ik donderdagavond 19 april nieuwsgierig naar de lezing van Ria Tuenter in de bibliotheek van Lichtenvoorde. Zij sprak daar samen met Joyce de Schepper over haar twee boeken: ‘Mam raakt kwijt’ en ‘Kusje voor popje’. Het zijn boeken vol korte, eerlijke verhalen met een kwinkslag over het verdriet dat je kan hebben over een dementerende moeder, maar ook met een handreiking over hoe je er mee om kan gaan en soms zelf om kan lachen. Ria had een pop meegenomen. Het was de JOYK-pop waar haar moeder dolgelukkig mee was, omdat ze daarmee gezelschap had en iets om voor te zorgen. Ze wil met haar boeken meer begrip voor dementie krijgen. Ze schrijft in haar nawoord:

“Mensen met dementie zijn namelijk niet gek, ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. En als je meegaat in hun leefwereld, kun je samen nog mooie momenten beleven; niet alleen verdrietige, maar ook vrolijke.”

Hoe treffend is dan ook het motto gekozen in ‘Kusje voor popje’, waarin het verdriet van de schrijfster naar voren komt over het verlies van haar moeder. Eerst aan meneer Alzheimer en later aan Magere Hein. Al ziet ze in het eerste verlies ook iets moois. Bijvoorbeeld wanneer haar moeder voor het eerst in haar leven haar nagels felrood durft te laten lakken. Lekker recalcitrant.  Zelf lees ik in het motto ook de andere rol die Ria nu heeft gekregen. Haar moeder is dood en zal niet meer weten hoe zij met haar pop speelde én Ria ziet haar moeder zelf tijdens haar dementie met een pop spelen. De rollen zijn omgedraaid. Zij is een beetje de moeder van haar moeder geworden. Dit benoemt ze ook in het verhaal ‘Een veranderende rol’. Daarin schrijft ze dat haar moeder haar vaak ‘haar lieve moedertje’ noemt. Ze spreekt dat niet tegen.

Maar niemand zal meer weten

hoe je met je pop kon spelen

en niemand zal nog ooit

je vroegste vroeger met je delen

 

Uit ‘Geen kind meer’ – Jan Boerstoel

Zelf heb ik dementie niet van dichtbij meegemaakt, maar ik kan mij zo voorstellen dat het hartverscheurend is. Dat kwam duidelijk naar voren in hetgeen de aanwezigen bij de lezing vertelden over hun vader, moeder of werk in de zorg. Ook uit de verhalen van Ria spreekt verdriet, maar vertelt ze die avond: “In het opschrijven ervan vond ik troost.” Tegelijkertijd geeft ze troost met die opgeschreven woorden aan anderen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt, maar ook aan mij die haar moeder volkomen onverwacht veel te jong verloor. De zorgvuldig en symbolisch gemaakte boeken met foto’s en een mooi leeslint zijn een monument voor haar moeder. Tegelijkertijd zijn ze een monument voor alle moeders. To infinity…and beyond.

De twee monumenten die ik in een ruk heb uitgelezen. Echt een aanrader!