Tag: corona

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.