Tag: column

Herinneringenla

Het voornemen was plotseling weer daar. Het kwam vanochtend en de goden verzochten mij om er mee aan de slag te gaan. Ik heb hen niets gevraagd. Het toeval bracht ons samen. Sinds ik mij kan heugen heb ik in korte verhaaltjes over mijn leven verteld. Altijd kwamen daar lange en minder lange tussenpozen om de hoek kijken. Vanwege omstandigheden: Echt Groot Leed of Echt Groot Geluk. Beide dooddoeners voor mijn schrijven. Om de tekenen die vandaag tot mij kwamen, kon ik niet heen: ik dien mijn leven weer op te schrijven in al dan niet grappige columns.

 

Herinneringenla

Vanochtend in alle vroegte zat ik beneden op de bank toen er woorden in mijn hoofd begonnen te zingen. Ik dacht eerst dat er zich een verhaal aandiende, maar er ontstond een gedicht over het feit dat ik weer verhalen moest gaan schrijven voor mijn herinneringenla. “Natuurlijk”, dacht ik bij mijzelf, “Natuurlijk heb je weer een idee. Zucht. Zal je het ook dit keer weer tot in de kleinste details kunnen en willen uitvoeren?” Ik kroop terug in bed, vertelde Boef mijn plan. Hij lachte alleen maar en wreef mij onder de neus dat ik beloofd had dat ik niets nieuws meer zou beginnen aangezien ik de laatste tijd van hot naar her aan het rennen was geweest. “Dit is niet nieuw,” legde ik hem uit, “Dit is zo oud als de weg naar Rome. Nog ouder zelfs.” Ik geloofde mijzelf en wist dat ik gelijk had. Ik had het wiel niet uitgevonden, maar het wiel mij.

Dit gedicht schreef ik vanochtend over het feit dat ik weer verhalen moet gaan schrijven.

 

Ik kocht ze

Het tweede teken kwam toen ik met Brenda bij De Koppelkerk in Bredevoort was. We gingen naar de tentoonstelling van Herman Brood en vonden de duurste schilderijen het lelijkst. We keken naar de de overwegend primaire kleuren en bewonderden Hermans sjabloongebruik. Tijdens de cappuccino met monchoutaart die we in het Boekencafé nuttigden viel Brenda’s oog op een boek onder de toonbank: ‘Jozzy, het bibsboek’ geschreven door Alex van der Hulst. Wat een grappige titel! Ze pakte het, las de flap en gaf het aan mij. Ik las de flap ook. Intrigerend. Eigenlijk wilde ik geen boeken kopen. Eigenlijk wilde ik niet meer lezen. Ik zag nog een boek lonken: ‘Ik keek naar boven en had geen idee, verzamelde radiogollums’ van Gerjon Gijsbers. “Kopen die hap!”, dacht ik. En ik kocht ze.

Thuisgekomen toog ik naar mijn atelier met groene zitzak. Lezen, lezen, lezen. Het boek Grand Hotel Europa van Ilja Leonard Pfeijffer kon wel even wachten, ook al was ik erin begonnen. Al lezend vond het wiel mij uit. De woorden stroomden in mijn hoofd en ik kreeg een visioen van dansende schildpadden. Teken drie.

 

De boeken die ik in De Koppelkerk kocht toen ik met Brenda naar de tentoonstelling van Herman Brood ging kijken.

 

Zinnen tot verhalen gieten

Aan dromen moet je werken. Rustig en gestaag. Geef ze de ruimte, spreek ze uit en maak dat ze waarheid worden. Ik weet: niet alles in het leven is maakbaar. Ik weet ook: dromen zijn geen bedrog.

Ik wil nog een boek schrijven. Met mooie harde kaft en leeslint. Een verzameld werk. Verzamelde columns. Sprekende foto’s. Daarvoor moet ik meters maken. Veel woorden in zinnen rijgen. Veel zinnen tot verhalen gieten. Ik ga weer gedachten voor jullie vertalen in woordkunsten. Ik dompel mijn schouders onder in discipline. Het voornemen was er al. Weer. Dit is het resultaat. Weer. De goden hebben gesproken. Weer. Mijn herinneringenla wordt weer gevuld.

Aanwaaien

Een stroomversnelling, energielift of onweerstaanbare aantrekkingskracht. Het is maar hoe je het wilt noemen. De afgelopen tijd zat ik er middenin. Allemaal leuke dingen stormden op mij af. Het lijkt wel of het echt is: zaait en je zult oogsten. De afgelopen jaren ben ik druk bezig geweest een voet aan de grond te krijgen in ‘woordenland’. Nu is het resultaat tot een ware explosie gekomen. Met verbaasde ogen loop ik rond en kijk ik naar wat er allemaal gebeurt. Het meeste hebben jullie wel meegekregen op dit blog, maar nog niet alles. Een hele opsomming geven gaat te ver en wordt saai leesvoer. Maar iets wat heel belangrijk is en wat ik jullie nog niet verteld heb, is dat ik nu een column heb op Trikker. Trikker is een platform voor journalisten met een Achterhoekse smoel. Ze zijn nieuw en bezig met crowdfunden. We gaan er vanuit dat ze in de komende maanden voldoende geld inzamelen om nog ‘echter’ en daarmee voluit van start te kunnen gaan.

In de tussentijd schrijf ik mijn columns en plaats ik die op hun site. Vrees niet: ook op dit blog zullen nog schrijfsels verschijnen. Ik vermoed wel dat die nu van een andere aard zullen worden. Hoe ze er precies uit gaan zien, kan ik nog niet zeggen. Maar jullie kennen mij: als een kameleon pas ik mij aan aan de steeds veranderende omstandigheden. Blogs blijven verschijnen. Of ik nu hoog of laag kwaak en spring.

Gisteren was ik jarig en ik heb het alleen met Boef gevierd. De laatste tijd heb ik al zoveel feestjes gehad (Literaire Soos, Schaapscheerdersfeest, Inloopdag Rabarbara) dat ik behoefte had aan samen lekker taartjes eten. De verrassing werd compleet toen ik er ’s ochtends achter kwam dat Boef vrij had gevraagd van zijn werk. Dat was cadeautje nummer één, gevolgd door een bos bloemen en nog een verrassing die vandaag met de post komt. Spannend hoor!

Wat ik tot slot even kwijt wil is het volgende: het is de kunst om trouw aan jezelf te blijven met alle winden die komen aanwaaien in het leven. Daarom heb ik de laatste weken bewust rustig aan gedaan. Ik ben even uit de stroomversnelling gestapt en ben alleen meegegaan met de stromen die al stroomden. Tegen een paar nieuwe dingen heb ik helaas ‘nee’ moeten zeggen. Ik kan niet overal tegelijk zijn en mijn aandacht aan alles en iedereen geven. Kwaliteit voor kwantiteit. Rabarbara is rabarbara en ze weet waar ze voor staat en wat ze uitdraagt. De komende tijd wordt de visie gestroomlijnd en in een nog duidelijkere richting gestuurd. Alles op zijn tijd, want dan komt er raad. Jullie zullen het met mij meemaken. Wat ik je brom!

Op de site van Trikker zullen er nu elke maandag columns van mij verschijnen. Ga je mij daar ook volgen?