Tag: Certificaat

Pepermuntje

Post is leuk! Vandaag kreeg ik een erg fijne brief van een fan, die eindigde met de opmerking dat mijn onderzoek naar wat schrijven voor mij is en wat het misschien ook voor anderen kan betekenen zo leuk is om te volgen. Woorden zijn inderdaad goud die barsten kunnen lijmen. Hij schreef mij ook dat hij hield van ‘visible mending’. Daarmee doelde hij op het zichtbaar repareren van kleding. Hij wil daar wat meer mee gaan doen. Dus niet kleding zo netjes mogelijk repareren dat je niet ziet wat stuk was, maar juist duidelijk tonen dat het kapot geweest is. Heel mooi om te lezen!

WorkMate Company

Gisteren heb ik gesproken met Aline van WorkMate Company. Helaas kan WorkMate op het moment niet veel voor mij en Verzinhoofd betekenen, omdat heel de zorg op slot zit door corona. Ze steunt het idee heel erg en denkt ook mensen te kennen die er warm voor zullen gaan lopen, maar de tijd is er op het moment volgens haar gewoon niet rijp voor. Jammer, maar het is niet anders. Wel fijn dat ze de uitgebreid de tijd heeft genomen om er met mij van gedachten over te wisselen. Wellicht dat ik in de verre toekomst mijn idee over helend schrijven met de hulpverleners die zij kent, kan gaan bespreken. Ik blijf hoop houden. Er komt een tijd na corona!

De foto van het certificaat die ik de tweede keer op social media plaatste. Foto: Rabarbara

Certificaat

Verder ben ik helemaal door het dolle, omdat ik mijn certificaat voor de opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ met de post ontvangen heb. De lang verwachte beloning van hard werken! Wauw! Uiteraard postte ik het certificaat vrolijk op social media, wat voor de nodige likes en hartverwarmende reacties zorgde. Iemand stuurde mij naar aanleiding daarvan een privébericht. Of het wel zo verstandig was zoveel persoonlijke gegevens zo open en bloot op internet te delen. Dit in verband met identiteitsfraude. 

Eerlijk gezegd sta ik bij dat soort zaken nooit zo stil, omdat ik uitga van het beste van de mens. Maar ik weet, helaas ook uit ervaring, dat niet iedereen het beste met elkaar of met mij voorheeft. Dus ik nam de raad maar aan, haalde de foto weg en plaatste een andere. Dit keer met kaars. Mijn trots is er niet minder door geworden. 

De gedachte dat iemand mij zou willen zijn, verbaasde mij eigenlijk. Al weet ik dat het dan niet echt om mij persoonlijk gaat, maar om andere en verkeerde redenen. Het boezemde mij een beetje angst in. In wat voor maatschappij leven we? Die angst gooide ik vervolgens snel overboord en ik richtte mijn gedachten weer op alle leuke mensen die ik ken. Die mij steunen in mijn queeste en die vertrouwen hebben in mij en de maatschappij. 

Bankje

Tussen de bedrijven door wandel ik met Tanja in de omgeving en app ik met haar en Manon over de vorderingen van onze Artist in Residence bij Lokalen. Zo heb ik ook lang en diep nagedacht of ik mijn website moet vernieuwen. Of dat nodig is en wat ik dan voor ogen zou hebben. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn blog goed is zoals hij is en dat ik eerst de staatsloterij moet winnen voordat ik de site die ik voor ogen heb ga bouwen. Het gaat niet om flitsendheid, maar om kwaliteit. Ik kan beter investeren in mijn netwerk en de mensen die ik al ken. En daar ben ik nu een mooi plan voor aan het bedenken. Stapje voor stapje kom ik verder. Zijn jullie al nieuwsgierig? Zal dat plan ook over jullie gaan? Of over iedereen behalve jullie? Wie zal het zeggen? Misschien hebben jullie ook wel plannen met mij!

Ik ga nu even op een bankje in de natuur zitten en verder dromen over Verzinhoofd. Zal ik je een pepermuntje geven? Ik geef je graag iets tastbaars.

Op dit bankje droom ik graag over Verzinhoofd. Foto: Boef