Tag: carnaval

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) V

Jorica de Leeuw van De Schrijvende Leeuw leeft zich uit in deel vijf van het vervolgverhaal. Hoe zal het allemaal aflopen? Lees snel verder!
——————————————————————————————————–

(Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……)

Sjefke kijkt hem peinzend aan. Het lijkt hem niet het meest voor de hand liggende ingrediënt voor een lekkere appeltaart. Maar Sjaak zou het wel weten. Hij zit immers al 30 jaar in het vak. Opeens klaart Sjefkes gezicht op. Zijn vrouw Claartje zou er vast en zeker blij mee zijn. Ze eet de laatste weken niets anders dan augurken. Hij treft haar regelmatig ’s avonds in de keuken aan met zo’n pot waar ze met haar vingers in graait, terwijl het zure vocht langs haar kin druipt. Hij gruwt ervan, maar weet ook dat het tijdelijk is. “Het komt door de zwangerschapshormonen,” zegt ze dan verontschuldigend. Daarna kan ze ook nog met gemak een hele slagroomtaart wegwerken. Eten voor twee, noemt ze dat. Ja ja. Nou, voor zichzelf neemt hij dus ook maar mooi een taartje mee. Hij bedankt bakker Sjaak hartelijk en zet de drie taarten voorzichtig in de fietskrat, die ook al groen is in plaats van zwart. Onderweg zwaait de Hulk enthousiast naar hem en steekt zijn duim op. O ja, het is bijna carnaval. Ook dat nog.

Thuis treft hij zijn vrouw druk in de weer aan met kwasten en verfpotten. “Ik heb nesteldrang en ben alvast de babykamer aan het schilderen,” roept ze vrolijk. “Lekker genderneutraal, want van mij hoeft dat blauw of roze niet zo nodig. Zo stigmatiserend. Ik heb de verf vannacht trouwens wel eerst even getest op jouw fiets. Want om nou zo’n hele muur meteen gifgroen te maken… maar het staat prachtig toch, schat? En je fiets is ook mooi gepimpt nu.” Sjefke kijkt verbaasd, maar haalt daarna zijn schouders op. Dat verklaart dus waarom hij vannacht niet kon slapen, door al dat gerommel in de schuur. Ach, mooi groen is niet lelijk. Per slot van rekening is het hem zelf niet eens opgevallen vanmorgen met zijn slaperige hoofd. Hij is ook het volkorenbruin vergeten, bedenkt hij zich nu. Dan maar lunchen met alleen augurkentaarten.

Hij zet ze op tafel en sluit Claartje in zijn armen. “Nu maar even lekker rust nemen. En ondanks je zwangerschap, kunnen we vanmiddag wel met een paar carnavalvierders en Sjaak het glas heffen op mijn verjaardag. Waarom niet? Okee, thee voor jou dan, maar dat maakt de feestvreugde niet wezenlijk anders!” “Haha, die woorden heb je zeker gelezen op de boomstam die voor de bakkerij ligt?”, lacht Claartje. Ja, de bakkerij, denkt Sjefke weemoedig. Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.

THE END (of: to be continued?)
Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Een paar uurtjes dweilen

Voor alles is een eerste keer. Zo ook voor carnaval. Ik behoor tot degenen die de drie dolle dagen met argusogen bekijken. Wat is dat dan? Verkleed en dronken in een polonaise lopen? Of is het toch anders? Mijn collega’s van Achterhoek Nieuws zijn hardcore carnavalvierders en zo kwam het dat ik toch nieuwsgierig werd. Mij er vol overgave in storten leek mij teveel van het goede, vandaar dat ik besloot een kleine teen in het feestgedruis te steken: dweilen op maandagmiddag. Toen diende het volgende probleem zich aan: met wie? Boef moest werken, een vriendin die wel zin had was druk en wanhopig iedereen afgaan was mij te gortig. Er was maar één oplossing: alleen.

Moet ik dan ook verkleed? Om mij voor een paar uurtjes helemaal uit te dossen was mij te zot voor woorden. Ik had nog wel bedacht dat ik een Loesjeposter om mijn nek kon hangen:”Carnaval. Dit jaar ga ik als mening”. Maar eigenlijk heb ik geen mening. Ik ben niet uitgesproken zwart of wit en ook niet genuanceerd onderbouwd. Ik geloof eenvoudig nog in de goedheid van de mens. Gewoon lief zijn. Dat is naïef, ik weet het. En misschien ook wel een mening. Maar in verhitte discussies kom je daar veelal niet mee weg. Geen poster dus.

Ik appte mijn collega’s dat ik ging verdwalen in Groenlo en dat ik hoopte dat ik ze misschien ergens tegen zou komen, want dat schijnt de gang van zaken te zijn. Zo ga je met elkaar om. Al wandelend door de straten besloot ik naar rockcafé Taste te gaan, want dat carnavalsmuziek niet echt aan mij besteed was, kwam ik al snel achter. Daar draaiden ze goede krakers en raakte ik met diverse mensen aan de praat. Ik sleepte zelfs een date voor volgend jaar in de wacht: same time, same place en verkleed als indiaan.

Eén van mijn collega’s verscheen met zijn gevolg. Zo babbelde ik met nog wat verschillende mensen, die gelijk een ingang naar de krant roken. Of ik even wilde regelen dat ze op de voorkant kwamen. Inmiddels heb ik geleerd op dit soort verzoekjes tactisch te antwoorden, maar om ze toch een beetje tegemoet te komen schoot ik lachend een foto. Deze zet ik nu bij dit blog. Ook goed dames? Jullie namen ben ik vergeten. Eentje staat er als Astrid Carnaval in mijn telefoon. Dat is in ieder geval iets.

Bij dweilen moet je officieel zeven kroegen af voor een mooie button. Ik heb het bij één drankgelegenheid gehouden. Toen iedereen dronken begon te worden, snelde ik richting bushalte. Ik moet nog een hele week mee met werk en andere zaken. In ieder geval heb ik geroken aan dat waar veel mensen warm voor lopen. Volgend jaar weer? Volgend jaar langer? Wie weet! Volgend jaar verkleed? Same time, same place? Misschien.

In ieder geval kan ik er nu een beetje over meepraten. Ik heb mijn grenzen verlegd en een mening gevormd. Niet zwart, wit of genuanceerd onderbouwd. Gewoon: Alaaf! Alaaf jij ook?

Niet de voorkant van de krant, wel een plekje op mijn blog. Ook goed dames?
Niet de voorkant van de krant, wel een plekje op mijn blog. Ook goed dames?