Tag: Boef

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

Engelengeduld

Zondagochtend. Ik voel mij vandaag vredig. Niks moet en alles mag. En dat geeft ruimte. Ruimte om gedachten de vrije loop te laten gaan en te kanaliseren tot een punt van inzicht. Ik voel dat ik dit blog moet schrijven en dat ik aan het eind ervan meer weet dan voordat ik met het schrijven ervan begon.

Boef

De laatste tijd heb ik veel verhaaltjes geschreven over van alles en nog wat. Voornamelijk over mijn eigen denkproces. Het bloggen erover helpt mij om duidelijk te krijgen wat ik zelf vind. Al schrijvend vorm ik mij een mening of visie en weet ik waar ik uiteindelijk sta. Ik heb niet veel over Boef geschreven, wat niet wil zeggen dat hij uit mijn hoofd of hart verdwenen is. Integendeel. Hij is de rustige en drijvende kracht achter alles. Op de achtergrond zorgt hij voor de randvoorwaarden van mijn geluk. En hij is mijn geluk. Natuurlijk kunnen we elkaar af en toe wel achter het behang plakken, maar dat hoort erbij. Elke relatie heeft zo zijn rafelrandjes. 

Kracht

Het ‘decemberterugblikgevoel’ heb ik nu ook. Er is weer een jaar om. En wat voor jaar. Ik had wilde en grootste plannen met ‘Verzinhoofd’, maar de plannen van de wereld waren nog wilder en nog grootser. Zelfs verwoestend. Ik heb mij niet uit het veld laten slaan door corona, al heb ook ik veel angst gevoeld. Toch heb ik vastgehouden aan mijn droom en niet teveel stilgestaan bij alle kommer en kwel. Noem mij een struisvogel, ik noem mijzelf een lichtfladderaar. Ik heb mij gefocust op de lichtpuntjes die er waren, heb veel mensen lieve brieven geschreven of ze kaartjes gestuurd. Natuurlijk niet iedereen, want dat is onmogelijk. En ik ben Sinterklaas niet (al lijk ik er volgens zeggen wel op). Dat snappen jullie ook wel. Ik was uit de crisis, terwijl de wereld in crisis was. Daardoor voelde ik een enorme kracht in mij groeien. Een kracht die mij aanspoorde om toch dingen te realiseren. En dat is gelukt. Alles en iedereen werkte ondanks de rare omstandigheden mee. Ik hoop dat 2021 een mooier en beter jaar voor de wereld wordt. Dat er (een nieuwe) orde in de chaos komt. Dat we weer kunnen voortuitblikken. Dat we dat weer durven.

Liefde

Ik geloof dat er krachten in de wereld zijn die sterker zijn dan degene die nu zoveel angst zaaien. Ik geloof dat er nog genoeg mooie dingen zijn om van te genieten. Al weet ik dat sommige mensen het nu erg moeilijk hebben. Er zijn genoeg mensen om van te houden. Vergeet dat niet. Van de een wat meer dan van de ander, maar toch. Er is altijd wel iemand aan wie je wat liefde kwijt kan of die jou wat liefde wil geven. Niet iedereen ziet de helpende hand die naar hem of haar uitgestoken wordt. Er is er altijd wel een. Kijk maar goed. En ik ben erachter gekomen dat veel mensen van elkaar houden, ook van mij. Al uiten ze dat soms een beetje moeilijk. Er is liefde in allerlei verschillende vormen en in allerlei gradaties. Tussen al die liefde die ik voel en ervaar bloei ik op, groei ik en kan ik nog meer geven. Aan mijn naasten en aan een stukje van de wereld, een stukje van Nederland, een stukje van de Achterhoek, een stukje van Oost Gelre. 

Bubbel

Ik ben dankbaar dat ik zoveel mooie en lieve mensen heb leren kennen de afgelopen jaren. Dankbaar voor alle mensen die van mij houden. Misschien leef ik nu wel in een bubbel, maar het is een hele fijne. Als je lief bent, mag je ook in mijn bubbel wonen. Dan maken we er samen een feestje van. Dromen we samen de wereld een beetje mooier. Dansen we samen naar de sterren en weer terug. 

Engelvaasje

Om mijn geluk te vieren, heb ik vandaag een cadeautje voor mijzelf besteld. Een Engelvaasje. Ik vond hem zo mooi en prachtig dat ik de verleiding niet kon weerstaan. Het liefst zou ik iedereen zo’n vaasje cadeau doen, maar zoals ik al eerder schreef: ik ben Sinterklaas niet. Daarom doe ik jullie deze tip cadeau. Koop ook iets moois en liefs voor jezelf en vier dat je leeft. Ik ga het vaasje een eervolle plek om mijn altaar in de woonkamer geven, tussen alle andere engeltjes. Boef wordt er vast gek van, maar dat kan mij niet schelen. Ondanks dat heeft hij engelengeduld. Ook met mij. En dat is soms nodig.

Een cadeautje aan mezelf. Foto: http://www.bluecart.nl

E-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt 4 april

Het is tijd voor feest. Een echt woordenfeest. Ik ga namelijk weer een boek uitgeven. Na ‘Dat spreekt boekdelen’, ‘Grillig pad der liefde’, en ‘Een stadse in de Achterhoek’ is het nu de beurt aan ‘Mijn huishouden met Boef’. Joepie! Ik spring de lucht vol gaten!

Dit keer heb ik columns bij elkaar gezocht over mijn leven met Boef. In de afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over stofzuigen, afwassen en andere huiselijke beslommeringen. Het leek mij, gezien de hilarische reacties erop, leuk om juist deze te bundelen. Over het huishouden heeft iedereen wel een mening en ieder huishouden heeft zo zijn eigenaardigheden. Ook het onze. Ik deel ze graag met jullie.

De vorm is dit keer een e-boek. Mijn lieve vriendin Marja was opnieuw bereid om de redactie te doen. Dankzij haar zijn mijn geschreven pareltjes een stukje glanzender geworden.

Het e-boek verschijnt op vier april bij uitgeverij Overal Kansen. Deze datum heb ik gekozen, omdat het dan precies één jaar geleden is dat Boef en ik een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan. Een datum om bij stil te staan. Een datum waarbij ik ook aan mijn moeder denk, want zij was op die dag mijn getuige. En al maakt ze al onze jubilea niet meer mee, bij de verbintenis was zij vol trots aanwezig. Het stemde haar blij dat ik officieel een man aan de haak geslagen had. Misschien was ze zelfs nog blijer dan ik.

Het e-boek kan je voor 2,50 euro bestellen door te mailen naar info@rabarbara.nl. Na betaling stuur ik het je dan op 4 april toe. Ik hoop dat dit boek net zo’n succes wordt als mijn voorgaande. Lezers! Ik reken op jullie!

 

Groene vingers

Groene vingers. Wie heeft ze? Ik in ieder geval niet. Dat is iets wat als een paal boven water staat. Planten geef ik te veel of te weinig water. Als ik een bos bloemen krijg, laat ik altijd het boeket in tact. Het elastiekje laat ik om de stengels zitten, want bij de gedachte dat ik de ruikers zelf in een vaas moet schikken, breekt het angstzweet mij al uit. Met veel pijn en moeite probeer ik dan maar om de stengels, gebundeld en al, aan de onderkant van het boeket schuin af te snijden. Het was dan ook geen wonder dat Boef de taak op zich nam om de planten water te geven.

Heeft Boef groene vingers? Het antwoord laat ik veiligheidshalve maar in het midden. Als ik mij namelijk bemoei met zijn bewatering krijg ik een krachtig weerwoord. In het begin van onze relatie gaf ik, als ik het vermoeden had dat hij het groen bij ons in huis vergat, zelf de plantjes weleens water. Nou, dat kreeg ik dan echt aan alle kanten te horen, want op deze manier verstoorde ik zijn ‘watergeeftactiek’. Ouder en wijzer geworden liet ik de planten de planten en zo kabbelde het floraleven bij ons in huis voort.

De balans kwam de afgelopen weken weer scheef te staan toen twee hele leuke plantjes met vrolijke paarse bloemetjes erin er elke keer erg verlept bij stonden. Van mijn schoonmoeder begreep ik dat dit soort veel water nodig heeft, dus pakte ik af en toe onze gieter om mij om mijn lievelingetjes te bekommeren. Zonder resultaat. Vandaag besloot ik de confrontatie met Boef aan te gaan en wees ik hem op de inmiddels armetierige bedoening in de vensterbank. Zoals verwacht kaatste hij de bal direct terug: ik had me niet aan de afspraak gehouden en nu hadden de plantjes een overkill aan water gehad. Ik had hem moeten vertrouwen en hem zijn gang moeten laten gaan. ‘Het is hem dus wel opgevallen dat ik de plantjes ook water heb gegeven,’ dacht ik bij mezelf, ‘Hij houdt de boel dus toch wel in de gaten. Maar waarom heeft hij dan niet ingegrepen?’

Wiens schuld is het nu dat de plantjes dood zijn? Beiden wijzen we met een vinger naar de ander. De hond in de vensterbank houdt wijselijk zijn mond. Hij is wél verstandig.

Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.
Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.