E-boek ‘Mijn huishouden met Boef’ verschijnt 4 april

Het is tijd voor feest. Een echt woordenfeest. Ik ga namelijk weer een boek uitgeven. Na ‘Dat spreekt boekdelen’, ‘Grillig pad der liefde’, en ‘Een stadse in de Achterhoek’ is het nu de beurt aan ‘Mijn huishouden met Boef’. Joepie! Ik spring de lucht vol gaten!

Dit keer heb ik columns bij elkaar gezocht over mijn leven met Boef. In de afgelopen jaren heb ik regelmatig geschreven over stofzuigen, afwassen en andere huiselijke beslommeringen. Het leek mij, gezien de hilarische reacties erop, leuk om juist deze te bundelen. Over het huishouden heeft iedereen wel een mening en ieder huishouden heeft zo zijn eigenaardigheden. Ook het onze. Ik deel ze graag met jullie.

De vorm is dit keer een e-boek. Mijn lieve vriendin Marja was opnieuw bereid om de redactie te doen. Dankzij haar zijn mijn geschreven pareltjes een stukje glanzender geworden.

Het e-boek verschijnt op vier april bij uitgeverij Overal Kansen. Deze datum heb ik gekozen, omdat het dan precies één jaar geleden is dat Boef en ik een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan. Een datum om bij stil te staan. Een datum waarbij ik ook aan mijn moeder denk, want zij was op die dag mijn getuige. En al maakt ze al onze jubilea niet meer mee, bij de verbintenis was zij vol trots aanwezig. Het stemde haar blij dat ik officieel een man aan de haak geslagen had. Misschien was ze zelfs nog blijer dan ik.

Het e-boek kan je voor 2,50 euro bestellen door te mailen naar info@rabarbara.nl. Na betaling stuur ik het je dan op 4 april toe. Ik hoop dat dit boek net zo’n succes wordt als mijn voorgaande. Lezers! Ik reken op jullie!

 

Groene vingers

Groene vingers. Wie heeft ze? Ik in ieder geval niet. Dat is iets wat als een paal boven water staat. Planten geef ik te veel of te weinig water. Als ik een bos bloemen krijg, laat ik altijd het boeket in tact. Het elastiekje laat ik om de stengels zitten, want bij de gedachte dat ik de ruikers zelf in een vaas moet schikken, breekt het angstzweet mij al uit. Met veel pijn en moeite probeer ik dan maar om de stengels, gebundeld en al, aan de onderkant van het boeket schuin af te snijden. Het was dan ook geen wonder dat Boef de taak op zich nam om de planten water te geven.

Heeft Boef groene vingers? Het antwoord laat ik veiligheidshalve maar in het midden. Als ik mij namelijk bemoei met zijn bewatering krijg ik een krachtig weerwoord. In het begin van onze relatie gaf ik, als ik het vermoeden had dat hij het groen bij ons in huis vergat, zelf de plantjes weleens water. Nou, dat kreeg ik dan echt aan alle kanten te horen, want op deze manier verstoorde ik zijn ‘watergeeftactiek’. Ouder en wijzer geworden liet ik de planten de planten en zo kabbelde het floraleven bij ons in huis voort.

De balans kwam de afgelopen weken weer scheef te staan toen twee hele leuke plantjes met vrolijke paarse bloemetjes erin er elke keer erg verlept bij stonden. Van mijn schoonmoeder begreep ik dat dit soort veel water nodig heeft, dus pakte ik af en toe onze gieter om mij om mijn lievelingetjes te bekommeren. Zonder resultaat. Vandaag besloot ik de confrontatie met Boef aan te gaan en wees ik hem op de inmiddels armetierige bedoening in de vensterbank. Zoals verwacht kaatste hij de bal direct terug: ik had me niet aan de afspraak gehouden en nu hadden de plantjes een overkill aan water gehad. Ik had hem moeten vertrouwen en hem zijn gang moeten laten gaan. ‘Het is hem dus wel opgevallen dat ik de plantjes ook water heb gegeven,’ dacht ik bij mezelf, ‘Hij houdt de boel dus toch wel in de gaten. Maar waarom heeft hij dan niet ingegrepen?’

Wiens schuld is het nu dat de plantjes dood zijn? Beiden wijzen we met een vinger naar de ander. De hond in de vensterbank houdt wijselijk zijn mond. Hij is wél verstandig.

Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.
Een van de verlepte plantjes met de zwijgende en dus verstandige hond.