Tag: artist in residence

Pepermuntje

Post is leuk! Vandaag kreeg ik een erg fijne brief van een fan, die eindigde met de opmerking dat mijn onderzoek naar wat schrijven voor mij is en wat het misschien ook voor anderen kan betekenen zo leuk is om te volgen. Woorden zijn inderdaad goud die barsten kunnen lijmen. Hij schreef mij ook dat hij hield van ‘visible mending’. Daarmee doelde hij op het zichtbaar repareren van kleding. Hij wil daar wat meer mee gaan doen. Dus niet kleding zo netjes mogelijk repareren dat je niet ziet wat stuk was, maar juist duidelijk tonen dat het kapot geweest is. Heel mooi om te lezen!

WorkMate Company

Gisteren heb ik gesproken met Aline van WorkMate Company. Helaas kan WorkMate op het moment niet veel voor mij en Verzinhoofd betekenen, omdat heel de zorg op slot zit door corona. Ze steunt het idee heel erg en denkt ook mensen te kennen die er warm voor zullen gaan lopen, maar de tijd is er op het moment volgens haar gewoon niet rijp voor. Jammer, maar het is niet anders. Wel fijn dat ze de uitgebreid de tijd heeft genomen om er met mij van gedachten over te wisselen. Wellicht dat ik in de verre toekomst mijn idee over helend schrijven met de hulpverleners die zij kent, kan gaan bespreken. Ik blijf hoop houden. Er komt een tijd na corona!

De foto van het certificaat die ik de tweede keer op social media plaatste. Foto: Rabarbara

Certificaat

Verder ben ik helemaal door het dolle, omdat ik mijn certificaat voor de opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ met de post ontvangen heb. De lang verwachte beloning van hard werken! Wauw! Uiteraard postte ik het certificaat vrolijk op social media, wat voor de nodige likes en hartverwarmende reacties zorgde. Iemand stuurde mij naar aanleiding daarvan een privébericht. Of het wel zo verstandig was zoveel persoonlijke gegevens zo open en bloot op internet te delen. Dit in verband met identiteitsfraude. 

Eerlijk gezegd sta ik bij dat soort zaken nooit zo stil, omdat ik uitga van het beste van de mens. Maar ik weet, helaas ook uit ervaring, dat niet iedereen het beste met elkaar of met mij voorheeft. Dus ik nam de raad maar aan, haalde de foto weg en plaatste een andere. Dit keer met kaars. Mijn trots is er niet minder door geworden. 

De gedachte dat iemand mij zou willen zijn, verbaasde mij eigenlijk. Al weet ik dat het dan niet echt om mij persoonlijk gaat, maar om andere en verkeerde redenen. Het boezemde mij een beetje angst in. In wat voor maatschappij leven we? Die angst gooide ik vervolgens snel overboord en ik richtte mijn gedachten weer op alle leuke mensen die ik ken. Die mij steunen in mijn queeste en die vertrouwen hebben in mij en de maatschappij. 

Bankje

Tussen de bedrijven door wandel ik met Tanja in de omgeving en app ik met haar en Manon over de vorderingen van onze Artist in Residence bij Lokalen. Zo heb ik ook lang en diep nagedacht of ik mijn website moet vernieuwen. Of dat nodig is en wat ik dan voor ogen zou hebben. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn blog goed is zoals hij is en dat ik eerst de staatsloterij moet winnen voordat ik de site die ik voor ogen heb ga bouwen. Het gaat niet om flitsendheid, maar om kwaliteit. Ik kan beter investeren in mijn netwerk en de mensen die ik al ken. En daar ben ik nu een mooi plan voor aan het bedenken. Stapje voor stapje kom ik verder. Zijn jullie al nieuwsgierig? Zal dat plan ook over jullie gaan? Of over iedereen behalve jullie? Wie zal het zeggen? Misschien hebben jullie ook wel plannen met mij!

Ik ga nu even op een bankje in de natuur zitten en verder dromen over Verzinhoofd. Zal ik je een pepermuntje geven? Ik geef je graag iets tastbaars.

Op dit bankje droom ik graag over Verzinhoofd. Foto: Boef

Woorden zijn goud en lijmen

Ja, ja. Ik ben al een paar dagen op dreef als Artist in my own Residence. Inmiddels hebben Manon en ik ook kennis gemaakt met Tanja Hilgers, een inspirerende kruidenvakvrouw. Zij is als externe kunstenaar aanwezig bij Lokalen. Dorian, die alles organiseert, heeft hiermee een mooie match bedacht. Gisteren hebben we volledig coronaproof buiten een kopje thee zitten drinken, goed kennis gemaakt en ideeën uitgewisseld. Natuurlijk werd ik helemaal blij toen ik erachter kwam dat in een van de boekjes van Tanja ook rabarber voorkwam, want zoals jullie weten ben ik dol op rabarber. In de vroege ochtend had ik Manon feedback op een autobiografisch verhaal van haar gegeven en ging ik voor mezelf aan het brainstormen. Hoe kan ik op een ludieke manier meer bekendheid geven aan Verzinhoofd en het concept eromheen?

Rabarber komt overal voor! Foto: Rabarbara

Kaarten?

In eerste instantie dacht ik aan het maken van kaarten erover en die mensen opsturen. Als een grappige manier van reclame maken. Manon zou deze in haar prachtige stijl mooi kunnen tekenen. Na het kopje thee kwam ik thuis en ging ik zelf fanatiek aan de gang met pen en stiften. Misschien moet ik de kaarten ook wel zelf gaan vormgeven! Ik tekende en tekende en ging om 15 uur een middagdutje doen, want ik was vanaf 5 uur in de ochtend al druk bezig. Hoezo inspiratie op gekke tijdstippen?

Nu denk ik: werken kaarten wel? Ik heb al zoveel kaarten gemaakt de afgelopen jaren. Mensen vinden ze mooi, maar kopen ze niet snel. Kaarten zijn toch een beetje uit de mode en meer een persoonlijke fetisj. Ik heb er nog een hele voorraad van. Misschien dat ik daar iets mee kan doen. Dat ik mensen een kaart stuur die ik al heb en daar iets opschrijf over Verzinhoofd. Of ik vraag of ze mijn blog willen lezen. 

Kintsugi

Een van de kaarttekeningen die ik gefabriceerd heb, kan ik wel mooi gebruiken voor bij dit blog. Het betreft er een die reclame moet maken voor mijn workshop ‘Schrijf glans aan je barst’. Ik geloof namelijk dat je je barsten kan helen met woorden. Denk daarbij aan de Japanse kunstvorm Kintsugi, waarbij kapot servies met goud gelijmd wordt en daarmee een perfecte imperfectie wordt. Voor mij zijn woorden ook goud waard en lijmen ze de gebroken gedachten in mijn hoofd. Ik denk dat dat voor meer mensen kan gelden. En ik denk ook dat het mijn missie is om dat te verkondigen. Nee, ik weet dat het mijn missie is om dat te verkondigen. Hoe volbreng ik deze missie en krijg ik mensen zo gek dat ze bij mij aankloppen voor kennis over een vaardigheid die ik heel mijn leven al uitoefen? Meer exposure, meer fans die over mijn vaardigheden praten en anderen erop attenderen en gericht potentiële geïnteresseerden benaderen. 

Exposure

Organisaties en mensen hier in Lichtenvoorde en omgeving waarvan ik vermoed dat ze mij verder kunnen/willen helpen, heb ik zondag een mail gestuurd. Van een enkeling heb ik al antwoord. Met één zelfs al een gesprek gepland. Natuurlijk moet ik niet vergeten dat we op het moment in een rare tijd leven, met een nog strengere gedeeltelijke lockdown die gisteren afgekondigd is. Veel hebben nu wel andere dingen aan hun hoofd en andere prioriteiten. Wat niet wegneemt dat ik blijf dromen en blijf doorgaan. Dat is nodig. Juist in deze tijden, waarin we dreigen te verzanden in angst en beperkingen. 

Grotere kringen

In ieder geval is Lokalen bereid deze maand mijn project te volgen en enkele van mijn blogs te delen. Daarmee bereik ik weer mensen van buiten mijn eigen netwerk, al zal er wel veel overlap in zitten. Maarreh…alle beetjes helpen! En ik ben blij dat de steen die ik in de vijver gooi steeds grotere kringen maakt. Zie je mij ook groeien?

Kaartontwerp die de kern van mijn boodschap uitbeeldt. Foto: Rabarbara

Artist in my own Residence

Het is nog donker. Erg vroeg in de ochtend, net niet midden in de nacht. De maand november is gestart en het is de tweede volle maan van deze maand. Een bijzonder fenomeen dat ongeveer eens in de drie jaar voorkomt. Ze zeggen dat vannacht de sluier tussen de ‘normale’ en de ‘geestelijke’ wereld heel dun is. Misschien dat ik daarom zo vol inspiratie zit. 

Houvast

November staat in het teken van ‘Artist in my own Residence’. Onze huiskamer heb ik omgetoverd tot een creatief broeinest. Eigenlijk zou ik samen met Manon bij Lokalen zitten, maar het lot/het leven/de wereld beslist anders. Corona heerst nog steeds overal en slaat toe. Ze grijpt grillig om zich heen. Ook in mijn naaste omgeving. Dat stemt mij verdrietig, maakt mij soms wanhopig. Waarom? Toch wil ik de moed niet opgeven. Daarom zoek ik houvast. Houvast in woorden. Houvast in tekeningen. Houvast in mijn droom in dat wat ik voor de wereld kan en wil betekenen. 

Onze huiskamer is een creatief broeinest geworden. Foto: Rabarbara

Windmolens

Ik weet, ik ben maar een nietig mens. En ik kan en wil de last van de wereld niet op mijn schouders dragen. Waar ik wel voor wil gaan is een liefdevolle directe omgeving. Sommigen vinden mij een struisvogel, omdat ik wegloop van de harde realiteit, mijn kop in het zand steek voor de gemene taferelen die zich afspelen. Maar ik weet dat als ik die strak in de ogen kijk, ik geen leven heb. En dat die realiteit mijn realiteit niet is. Soms voel ik mij net Don Quichot die tegen windmolens vecht. Met dit verschil: ik kan mijn windmolens tot leven wekken. Ze omtoveren tot draken en die verslaan.

Dragon Dreaming

Komende maand ga ik nadenken over mijn concept rond ‘Verzinhoofd’. Hoe ik daarmee de wereld kan veroveren. Ok. Misschien is dat iets te enthousiast. Hoe ik daarmee mijn naaste omgeving kan veroveren. Hé…dat heb ik al gedaan. Ik ben verder dan gedacht. Poging drie: Hoe ik daarmee de Achterhoek kan veroveren dan. Ja. Misschien is dat wel een goed begin. 

Tijdens een sessie Dragon Dreaming met Anke heb ik er al een keer diep over nagedacht en de te nemen stappen op gele post-its gezet en die op posters geplakt en gethematiseerd. Die posters hangen nu in mijn woonkamer. Een aantal zaken heb ik al in gang gezet. Zaterdag rond ik bijvoorbeeld mijn opleiding ‘Schrijven als therapeutisch middel’ bij SPSO af die daar mooi bij aansluit. Ik heb al een een lessenreeks ontworpen en een opzet voor een inzichtgevende workshop gemaakt. Het is nu wachten op de feedback. Dan kan ik de puntjes op de i zetten.

Het is de bedoeling dat Verzinhoofd op een hoger level komt. Foto: Rabarbara

Sparren

Ik ga veel sparren met Manon. Zij werkt aan een autobiografisch prentenboek. Dus dat sluit mooi aan. Ook ga ik mijn gedachten delen met Dorian en andere mensen van Lokalen. Verder heb ik een paar mensen bij mij thuis uitgenodigd en hoop ik met een aantal organisaties te kunnen videobellen. Als jij nog een suggestie hebt, houd ik mij aanbevolen. Over het hele proces ga ik bloggen, maar ook posts delen op social media. Als je nieuwsgierig bent: volg mij vooral ook daar!

Zo. Het is nog steeds donker. Ik hoor wel al wat vogels in de tuin fluiten. Prince, ons parkietje, fluit terug. Ik zit in een goede energie. Nu ga ik weer snel in mijn schriftjes schrijven, tekenen en kleuren. Ik hoop over een maand mijn Verzinhoofdconcept naar een hoger level getild te hebben.  Duim je voor me?

Autobiografisch schrijven vormt de kern van mijn concept Verzinhoofd. Foto: Anja Onstenk

Met sprookjesboek als Artist in Residence bij Lokalen

Als je lijntjes uitwerpt, komen ze soms op een onverwacht punt weer samen en, mochten ze onderweg in de war zijn geraakt, misschien zelfs tot ontknoping. Ideeën en dromen zijn vaak groot, de uitvoering ervan begint klein. Met een praktisch en uitvoerbaar onderdeel van je Grote Plan. 

Zoals jullie weten ben ik al maanden druk in de weer met mijn sprookjesboek. De eerste versie is af en voorzien van kleurrijke tekeningen. Lieke gaat er nog een keer grondig naar kijken en het van opbouwende feedback voorzien. Stap één is genomen.

Beleid

Dan speelt nu de volgende vraag in mijn hoofd: hoe ga ik mijn boek goed in de markt zetten? Uit ervaring weet ik (ik heb al meer boeken in eigen beheer uitgegeven) dat het niet makkelijk is om je boek echt aan de man te brengen. Vaak zijn er wel vrienden en bekenden die het willen kopen en zwerft er hier en daar een enkele vreemdeling rond die lyrisch over je is. Al sta je met je hoofd in de krant of kom je op televisie dan sprint nog niet iedereen met een uitpuilende portemonnee naar de winkel of surft naar je website.

Dit keer ga ik mijn boek met iets meer beleid in de picture zetten, omdat ik nu echt een boodschap heb en dit het boek is dat ik altijd al heb willen schrijven. Het komt uit mijn tenen. Om alles duidelijk uit te denken, ben ik in april Artist in Residence bij Lokalen. Eigenlijk zou ik dit boek pas in november daar gaan schrijven tegelijkertijd met Manon die dan met haar prentenboek aan de slag gaat, maar de tijd heeft mij ingehaald. In november gaan we ons  richten op de brainwave van Manon. Mijn sprookjesboek is nu al aan de beurt. 

Nieuwsgierig?

Gisteren heb ik enkele betrokkenen van mijn doelgroep al een mail gestuurd met de vraag op ze bij Lokalen langs willen komen om gedachten uit te wisselen. Het is nu wachten op hun reactie. Als jij misschien ook ideeën hebt over mijn boek of er al erg nieuwsgierig naar bent, wil ik je uitnodigen om in april langs te komen. Dan kan ik je de tekeningen en stukjes tekst laten zien. Ik ben van plan om er maandag tot en met woensdag te zitten. Geef wel even een seintje als je wilt komen, dan houd ik er met mijn andere afspraken rekening mee.

Dan droom ik nu met mijn hoofd in de wolken en voeten op de grond verder over mijn niet altijd hemelse sprookjes die jij hopelijk ook likkebaardend gaat verorberen! Ciao!

Voor het sprookjesboek heb ik de woorden inmiddels uitgepuzzeld. Foto: Krang Creaties