Tag: Anke Sitter

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

(te) Gek: Anke Sitter

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Onze economie volgt net als alle andere dingen de natuurwetten’

“Ik kan praten over van alles en nog wat, maar als het over mijzelf gaat, vind ik dat moeilijk. Ik sta liever achter de camera dan ervoor. Ik heb een bepaalde grens. Het diepste binnenste laat ik maar aan weinig mensen zien,” lacht Anke Sitter van Intertembo aan het begin van het interview. Ze is conceptontwikkelaar, vragensteller, groeibegeleider en kennisdeler.

“Ik geloof in dingen die niet lijken te kunnen. Dat komt door mijn liefde en verbondenheid met de natuur. Ik kan van de grote en kleine dingen daarin genieten. In de natuur voltrekken zich wonderen. Dat is onbegrijpelijk voor ons. Er is nauwelijks een grens aan dingen. Er zijn natuurlijke wetmatigheden en die geven ontzettend veel ruimte,” vertelt Anke, “Mijn geloof in het onmogelijke heeft ook te maken met levenservaring. Volgend op de meest akelige momenten in mijn leven ontstonden vaak de meest fijne dingen. Voor mij waren dat keerpunten. Als je iets echt wilt en er echt voor gaat dan kom je er ook.“

Dit schilderij maakte Anke ooit voor haar zus. Het is een stuk van Albert Schweizer. Foto: eigen foto.

Vertaler

Anke: ”Ik ben een generalist. Ik weet van een heleboel een beetje. En door alles wat ik weet, kan ik verbanden leggen tussen onderwerpen en vraagstukken die anderen misschien niet zo snel zien. Er kan meer dan de meeste mensen denken. Dit vertrouwen heb ik altijd al gehad. Toen ik zo’n elf jaar was, trad ik op als ‘vertaler’ tussen mijn ouders en broer, omdat hun relatie niet zo goed was. Ik vond dat geen lastige rol, ik zag namelijk dat het mijn ouders en broer rust gaf. Door die rust was het binnen de hele familie leuker. Deze vertaalrol gebruik ik ook op de werkvloer. Dan breng ik verschillende partijen bij elkaar. Heel veel mensen denken dat ze iets uitgesproken hebben of iets hebben gecommuniceerd, maar dat doe je pas als je door taal andere mensen raakt. En dat weet je pas als je feedback krijgt, bevestiging in de woorden van de ander, niet in je eigen taal. Want dan is het een herhaling van je eigen statement. Een mooie uitdrukking hiervoor vind ik ‘We proberen iedere keer zo dicht mogelijk langs elkaar heen te praten.’

Beetje zwanger

“Basaal verbonden zijn met de natuur is belangrijk. We zijn allemaal een onderdeel van de natuur,” weet Anke, “Ik geloof niet in de maakbaarheid van de natuur. Onze economie volgt net als alle andere dingen de natuurwetten. De basisgids van de economie is anders dan de natuurwetten. Mijn passie ligt erin eraan bij te dragen dit ontwrichte deel van de samenleving weer terug te brengen in balans met de natuur. Nu klopt het gewoon niet. Er zijn bestaande theorieën zoals de circulaire econome en doughnut economie. Deze leven bijna in een parallel universum naast de klassieke economie. Een aantal onderdelen zijn overgenomen in de klassieke economie en dan denkt men het goed te doen. Dat is hetzelfde als een beetje zwanger zijn. De ideale wereld is voor mij samen bezinnen wat we als mensen nodig hebben en dat we elkaar daarin vinden en steunen. We kunnen al het overbodige gedoe weglaten. We horen elkaar dingen te gunnen in ervaringen en liefde. Als we elkaar een goed leven toewensen, zonder er een excessieve levensstijl op na te houden, dan wordt dit haalbaar voor iedereen.”

Anke op haar mooist! Foto: eigen foto.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl