Tag: Anja Onstenk

De geboorte van ‘Ondermaans verdriet’

Alles begint met een kiem. Een zaadje dat gezaaid is. Als het begint te groeien en bloeien kan je uiteindelijk de vruchten ervan plukken. Zo loop ik al heel lang rond met het idee om ‘mijn verhaal’ te vertellen, want ja ook ik heb een geschiedenis, die soms heel verdrietig is. Mijn leven is niet altijd rozengeur en maneschijn geweest en zal dat ook in de toekomst niet alleen maar zijn. Ik vraag mij af of er mensen zijn die enkel en alleen een blij leven hebben. Gelukkig bezit ik wel de gave om zaken een positieve wending te geven en vol liefde en met vertrouwen in het leven te staan.

 

Suggestie

Op de een of andere manier kom ik er maar niet toe om woorden te geven aan mijn levensverhaal. Het liefst schrijf ik blije woorden en gedachten op. Woorden die ergens naartoe werken en die mij optillen uit mijn eigen en algemeen menselijk leed. Om mijzelf en de wereld te helen en weer te laten lachen. Als ik veel pijn en verdriet heb, kan ik niet mooi schrijven. Dan druk ik mij uit in schilderijen en tekeningen. Over dit gegeven heb ik nagedacht en de komende tijd ben ik druk om mijn verhaal in foto’s te gaan vertellen. Met een paar gedichten erbij. Dit alles onder de noemer ‘Ondermaans verdriet’. Met foto’s kan je namelijk veel zeggen en een suggestie wekken, een suggestie van een afgelegde weg. Hetzelfde geldt voor poëzie.

Woorden kunnen soms heel pijnlijk zijn en veel oprakelen, vandaar dat ik kies voor foto’s en poëzie. Een echt verhaal is te intens. ‘Mijn verhaal’ is trouwens ook al een gepasseerd station, maar ik draag het wel met mij mee. Altijd. Al praat ik er moeilijk over, ik wil het graag met jullie, mijn fans, delen. Om deze droom te realiseren heb ik Anja van Krang Creaties ingeschakeld, gespecialiseerd in vastleggen van (levens)verhalen in foto’s. De komende tijd zullen jullie meer hierover horen.

 

Dagboek

Om weer een stap verder te komen in mijn schrijfontwikkeling ben ik, net als toen ik een klein meisje was, opnieuw gaan dagboekschrijven. Ik heb een heel mooi schriftje met een harde kaft vol groene stenen gekocht en schrijf nu weer ongefilterde gedachten op. Het is heel anders om puur voor jezelf te schrijven dan voor een (groot) publiek. Als ik blog denk ik aan jullie, als ik voor de krant schrijf, denk ik aan heel het dorp. De toon die ik aansla is dan afgewogen, ik ben zorgvuldig in de woorden die ik kies. In mijn dagboek ben ik heel eerlijk. Een verademing om alles op te kunnen schrijven wat ik denk. Echt alles. Goudeerlijk en soms heel hard met scheldkanonnades die pijnlijk zijn voor mezelf en anderen. Het brengt duidelijkheid en verheldering en maakt mijn hoofd leeg.

 

Autobiografisch schrijven

De komende tijd ga ik mij verdiepen in autobiografisch schrijven. In de eerste plaats omdat ik zelf dat al mijn hele leven doe. In de tweede plaats omdat ik daar nu les in geef en ik daar meer lessen in wil gaan geven. Ik ben er al verschillende literatuur op aan het naslaan en het is heel verhelderend. Eigenlijk breng ik alle theorie op een natuurlijke manier al in de praktijk, maar ik leer het nu in wat kaders te plaatsen.

 

Oproep

Gelijk een vraag aan jullie: mocht je nog een autobiografie in je kast hebben staan die je niet meer wilt hebben: ik houd mij aanbevolen! Vanaf nu ga ik ze sparen! Mocht je nu trouwens zelf interesse hebben gekregen in autobiografisch schrijven neem gerust contact met mij op. Ik geef je er graag les in! Ik doe het op een natuurlijke manier en ga met jou in gesprek met wat jouw wensen zijn. Een combinatie met beeld is ook mogelijk. Daarvoor werk ik samen met Dorian Temming.

 

Rabarbara denkt na over haar idee ‘Ondermaans verdriet’