Tag: afvallen

Waarom ben ik bang om mooi te zijn?

Waarom wil ik niet afvallen? Dat was de vraag die ik Sharon aan mijn onderbewuste wilde laten stellen. Bij haar begon ik een paar maanden geleden mijn hypnose-traject voor lichter leven. Het was een vraag die mij erg bezighield. Want ik wilde wel afvallen, maar ook weer niet. Met mijn hoofd kon ik allemaal argumenten opnoemen waarom de kilo’s er nodig af moesten, maar als ik dan weer dacht aan taartjes, koekjes en ijsjes begon ik te watertanden. Dat kon en wilde ik niet allemaal laten staan. Waarom niet? 

Bang om mooi te zijn

Sharon bracht mij in een trance waarbij er mogelijkheid tot praten was. “Waarom wil Barbara niet afvallen?”, vroeg zij aan mijn onderbewuste. Ik was op allerlei antwoorden voorbereid. Had me zelfs ingesteld op diepe trauma’s. Maar het antwoord dat kwam, verbaasde mij. Verbaasde mij zeer. In antwoordde namelijk: ”Omdat ik bang ben om mooi te zijn.” “En waarom is Barbara bang om mooi te zijn?”, vroeg Sharon door. “Omdat ik dan met iedereen naar bed moet.” We moesten allebei een beetje lachen. Ja, ook dat kan onder hypnose. “En wat moet Barbara doen om zich mooi te laten voelen?” “Jurken kopen. Oorbellen kopen. Make-up op doen, ” antwoordde ik. En weer moesten we lachen. 

Er kwamen wel meer dingen boven tafel tijdens dat gesprek, maar die zijn moeilijk te beschrijven. Om die te begrijpen, moet je zelf onder hypnose zijn geweest, anders is dat niet uit te leggen. Na afloop vroeg ik aan Sharon of ik wel onder hypnose was, omdat ik van die rare antwoorden had gegeven. Zij bevestigde dat dat zeker het geval was. Had ik anders zulke dingen gezegd?

Leven in de suggestie

Nee. Zulke dingen had ik dan zeker niet gezegd. Dat kunnen ik en degene die mij kennen zeker beamen. Als iemand niet met haar uiterlijk bezig is, ben ik dat wel. Natuurlijk loop ik er niet als een zwerver bij, maar bewust van de mode ben ik nooit geweest. Ik zie mijzelf ook niet als een of ander fotomodel waar de mannen bij bosjes achteraanlopen. Nee, helemaal niet. Een echte beauty ben ik niet, maar ik heb wel wat voor sommige mannen. Sommige mannen herhaal ik maar even, want een heleboel mannen zijn (of waren) bang voor mij.

Na de hypnose kwamen er verhalen uit mijn onderbewuste boven tafel die ik vanaf mijn studententijd verdrongen heb, omdat ik er met niemand over had kunnen praten die het begreep. Het betrof ‘het leven in de suggestie’, zoals ik dat noem. Ik dwaal van mijn rode draad af als ik daar nu op inga, maar ik ga er zeker nog een keer een blog over schrijven. Bereid je maar vast voor. 

Vechten voor rechten

Maar goed. Angst dus om mooi te zijn. En daaraan gekoppeld: angst om slim, krachtig en lief te zijn. Die drie eigenschappen kwamen er later nog bij. Waarom mag je als vrouw niet mooi, slim, krachtig en lief zijn? Waarom word je dan door anderen ondermijnd? Waarom levert je dat soms een onvoldoende op terwijl je eigenlijk met vlag en wimpel het tentamen gehaald hebt? Waarom kost je dat soms je baan, omdat iemand met meer macht die macht met hand en tand verdedigt en soms zelfs misbruikt? Het gaat er niet om dat ik gelijk heb, maar dat ik ook gelijk kan hebben. Er is niet één waarheid. Er zijn er meerdere. 

Nu wil ik niet zo’n omhooggevallen Opzij-vrouw zijn (bestaat dat tijdschrift nog?). Het feminisme draaft soms een beetje door. Maar door de eeuwen heen hebben vrouwen wel altijd voor hun rechten moeten vechten. Een recht dat verder gaat dan het aanrecht, zoals sommige mannen het zien. 

Fundamentele warme waarheid

Moest ik mijzelf daarom ‘rondeten’? Omdat ik niet mooi, slim, krachtig en lief durfde te zijn? Ik prijs mijzelf juist gelukkig dat ik van mensen kan houden en de wereld mooier droom dan hij volgens sommigen is. Want zeg nou eerlijk: als je kijkt hoe het er soms echt aan toe gaat, kan je eigenlijk alleen maar huilen. Ik kijk liever naar wat de mensheid bindt en geef de voorkeur aan een fundamentele warme waarheid die ook nog eens verschillende vormen kan aannemen. Daar bouw ik aan en daar bouw ik op. En een heleboel mensen -gelukkig!- met mij. 

De laatste weken voel ik mij lichter en lichter worden. Of ik in kilo’s afgevallen ben, weet ik eigenlijk niet. We hebben namelijk geen weegschaal. Ik geloof ook niet in het getal dat mijn gewicht in kilo’s aangeeft, maar in het cijfer dat ik mijzelf gevoelsmatig toedicht. En dat cijfer is hoger, terwijl ik mij lichter voel. Een beetje vreemd, maar het klopt allemaal nog wel. En is ook nog eens lekker. (Kunnen jullie het nog volgen?)

Rabarbara voelt zich lichter en lichter. Foto: Anja Onstenk.

Onder hypnose voor een lichter leven

De afgelopen maanden ben ik bezig geweest om de balans van mijn leven op te maken. En daar ben ik nog steeds mee bezig. Jaja. Ik word oud(er). Het draait om de balans tussen lichaam, ziel en geest. Mijn ziel en geest voed ik dagelijks met woorden, gedachten en vage ideeën. Ik maak ze over het algemeen blij en heb ze dolgelukkig gemaakt en geheeld door het schrijven van ‘Verzinhoofd’ en alle andere verhalen op mijn blog en in mijn dagboek. Mijn lichaam bleef bij alles een beetje achter en vroeg ook om aandacht.

Al meer dan de helft van mijn leven worstel ik met mijn gewicht en ik voelde dat de tijd nu rijp was om daar wat aan te doen. Al vond ik dat wel lastig, want ik had al zoveel geprobeerd. Ik besloot dit keer om bij Sharon Papen van Blikveld Fysiotherapie onder hypnose te gaan. Er kwamen bizarre dingen uit mijn onderbewuste boven tafel, om sommige hebben we hartelijk gelachen. Gisteren had ik mijn laatste sessie. Sharon gaf mij de opdracht mee een sprookje te schrijven over mijn overtollige kilo’s. (Ze kent mij heel goed). En dat deed ik. Het resultaat kan je hieronder lezen.

Ik hoop dat jullie mij over een paar maanden nog herkennen. Als ik nog mooier en stralender ben dan ik al ben. Als ik van binnen en van buiten licht ben, want dat is mijn wens.

Licht

Er was eens een meisje dat licht wilde zijn. Zo licht als een veertje. Niet alleen in haar gedachten en hart, maar ook met haar lichaam. In haar leven had ze moeilijke periodes gekend. Periodes waarin het donderde en bliksemde. Donkere wolken hadden zich boven haar hoofd samengepakt en haar diep bedroefd gemaakt. Om toch nog een beetje blij te zijn verwende ze zichzelf met koekjes en taartjes. Zo werd de zwaarte in haar hoofd minder. Haar lichaam echter werd zwaarder en zwaarder. 

Toen ze na jaren en jaren oefening en levenservaring eindelijk licht was geworden in haar hoofd en hart, was haar lijf tonnetjerond. Het plaatje klopte niet. Het meisje wilde graag dat binnen- en buitenkant in overeenstemming met elkaar waren, dat beide licht zouden zijn. Toch lukt het haar maar niet om haar lichaam minder rond te maken. Daarom ging ze naar de betoverfee. 

Drie keer ging de betoverfee in gesprek met het onderbewuste in het lichaam en hoofd van het meisje. Dat deed ze door het meisje in zo’n toestand te brengen dat alle zwaarte die in haar lijf opgeslagen zat onder woorden en in beeld gebracht kon worden. Ze betoverde het meisje zo dat ze begreep waarom haar lichaam zo zwaar was geworden. De tijd was daar om alle overtollige ballast in de vorm van vet kwijt te raken zodat het meisje figuurlijk, maar ook letterlijk licht zou zijn. 

Na de drie gesprekken van de betoverfee met haar onderbewuste lichaam en hoofd had het meisje hoop. Ze zag zichzelf in mooie kleurrijke jurken, met prachtige oorbellen, grote gele strohoed met vrolijke flappen en armen vol bloemen. In de bloemenwei van haar voortuin, danste ze vrij, blij en licht in het rond. Alle zwaarte was van haar verdwenen. Iedereen vond haar mooi. Zij vond zichzelf ook mooi. Ze at geen koekjes en taartjes meer, maar appels en peren. Die ze met elkaar ging vergelijken, hoewel dat eigenlijk niet mocht. Maar het meisje was graag eigenwijs en deed het toch. Gewoon, omdat ze er zin in had. Ze at gezonde voeding uit de natuur en bereidde die met veel liefde vakkundig klaar. Ze kookte heerlijke biologische maaltijden en fietste veel rond in het grote bos op haar rode fiets. Ook ging ze regelmatig naar de betoverfee om yoga te doen, want de betoverfee was een bijzonder wijze vrouw die veel van lichaam en hoofd wist. Veel meer dan alle andere feeën in het bos. Na een paar maanden was het meisje alle zwaarte kwijt. Ze keek in de spiegel en lachte nog gelukkiger dan gelukkig:”Ik ben zo licht. Zo licht als een veertje!”

Rabarbara die er naar uit kijkt om van buiten en van binnen licht te zijn. Foto: Anja Onstenk.