Tag: acceptatie

Moordtieten

“De meeste mannen houden toch van grote tieten?” zei een goede vriend toen ik op een van die dagen dat het zo heet was dat de mussen van het dak vielen in een topje naast hem aan tafel zat. Ik zweeg in dit gezelschap van alleen heren. Moest ik nu uitgebreid verslag gaan doen van alle mannen die ik aan mijn boezem gedrukt had en vertellen wat zij van mijn prompte dames hadden gevonden? Ik negeerde de vraag en nam nog een slok van mijn thee.

Verschrikt

De vraag bleef echter in mijn hoofd rondspoken. De keer dat ik een jongen in een discotheek versierd had, kwam in mijn herinnering. Hij was erg shabby en we hadden ritmisch in elkaars armen op de dansvloer lopen huppelen. Na afloop gingen we naar huis zonder telefoonnummers uit te wisselen. De week erop waren we allebei weer in dezelfde discotheek. “Ik wist dat je zou komen,” zei hij gelukzalig. We zoenden de sterren van de hemel, ik nam hem aan het eind van de avond mee naar huis. Toen hij mijn bh had losgepeuterd (erg handig was hij niet) vluchtte hij nog net niet het huis uit “Je borsten…” mompelde hij verschrikt. 

Niks

Ik denk dat hij te veel pornoblaadjes en/of – films had bekeken en dat hij nog nooit echte grote tieten had gezien. Hij wist niet wat hij ermee moest. Voor mij was deze ervaring ook nieuw, want ik had ook wel vriendjes gehad die er heel vaardig mee omgingen. De glans van het moment was voorbij. We wisselden wat beleefdheden uit en hij ging snel naar zijn eigen huis en haard. Ik hoorde niks meer van hem. 

Accepteren

Om terug te komen op de vraag van die vriend: ”Nee, niet alle mannen houden van grote tieten.” En ook niet van echte tieten. Ik denk dat op tv en in sommige bladen er een erg vertekend beeld van de werkelijkheid wordt weergegeven. Ik denk dat veel vrouwen daar heel onzeker van worden en dat veel mannen daardoor ook niet weten hoe echte borsten eruit horen te zien. Laten we allemaal ons eigen en andermans lichaam accepteren hoe het is. Ook als je slaagt voor de potloodtest. Het voorbeeld van tieten geldt natuurlijk ook voor andere lichaamsdelen. Waarom schamen we ons daarvoor? Ik geef toe…ik scheer ook mijn benen en oksels (maar vergeet daarbij altijd ongeduldig de helft), ga naar de kapper voor mooi haar of onder hypnose om wat af te vallen. Maar daar blijft het bij. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om iets aan mijn lijf te verbouwen. Dat mannen mij daarom soms niet mooi vinden of zoals in bovengenoemd verhaal bijna gillend mijn huis verlaten, neem ik op de koop toe. 

Mooi zoals je bent

Een echte man houdt van een echte vrouw. Die neemt je zoals je bent. En een vrouw moet ook van zichzelf houden hoe ze is. Inclusief grote oren, lange tenen of korte wenkbrauwharen. Er is in het leven genoeg om ontevreden over te zijn, kijk naar de wereld om je heen, maar laat dat alsjeblieft niet jezelf zijn. Je bent mooi zoals je bent vrouw, laat je niks anders wijsmaken! En mannen…alsjeblieft…kijk eens wat verder dan je l.. , eh neus, lang is.

Ieder mens is mooi zoals hij is. Foto: Anja Onstenk

(te) Gek: Henriëtte Brethouwer

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten’

Sommige mensen vinden haar gek, omdat ze voor het vuur gaat voor haar zoontje Noah en andere ‘speciale’ kinderen. Zelf vindt ze het té gek om hen erbij te laten horen en ze te integreren in de samenleving. Henriëtte Brethouwer is een vrouw die kijkt naar mogelijkheden en niet naar beperkingen: ”Het maakt niet uit wie we zijn of wat we doen. We horen er allemaal bij.”

Als mede-oprichtster van the Lighthouse Sports Foundation wil Henriëtte met haar man kinderen met een meervoudige beperking een stem geven: ”Zij willen graag meedraaien in de maatschappij. Daarom maken wij ons er hard voor dat ze kunnen meedoen aan reguliere sportwedstrijden zoals triathlons. In Nederland zijn nauwelijks voorzieningen voor kinderen die lichamelijk én verstandelijk beperkt zijn. Wij zijn echt gaan pionieren met het bouwen en laten ontwerpen van speciale voertuigen. Daarbij kan je denken aan een ingenieus gebouwde fiets. De kinderen die meedoen met de wedstrijden genieten ieder op verschillende manieren van de deelname: de een gaat op in de elementen, de ander wordt blij van het gejuich aan de kant. We kijken echt goed of deelname wel iets is wat bij het kind past. Je moet hem of haar er wel een plezier mee doen.”

 

Hoop

De Foundation draait op vrijwilligers. “De vrijwilligers zijn de ‘angels’ van de kinderen, hun spierkracht,” legt Henriette uit, “Het bereiken van ons doel is een hele strijd. We proberen net als een vuurtoren in het donker op zee een lichtpuntje te zijn voor deze kinderen en hun ouders. Anders blijven ze maar binnen vier muren zitten. Het is heel belangrijk hoe je in zo’n moeilijke situatie met een meervoudig beperkt kind gaat staan. Waar kies je voor? Wil je dat deze kinderen gezien worden? Ik heb zelf jaren in de zorg gewerkt met mensen met een beperking en merkte dat ze ‘verstopt’ werden. Toen ik jong was, zei ik tegen mijn ouders: ’Als ik later een kindje met een beperking krijg, zorg ik a) dat het er leuk uitziet en b) dat het erbij hoort.’ Na de geboorte van Noah hebben wij besloten zijn leven te vieren. Zijn naam betekent ook ‘hoop’. Hij voegt echt iets toe aan ons leven. Hij is ons cadeau en leert ons mooier kijken naar de wereld om ons heen, omdat hij altijd aardig is en anderen altijd respecteert. Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten. En de vraag is of we dan gelukkiger zouden zijn.”

 

Bijzonder

Samen met Deborah Meijering-van Westen heeft Henriëtte een prentenboek gemaakt over Noah genaamd ‘Bijzonder’. Het verschijnt begin september. Deborah heeft de illustraties verzorgt en Henriëtte de tekst. Het is geschreven voor kinderen tot zes jaar en bedoeld om uit voor te lezen. Al lezend kan een gesprek op gang worden gebracht over ‘bijzonder’ zijn. Henriëtte: ”We zijn allemaal anders, maar willen ook allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn. We moeten anderen de kans geven te zijn zoals ze echt zijn. Daar moeten we naar toe. Voor veel mensen is er een angst om te praten over beperkingen. Mensen zijn er erg hard in hun opmerkingen en oordelen snel. Met dit boek proberen we een andere licht op de zaken te laten schijnen.”

 

Henriëtte met enkele voorbeelden van prenten die in het boek ‘Speciaal’ komen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.