Kaarten ‘Ondermaans verdriet’

Mijn kaarten ‘Ondermaans verdriet’ zijn al sinds november op de markt. Inmiddels heb ik er al veel van verkocht. Ze raken door hun persoonlijke noot mensen in hun hart en zijn te verkrijgen bij CreaRose in Lievelde, De Koppelkerk in Bredevoort, het Stenen Museum Winkeltje in Lichtenvoorde en Molen Gunnewick ‘De Vier Winden’ in Vragender. Ook zijn ze via de mail bij mij te bestellen: info@rabarbara.nl.

Wil jij ook in het gelukkig bezit komen van een van deze persoonlijke kaarten? Of misschien zelfs meerdere? Sla je slag!

Kosten: 2,50 euro per stuk. Vijf voor 10 euro. Formaat: A5.

 

(te) Gek: RABSZ

‘Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer!”

 

Dit hele verhaal is gebaseerd op samenlopen van omstandigheden. Het begon met Rabarbara die naarstig op zoek was naar een rabarberlikeur, omdat ze snuisterijen, snoep, eten en drank verzamelt die passen bij haar logo (een lachende rabarber in de vorm van een vulpen) en haar bedrijfsnaam. Bij Slijterij Paul in Lichtenvoorde deed ze navraag en kwam ze erachter dat het lastig was om een lekkere likeur voor een schappelijk prijs te vinden. Verkoopster Annemieke de Wals-Hüve stak de handen uit de mouwen en ging in haar slijterijennetwerk op zoek. Uiteindelijk kwam ze uit bij RABSZ, een fris, nieuw, lekker en prachtig vormgegeven product dat ook nog eens gebrouwen wordt in de Achterhoek! Annemieke:”Het is puur toeval dat ik dit product tegenkwam. Ik vond het zo passend bij de situatie dat ik gelijk besloot om het aan te schaffen!”

Rabsz is een heerlijk drankje!

 

Verrassende en unieke smaak

Annemieke kocht als een van de eerste tien slijterijen in Nederland RABSZ en lichtte Rabarbara in, die gelijk dolenthousiast was. Rabarbara benaderde vervolgens RABSZ en sloeg in overleg met de slijterij groot in, want ze wilde het in 2018 aan haar zakelijke relaties als kerstgeschenk geven. Inmiddels wordt RABSZ in heel het land verkocht en is het een groot succes. Pim Berndsen vertelt: ”Het is een heel verrassende en unieke smaak die verder nergens is. Het zure van de rabarber wordt weggenomen door de smaak van aardbei en vanille. Het is van essentieel belang om voor gebruik goed te schudden. Als je het koud drinkt, is het het lekkerst. Je kan het op veel manieren drinken: als schnaps, met jus, met sprite of in een zomerse cocktail, bijvoorbeeld met Prosecco.”

 

Rabsz is lekker in de mix.

 

The Bennies Drinks

RABSZ wordt gemaakt door The Bennies Drinks. Pim: ”Deze naam heeft een groep vrienden aan zichzelf gegeven na het overlijden van twee schoonvaders die allebei Bennie heette. Na het overlijden van deze twee geliefde mannen gingen de vrienden de Alpe d’Huez fietsten om geld in te zamelen voor kanker. Daarna volgden er nog andere fietstochten. Eén van deze fietstochten was in Duitsland in de buurt van Winterberg. Daar kwam het gezelschap bij een kleine destilleerder die in glazen vaten zelf iets gebrouwen had met rabarber. Ze proefden het, vonden het ontzettend lekker, maar mochten het jammer genoeg niet mee naar huis nemen. Ook het recept gaf de distilleerder niet prijs. Na een aantal maanden kwam het idee om het product zelf te maken voor Kerst. Ze wilden ermee borrelen met hun familie en bedachten een recept met rabarber, aardbei en vanille.”

 

Groter aanpakken

Het drankje was zo lekker dat een lokale kroeg het ook wilde. The Bennies brouwden er achttien flessen voor. Toen werd geopperd om het groter aan te pakken. In eerste instantie was de hele vriendengroep enthousiast, maar uiteindelijk bleven  drie man over: Jerry Hesselink, Roel Baakman en Dave van Aken. Pim werd er door Jerry bij gevraagd en zo kwam het balletje aan het rollen. Naast hun ‘gewone’ werk ontwikkelden de heren RABSZ, een naam die het snelle van schnaps en het hoofdingrediënt rabarber samenvoegt. Voor de Hengelose Kermis moesten ze gelijk 60 flessen produceren. Na deze grote opdracht schakelden ze een distilleerderij in, zochten geschikte flessen en ontwikkelde zelf een logo. Op 26 oktober 2017 waren de eerste flessen geproduceerd en op 27 oktober hadden ze het eerste evenement bij Bar Gezellig in Hengelo.

 

 

Alle opties open

RABSZ is een succes. Tim Steenbreker wordt in dienst genomen. Hij is hele dagen op pad om RABSZ in het land aan de man te brengen. Pim: ”Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer! We importeren nu ook Fisk Sour Cola en Fisk Pure Raw uit Scandinavië. We zien zeker mogelijkheden om te verbreden en houden alle opties open!”

 

RABSZ ook proeven?

Ben je nu nieuwsgierig geworden naar RABSZ, wil je het ook proeven en ben je ouder dan achttien jaar? Maak dan deze zin af:

 

“RABSZ drink ik graag, omdat……”

 

Degene die de origineelste zin instuurt, krijgt een fles RABSZ die beschikbaar is gesteld door RABSZ

www.rabsz.nl

 

Jij wilt vast ook een lekkere fles Rabsz winnen!

De poëtische pop van Iris Penning is mooi eigenwijs!

Poëtische pop is mooi eigenwijs. Waarom kan ik niet zingen? Waarom bespeel ik geen instrument? Ik bedien mijn woorden alleen met de taal. Ja. Hoewel? Is dat echt zo? Een paar jaar geleden kreeg ik Marcel en Eric van TweeFM zo gek om muziek te schrijven bij twee gedichten van mij. En wel ‘Lief zijn’ en ‘Stiekem een tien’. Het resultaat was mooi en om trots op te zijn. ‘Lief zijn’ werd zelfs op hun LP met de gelijknamige titel gezet. Een hele eer.

Er zit meer muziek in mijn taal. Echt waar. Nog geen maand geleden mocht ik gedichten voordragen met Excelsior Eibergen, een heus orkest. Wat zou ik graag ook zelf zingen en muziek maken bij mijn gesproken taal. Helaas is het zo dat als ik ook maar één noot zing iedereen zijn vingers in zijn oren doet. Mensen die zeggen dat iedereen kan zingen geloof ik niet. Mijn omgeving ook niet. Misschien moet ik niet zo zeuren en dankbaar zijn dat ik in ieder geval één gave heb gekregen: de woorden. Ik denk, voel, zie en ruik ze. Niet de noten of de klanken. Daar ben ik blind, maar niet doof voor. We zijn niet allemaal wonderkinderen. De mij gegeven woorden moet ik maar niet in de spreekwoordelijke bek kijken. Ik laat mijn gedichten wel dansen op gedragen stembuigingen.

 

Post

In maart kwam er een pakje met de post. Op naam van Boef. Hij stond op het punt om het huis te verlaten en maakte geen aanstalten om het open te maken. Het was mijn vrije dag en dat betekende dus dat ik dan de hele tijd naar een pakje zou moeten kijken zonder te weten wat de inhoud ervan was. Om spontaan te van gaan nagelbijten. Al doe ik dat nooit. Om spontaan een rol koekjes van op te eten. Al heb ik die om die reden niet in huis. Om spontaan…Bij het afscheid vervloekte ik Boef voor de grap hardop. Hij lachte, snelde het huis uit en zei, voordat hij de voordeur achter zich sloot, dat ik het pakje mocht openmaken. Dat liet ik mij natuurlijk geen tweede keer zeggen! De deur was nog niet dicht of het pakje lag al open op mijn schoot. Het waren twee cd’s van Iris Penning en een gedichtenboekje van haar. Tranen rolden over mijn wangen: het waren cadeautjes voor mij!

 

Spreken met suiker

De cd-speler ging gelijk aan en ik liet mij verrassen door de diepzinnige, heldere en suggestieve woorden van Iris. Haar teksten zijn op een lichte manier diep en haar muziek zorgt voor een weemoedige trilling in mijn hart. Van de op muziek gezette gedichten van ‘Spreken met suiker’ is een mooi klein gedichtenbundeltje verschenen. In het slotgedicht vat ze de bundel samen:

 

Heb je geen doel

dan verdwaal je nooit

stap voor stap, het pad

komt vanzelf

 

in de verte lopen mensen

ze zeggen niets

wie ben jij als niemand kijkt

wie is wat hij lijkt te zijn?

ik wil alles of niets.

 

de scherpste zouten zijn je tranen

weet ik, vrees ik

maar we spreken met suiker.

 

We doen maar wat we willen doen

en meestal mag dat dan niet

 

als ik aan de toekomst toe kom

kom ik misschien nog bij je langs.

 

 

Liever vieze voeten

Haar nieuwste cd ‘Liever vieze voeten’ is voorzien van een boekje aan de cd-hoes waarin haar gedichten staan in een bijzonder lettertype dat haar eigen handschrift is. Daarin zijn ook enkele ‘vermoorde’ liedjes te vinden. Deze hebben de cd net niet gehaald. De cd is er een om te luisteren en dan na te denken over je eigen leven. Over de vormgeving ervan. Over de mogelijkheden. Over pijn. Over liefde. Over geluk. Over het leven dat kort is. Over het plukken van de dag. Bij ‘Mag ik iets vragen’, een van de liedjes, is een intense clip gemaakt. Toen ik hem zag, was ik verkocht!

Boef had met de aanschaf van de cd’s gratis toegang tot een concert van Iris gewonnen. Helaas konden we daar niet naartoe, omdat we net met vrienden een weekend weg waren. Jammer. Misschien dat we in de toekomst nog naar een ander optreden gaan. Even kijken of ze nog een keer in de buurt komt!

Wil je meer weten van Iris of de clip ‘Mag ik iets vragen bekijken?’:

https://www.irispenning.com

 

Links de cd ‘Liever vieze voeten’ rechts de dichtbundel ‘Spreken met suiker’.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VIII

En dan hier het volgende en misschien wel laatste deel van het vervolgverhaal geschreven door Marianne Groep. Er is heel wat gebeurt in de acht delen. Heel mooi om te zien hoe een klein idee zich kan ontpoppen tot een heel verhaal!

 

——————————————————————————————————-

“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Sjefke wist even niets te zeggen. Wat had Claartje ineens? Eerst die nachtelijke verfpartij en nu onverwachte dromen met een ingewikkelde naam. Hij zoog langzaam zijn longen vol en probeerde zijn gedachten te ordenen. “Maar Claar”, zei hij voorzichtig, “hoe wil je dat doen? Je spreekt toch helemaal geen Deens of Thuleens of hoe dat ook heet?” “Kalaallisut”, riep Claartje. Sjefke zag de schittering in haar ogen. “Tuurlijk spreek ik dat. Een beetje dan. Wat dacht jij dat we tijdens al die sessies met Rasmus hebben gedaan?”

Weer moest Sjefke nadenken. Claartje was iedere week naar het huis boven de bakkerij gegaan. Daar gaf Rasmus, de man van Sjaak, een cursus natuurgeneeskunst. “Wist je dat zijn moeder een echte sjamaan is geweest?” vertelde Claartje. “Hij kent allemaal gezangen en ingewikkelde drumritmes. Als Sjaak op tijd klaar is met het opruimen van de bakkerij komt hij erbij zitten. Dan doet hij de traditionele keelzang en speelt Rasmus op de mondharp. Het is een prachtige cultuur. We gaan vast een mooie toekomst tegemoet.”

“Weet je”, vervolgde Claartje, “eigenlijk heb ik zin in handvol augurken. Maar we hebben nu wel een feestje te vieren. Doe mij maar een flink stuk appeltaart. Zal ik slagroom kloppen?”

 

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

(te) Gek: Alexandra van Kleef

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt!

 

Het begon allemaal toen Alexandra van Kleef zeventien was. Toen ging ze op schoolreis naar Florence en Rome. In de Uffizi bij de schilderijen van Botticelli wist ze: ”Dit is het! Hier ga ik wat mee doen!” Inmiddels werkt ze al zeventien jaar bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Ze is er begonnen als assistent van de coördinator Depotbeheer & Expeditie, maar is nu Adviseur Collectiemanagement. Alexandra: ”Bij ons zit je niet omdat je veel geld verdient of snel op kan klimmen, maar omdat je het leuk vindt. Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt! Je kan bij ons eigenlijk alleen werken als je heel gedreven bent en veel interesse hebt voor kunst en erfgoed.”

 

Alexandra wilde als afgestudeerde kunsthistorica eigenlijk conservator worden. Daar was na haar studie geen functie in te vinden. Via via hoorde ze van de baan bij de RCE. Ze solliciteerde en werd aangenomen. Aanvankelijk dacht ze dat het een tijdelijke baan zou zijn, maar niks bleek minder waar. Tijdens haar loopbaan heeft ze zich ook negen jaar beziggehouden met collectiemobiliteit. De RCE heeft een collectie van circa 115.000 objecten bestaande uit schilderijen, sculpturen, kroonluchters, glas, keramiek, tapijten en nog veel meer. Circa 82.000 daarvan bevinden zich in het depot, ongeveer 33.000 zijn in bruikleen. RCE leent kunstwerken onder andere uit aan ambassades en ministeries, maar ook aan musea.

Verhuizing naar Collectie Centrum Nederland
Alexandra: ”Op het moment zijn we bezig met een verhuizing naar Amersfoort Vathorst. In Amersfoort zijn we een depot aan het bouwen genaamd Collectie Centrum Nederland. Dit doen we samen met het Rijksmuseum, het Nederlands Openluchtmuseum en Paleis Het Loo. Deze vier collecties bevatten gezamenlijk zo’n 675.000 objecten. Het depot is wel vier voetbalvelden op elkaar. Op het moment ben ik projectleider verhuisvoorbereiding voor alle vier de organisaties en voor de RCE projectleider verhuizing. Voor het eerste project is het van belang dat de basisvoorwaarden in orde zijn. Dat houdt in dat er overal een goede registratie en foto van is. Ook moet er een barcode aan het object toegekend zijn en dient de conditie stabiel te zijn. De projecten moeten in goede staat zijn en verhuisklaar. De woorden waar het om draait zijn: identificeerbaar en transporteerbaar. Voor het RCE maak ik de planning van wanneer gaat wat verhuizen. Daarnaast moet ik in kaart brengen waar alles naar toe gaat in het nieuwe depot. Het is een hele wiskundige puzzel waar ik aan werk. De uitdaging zit erin toch door te gaan met bruiklenen terwijl deze verhuizing in gang is gezet. Als we een cluster retour krijgen die al twintig jaar is weggeweest dan kunnen we hem nu niet gereed maken voor de verhuizing, maar slaan we hem extern op.”

 

Alexandra geeft een workshop in Zuid-Afrika.

 

Horizon verbreden
“Naast al deze werkzaamheden ben ik ook nog bezig met een programma dat RCE breed is uitgezet,” vertelt Alexanders, “Het gaat over gedeeld cultureel erfgoed met landen waar we een verleden mee hebben door kolonisatie of handel. Ik ben daarbij verantwoordelijk voor Zuid-Afrika. Soms mag ik daarvoor naar Zuid-Afrika reizen om trainingen over collectiebeheer en -behoud te geven.”

Samenvattend stelt Alexandra: “Mijn werk is nooit hetzelfde. Ik ben continu met wat anders bezig. Ik heb contact met andere instellingen en bezoek vreemde landen. Daarmee verbreed ik mijn horizon. Dat maakt het ook leuk!”

 

Alexandra tijdens een van haar vakanties in Japan.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait op appeltaart) VII

Jorica de Leeuw schreef het zevende deel van het vervolgverhaal. Er is weer een spannende ontknoping!

——————————————————————————————————–

(Totaal onverwacht…)

“Nou, dat vind ik eigenlijk wel een strak plan, Sjefke”, antwoordde Claartje, toen ze haar tranen had gedroogd. “Maar op één voorwaarde: dat ik daar dan ook mijn eigen bedrijf mag beginnen. Weet je, ik heb jarenlang huisvrouw gespeeld zoals ze in dit kleine dorp gewend zijn. En in Groenland wil ik natuurlijk lekker moederen over ons kindje. Maar ik wil ook meer in mijn kracht staan! Misschien komt het door de power die ik nu al voel en straks nog hard nodig heb om een kind op de wereld te zetten. Maar ik wil graag het beste uit mezelf halen en mijn passie volgen! En Groenland staat bekend als een zeer vooruitstrevend en feministisch land.”

Sjefke was even ontstemd. Dit had hij niet verwacht en hij had haar nooit horen klagen over het huishouden. Dat kwam vast door de webinars van al die zogenaamde mental coaches en goeroes op het internet. Of door de zwangerschapshormonen.
Maar waarom ook niet? Ze kon natuurlijk best een klein sieradenwinkeltje beginnen ofzo in Groenland. Of Sjaak helpen in de bakkerij of zorgen voor een paar asielkatten. “Wat had je in gedachten?” vroeg hij. Altijd open vragen stellen, zonder oordeel, wist hij zich te herinneren van een oude Teleac-cursus Mindfulness.
“Ik word een creative content executive met een focus op social!”

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) VI

De schrijvers van de vervolgverhalen waren zo enthousiast dat ze graag verder wilden schrijven. Hier weer een fraai stukje woordkunst van Anneke Wilbers!

——————————————————————————————————–

(Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.)

 

“Weet je, ik verfoei die emigratie, ik wíl het niet over Groenland hebben, ik wil gewoon dat ze hier blijven wonen en gekke taarten voor ons blijven bakken. Waarom moeten mensen altijd dat soort rare fratsen uithalen terwijl anderen daaronder lijden? Ik wil dat alles blijft zoals het nu is, dat ook deze baby lekker kan genieten van onze vriendschap!” Claartje is van het ene op het andere moment in tranen, ze is volledig van slag, zo ineens….

Sjefke weet niet zo goed hoe hij hier mee om moet gaan. Heeft dit met de zwangerschap te maken? Hij probeert Claartje te troosten door haar op andere gedachten te brengen. Een grapje werkt normaal altijd wel, maar zo’n stortvloed heeft hij nog nooit gezien. Morgen gaan ze samen naar de zwangerschapsyoga dan kan hij daar mooi vragen of dit een reactie is die wel vaker voorkomt bij zwangerschap.

Ineens schiet hem iets te binnen. Even kijken hoe ze daarop reageert. “Claar, ik heb een rare vraag en ik zie wel dat je van slag bent. Toch wil ik dit nú vragen dus, vooruit, een sprong in het diepe: heb je er wel eens serieus over gedacht om met hen mee te gaan? Ze hebben het al een aantal keren gehad over het leegstaande huisje naast hun huis én ze willen graag een paar extra handen hebben om hun levenswerk neer te zetten. Misschien is dat wel wat voor ons…”

Even was het stil, heel stil. En wat er toen kwam had Sjefke vooraf niet kunnen bedenken. Totaal onverwacht……

Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.

Ik zwaan, jij kleeft aan (of hoe het leven draait om appeltaart) V

Jorica de Leeuw van De Schrijvende Leeuw leeft zich uit in deel vijf van het vervolgverhaal. Hoe zal het allemaal aflopen? Lees snel verder!
——————————————————————————————————–

(Bakker Sjaak glundert terwijl hij dit vertelt, zure augurk……)

Sjefke kijkt hem peinzend aan. Het lijkt hem niet het meest voor de hand liggende ingrediënt voor een lekkere appeltaart. Maar Sjaak zou het wel weten. Hij zit immers al 30 jaar in het vak. Opeens klaart Sjefkes gezicht op. Zijn vrouw Claartje zou er vast en zeker blij mee zijn. Ze eet de laatste weken niets anders dan augurken. Hij treft haar regelmatig ’s avonds in de keuken aan met zo’n pot waar ze met haar vingers in graait, terwijl het zure vocht langs haar kin druipt. Hij gruwt ervan, maar weet ook dat het tijdelijk is. “Het komt door de zwangerschapshormonen,” zegt ze dan verontschuldigend. Daarna kan ze ook nog met gemak een hele slagroomtaart wegwerken. Eten voor twee, noemt ze dat. Ja ja. Nou, voor zichzelf neemt hij dus ook maar mooi een taartje mee. Hij bedankt bakker Sjaak hartelijk en zet de drie taarten voorzichtig in de fietskrat, die ook al groen is in plaats van zwart. Onderweg zwaait de Hulk enthousiast naar hem en steekt zijn duim op. O ja, het is bijna carnaval. Ook dat nog.

Thuis treft hij zijn vrouw druk in de weer aan met kwasten en verfpotten. “Ik heb nesteldrang en ben alvast de babykamer aan het schilderen,” roept ze vrolijk. “Lekker genderneutraal, want van mij hoeft dat blauw of roze niet zo nodig. Zo stigmatiserend. Ik heb de verf vannacht trouwens wel eerst even getest op jouw fiets. Want om nou zo’n hele muur meteen gifgroen te maken… maar het staat prachtig toch, schat? En je fiets is ook mooi gepimpt nu.” Sjefke kijkt verbaasd, maar haalt daarna zijn schouders op. Dat verklaart dus waarom hij vannacht niet kon slapen, door al dat gerommel in de schuur. Ach, mooi groen is niet lelijk. Per slot van rekening is het hem zelf niet eens opgevallen vanmorgen met zijn slaperige hoofd. Hij is ook het volkorenbruin vergeten, bedenkt hij zich nu. Dan maar lunchen met alleen augurkentaarten.

Hij zet ze op tafel en sluit Claartje in zijn armen. “Nu maar even lekker rust nemen. En ondanks je zwangerschap, kunnen we vanmiddag wel met een paar carnavalvierders en Sjaak het glas heffen op mijn verjaardag. Waarom niet? Okee, thee voor jou dan, maar dat maakt de feestvreugde niet wezenlijk anders!” “Haha, die woorden heb je zeker gelezen op de boomstam die voor de bakkerij ligt?”, lacht Claartje. Ja, de bakkerij, denkt Sjefke weemoedig. Toch jammer dat die goede oude Sjaak volgend jaar naar Groenland emigreert.

THE END (of: to be continued?)
Je mag als je wilt een van deze woorden gebruiken voor het vervolgverhaal “Ik zwaan, jij kleeft aan. Of hoe het leven draait om appeltaart.” Foto: Krang Creaties