Met sprookjesboek als Artist in Residence bij Lokalen

Als je lijntjes uitwerpt, komen ze soms op een onverwacht punt weer samen en, mochten ze onderweg in de war zijn geraakt, misschien zelfs tot ontknoping. Ideeën en dromen zijn vaak groot, de uitvoering ervan begint klein. Met een praktisch en uitvoerbaar onderdeel van je Grote Plan. 

Zoals jullie weten ben ik al maanden druk in de weer met mijn sprookjesboek. De eerste versie is af en voorzien van kleurrijke tekeningen. Lieke gaat er nog een keer grondig naar kijken en het van opbouwende feedback voorzien. Stap één is genomen.

Beleid

Dan speelt nu de volgende vraag in mijn hoofd: hoe ga ik mijn boek goed in de markt zetten? Uit ervaring weet ik (ik heb al meer boeken in eigen beheer uitgegeven) dat het niet makkelijk is om je boek echt aan de man te brengen. Vaak zijn er wel vrienden en bekenden die het willen kopen en zwerft er hier en daar een enkele vreemdeling rond die lyrisch over je is. Al sta je met je hoofd in de krant of kom je op televisie dan sprint nog niet iedereen met een uitpuilende portemonnee naar de winkel of surft naar je website.

Dit keer ga ik mijn boek met iets meer beleid in de picture zetten, omdat ik nu echt een boodschap heb en dit het boek is dat ik altijd al heb willen schrijven. Het komt uit mijn tenen. Om alles duidelijk uit te denken, ben ik in april Artist in Residence bij Lokalen. Eigenlijk zou ik dit boek pas in november daar gaan schrijven tegelijkertijd met Manon die dan met haar prentenboek aan de slag gaat, maar de tijd heeft mij ingehaald. In november gaan we ons  richten op de brainwave van Manon. Mijn sprookjesboek is nu al aan de beurt. 

Nieuwsgierig?

Gisteren heb ik enkele betrokkenen van mijn doelgroep al een mail gestuurd met de vraag op ze bij Lokalen langs willen komen om gedachten uit te wisselen. Het is nu wachten op hun reactie. Als jij misschien ook ideeën hebt over mijn boek of er al erg nieuwsgierig naar bent, wil ik je uitnodigen om in april langs te komen. Dan kan ik je de tekeningen en stukjes tekst laten zien. Ik ben van plan om er maandag tot en met woensdag te zitten. Geef wel even een seintje als je wilt komen, dan houd ik er met mijn andere afspraken rekening mee.

Dan droom ik nu met mijn hoofd in de wolken en voeten op de grond verder over mijn niet altijd hemelse sprookjes die jij hopelijk ook likkebaardend gaat verorberen! Ciao!

Voor het sprookjesboek heb ik de woorden inmiddels uitgepuzzeld. Foto: Krang Creaties

Kan je de tijd vangen?

Soms ben ik als mens wat filosofisch van aard en zoek ik naar antwoorden op vragen die niet retorisch zijn. Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik niet geloof in leven in het NU, waar veel spirituele goeroes prat op gaan. Wat is tijd dan wel? In mijn beleving is tijd veelomvattender en bestaan er misschien wel parallelle werelden. In de diepere materie ervan heb ik mij niet verdiept en ik weet ook niet of ik dat ooit van plan ben. Ik doe het met wat ik uit eigen ervaring put en waar ik soms in de literatuur wat over lees. 

Twee adems

Tijdens mijn studie Nederlands werd ons opgedragen om het boek ‘Een lied van schijn en wezen’ te lezen van Cees Nooteboom. Daarin zou de schrijver een geraffineerd spel met de tijd spelen en met het schrijverschap. In die periode kwam ik om in de boeken die ik moest lezen en had ik het laten liggen met het voornemen om het ooit eens te consumeren. Tot op de dag van vandaag achtervolgde mij dit boek en vorige week was de kogel door de kerk: ik schafte het aan en las het in een (ok ik lieg: twee) adem(s) uit. 

Verstrikt en verdraait

Daar waar ik vaak schrijf vanuit een instinct of impuls toont Nooteboom zich heer en meester in het uitdenken van een boeiend verhaal. Bij mij ontvouwt een verhaal zich gaandeweg. Ik draai de woorden niet van tevoren met mijn hoofd in elkaar, maar laat ze ontstaan in dat wat zich al schrijvend ontvouwt. Meestal zonder vooropgezet plan. Nooteboom schrijft in ‘Een lied van schijn en wezen’ twee verhalen in verschillende tijden die uiteindelijk in elkaar verstrikt en verdraait raken. Dit alles gebeurt op een natuurlijke en interessante wijze die ook nog eens goed te volgen is. Als schrijver weet ik hoe moeilijk het is om zoiets uit te denken en in elkaar te zetten en ik zal mijzelf nooit aan zo’n constructie wagen. Wat niet wegneemt dat je met de vorm en structuur van je verhaal ook iets kunt vertellen over de ideeën die je aanhangt. 

Inspiratie

Het boek is zeker een aanrader voor mensen die een kijkje in de keuken van het schrijverschap van Nooteboom willen nemen en ook voor mensen die gefascineerd zijn door het begrip tijd. Zelf heb ik er inspiratie uit geput voor mijn sprookjesboek dat ik nu aan het schrijven ben. In de loop van de tijd krijgt het steeds meer vorm en ontstaat er een rode lijn, maar ik wil ook met de structuur van mijn boek iets gaan vertellen. Nu pretendeer ik niet een literair meester te zijn, maar ik ben wel een geboren schrijfster die leert van wat ze leest. Dit boek suddert nu in mijn onderbewuste en zal in de toekomst zijn weerslag tonen in mijn woorden. 

Vangen

De vraag ‘Wat is tijd dan wel?’ is denk ik niet in een mensenleven te beantwoorden. Misschien dat ik als ik doodga antwoord krijg op deze vraag. Dat brengt mij weer op een andere vraag: is er leven na de dood? Daar zijn ook boeken vol over geschreven met verschillende antwoorden. Ik kan alleen zeggen: ik leef NU (al geloof ik daar dus niet in) met al mijn parallelle werelden, met mijn verleden en mijn toekomst, met mezelf, met jullie met jou. En ik probeer het leven te vangen in woorden om toch enig houvast te hebben in de dynamische draaikolk die zij is. Ik probeer ook dit moment te vangen in de tijd. Als dat mogelijk is tenminste. Want wie of wat laat zich vandaag de dag (of gisteren of morgen) nog vangen?

Een fascinerend boek dat speelt met de tijd.

Alegria

Ik kocht gisterochtend rond lunchtijd met bepoederde jas van een koffiekoek die ik stiekem bij Bakker Bart oppeuzelde een boek waarvan ik de inhoud al kende. Onbewust dan. Dat weet ik, omdat ik het boek thuis gelijk ging lezen. Aangetrokken door de titel en vrolijk oranje kaft schafte ik ‘Alegria, vind vreugde in kleine dingen’ van Frances Miralles en Álex Rovira aan bij Kramer in Winterswijk. De vrouw die het mij verkocht was de vrouw die altijd bij DWDD was, maar ik deed net of ik haar niet herkende. Ik was in heel mijn Achterhoekse leven nog nooit in die boekwinkel geweest en vond dat, nu ik toch in Winterswijk was, daar maar eindelijk verandering in moest komen. Al struinend door de winkel kon ik de verleiding niet weerstaan en stond ik bij de kassa met ook nog een paar pennen en een chic en eigenlijk veel te duur notitieboekje.

Feest van herkenning

Alegria. Het woord is net zo vreugdevol als het boek en het leven zelf, het betekent niet voor niets ook vreugde. Het boek bevat filosofische brieven van de schrijver aan een vriend die alegria kwijt is over dat wat alegria eigenlijk is: “Alegria laat zich niet voorschrijven. Alegria is niet te koop. Alegria kun je niet leren. Alegria kan niemand je geven. Alegria kun je niet zoeken. Je kunt haar alleen vinden, want ze is altijd hier, bij jezelf, ook al besef je dat soms niet.” Het boek was een feest van herkenning van een weg die ik nog niet zo lang geleden heb afgelegd; toen ik nog niet dansend en schrijvend door het leven ging. Het bevat wijsheden die ik zelf ook zou aanraden aan mensen die van een beetje bedroefd tot diepongelukkig zijn. Het boek inspireerde mij ook weer om meer na te denken over de inhoud en vormgeving van mijn sprookjesboek dat ik nu druk aan het schrijven ben. Over de boodschap, of liever gezegd mijn boodschap die ik wil uitdragen. Want dat ik de wereld wat te zeggen heb, staat als tien palen boven water. (En misschien heb ik jouw paal ook wel wat te zeggen.)

Terugschakelen

Een sprookjesboek schrijven is een proces dat ik ben aangegaan voor dit jaar. Dat proces heeft tijd nodig. En dat geeft mij vreugde. Of liever gezegd alegria. Zouden mijn eerste grijze haren dan toch wat geduld en rust in mijn leven hebben gebracht? Ik die altijd alles hup, hup, hup voor elkaar wil krijgen? Soms is het goed om even terug te schakelen, geschreven woorden weg te leggen en de tijd zijn beloop te laten doen. Er bestaat ook zoiets als voortschrijdend inzicht. 

Stoutste dromen

Inmiddels heb ik al enkele sprookjes geschreven waar ik trots op ben. Maar ik gooi ze nog niet op het internet. Ik bewaar ze voor mijn fysieke boek, dat jij zeker weten gaat aanschaffen. Wie wil mij nu niet kennen? Al ben ik op dit blog al poedelnaakt met mijn ware gedachten. Het sprookjesboek overtreft alles. Zelfs mijn eigen stoutste dromen. Maar nog een paar maanden geduld lieve lezer. Een paar maar. Lukt dat?

Het vreugdevolle boek en nog vreugdevollere notitieboek

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties

Achter de sluier

Soms blijven mensen je pad kruisen. Zo kwam ik ook Anne van Beusekom-Orange een aantal keer tegen. Mijn eerste ontmoeting met haar was volgens mij bij een van mijn optredens in de Schepershof in Groenlo. Zij kwam met haar vriendin Ria luisteren naar mij en de gedichten van andere schrijvers. Daarna zag ik haar weleens bij een van mijn schrijfcafés, bij Mode & Kunst in Groenlo of een andere markt, waar ze stond in een kraam met haar kaarten van gedichten en schilderijen. Ik gaf haar een keer mijn Rabarbara-pen en die belandde op een schilderij van haar genaamd ‘Verbondenheid’. Op een dag kreeg ik via via te horen dat zij een boek ging schrijven en omdat ik dol ben op mensen die hun woorden toevertrouwen tussen twee kaften interviewde ik haar voor de krant. Het verhaal van haar Achter de Sluier is bijzonder. Toch duurde het even voor ik het aanschafte. Als ik een boek van een bekende koop, wil ik zeker weten dat ik de tijd en aandacht heb om het te lezen. 

Bladerboek

Achter de Sluier is echt een bladerboek vol kleurrijke foto’s, brieven, korte verhalen en speelse gedichten. Het is fijn om erin te neuzen en er af en toe iets in te lezen en daarover te mijmeren. Het leukste vind ik dat ik een rondleiding door Anne’s tuin heb gekregen toen ik het boek ging ophalen. In deze tuin zijn haar gedichten al wroetend in de aarde ontstaan. Zo heb ik echt een duidelijk beeld van het schrijfproces en de omgeving die de schrijfster inspireerde. Het boek is een eerbetoon aan haar oma en een proces om het oorlogstrauma van haar oma dat zij ook in zich meedraagt te verwerken en in het licht te zetten, achter de sluier vandaan. De gedichten zijn van 2010 tot 2018, geschreven in de vrije vorm en gaan over onder andere verdriet, verbondenheid, helen, ontwikkeling en de natuur.

Winter

Het boek heeft mij aan het nadenken gezet over mijn eigen oma, over hoe zij mij altijd gesteund heeft in mijn creatieve proces, mijn schilderijen kocht en mijn schrijfsels las toen de rest van de wereld ze nog niet kende. Ze was mijn eerste en is nog steeds mijn trouwste fan. Nu ze in de winter van haar leven is, wil ik er graag voor haar zijn. Al weet ik dat het niet de rol van een kleinkind is om haar oma te dragen, wil ik haar toch eren met een gedicht dat ik geschreven heb met het boek Achter de Sluier als inspiratie. Het boek zal ik aan mijn eerstvolgende bezoek aan haar meenemen. Ik denk dat zij het wel mooi vindt om iets over een oma te lezen. Het boek is te bestellen op de kleurrijke site van Anne: Tuinsluier

Oma

je begreep mijn meisjesdromen

vanaf mijn wieg

ik vertrouwde je ze toe

als we wandelden en eendjes voerden

repen chocolade bracht je altijd mee

en wanneer ik kwam logeren in Friesland

ging ik met de trein

de witte stenen hond

stond naast mijn bed

met het doosje zwarte pottertjes ernaast

nu in de vensterbank hier

om boze geesten te verjagen

als voorschot op mijn erfenis

samen pannenkoeken bakken

en ik streek een keer mijn vinger

toen ik studeerde gingen we ergens in de stad eten

en citroenkwast drinken

windmolens met draadjesvlees

en aardappels door opa geschild

opa die jou duifje noemt

nu ben jij de winter

nu ben jij alleen

en nu begrijp ik de pijn pas

omdat ik je verdriet zie

die achter je rimpels vandaan komt

de broze roze muur houdt 

het niet meer tegen

ik kan je niet dragen

dat wil je niet

dat hoort niet

ik kan je geleefde leven niet even wegtroosten

wel kan ik dit dichten

en hopen dat mijn woorden

ook die ik niet uitspreek

en die jij mijn hele leven al leest

en gelezen hebt

(en dat zijn er nogal wat)

je laten weten dat je voor

altijd mijn lieve oma bent

De kaft van Achter de Sluier

(te) Gek: Pauline van Veen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten’

Ze voelde zich altijd anders dan anderen en werd niet altijd begrepen door de buitenwereld. Dat stemde haar best verdrietig. Net als wat ze in die buitenwereld zag. Ze begreep hem niet en dacht dat iedereen keek zoals zij. Toen ze tijdens een zwangerschap een tweeling verloor, begon haar spirituele ontwikkeling. Veel stukjes vielen op hun plek. Pauline van Veen is vandaag de dag rouwdoula en uitvaartbegeleider bij Pauline van Veen Uitvaartbegeleiding.  Pauline: “Doula is Grieks voor dienende vrouw. Afscheid is meer dan het regelen van de uitvaart. Ik begeleid graag de processen in de familiekring.  Ook wil ik de dood bespreekbaar maken, want het overkomt ons allemaal. We worden eigenlijk terminaal geboren. Toch willen mensen het er niet over hebben. Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten. Ik hoor zoveel mensen iets moois zeggen bij de kist. Deel dat gewoon bij leven. Ik vraag mij altijd af waarom mensen het dan niet durven te zeggen.” 

Pauline heeft vanaf haar zestiende al interesse in de dood, al vindt ze zelf dat dat wel een beetje luguber klinkt, maar: ”Ik weet dat wij hier op aarde zijn om te leren en daarna weer terug te gaan naar ‘huis’. We hebben allemaal gekozen om hier naartoe te komen met een doel. Soms heb je meerdere levens nodig om je doelen te bereiken,” Ze vervolgt: ”Alles is er op het juiste moment en er is genoeg voor iedereen. Dat vergeten mensen. Ze zijn hebberig, streven naar macht en willen hun ego strelen. We mogen allemaal zijn wie we zijn. Ik kan de wereld niet veranderen. Je moet beginnen bij jezelf en het kringetje om je heen.”

Engelen

Spiritualiteit is de heldervoelende Pauline niet vreemd: ”Engelen hebben altijd een rol in mijn leven gespeeld, al waren mijn ouders er helemaal niet mee bezig. Ik heb ze nooit gezien, maar wel gevoeld. Er gaat altijd een engel met je mee. En als je teruggaat (dood, R) dan staan ze jou weer op te wachten. We krijgen veel signalen van onze overleden dierbaren. We wuiven die vaak weg. Hoe vaak gaan we dat nog doen? Misschien is dat knipperende licht in de badkamer wel echt voor jou bedoeld!”

Geen protocollen

“Niet iedereen weet dat je bij een overlijden een vrije keuze hebt in wie je de uitvaart laat regelen. Die heb je altijd bij een overlijden. Mensen weten vaak niet waar ze voor verzekerd zijn. Je hebt altijd een keuze bij een polis en kan dus vrijuit voor mij kiezen. Ik heb geen protocollen en vraag altijd aan de nabestaanden wat zij nodig hebben,” besluit Pauline. 

Pauline van Veen wil de dood graag bespreekbaar maken. Foto: Jorieke Philippi.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Zeven sprookjes in ‘Het Verhalenhuis’

Van het een rol je in het ander. Naar aanleiding van mijn enthousiaste blog over de sprookjescursus die ik bij Lieke van Werkplaats STAP gevolgd heb, kwam er een vraag. Een uitnodigende vraag. Of ik niet een kort verslag kon schrijven van een avond in Zutphen waarbij deelnemers van een zevendaagse cursus verhalentheater zouden optreden. Zij zouden allemaal op zeer authentieke en eigen wijze hun levenssprookje vertellen. Omdat ik op het moment helemaal in de ban ben van levenssprookjes, de eerste versie van die van mij is af en gaat nog herschreven en uitgewerkt worden, wist ik niet hoe snel ik ‘ja’ tegen Lieke moest zeggen. Zij stelde namelijk die vraag.

Het Verhalenhuis in de Spittaalstraat in Zutphen

Verhalenhuis

Daar ging ik dan. Op vrijdagavond 29 november met de trein naar Zutphen. Aangekomen at ik nog een biologisch maal bij Safe, een van de vele leuke tentjes met zoutstenen kaarsverlichting die de stad rijk is. Ruim op tijd kwam ik aan in het Verhalenhuis in de Spittaalstraat. Een heel bijzonder en sfeervol huis vol hout, met in elk hoekje wel een verhaal. Het is een magisch huis waarin ook verhalen worden verteld. Midden in het huis staat een sculptuur van een boom. 

Lieke vertelt wat er op het programma staat.

Zeven sprookjes

Zeven mensen vertellen een autobiografisch getint sprookje. De meeste doen dat uit het hoofd en improviseren ook al vertellend. Zo is er Jan die al rondlopend en -sluipend in een hoekje van de kamer vertelt over het leven van een mensenkind bij de holenvrouw en hoe die uiteindelijk uit zijn hok ontsnapt en er vandoor gaat met een trommel koekjes. Jet is er ook. Zij neemt ons mee in de werkzaamheden van de bollen wassende en spinnende Roosdoorn. Daarbij trekt ze verschillende outfits aan, waaronder één inclusief tanden: die van graaf Dracula. Dan is er Febriona met een magische bolhoed met lint in haar hand en soms op haar hoofd. Het verhaal over de bijzondere vriendschap tussen de 7,5 meter grote Fabia en mensenkind Daan vertelt zij kundig. Na een korte pauze gaan we de smalle witte trap op naar boven, waar Iris ons terugneemt in de tijd. Naar de ijstijd van 1709 waar Marietje in de grote gele ogen van de wolf kijkt die haar helpt. De drie windekinderen van Wil mogen drie vragen stellen in het Levensvragenbos en hoeven uiteindelijk de laatste vraag niet te stellen. Nan spreekt over de orkaboontjes van Ursula die haar om haar oren vliegen als ze na lang in een snoephuisje haar toevlucht gezocht te hebben, beseft dat het leven zwart én wit is. Tot slot een gedicht van Lidy over de dochter van de heks die haar bezem kwijt was en die uiteindelijk met haar boogschutter op een bezem door bergen en dalen vliegt.

Op de eerste verdieping worden na de pauze verhalen verteld.

Levenswijsheid

In de trein naar huis geniet ik na. Mijmerend kijk ik naar de zwarte nacht die aan de ramen voorbij raast. Thuis vertel ik Boef alles in geuren en kleuren en laat ik hem de foto’s zien die ik gemaakt heb. ’s Nachts slaap ik een vredige en dromeloze slaap. Ik had genoeg dromen gehoord. Wat is het toch mooi dat mensen hun ware zelf kunnen en durven te laten zien in de vorm van een sprookje. Deze symbolische verhalen geven uitdrukking aan de waarheid van de menselijke ziel en bevatten veel levenswijsheid. Ook geven ze het antwoord op de vraag: waar kom ik vandaan en waar ga ik naartoe? 

Wie of wat is belangrijk?

Jammer dat we in het dagelijks leven vaak weinig stil staan bij de diepere betekenis en zin van het leven. We worden opgeslokt door onze dagelijkse bezigheden, gezin en werk. Zingeving is in mijn ogen erg belangrijk en ik heb jaren geleden dan ook bewust de keuze gemaakt om stil te staan bij wie en wat voor mij belangrijk zijn. Het leven is te kort om ongelukkig, eenzaam en ondankbaar te zijn. Momenten waarop mensen levensverhalen al of niet in de vorm van een sprookje met elkaar delen zijn om te koesteren. Ik ben voornemens deze momenten vaker op te zoeken en te creëren. En jij?

Sprookjes vertellen de waarheid

Als schrijver moet je je blijven ontwikkelen. Daarom heb ik mij opgegeven voor een schrijfcursus. Het zouden drie zondagen zijn, maar het werden er door ziekte van de docente twee. Er komt nog een individuele sessie achteraan, waar ik erg naar uitkijk. Dat heb ik veel liever dan mijn geld terug. Ik wil namelijk alles weten over de sprookjes in mijn leven, want daar ging het die dagen over en daar ging ik voor meer dan 100% voor. Ik heb het over de Sprookjesdagen bij Lieke Deeltstra van Werkplaats STAP, die ik iedereen die van schrijven en sprookjes houdt aanbeveel.

Levenssprookje

Samen met Annemarie reisde ik af naar Zutphen om mij te verdiepen in het thema sprookjes. Wat voor sprookje zou ik over mijn eigen leven gaan schrijven? Welke rol zou ik mijzelf geven? En wie zijn mijn tegenspelers? Zouden er zich rode draden in mijn leven ontvouwen? Allemaal vragen die ik graag beantwoord wilde zien.

Al weken voor de cursus verheugde ik mij erop. Ik kocht sprookjesboeken en las ze gretig voor de nodige inspiratie. Goed beslagen ten ijs zou ik komen! Ik ging het onderste uit de kan halen! Na les één was ik gelijk op dreef en had ik al inzichten in enkele sprookjesthema’s die in mijn leven speelden. De huiswerkopdracht die we mee hadden gekregen maakte ik gretig en braaf. Ik kon niet wachten tot les twee. Heel verdrietig was ik dan ook toen ik de middag ervoor een appje kreeg dat de les wegens ziekte niet doorging. Ik besloot van de nood een deugd te maken en er een ik-ga-zelf-wel-aan-de-slag-met-sprookjes dag van te maken. Ik pakte mijn speciale sprookjesschrift en begon met fantaseren. En zo verzon ik in mum van tijd mijn levenssprookje die ik later tekende in mijn schetsboek. Later hoorde ik van Lieke dat ik een vooruitziende blik had gehad: het maken van de tekening was te vergelijken met een van de opdrachten die zij zou gaan geven. 

Autobiografisch schrijven

Van nature heb ik een interesse in autobiografisch schrijven. Dat doe ik altijd eigenlijk. Soms verzin ik er wat details bij of vergroot ik iets grappigs of droevigs uit ten behoeve van de lach of traan die ik beoog op te wekken. In het verleden heb ik weleens geprobeerd om verhalen compleet te verzinnen, maar dat is mijn kopje thee niet. Nu dus aan de slag met de sprookjes in mijn leven. En ik moet zeggen: het is verhelderend en bevrijdend. Door van jezelf een sprookjespersonage te maken en niet in de ik-vorm te schrijven creëer je veel meer afstand van de situatie. Je hebt veel meer vrijheid om gebeurtenissen, plaatsen en mensen (of dieren) symbolisch te verzinnen en zo je echte leven om te buigen naar een verzonnen realiteit. En toch vertel ik dan nog steeds de waarheid! Mijn horizon heeft zich tot mijn grote verbazing echt verbreed. Ik ben de symbolen van zon, sterren, maan ontstegen waar ik in een eerder blog over schreef. Missie geslaagd!

Inmiddels heb ik al een eerste versie van mijn levenssprookje af. Het liefst zou ik hem van de daken willen schreeuwen en aan jan en alleman laten lezen. Zo trots ben ik erop dat het mij gelukt is om over alle facetten van mijn leven te schrijven. Ook de minder leuke en ‘verboden’ gebeurtenissen heb ik eindelijk een plek kunnen geven. Maar ik houd mij in, wil niet te veel prijsgeven. Als ik er ooit nog een boekje van maak, wil ik dat wel verkopen.  

Wie ben ik?

Wel ben ik nieuwsgierig of jij in mij een bepaald sprookjesfiguur ziet. Daarom deze enquête. Vul jij hem in? Misschien schrijf ik er wel een verhaaltje over!

Autobiografisch schrijven doe ik graag. De sprookjes waren echt een uitdaging. Foto: Krang Creaties

Award voor (te) Gek

Wauw! Wat een veren werden er vanochtend in mijn reet gestoken. Het was de dag dat ik de Homo Sapiens Award in ontvangst nam uit handen van Margriet van der Veer, coördinator van Perron 8. Deze Award kreeg ik voor mijn blog in de rubriek (te) Gek over Gertton Nijman. Ik scheen hem precies geportretteerd te hebben zoals hij is en werd bedankt voor de moeite die ik had genomen om naar zijn verhaal te luisteren en hem echt te ‘zien’. Samen met Anja Onstenk van Krang Creaties heb ik hem in mijn rubriek (te) Gek in het zonnetje gezet in de Week van de Homo Sapiens. Anja maakte de foto’s, ik de tekst. 

Iedereen hoort erbij

In de Week van de Homo Sapiens (4 tot 10 november 2019) werden mensen uitgenodigd om ludieke acties te doen in de Achterhoek om iedereen het gevoel te geven dat ze erbij horen ongeacht sekse, huidskleur, beperking of geaardheid. Ik las deze actie in de krant en vond hem heel goed aansluiten bij mijn maandelijkse blog. Daarom benaderde ik Perron 8 met de vraag of zij iemand met een beperking wisten die ik kon interviewen. Dat kon. Ik besloot een extra (te) Gek in te lassen en ging samen met Anja op pad. 

Geluk zit in kleine dingen

Wat volgde was een diepgaand gesprek met Gertton en zijn vrouw Marion over de pieken en dalen in hun leven en dat iedereen gewoon mee kan en mag doen met de maatschappij. Ik leerde er veel en besefte voor de zoveelste keer dat geluk in kleine dingen zit. Bijvoorbeeld in een beloning met een miniatuur auto of het gewoonweg van elkaar houden, ook in moeilijke tijden.

Trots

Ik ben enorm trots op deze Award. Hij is een kroon op mijn werk en geeft mij het vertrouwen dat ik door moet gaan met het interviewen van mensen voor (te) Gek om ze zo met mijn woorden in het zonnetje te zetten. Die woorden zijn mijn cadeautje aan hen. Daarmee zie ik ze en wil ik ze laten lachen en het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet alleen voor mij, maar voor de hele wereld. 

De Homo Sapiens Award