Nog een ongepubliceerd onverzonnen sprookje: jagen

Er was eens een meisje dat graag jaagde. Ze wist dat het niet gebruikelijk was voor meisjes. Als meisje hoorde je braaf binnen te zitten en te wachten totdat er iemand op jou ging jagen. Daar was het meisje niet geduldig genoeg voor. Als ze iets wilde, wilde ze het gelijk pakken en mee naar huis nemen zonder toestemming te vragen. Als ze iemand tegenkwam die ze leuk vond (man of vrouw), wilde ze niet wachten totdat deze persoon haar ook leuk vond. Ze wilde haar liefde gelijk uiten en de persoon bedelven onder cadeautjes en kusjes.

Het meisje leerde in haar onverzonnen leven dat anderen vaak niet zaten te wachten op haar gejaag. Dus besloot ze het niet als een bezetene te doen. Ze leerde om een schot te lossen en dan weg te lopen. Compleet de andere kant op. Als iemand haar dan achterna kwam, draaide ze zich om en loste nog een schot. Net zo lang tot ze in de roos geschoten had en het hart van degene die ze leuk vond veroverd had. 

En zo jaagde het meisje op iedereen waar haar haar hart sneller van ging kloppen. Met bedachtzame onverschrokkenheid. Haar hart vloog alle kanten op en alleen degenen die het vrij lieten, konden het vangen. En alleen degenen die vrij waren, konden met haar vliegen en samen de wereld opjagen. Opjagen met mooie dromen.

Het meisje jaagt vrolijk in het bos. Foto: Anja Onstenk

Liedjes in je hoofd: een sprookje dat ‘Verzinhoofd’ niet haalde

Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen op mijn blog, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!

Liedjes in je hoofd

Er was eens een meisje met liedjes die in haar hoofd zongen. Meestal waren dat liedjes van de radio. De radio had ze de hele dag en nacht aanstaan. Als ze wakker was, danste ze op blote voeten op de liedjes in de woonkamer. De vloer was van licht wit parket en er uitermate geschikt voor. Als ze wilde slapen, toverden de liedjes schitterende lichtpuntjes in haar soms donkere dromen. Dat gaf haar de nachtrust die ze zo hard nodig had.

Vaak was er één regel die uit het liedje sprong, zo haar hoofd in. Die bleef er dan een poosje in hangen. Bijvoorbeeld: ”Als de dromen haar bedriegen, denkt ze dat ze het verkeerd begrepen heeft.” Ze verzon er met haar verzinhoofd dan een heel verhaal omheen. In dit geval over bedriegende dromen. Een mooi, maar triest verhaal. Soms schreef ze zelf een liedje. Als ze heel blij of heel verdrietig was. De muziek kon ze dan niet horen, maar de woorden klonken ritmisch in haar hoofd. Soms luisterde ze de liedjes met de regels van haar leven allemaal achter elkaar. Dan voelde ze zich gedragen en begrepen. Dan wist ze dat er een hoger doel was.

Muziek toverde ruimte in haar hoofd. Muziek zorgde ervoor dat ze niet alleen was als ze zich alleen voelde. Muziek liet haar dansen. Dansen door het leven en haar dromen. Haar woorden werden daardoor muziek voor anderen. Zonder geluid, maar wel luisterrijk gezelschap. Ze dansten in het hoofd van de ander. In jouw hoofd.

Rabarbara danst op de woorden in haar hoofd. Foto: Anja Onstenk

Requiem voor oma’s verjaardag

Ze is vandaag jarig, mijn oma. Het is 6 april 2020. Ze wordt 96 jaar en zit nu helemaal alleen door de maatregelen in verband met het coronavirus. Marleen heet ze en ze is goed bij voor haar leeftijd. Ze woont nog zelfstandig en ik kan met haar mailen, wat ik ook regelmatig doe. Ik weet dat ze er niet van houdt om haar verjaardag te vieren. Daarvoor heeft ze teveel meegemaakt. Toch deed het pijn in mijn hart dat er vandaag niemand bij haar zou zijn. Ik vroeg Anjet van Linge, die ik al jaren volg via Instagram, om een gebed aan haar op te dragen. Dat doet ze in deze tijden elke dag terwijl ze een houten kruis hakt.

Requiem

Anjet:” Ik deed het ooit omwille van #feestvandegeest. Requiem voor een bos was het. En toen kwam nu. En werd het een requiem. Eerst waren er mijn intenties. Die staan alleen bij het eerste kruis: ‘A prayer in wood for those who died alone, for those not chosen, for those who thought “not me”, for those who found no place, for those who gave up their space’.  En toen voegde iemand een intentie toe. En zo ontstond het idee ze op te dragen. Mijn diepere waarom zit denk ik in dit gedicht:

Requiem. 

Because we are nature.

Because we die. 

Because we are blameless but not innocent. 

Because we are not omnipotent. 

Because those who die are loved by someone. 

Because nature breathes now. 

Because we listen. 

Because we watch.”

Toen ik de fotopost op Instagram zag, kreeg ik tranen in mijn ogen. Dit kruis was helemaal voor mijn oma. Zo heb ik toch een beetje haar verjaardag gevierd. Anjet heeft de foto ook naar mijn oma gemaild. Ik hoop dat ze het mooi vindt.

Wil jij ook een kruis een intentie geven, mail dan naar Anjet: anjetvanlinge@gmail.com.

Je kan haar ook volgen op Instagram: anjetvanlinge

www.anjetvanlinge.nl

Het houten kruis dat Anjet voor mijn oma hakte

(te) Gek: Erwin Damhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken’

Hij werkt bij de politie en in zijn vrije tijd reist, leest en schrijft hij veel. De boekenkast van Erwin Damhuis telt wel 4000 boeken over het mystieke, de geschiedenis en volksverhalen. Mensen vragen hem weleens waarom hij geen geschiedenisleraar geworden is, maar hij vindt zijn interesse juist leuk als hobby. Hij wil verhalen schrijven om mensen te inspireren ook de plekken te bezoeken die hij bezocht heeft. “Ik ben idolaat van Engeland. Dat uitdragen is mijn doel. Engeland inspireert mij, omdat geschiedenis daar heel belangrijk is. De Engelsen hebben de kunst om je mee te nemen in hun verhaal, legende of historie. Dat mis ik een beetje in Nederland.”

“De afgelopen acht jaar heb ik samen met mijn vrouw 33 keer alle plekken bezocht die verbonden zijn aan de legende van Koning Arthur. Die zijn vooral in Cornwall, Engeland, te vinden,” vertelt Erwin, “Koning Arthur is daar een levende legende. Als kind was ik al gefascineerd door Ivanhoe. Ridders spraken tot mijn verbeelding. Ik identificeerde mij het hen. Ik wilde avonturen beleven en kastelen bezoeken. Die kinderfantasie ben ik nooit kwijtgeraakt. Nu, met mijn 60 jaar, voel ik dat nog steeds en ga ik op zoek naar verhalen en legenden. Ik wil de sfeer van vroegere tijden proeven. In Engeland staat nagenoeg op elke hoek van de straat wel een kasteel met een eigen boeiende geschiedenis. Daar krijg ik kippenvel van. Vorig jaar heb ik een boek over Koning Arthur geschreven. Het zijn persoonlijke verhalen over de plekken die ik bezocht heb. De legende van Arthur is meer dan 1500 jaar oud, maar de thema’s zie je nog steeds terug in de huidige maatschappij. Zo kan je de De Ronde Tafel bijvoorbeeld vergelijken met Het Poldermodel en het zwaard Excalibur met het feit dat we altijd op zoek zijn naar raad.”


Standbeeld van Koning Arthur bij Tintagel (Cornwall-Engeland)

Leiderschap

“Koning Arthur straalt uit dat hij méér dan een koning is. Hij betrekt zijn ridders overal bij, spreekt op een eerlijke manier recht en is onderdanig aan het volk. Dit is de ultieme vorm van leiderschap en die zie je niet veel,” vindt Erwin.

Ondergaan

Erwin:”Het mystieke boeit mij, gewoon, omdat het ongrijpbaar is. Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken. Hebben de verhalen over Koning Arthur echt plaats gevonden of is het fantasie? Dat laat ik aan de lezer over. Ik heb mij erbij neergelegd dat sommige dingen niet te verklaren zijn en dat je ze gewoon moet ondergaan. In mijn boeken wil ik mensen meenemen in een stukje historie. Je hoeft niet persé iets te leren, het is de bedoeling dat je het beleeft. Er is geen toekomst zonder geschiedenis.”

Erwin Damhuis tijdens een van zijn vele reizen

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Rabarbara komt voor in “Peertje Pegasus”

Even maakte mijn hart een sprongetje, want het is bijzonder leuk om met je naam voor te komen in een boek. En dan wordt ook nog eens mijn beroep als postbezorger uitgelicht! Weliswaar niet op een postfiets, maar met een rode postkoets met een paard genaamd Peertje ervoor dat voor sommige mensen gevleugeld is en zijn naam te danken aan het feit dat hij op een dag allemaal sappige peren verorbert. Hoe ‘Peertje Pegasus’ op mijn pad gekomen is? Gewoon. Via Facebook. 

Een tijdje te niksen

Een paar dagen gelegen kreeg ik een bericht van Andrea Graver op mijn Facebookpagina Rabarbara. Zij schreef mij dat ze twee verhalen geschreven had voor (hoog)gevoelige kinderen, maar die ook leuk waren voor volwassenen en dat ze er zelf illustraties bij had gemaakt. Andrea:”Mijn boeken zijn ontstaan uit liefde voor schrijven en het overbrengen van boodschappen. Aangezien beide verhalen al een tijdje lagen te niksen leek het mij nu een perfecte tijd om ze te verspreiden onder de kinderen en volwassenen die nu thuis zitten. Mensen kunnen mij een email sturen en ik stuur de verhalen in Pdf-bestand naar ze toe. Zou je mij daarbij willen helpen door bijvoorbeeld een berichtje op je pagina te zetten over mijn initiatief?”

Knobbels op zijn rug

Toen ik Andrea antwoordde dat ik haar bericht wel wilde delen op mijn pagina, vertelde zij mij een leuk detail: “De naam Rabarbara komt ook voor in mijn boek Peertje Pegasus. Ik vond dat zo grappig!” Nu was mijn nieuwsgierigheid helemaal gewonnen. Een Rabarbara die voorkomt in een boek? Daar moet ik meer van weten! Ik deelde haar bericht op mijn pagina, kreeg haar mail en las het boek heel snel uit. Wauw! Wat een wonderschoon verhaal over een wit paard genaamd Peertje. Hij heeft knobbels op zijn rug, lieve eigenaren Petra en Sikkepit en een bijzondere zevenjarige vriendin in het gevoelige meisje Ovaaltje. Zij geneest op een cruciaal moment zijn wonden die hij opgelopen heeft als hij Sikkepit redt van een bliksemschicht onder de perenboom.

Postkoets

De vergelijking met de mythe over Pegasus wordt op duidelijke en speelse wijze in het boek verweven. En er is ook een mooie rol in weggelegd voor een wijze oma die Ovaaltje wegwijs maakt met haar bijzondere en liefdevolle krachten. Rabarbara is in het boek de dochter van Ben. Zij hebben een paard genaamd Jupiter en geven Petra en Sikkepit een oude en stoffige postkoets, omdat ze weinig geld hebben. Petra en Sikkepit knappen de koets helemaal op en Jupiter leert Pegasus tegen het eind van het verhaal hoe hij ervoor moet lopen. Pegasus Post wordt erop geschreven. 

Lezen?

Wil je het verhaal ook lezen? Stuur Andrea dan een email op peertjepegasus@hotmail.com, dan krijg je het in je het gratis in je inbox. Haar boek ‘Groot Beest’ is ook een echte aanrader!

Een fragment uit het boek ‘Peertje Pegasus’ waarin Rabarbara voorkomt.

Recensies Verzinhoofd

Het was een gewaagde sprong in het grote en onbekende diepe om in deze angstige crisistijd mijn e-book ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te lanceren, maar het was een interne noodzaak en ik zocht naar lichtpuntjes. Lichtpuntjes voor mezelf en de mensen die ik liefheb en misschien wel wat (of heel veel?) onbekenden. En die lichtpuntjes kreeg ik. Binnen een paar uur verkocht ik er meer dan ik had durven dromen. Een paar dagen later stroomden er verschillende positieve reacties binnen, die mij raakten en blij maakten. Deze wil ik graag met jullie delen. Mochten jullie nog niet over de streep getrokken zijn, dan mogen deze lieve recensies jullie misschien sterken. Voor 2,99 euro is het boek te bestellen via een mail naar info@rabarbara.nl.

Lieve reacties

“Heel mooi beschreven, Barbara. Dit moest er ook nog een keer uit hè.  Als dat voor jou belangrijk is, is het sowieso goed. En ja, schrijven kan je. Het is ook boeiend! En uniek. De lengte is ook goed, naar mijn bescheiden mening. En overigens denk ik, dat het ook over een poosje nog de moeite waard zal zijn om dit te laten drukken. Het heeft een bepaalde potentie. Alweer naar mijn bescheiden mening. Sommige mensen zullen het kunnen invoelen. Anderen kunnen er ook iets van leren.”

“Je hele ziel en zaligheid, open, ontroerend, mooi om te lezen.”

”Ik heb het boek gisteren in één ruk vanaf mijn pc uitgelezen. Boeiend. Echt. Boosheid om dat wat anders is miskent wordt. Herkenning wat dat met jou (mij) doet.”

“Prachtig! Heel mooi! Als je het ooit uitgeeft zou ik er wel tekeningen bij willen maken die het geheel nog betoverender maken. Mooi hoe je vele kanten van (hoog)gevoeligheid omschrijft, herken er veel van. Mooi ook hoe je je eigen geschiedenis erin verweeft.”

“Hallo Barbara, Op deze stille zondagmorgen heb ik toch doorgelezen in je e-book. Wat een reis heb jij gemaakt! Zo te lezen kom je van ver en heb je nu een mooi evenwicht gevonden. Moedig en hier en daar herkenbaar. Je hebt een grote fantasie en verbeeldingskracht en dat is zowel een talent als een valkuil, zoals je gemerkt heb in je leven. Dankjewel dat je dit wilt delen. Ja, schrijven is heilzaam en fijn – en geeft nieuwe inzichten. Dat weet ik uit ervaring ook. Dus laten we lekker doorgaan met schrijven! Hartelijke groet en blijf gezond!”

Een gedicht uit ‘Verzinhoofd’.

e-book Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan

Heb ik eindelijk mijn eigen crisis overwonnen, diep in mijn mooie bruine ogen gekeken en dans ik zonnig door het leven, is de wereld in crisis. Ik had grootse plannen. Grootser dan groots om mijn persoonlijke verhaal als voorbeeld te gebruiken. Voorbeeld van het feit dat je niet gek hoeft te worden als de wereld je gek maakt. Dat je gerust wat verhalen uit je duim mag zuigen en dat anders zijn goed en leuk is. Problemen hoef je niet groot en zwaar aan te zetten. Je hoeft niet de diepste dalen te doorworstelen en nog dieper dan dat om tot inzichten en lessen te komen. Nee. Het draait juist om lichtheid, fantasie en dromen. Het draait om vliegen, vallen en weer opstaan en dat je je aandacht richt op de dingen die leuk zijn en goed gaan. En bij mij draait het er vooral om dat ik schrijf. Ik schrijf mijzelf en mijn verzinhoofd vol regenbogen. Ook in deze rare tijden. 

Onzekere tijd

Ik had het plan om mijn boek ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te laten drukken. Was al met vormgevers in gesprek en oriënteerde mij op drukkers. Bij Lokalen zou ik als Artist in Residence een marktonderzoek gaan doen. Mijn feestelijke boekpresentatie had ik al helemaal uitgedacht met honderden gekleurde ballonnen. Het is allemaal van de baan. Door de regels van de overheid kan ik mijn onderzoek bij Lokalen niet uitvoeren. En ook: in deze onzekere tijd besteed ik mijn geld liever anders, omdat ik niet weet of ik mijn investering terug ga verdienen. 

De tijd voor mijn boek is NU

Het stemde mij intens verdrietig dat niemand mijn boek zou lezen. Mijn hele ziel en nog grotere zaligheid zitten erin. “Je kan het toch ook later in de markt zetten,” zeggen sommigen, “Wat in het vat zit verzuurt niet.” Maar de tijd voor mijn boek is NU. NU zit ik in dat proces. NU is mijn verhaal compleet. Straks, na deze wereldcrisis, is er weer een compleet nieuw verhaal. “Waar maak je je druk om?” zal je je afvragen. “Mensen zijn ziek en gaan bij bosjes dood. We zitten massaal thuis en moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Niks is zeker. Nog minder dan niks is zeker.”

Crisissen zijn er om overwonnen te worden

Toch wil ik gelezen worden. Ik wil niet verdrietig zijn om een verloren plan en droom die niet verwezenlijkt gaan worden. Misschien moet je juist in deze tijden blijven dromen. Misschien dat mijn verhaal juist nu tot troost kan zijn. Crisissen zijn er om overwonnen te worden. Kleine en grote. Die van de nietige mens en van immense wereld. Straks zijn we allemaal dood en heeft niemand mijn verhaal gekend. Dat zou zonde zijn. Doodzonde.

e-book Verzinhoofd

Daarom heb ik van mijn boek een e-book gemaakt dat voor een klein prijsje te koop is.

Je kan het voor 2,99 euro bestellen. Zo hoop ik dat toch mensen mijn levensverhaal in de vorm van sprookjes gaan lezen en wil ik ze inspireren. Het is niet voor niets een project van maanden geweest. Nieuwsgierig? Mail mij gerust! info@rabarbara.nl

Een tekening die het verhaal van ‘Verzinhoofd’ mooi samenvat

De wezenlijkheid van de natuur

Uitstippelen is onmogelijk. Het enige wat je kan doen is meedeinen op de wind. Ook ik heb plannen moeten laten varen. Ook ik heb angsten onder ogen moeten zien. Wat als ik doodga? Wat als Boef doodgaat? Wat als…? Ja. Wat als? Maar heel de wereld is in crisis besefte ik al snel. Corona treft alles en iedereen. Sommigen zien dit als een kans. Voor een mooiere en betere wereld straks. De aarde is op en moe volgens hen. Ze wil rust. Ze wil herstellen. We hebben haar zelf tot het uiterste gedreven. 

Niks is zeker

De tijd in mijn agenda die is vrijgekomen heb ik gebruikt voor luisterboeken van de bibliotheek. Een daarvan is ‘De meeste mensen deugen: een nieuwe geschiedenis van de mens’ van Rutger Bregman. Ruim elf uur luisterde ik naar zijn melodieuze stem en theorie. En ik moet zeggen dat Rutger mij fascineert met zijn visie op de Vernistheorie, het ontkrachten van ideeën van vooraanstaande psychologen en economen die lang als geldig werden beschouwd, de term Homo Puppy en nog veel meer. Er komt een nieuwe wereld aan, betoogt hij. En ik wil hem graag geloven. Zal het dan nu daadwerkelijk zover zijn? Kan de bestaande orde omver geworpen worden? Ik hoop het, maar weet het niet zeker. Zoals niks nu zeker is. Zoals nooit iets zeker is. 

Adem de lente in

Tussen het boekluisteren door breng ik nog steeds de post rond. Een van de beroepstakken die nog niet gestopt is in deze tijden van corona. De frisse lucht doet mij goed. De blije lente brengt mij in verwarring. Mensen op straat ontwijken mij, lopen vriendelijk knikkend met een boog om mij heen. En daar hoef ik mij niks over in te beelden. Het moet. Moet van de overheid. Ik adem. Ik adem nog. En dan adem ik even de lente in. Dankbaar dat ik de meeste van mijn dromen al heb waargemaakt. Als ik doodga heb ik in ieder geval geleefd. Ik hoef nu niet stil te staan bij mijn leven en spijt te hebben van wat ik nagelaten heb te doen. Ik heb alles gedaan.

Oog van de storm

De wereld is in crisis. En wat kan ik doen? Ik hamster niet meer dan normaal, bezorg braaf mijn brieven en heb ook nog een interview voor de krant gedaan. Met videobellen. Als nietig mens lever ik mijn bijdrage en was ik mijn handen. Ik red geen levens. Ik zaai geen paniek. Ik probeer in het oog van de storm te blijven. Als er tenminste een oog is, want ik zie niks kijken. Ik weet het even allemaal niet. Niet dat ik het ooit wel wist, maar nu weet ik minder dan normaal. Ik kan niet verder kijken dan vandaag. Dan nu. 

Voor je neus

Het enige wat ik heb is hoop. Hoop dat alles overgaat. En hoop dat het inderdaad beter wordt zoals sommigen voorspellen. Ik hoop ook dat jij nog hoop hebt. Hoop op de toekomst, want dat is wat ons kracht geeft, ons overlevingsinstinct activeert. Beloof mij één ding. Als je dit overleeft, leef dan je droom en heb nergens spijt van. Geef die mensen in je leven aandacht die dat verdienen en wees dankbaar. Dankbaar voor wat je hebt, want vaak staat al het mooie en goede precies voor je neus en niet aan de andere kant van de horizon. Als je dat beseft ben je wezenlijk gelukkig. En de natuur ook.

(te) Gek: Ria Olijslager

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden’

Met haar 71 jaar is Ria Olijslager heel actief: ”Ik ben een lerend mens. Ik wil altijd leren en moedig mensen aan om dat ook te doen, al vindt niet iedereen dat leuk. Het is zonde als je niets doet met je leven. Er is een uitspraak die ongeveer zo gaat: ’ik heb een steen verlegd in de rivier en nooit meer zal de loop hetzelfde zijn.’ Als je een steen verlegt in je leven dan heb je ertoe gedaan en ben je geen grijze muis.” In Ria’s leven speelt het geloof een grote rol. Ze ziet zichzelf als Christen, bidt veel en voelt zich daardoor gedragen.

Ria presenteert met twee andere vrouwen het programma ‘Praoten en Rondgaon’ bij Radio TV Slingeland in Winterswijk. Het is een uitzending in het dialect waarbij er gepraat wordt met gasten. Deze gesprekken worden afgewisseld met muziek. Ria: “De streektaal is mij zeer lief, ik ben er mee opgegroeid. Totdat ik naar school ging had ik geen Nederlands gehoord.” Een uitzending die Ria nog erg bijstaat, was die met een notaris die ook dialect sprak. Dat maakte bij de luisteraars veel los. Veel wilden wel met een notaris in zee gaan die ook in de streektaal antwoord geeft op vragen. Ria hoort de meest bijzondere verhalen naar aanleiding van haar uitzendingen. “Je weet niet wie je luisteraars zijn. Op een dag belde een fan die zei dat ze altijd met een deken in een schuurtje zat te luisteren. Het was steenkoud, maar de radio stond keihard.” Op 9 maart was de honderdste uitzending.

Wereld van mogelijkheden

Ria heeft 33 jaar lesgegeven op een basisschool in Groenlo. “Ik was een uitzondering. Vrouwen bleven thuis na het krijgen van kinderen. Je kreeg op een katholieke basisschool zelfs ontslag. Omdat mijn man thuis was, werd ik kostwinner en bleef ik doorwerken. Als nu werkende vrouw man en vrouw is het niet zo simpel. We hadden gezonde kinderen, anders had het nooit gekund.” Ze heeft altijd een zwak gehad voor het kind met het rugzakje en volgde daarom op 50-jarige leeftijd de opleiding Remedial Teaching. Op de dag dat ze op weg was naar haar eerste testkind kreeg ze een auto-ongeluk waarbij ze haar tweede nekwervel brak. “Ik had ook dood kunnen zijn; gelukkig is dat niet het geval en heb ik hier nog veel te doen en wil dat ook graag. Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden!” zegt Ria daarover. “Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb. Ik heb heel veel geluk gehad en heel veel gebeden. Na het ongeluk kon ik niet meer werken op school. Toen ging ik nadenken over wat ik nog wel kon. Er ging een wereld van mogelijkheden voor mij open. Zo heb ik samen met Nel Schellekens afdeling Slow Food Achterhoek opgericht, ging ik veel lezen over koken en heb ik een reis naar Turijn gemaakt om de Terra Madre te bezoeken..”

Sneeuwklokjes

“Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Toen ik uit het ziekenhuis kwam bloeiden er in de tuin sneeuwklokjes. Dan was er hagel op, dan regen, dan sneeuw. Als de zon ging schijnen, richtten ze zich op en deden ze hun best om te bloeien. Dat heb ik ook gedaan. ‘Ik bereik niks met zeuren, omdat ik niet meer naar school kan’,’ dacht ik. Het is mij zelf gelukt om daarna weer auto te rijden. Ik ben geworden hoe ik ben, omdat ik van kinds af aan veel heb meegemaakt. Van verdriet word je sterker. Je moet kinderen niet weghouden van teleurstellingen, maar ze laten meekijken. Er is altijd een uitweg,” besluit Ria haar verhaal.

Ria Olijslager met een foto die van haar gemaakt is als dank voor haar inzet voor Groenlo

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.