Femke Reukers neemt ‘Verzinhoofd’ in ontvangst namens Stadskamer

En ja hoor…ik ga maar door met het promoten van ‘Verzinhoofd’. Deze ochtend ging ik weer op pad. De stoepen waren gelukkig droog en goed begaanbaar. Her en der lag nog een hoopje sneeuw. Ik stapte dapper met mijn rode klikklaklaarsjes met gladde zool (nu durfde ik ze weer aan) over de stoep naar de Stadskamer (of Dorpskamer zoals hij in Lichtenvoorde heet). Ik wilde ze bedanken voor de samenwerking en mijn boek wat breder onder de aandacht brengen. Daarom toog ik rond koffietijd richting Den Diek, waar ze gehuisvest zijn. Niet voor koffie maar voor thee, liefdevol door Johan Funke ingeschonken. 

Leuke contacten

De Dorpskamer is ondanks de coronamaatregelen nog open, omdat zij te maken hebben met een kwetsbare doelgroep. Dit is, vind ik, een goede zaak! Uiteraard worden de nodige maatregelen getroffen zoals mondkapjes en afstand bewaren. De bezoekers hebben het er naar hun zin. Ze zitten aan tafels te kletsen. Ik praat na afloop even met Femke Reukers die namens hen mijn boek blij in ontvangst heeft genomen en er graag mee op de foto gaat. Ze komt al drie jaar bij Stadskamer en werkt onder andere bij De Koffiekan op de markt. “Het is leuk om met mensen om te gaan en bij Stadkamer leuke contacten te maken. Het is heel gezellig, zeker op de markt De Koffiekan,” vertelt ze mij.

Femke Reukers poseert trots met ‘Verzinhoofd’. Foto: PR

Koe en haas

Daarna ga ik ook (met mondkapje!) op de foto met twee begeleidsters: Dorian Temming en Esther Noordermeer. Het boek is ook voor hun bedoeld. Zij vinden het fijn dat ik even ben geweest en kort heb uitgelegd aan de bezoekers wie ik ben en wat ik doe. Als ik mijn kopje leeg heb, vertrek ik weer snel (net niet met de noorderzon). Ik wil ze niet van hun werk afhouden en de bezoekers hebben ook zo hun bezigheden. Ik heb wat visitekaartjes uitgedeeld, maar ook neergelegd voor de liefhebber en hoop dat er iemand is die met plezier mijn boek gaat lezen, er kracht uit put en misschien wel de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ of een workshop bij mij gaat volgen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Of in mijn geval: een Rabarbara woorden tevoorschijn tovert (bij een ander).

Op de foto met de begeleiders van Dorpskamer Lichtenvoorde. Foto: PR

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. 

Vandaag heb ik mijn eerste workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ gegeven aan Stadskamer. Op wat schoonheidsfoutjes na was het een succesvol samenzijn. De mediatie sloeg aan: de deelnemers pakten de pen ter hand en gingen schrijven dat het een lieve lust was. Ook de kleine trucjes die ik bij de opleiding Schrijven als Therapeutisch Middel had geleerd werkten. Natuurlijk is een online workshop anders dan een echte bijeenkomst, maar gezien de omstandigheden mag ik absoluut niet klagen. En dan heb ik ook nog eens een paar mensen blij gemaakt!

Erfgoed Centrum

Zo zie je maar dat als je echt in iets gelooft het ook van de grond kan komen en kan werken. Dat het hele universum dan samenspant om jouw wens in vervulling te laten gaan. Mijn hoofd voelt nu vol watten die mijn pijlsnelle gedachten een beetje dempen. Vandaag stond mijn telefoon roodgloeiend. Het leek wel of iedereen mij wilde bellen, mij iets wilde vragen of te vertellen had. Alle uitgegooide lijntjes komen samen. Wisten jullie al dat de Rozet Bibliotheek in Arnhem vorige week twee exemplaren van ‘Verzinhoofd’ heeft besteld voor hun Erfgoed Centrum? Ik voel mij echt vereerd!

Wat is waar?

Je bent nooit te oud om te groeien, bloeien en stralen. Ondanks de rare tijd waar we in leven, gaat het goed met mij. Er gebeurt zoveel onzin in de wereld, dat mijn gedachtekronkels plotseling voor velen een verademing blijken. Het kader waar de wereld uit is opgebouwd wordt nu door bijna iedereen publiekelijk betwijfeld. Wat is waar? Wie zegt er nog eerlijke dingen? Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Met de grote wereldpolitiek houd ik mij niet bezig, maar binnen mijn netwerk spreek ik nu die mensen aan die mij verder kunnen helpen met mijn missie om wat te betekenen voor mensen met een barst, wat voor vorm die barst ook heeft.  Al is er maar één een beetje tevredener dan voorheen door wat mooie en lijmende woorden te schrijven. Dan ben ik al gelukkig.

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. Met die zin begint mijn blog. Eigenlijk wilde ik een diep filosofisch stuk schrijven over balanceren tussen uitersten, klimmen uit dalen, opstaan na vallen en vallen na opstaan. Over de liefde die in haar complexiteit eenvoudig is als je haar ongrijpbaarheid leert begrijpen. Over je ware gezicht laten zien met je echte kleuren. Dat mensen dan juist meer van je houden in plaats van minder. Dat het jammer is dat we worstelen met dat wat we denken dat er is. Dat we nooit kunnen weten wat er is. Dat dat het is. Dat geluk niet zit in een dikke portemonnee of groot huis. Dat niks moet. Dat alles tegenstrijdig is. Dat het mij verdriet doet dat mensen met meer macht je kunnen voorliegen en breken. Dat eigenlijk niemand macht over je heeft, of liever gezegd mag hebben. Dat we vrije mensen zijn met een eigen wil. Dat ik weet dat er ook slechte mensen zijn. Dat ik mij afvraag wie de echte slechte mensen zijn. Of de echte gekke. Dat ik kies voor liefde. Dat ik geen hippie ben. Dat ik zo blij ben dat het pijn doet. Dat ik pijn heb als ik blij ben. Dat ik blij ben dat ik geen overheersende pijn meer heb. Dat ik dans met mijn schaduw, maar ook met jou om de zon. Laten we samen stralen. Ja, als dat eens kon. Ik ben zo blij dat het pijn doet. Ik ben zo blij.

Ik dans met jou om de zon. Foto: Anja Onstenk

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb

Het is een wondere en witte wereld deze ochtend. Met stevige schoenen stap ik door de soms gladde sneeuw naar de Bibliotheek in Lichtenvoorde. Ik heb er ruim de tijd voor genomen, omdat ik niet weet hoe lang ik er inclusief geglibber over zal doen. De zon weerkaatst op al het wit en verblindt mij bijna. Al jaren werk ik met veel plezier met de bieb samen en ik wil ze hiervoor bedanken door ze persoonlijk een exemplaar van ‘Verzinhoofd’ te overhandigen. Wat heel bijzonder is, is dat directeur Ton Mengerink er speciaal tijd voor heeft vrijgemaakt.

Mogelijkheden en kansen

Samen met Resy Oonk, die verantwoordelijk is voor de PR, drinken Ton en ik eerst een kopje thee. Ik vertel hem wat over mijzelf, hoe ‘Verzinhoofd’ ontstaan is en dat ik graag aandacht wil voor de kwetsbare mens. Lachend zeg ik dat het misschien raar is om het op deze manier in deze tijd aan te pakken, maar mijn gesprekspartners zien eigenlijk alleen maar mogelijkheden en kansen. Als ik heel eerlijk ben ik ook, maar het voelt soms raar om in deze tijd stappen vooruit te zetten terwijl de wereld achteruit holt. 

Sfeervol

Ton pakt ‘Verzinhoofd’ uit en bekijkt aandachtig de poëziekaart van eigen makelij. Daarop staat een handgeschreven boodschap met Lamy-vulpen in paarse inkt. (Hoe kom ik toch aan die vulpenverslaving?) Dan zoeken we een mooie plek voor de foto. In de nieuwe bieb zijn genoeg sfeervolle zitplekjes en we kiezen er een uit waar het licht goed valt. Het boek wordt opgenomen in de collectie, belooft Ton, en is binnenkort ook beschikbaar voor uitleen. 

Afterparty

Carlijn Nijhof, met wie ik voornamelijk contact heb bij het organiseren van activiteiten, heeft mij voor dit gesprek nog een leuke bijeenkomst beloofd voor na corona. Als alles achter de rug en weer ‘normaal’ is, mag ik een soort van afterparty in de bieb geven. Dan kan iedereen die ‘Verzinhoofd’ een warm hart toedraagt, komen luisteren naar mij en mijn verzinsels. Ik ga er dan een origineel verhaal over vertellen. Wat voor verhaal weet ik nog helemaal niet, dat moet de toekomst maar uitwijzen. Misschien wat het boek mij de afgelopen maanden allemaal gebracht heeft en wat er allemaal in gang is gezet? Mijn promotie-acties blijven namelijk doorlopen. Wie weet wat die allemaal gaan opleveren!

Warm hart

Voor nu ben ik blij met de Bibliotheek. Ze dragen Rabarbara een warm hart toe en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop dat we nog lang blijven samenwerken! Na afloop van de overhandiging trek ik weer mijn dikke winterbescherming aan, ook een donkerblauwe muts met verwarmingslogo, en loop voordat ik naar huis ga richting supermarkt voor een paar boodschappen en lekkere versnaperingen. Een mooie aanloop naar het weekend! 

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb. Foto: Resy Oonk

Wat een postbezorgster denkt van sneeuw

Wit, witter, witst. Gisteren veranderde de wereld om ons heen in een oase van sneeuwpret. Op Facebook zal ik allemaal vrolijke foto’s voorbijkomen. Boef was in zijn nopjes: een extra uitdaging bij zijn wekelijkse fietstocht op de mountainbike. “Heerlijk door de sneeuw! Lekker ploegen”, juichte hij. Zijn ogen straalden. Ik dacht aan onze zolder en het plafond dat lekte in de slaapkamer. De sneeuw was door een kiertje van het zolderraam naar binnen komen waaien en had zich opgehoopt vlak daaronder. Bij het ochtendkrieken schepte Boef met zijn blote handen het in een teil, om het vervolgens onder de douche te kieperen. Deze handeling herhaalde zich. Ik zette een emmer in de slaapkamer.

Ongeveegde stoepjes

Sneeuw. Ik denk dat ik er een hekel aan heb, omdat ik als postbezorger er altijd maar moeilijk doorheen kom. Je kan dan wel ijzers onder je voeten binden, het is en blijft altijd spannend of je niet met je snufferd languit op een van de ongeveegde stoepjes belandt en daarbij allemaal brieven in het rond strooit.  De eerste dag gaat het altijd nog wel. Dan ligt er verse sneeuw die knispert onder je voeten. Een aangenaam geluid en bijzonder gevoel. De dagen erna zijn het ergst. De sneeuw is ingetrapt en glad geworden. Als het geregend en gevroren heeft, is het hek helemaal van de dam. Strooiwagens komen niet overal en op sommige plekken kan je dan op straat schaatsen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren niet zulke scenario’s, maar voor komende week houd ik mijn hart vast. 

Onder de dekens verstoppen

Natuurlijk zijn er tips over hoe te lopen op gladde oppervlaktes, maar probeer dat maar eens met een fiets in de ene en post in de andere hand. Ik houd van de seizoenen. Daarom ben ik ook postbezorger: lekker buiten al het weer mee maken. Je hart dat een sprongetje maakt van de prille lentezon, de blijheid als je voor het eerst zonder jas buiten kan lopen, de zon die zomers je gezicht warmt (behalve als het 40 graden is, dan lopen de zweetdruppels erover), de prachtige herfstkleuren die je ziet ontstaan, een regen- of onweersbui waarvoor je onder een carport schuilt, de striemende regen die soms je zorgen wegsspoelt en dan sneeuw en ijzel. De laatste twee vind ik niet leuk. Er zijn postbezorgers die ervan genieten, die ernaar uitkijken: op kou kan je je kleden en uitdagingen zijn leuk. “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”, denk ik dan terwijl ik snel mijn hoofd onder de dekens verstop.

Drogen

Vanmorgen keek ik uit het raam naar Boef die nog in het donker zijn auto met veel moeite de straat uit probeerde te rijden. Er kwam zelfs een sneeuwschep bij aan te pas. Een vriendelijke buurman hielp hem. Ik was blij dat ik vandaag nog veilig en warm achter het raam naar buiten kon kijken. Mijn fietstassen die ik vergeten was dicht te doen heb ik leeggekieperd. De wind was met de sneeuw hard de overkapping waaronder mijn fiets staat ingewaaid. Ik schepte de tassen met moeite met een groente-opscheplepel leeg. Ze staan nu op het aanrecht te drogen voor morgen. De post die ik dan ga rondbrengen moet natuurlijk wel droog zijn! Mijn stuurtas doe ik na hem sneeuwvrij gemaakt te hebben snel dicht. Ook die moet droog blijven.

Winterslaap

De winter mag van mij wel overgeslagen worden. Ik snap best haar functie in de keten van de seizoenen en kan ook wel genieten van samen knus in het donker op de bank met gordijnen dicht en kaarsjes aan. Toch zou ik het liefst een winterslaap houden. Mezelf in de herfst volproppen met lekkers zodat ik veel vet heb, dan gaan slapen en in de lente weer slank, fris en fruitig wakker worden. Mezelf fris en fruitig voelen in de lente lukt altijd wel. Maar dat eerstgenoemde na een barre en boze winter???

Voor de zoveelste keer kijk ik vandaag uit het raam. De sneeuwvlokken dwarrelen nog altijd naar beneden. Zal ik erin gaan dansen? Zal ik een sneeuwpop gaan maken? Ik doe de achterdeur open en steek mijn neus buiten de deur. Brrrrrr….Ik kruip snel achter de laptop en tik dit blog. Dat doet sneeuw dus met me. Ik verstop me daardoor nog dieper in huis en in mijzelf en zit een gat in de bank. Morgen ga ik wel naar buiten, want dan moet het. De plicht roept. Nu eerst een kopje thee. Slurp.

Mijn stuurtas die ik snel dicht heb gedaan om te voorkomen dat er nog meer sneeuw invalt. Foto: Rabarbara.

Gerwin Nijkamp krijgt ‘Verzinhoofd’ overhandigd

Het is een beetje somber buiten, maar ik ben goedgemutst. Ook al draag ik geen hoofddeksel en siert alleen mijn lange bruine haar mijn gezicht. En mijn nieuwe rode bril. (Dit laatste mag niet onvermeld blijven.) Ik neem de benenwagen naar de redactie van Achterhoek Nieuws op de Bleekwal in Lichtenvoorde waar ik een afspraak heb met hoofdredacteur Gerwin Nijkamp. 

Correspondent

Zo’n zes jaar geleden nam hij mij aan als correspondent voor Achterhoek Nieuws. Een baan die ik nog steeds met veel enthousiasme en passie uitoefen. Hij besefte toen nog niet hoe belangrijk deze functie voor mij zou zijn en hoeveel het heeft betekend voor mijn toekomst. Al interviewend en verslag doend ontmoette ik interessante, getekende en belangrijke mensen. En mensen waarvan ik vond dat ze belangrijk moesten worden. Mijn netwerk groeide. Mijn faam nam ongekende vormen aan. Rabarbara ontstond. Rond de klok van half elf overhandigde ik na een persoonlijke uitleg en dankwoord hem een exemplaar van ‘Verzinhoofd’. 

Win-win

Ik ben blij dat ik voor Achterhoek Nieuws mag werken en dat ze in mij geloven. De afgelopen jaren heb ik veel mensen in het zonnetje gezet door een mooi artikel over ze te schrijven in de krant. Op hun beurt zorgde Achterhoek Nieuws er weer voor dat ik kon stralen door mooie artikelen en foto’s over mij te publiceren. Win-win. 

Aankaarten

‘Verzinhoofd’ is een persoonlijk relaas over een bijzondere ontwikkeling. Ik weet dat ik niet in de positie verkeer om de wereld te veranderen, maar ik ben als journalist wel in de positie om dingen aan te kaarten. Ik kan een steen in de rivier leggen. ‘Verzinhoofd’ is mijn steen. Ik hoop dat er hierdoor meer mensen gaan stralen en gelukkig worden. Dat er iets verandert aan het systeem in de gezondheidszorg dat van geen kanten deugd. Dit wil ik niet doen met harde hand en botte bijl, maar op een liefdevolle manier. Door het goede voorbeeld te geven. Door te laten zien hoe het ook kan.

Waarheid

Dankjewel Gerwin dat je mij hierin steunt! Ik zal de komende jaren mooie verhaaltjes voor Achterhoek Nieuws blijven schrijven. Ik zal die mensen een stem geven die door velen ongezien blijven. Ik zal die mensen een stem geven die mooie woorden verdienen. Fijn dat Achterhoek Nieuws hierachter staat en in mij gelooft. Daarom voor jou ‘Verzinhoofd’. Omdat de waarheid vele gezichten kent. Omdat ik vele gezichten heb, maar mijn woorden nooit liegen. Ze verkondigen mijn waarheid. En die mag er zijn!

Gerwin Nijkamp is de trotse bezitter van ‘Verzinhoofd’. Foto: Inge Flamma

Rollen

Echt leuk hoe alles is gaan rollen na het artikel in de Gelderlander. De eerste reacties op de verstuurde boeken heb ik al binnen. En die zijn hartverwarmend en hoopgevend. Het doet mij goed dat mijn woorden mensen weten te raken, perspectief bieden of tot nadenken stemmen. 

Stadskamer

Er is iets in gang gezet en ik ben van plan de boost die ‘Verzinhoofd’ heeft gekregen ten volste te benutten. Wat daar zeker bij helpt is dat Stadskamer gelooft in het programma ‘Schrijf glans aan je barst’ dat bij Verzinhoofd hoort. Bij voldoende animo mag ik een online workshop en lessenreeks geven. Ze hebben ook een boek aangeschaft en er is een begin gemaakt met een leuke samenwerking. Van de week heb ik een filmpje voor hun opgenomen waarbij ik mijzelf presenteer en kort vertel wat de workshop inhoud. Het was erg leuk om te doen en ik ontdekte in mijzelf filmsterkwaliteiten. Hihi.

Druppelsgewijs blijven er bestellingen binnenkomen. Ik heb nog wat acties in gedachten waarmee ik dat wil blijven stimuleren, maar die houd ik (met veel moeite) nog even geheim. Ik denk dat ik er wel hoge ogen mee ga gooien. En dat is precies de bedoeling! Zo zie je maar dat de aanhouder wint. Geloof in jezelf. Geloof in je dromen. Geloof dat er mensen op je pad komen die in jou geloven. Geloof in de ander. Ik geloof in jou! Echt waar! Hoe vind je dat?

Bekende import-Achterhoekse?

De afgelopen dagen heb ik echt in een roes geleefd. Op woensdagochtend was ik bij het krieken van de dag (Boef was net de deur uit) met ongekamde haren, ongepoetste tanden, in het donker, door de regen razendsnel naar de supermarkt gefietst. Ik was zo nieuwsgierig hoe ik in de Gelderlander zou staan en kon gewoon niet wachten. De middag ervoor stond het artikel al online en kreeg ik de nodige positieve reacties via de app en Facebook. Toen ik thuiskwam van mijn bliksembezoek aan de supermarkt en de krant opensloeg, kon ik mijn ogen niet geloven. Er stond een kleine foto van mij op de voorpagina van de Achterhoekkatern en een paar pagina’s verderop een levensgrote foto met mooi opgemaakt artikel erin.

Meer en minder dan duizend woorden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Op die foto ben ik echt engelachtig mooi. Heel bijzonder hoe Jan mij zo raak heeft neergezet, terwijl hij mij toch maar heel even gezien en gesproken heeft. De inrichting van een huis verraadt veel. Er staan hier overal engeltjes en er liggen stenen tot aan het plafond. Blijkbaar heeft hij daar zijn conclusies uit getrokken. Heel knap.

De weliswaar minder dan duizend woorden van Erik geven mij ook treffend weer en zijn net zo sprekend als het beeld. Hij heeft mij op een kernachtige manier heel menselijk en pittig neergezet. En ik heb ook nog eens een mening! Hihi…Een betere reclame voor ‘Verzinhoofd’ kan ik niet krijgen, wat ook wel blijkt uit de reacties en bestellingen die ik na het verschijnen ervan heb gekregen. De boeken werden toevalligerwijs die ochtend door Drukkerij Loor ook allemaal geleverd. Ze zien er prachtig uit! Het lot speelt duidelijk met mij. Wie weet wat hier nog uit gaat voortvloeien! Ik voel mij nu in ieder geval al een bekende import-Achterhoekse. En dat is een fijn gevoel.

Vruchten plukken

Mijn harde werken van de afgelopen jaren is beloond. Daar kan ik veel mensen voor bedanken, maar vooral ook mezelf. Ik heb geknokt tegen rare verzinsels in mijn hoofd, ik heb geïnvesteerd in mijn netwerk, ik heb veel geld gestoken in Rabarbara. En nu pluk ik daar de vruchten van. Je moet eerst geven, wil je wat krijgen. Eerst zaaien voordat je kan oogsten. En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. 

Hier in de Achterhoek ben ik opgebloeid. Je bent nooit te oud om te gaan stralen. Na een leven waarin veel deuren dicht gingen, gaan er nu eindelijk een heleboel open. Ik kan het eigenlijk niet bevatten. Ik ben blij dat mijn moeder het begin hiervan heeft meegemaakt. Ze zal mij nu wel toejuichen vanuit de hemel. Mijn vader kan in ieder geval zijn geluk niet op. En ik ook niet. Eindelijk erkenning. Ik ben niet gek (hoewel dat wel leuk zou zijn), maar de maatschappij spoort met zijn hokjesdenken gewoon van geen kant. Kijk maar naar hoe het er de afgelopen dagen weer aan toe gaat met al die rellen in verband met de avondklok. In wat voor wereld leven we?

Respect

Het boek Parels van de Achterhoek van Erik heb ik inmiddels ook gelezen. Beloofd is beloofd. Heel interessant om wat te weten te komen over mensen die het hebben gemaakt in het leven. Wat hun achtergrond is en wat hun drijft. Ze zijn in bondige woorden, met prachtige foto’s en prikkelende citaten neergezet. Het boek is echt een aanrader voor mensen die willen weten waarom Achterhoekers trots op zichzelf kunnen en moeten zijn.

Zelf houd ik meer van de mensen die hebben geworsteld met het leven. Die in op hun eigen kleine manier grote dingen doen. Die op de achtergrond blijven en niet worden opgemerkt. Die hard werken voor een plakje kaas op hun brood. Die gebarsten zijn, maar toch stralen. Net als ik. Blijkbaar houd ik dan ook van mezelf. En dat is mooi.

Als je jezelf geen respect geeft, krijg je het vaak ook niet. Maar er zijn mensen die je ongevraagd respect geven en dat kan je gevoel van eigenwaarde vergroten. Je voelt je dan gezien en gewaardeerd. Je zelfrespect groeit. Daarom: heb respect voor elkaar en elkaars kwaliteiten. Dring je eigen waarheid niet op en geloof wat de liedjes op de radio je toezingen. ‘Je maakt niets ongedaan’ (Blauwe ruis van Bløf is nu op de radio). Ik wil ook niets ongedaan maken. Alleen nog maar (nog meer) dingen doen.

Een mooie samenvatting van vorige week. Foto: Rabarbara

Dromen over het Boekenbal

Mijn hoofd droomt dansen, mijn hart lacht sneeuwvlokjes. Ik verkeer nog steeds een beetje in hogere sferen. Waarom? Nou, vanmiddag ben ik geïnterviewd over ‘Verzinhoofd’ door Erik Hagelstein van De Gelderlander. Ook heeft ene Jan (hij schijnt heel bekend te zijn) mij in een kleurige rood-roze kunstjurk op de foto gezet. Ik poseerde met mijn scheve fotohoofd en probeerde lief te lachen. Binnenkort weten we of dat gelukt is. 

Ratelen

Hoewel ik al diverse keren geïnterviewd ben en zelf al jaren mensen interview vond ik het vandaag best spannend. Ik ken Erik niet persoonlijk (heb hem natuurlijk wel even gegoogled) en wist niet wat ik moest verwachten. We kwamen al pratend vrij snel tot de kern en toen hij mij de ruimte gaf in het gesprek begon ik te ratelen. Ik vertelde hem allerlei gedachten over ‘Verzinhoofd’ en over mezelf en hij hoorde het geduldig aan, schreef af en toe wat in zijn notitieblokje, stelde tussendoor een goede vraag. Zelf vind ik het altijd leuk als mensen vanuit hun hart gaan spreken en over hun woorden struikelen. Dan komen de mooiste verhalen en uitspraken tevoorschijn. Maar als ik zelf zo als een kip zonder kop aan het kletsen ben en niet meer weet wat ik zeg, denk ik achteraf altijd: ”Oei, oei, oei…kan dat allemaal wel door de beugel? En: hoe gaat de interviewer dat omzetten in een verhaal?” Ik heb besloten om Erik te vertrouwen. Ik heb veel positieve verhalen over hem gehoord en heb gisteren ook zijn boek ‘Parels van de Achterhoek’ bij de plaatselijke boekhandel besteld. De mensen die over mij (gaan) schrijven ken ik zelf graag ook goed. 

Bijzondere dag

Eigenlijk was ik van plan om vandaag stamppot andijvie te maken, maar ik zat zo met mijn hoofd in de wolken en zag mezelf al op het Boekenbal rondlopen dat ik me er nog makkelijker dan dat vanaf heb gemaakt. Pasta dus. En het smaakte best goed. Al zeg ik zelf. Vanavond heeft Boef dienst dus heb ik mooi de tijd om deze bijzondere dag in een blog te gieten en jullie op de hoogte te brengen van deze mooie en recente ontwikkeling die zonder Ria niet had kunnen plaatsvinden. Dankjewel voor het linken Ria, je bent een vrouw met het hart op de goede plek!

Boekenbal?

Het blijft raar om in deze roerige tijden stappen vooruit te zetten, in mijzelf te investeren en naar de toekomst te kijken. Ook al is de toekomst onzekerder dan ooit en weet niemand nog wat hij of zij moet, mag of kan plannen. De ruimte die we in mogen en kunnen nemen is kleiner geworden, daarom ga ik mij maar meer uitleven in mijn bizarre hoofd en op dit blog, dein ik mee in de momenten die zich aandienen. Daarom blijf ik geloven in mijn dromen, want die kan niemand inperken. Nog hardnekkiger dan normaal geloof ik in deze kleurige wolken, want als ik mij laat meeslepen met alle misère van de dag doe ik ’s nachts geen oog dicht. En ik droom zo graag. Dus dat blijf ik doen. Ook over een mooi artikel in De Gelderlander. Wanneer die ook moge verschijnen. Ook over alles wat daarna komen gaat (misschien wel een Boekenbal). Over een samenleving waarin het noaberschap hoogtij viert, waarin de Achterhoek de wereld verovert en iedereen zijn eigen waarheid mag hebben en die van anderen respecteert. Over meer volgers op mijn blog. Over mijn geluk en dat ik al meer heb bereikt dan ik had durven dromen. Dat ik dat toch stiekem gedroomd heb. Dat dromen uit kunnen komen. Dat niemand die van je kan afpakken. Ook niet in onzekere tijden. Dat je ze dan nodig hebt. Dus droom lieve mensen. Droom. Juist nu.

Rabarbara die droomt over een Boekenbal. Foto: Anja Onstenk

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk