De Torenwachter spreekt zijn eigen taal!

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was een vrijdag in november. Het regende en ik ging met de bus naar Groenlo. Ik was vlinderig en opgetogen, omdat ik naar de boekpresentatie ging van een collega die ik nog maar één keer gezien en amper gesproken had. Sporadisch had ik weleens een column van hem gelezen.  Al meer dan vijftig jaar verschijnen die wekelijks in de Groenlose Gids. De kennismaking in woorden was mij wonderwel bevallen. Hoe zou de persoonlijke kennismaking zijn? Wie is De Torenwachter waar heel Groenlo het over heeft? Zelfs als import-Lichtenvoordse en correspondent van de Elna hoor ik die verhalen!

 

Gestolen momentje

Op zijn Rabarbara’s was ik weer veel te vroeg bij De Stadsch Pomp waar de bundeling van zijn columns gepresenteerd zou worden. Ik maakte een ommetje door de stad en kwam Gerwin Nijkamp, hoofdredacteur van Achterhoek Nieuw en uitgever van het boek tegen. Hij was op weg om een bloemetje te kopen voor de presentatie. Een blik op mijn houten Lumbr horloge vertelde mij dat het eigenlijk nog steeds te vroeg was om mijn entree te maken, maar ik stapte toch het café binnen, wetend dat vroege vogels soms geluk hebben. En ik kreeg gelijk. De gelegenheid werd geschapen (door God?) om met schrijver Ferry Broshuis, alias De Torenwachter te spreken. Ik zat nieuwsgierig in een hoekje bij het raam van een grote, bruine zaal. Hij kwam vriendelijk bij mij zitten en wist zelfs mijn naam! Vervolgens stelde hij mij vragen, deed boude uitspraken en uit dat wat ik niet zei, trok hij conclusies. Een eigenschap die ik later ook in zijn boek Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten herkende. Al gauw druppelde de zaal vol en had ik mijn gestolen momentje met de Grolse schrijfmeester gehad. Eigenlijk had ik hèm vragen moeten stellen, maar overvallen door onze ontmoeting en het moment werd de journalist in mij even niet wakker. Misschien krijg ik die kans ooit nog eens. Je weet maar nooit.

 

Braaf in de rij

De presentatie volgde. Gerwin en burgemeester Annette Bronsvoort hielden een praatje vol lof over Torenwachter. Hij speechte zelf ook met humor uit het blote hoofd en las een column met verve voor.  Over het schrijven van zijn columns maakt hij een opmerking die de week erop in de Groenlose Gids staat: ”Als je een boek schrijft ben je alle machthebbers tegelijk. Je kunt iedereen alles laten doen wat je wil. Een column schrijven is gelijk krijgen terwijl je weet dat je het niet hebt.” Die (zelf)spottende toon kon ik wel waarderen. Ik kocht een boek, stond braaf in de rij om het te laten signeren en werd toen door zijn lieftallige dochter Kyra gefotografeerd. Die foto hangt nu uitvergroot boven mijn bed.

 

De foto die dochterlief Kyra maakte van De Torenwachter die ‘Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten’ voor mij signeert. Foto: Kyra Broshuis

 

Hilarisch, scherpzinnig, zelfspot

Vol goede voornemens had ik het plan opgevat om het boek gelijk uit te lezen. Het onvoorspelbare lot bepaalde anders. In de maanden die volgden las ik af en toe tussen de bedrijven door schuddebuikend een paar columns. Deze zondag nam ik met een grote eindspurt het grootste gedeelte voor mijn rekening. Wanneer ik het laatste verhaal uit heb, weet ik meer over biebmoeders (eerste verhaal) en dweilorkesten (laatste verhaal) en alles wat daartussen zit. En dat is een heleboel over het geweldige Grolle (Groenlo) maar ook over: de strijd tussen Lichtenvoorde en Groenlo, bier, voetbal, Sinterklaasgedichten, de gemeente Oost Gelre, toeristen, senioren, het bezoeken van een huisarts, zijn familie, enzovoorts, enzovoorts. Hij noemt zichzelf in het boek vaak spottend een kneus en ‘Het Repair Café’ waarin hij zijn twee linkerhanden beschrijft en hoe zijn familie daarmee omgaat is echt hilarisch: ”Als je hem iets laat repareren weet je zeker dat je het voorwerp niet meer herkent en dat het ook nooit meer kan worden hersteld.”

 

Scherpzinnig en met de nodige zelfspot analyseert De Torenwachter zijn omgeving, de gesprekken die hij opvangt of wat hem ter ore komt. Kritiek op de politiek en ondernemers is hem daarbij niet vreemd. Hij geeft de nodige inzichten in het leven en de (Grolse) maatschappij. Of we die allemaal serieus moeten nemen is de vraag. Ik denk dat je die het beste zelf kan beantwoorden. De Torenwachter spreekt zijn eigen taal.

 

Verkooppunten

Boekhandel Wiegerink, Bruna en VVV in Groenlo. Prijs: 12,95. Bestellen kan ook via een mail naar de redactie van Achterhoek Nieuws: info@achterhoeknieuws.nl

 

Het boek dat mij doet schuddebuiken. Foto: Barbara Pavinati

Geheimen deel je (op papier)

Grote geheimen, stiekeme gedachten. Niemand mag ze weten. Zelfs jijzelf niet. Toch wil je ze kwijt en met iemand delen. Maar met wie? Aan wie kan je dat wat het daglicht niet verdraagt beter toevertrouwen dan aan het papier? Wie is er een trouwere vriend en luistert er naar je zonder te oordelen en je te sturen? Dus: koop een mooi schrift met harde kaft en bombardeer dat tot dagboek! Een aantal maanden geleden zette ik die stap en ik sta versteld van het resultaat. Rust in mijn hoofd en hart en de zaken die om urgentie vroegen, bleken lang niet zo belangrijk. Alles is relatief.

 

Uitdaging

Het werd tijd voor een volgende stap. Al lange tijd zag ik in mijn tijdlijnen op social media advertenties van Vertellis. Zij bieden producten voor bewuster leven in onze snelle wereld. Met anderen of met jezelf bezig zijn zonder internet. Het leek mij heerlijk. Tussen die producten zat ook een dagboek met vragen en opdrachten voor 13 weken lang. Je bepaalt zelf wanneer en hoe vaak je schrijft. Een uitdaging die ik wel aan wilde gaan.

 

Een pagina uit het Vertellis dagboek.

 

Bewustwording

Inmiddels schrijf ik al bijna een maand in dit dagboek en ik moet zeggen dat het mij wonderwel bevalt. Vlak voor het slapen gaan pak ik het, beantwoord ik de korte vragen, schrijf ik op wat ik heb gedaan en geef ik die dag een cijfer. Het lijkt mij mooi en zinvol om over drie maanden een naslagwerk te hebben met mijn ups en downs en dan te zien waar die schommelingen vandaan komen. Ook ben ik benieuwd of het elke dag opschrijven van daar waar ik dankbaar voor ben mij dan een gelukkiger persoon heeft gemaakt. De theorie is namelijk dat als je jezelf dagelijks focust op dankbaarheid je vanzelf blijer wordt. Het hoeft daarbij niet om grote dingen te aan. Juist niet. Het kan ook om een kopje koffie met een vriend draaien. Ben ik bewuster gaan leven en ‘onthaast’ na drie maanden schrijven? Wie zal het zeggen?

In de opbouw en inhoud van het dagboek zitten veel psychologische feitjes en weetjes verstopt, waardoor je bewust en onbewust een persoonlijke groei kan doormaken. Het boek is opgedeeld in Chapters met een verschillend thema, bijvoorbeeld: beïnvloeden van geluk, relatie met jezelf en anderen, loslaten & groeien. Elke dag dat je schrijft sta je even stil bij de dag en denk je na over een vraag. Iedere zevende dag denk je na over waar je mee wilt starten, dat wat je wilt stoppen en waar je mee wilt doorgaan. Zo word je je bewust van waar je staat. Heel mooi!

 

Niet alles is geheim

De komende maanden zal ik trouw in dit dagboek blijven schrijven. Daarnaast heb ik nog een schrift waarin ik, wanneer nodig, lange gedachtestromen en ingewikkelde ideeën opschrijf. Die worden in de loop van de tijd vanzelf kort en behapbaar. Ik bewonder de helende kracht van schrijven al mijn hele leven. Ook de inwerking van mijn geschreven woorden op anderen. Niet alles van mij is namelijk geheim. Ik ben van mening dat geheimen mensen ziek maken en voor veel frustratie zorgen. Daarom is veel van mij openbaar en te lezen op dit blog of elders. En dat wat te duister is voor veel woorden, geef ik de suggestie van een beeld of gedicht. Zo kom ik er wel. Of ben ik er al?

Wat zijn jouw geheimen die je niet durft te delen? Denk je dat je ze wel in een dagboek zou durven opschrijven? Of misschien kan ik je uitdagen ze te openbaar te maken in een reactie op dit blog?

 

Het opschrijven van geheimen in een dagboek geeft mij rust en inzichten. Foto: Krang Creaties

 

 

Met Moleskine in de voetsporen van grote creatieve geesten

Ook ik ben elitair overstag. Sinds de oprichting van Rabarbara reken ik mijzelf officieel tot de creatieve geesten en creatieve geesten krabbelen continu notities. Echt waar! Dat heb ik mijzelf trouwens wel aan moeten leren hoor, om al mijn gekke, leuke, rare maar ook stomme en domme invallen te noteren. Je weet namelijk maar nooit waar ze goed voor zijn en niks is vervelender dan al tongpuntbijtend te denken: ”Toen en toen had ik een oplossing hiervoor…ik weet alleen niet meer wat.”

Ook tips die ik van mensen krijg, pen ik trouw neer. Alleen…soms (gelukkig maar heel soms) weet ik niet meer wat die steekwoorden in mijn vele boekjes betekenen. Dan zie ik bijvoorbeeld staan ‘Hallmark kaart’, maar wat bedoel ik daar dan mee? Er staat ook een wolkje omheen getekend. Dus blijkbaar vond ik het een lumineus idee. Helaas ben ik de context vergeten erbij te zetten of de eventuele tipgever. Nu tast ik al weken in het duister over de ‘Hallmark kaart’. Ik kan geen enkel aanknopingspunt vinden. Misschien komt dat nog.

 

Grote artiesten

Maar goed. Ik was dus elitair overstag. Waarmee zal jij je afvragen. Nou, Met Moleskine. Moleskine staat voor cultuur, verbeelding, geheugen, reizen en persoonlijke identiteit en is begonnen als een zwart notitieboekje. Grote artiesten als Vincent van Gogh, Pablo Picasso, Ernest Hemingway en Bruce Chatwin maakten gebruik van deze boekjes. Ze werden gemaakt door een kleine boekbinder in Parijs. Bruce Chatwin gaf er de naam ‘moleskine’ aan. Halverwege de tachtiger jaren stopte de productie. In 1997 duikt het boekje weer in Milaan op. En sinds vandaag ook in huize Rabarbara: ik ben nu de bezitster van een Moleskine agenda.

 

Oogopslag

Al heel veel langer voel ik mij aangetrokken tot dit merk met een geschiedenis. Alleen heb ik al een voorraad notitieboekjes van hier tot Tokio, gebruikte ik de agenda van de Postcodeloterij en was de noodzaak er nog niet echt tot de aanschaf van dit elitaire product. Tot Oudjaarsdag. Het was de dag dat ik besefte dat ik nog geen agenda voor het komende jaar had. Die van het kansspel vond ik dit keer kansloos. En aangezien ik met mijn jaarplanning bezig was leek het mij erg wenselijk om al mijn ideeën en plannen toch overzichtelijk bij elkaar te hebben. Je wilt wat bereiken, nietwaar? Daarom verlangde ik naar een agenda waarbij ik in een oogopslag kon zien wat ik in een week te doen had en waarbij ik ook nog aantekeningen over de zaken die ik nog moest uitpuzzelen kon maken.

 

Extra groot exemplaar

Als een gek spurtte ik naar het dorp en bezocht verschillende winkels. Er waren agenda’s met poezen, bloemen, recepten. Er ware kleine agenda’s, saaie en lelijke. Niks voldeed aan mijn verwachtingen. Met mijn staart tussen de benen kroop ik naar huis en zocht ik de toevlucht tot internet. Ik googelde mijn wensen en kwam terecht bij Moleskine. Zij waren ook zo slim om ook foto’s van de pagina’s bij de agenda’s te zetten, want met mijn handschrift is niet alles geschikt. “Als je iets wilt, moet je het ook goed doen!,” was mijn gedachte en met een oliebol in mijn mond drukte ik op de bestelknop van het extra groot exemplaar met links een weekoverzicht en rechts een notitievel.

 

Vrijuit ondernemen

Vanavond heb ik alles wat ik voor het komende jaar al bedacht heb er ingezet. Natuurlijk is er nog heel veel ruimte voor onverwachte zaken en wendingen. Maar de hoofdlijnen heb ik gepland en nu zie ik ook gelijk wanneer en waar ik nog tijd over heb. Dat schept rust in mijn hoofd en geeft mij de ruimte om vrijuit te ondernemen. Rabarbara komt naar je toe in 2019!

 

Ik ben superblij met het weekoverzicht links en de notitieruimte rechts in deze agenda. Foto: Barbara Pavinati

Hoe ik mijn Kerstdraak probeer te verslaan

Als er iets is wat ik in mijn leven wel geleerd heb, is het dat mijn gevoel mij nooit bedriegt. Soms maken de draken in mijn hoofd mij in de war, spiegelen ze mij zaken vertekend voor door het uitvergroten van details of het verkleinen van essentiële zaken. Hoe versla je de draken in je hoofd, ofwel: hoe weet je wat voor jou het beste is en of je op de goede weg zit?

 

r-woord

Mijn oplossing voor de draken is het gevreesde r-woord: rust. Boef zet mij altijd voor het blok door mij tot rust te manen. Inmiddels is dat al zo vaak gebeurd dat mijn nekharen rechtovereind gaan staan als hij het r-woord bezigt. “Laat mij nu gewoon even razen!”, denk ik dan als een stampvoetend kind van twee (drie kan ook). Hij mag het van mij niet meer uitspreken, want ik ga er halsstarrig van steigeren. Toch weet ik dat r het beste is. Even de boel de boel laten. Even niks doen. Gewoon op mijn atelier zitten met een muziekje op de achtergrond en in mijn dagboek schrijven. Lekker alles neerpennen wat in mij opkomt, zonder censuur, zonder rekening te houden met een eventuele lezer. En het geschrevene dan een paar weken later met een glimlach teruglezen: was dat nou zo belangrijk? Of dan tot de conclusie komen dat de beladen emotie in heldere woorden tot behapbare proporties is teruggebracht. Nu het zelf nog leren geloven.

 

Het hele jaar lief

Wat het is met mij en Kerst weet ik niet. Aan de ene kant vind ik het een mooi feest. Het is liefde uitdragen tot op het onderste van de kan. Maar het moet op die dagen. En als iets moet, dan vind ik het niet leuk. Ik wil het hele jaar door lief zijn. En dat probeer ik dan ook te zijn (behalve als ik als tweejarige aan het razen ben). Kerst zorgt bij mij voor stress. Ik voel mij verplicht om van iedereen te houden en omdat het moet, haat ik mijzelf, omdat dat mij dan niet lukt. Er zijn zat mensen die ik niet lief vind en dat kan (mag) ik dan niet met elkaar rijmen. Boef en ik hebben Kerst een jaar niet gevierd, maar toen voelde ik mij ook raar en naar. Ik probeer er altijd maar het beste van te maken, maar vaak is het too much. Gelukkig begrijpt mijn (schoon)familie dat wel, maar dan voel ik soms ook nog de druk van de hele wereld. En dat terwijl ik maar een nietig mens ben.

 

Kerstbom

Op deze dagen mis je vaak de mensen die er niet (meer) zijn extra veel. Ze zijn dood of om een andere reden uit je leven verbannen. Je wordt met je rode neus en volle buik op deze lege feiten gedrukt, maar je mag er niet aan denken, want je moet blij, vrolijk en gezellig zijn. En dan barst bij mij de kerstbom door een drakendetail. Hoe ik moet voorkomen dat ik ontplof om zaken van tandpastadopniveau weet ik niet. Ook Boefs r helpt dan niet, zelfs niet als ik er zelf aan denk.

Dit jaar heb ik alle mensen die ik heel veel liefheb met een persoonlijk cadeau en lieve woorden in de maand december verrast, die ik ietsje minder liefheb konden een persoonlijke mail van mij verwachten en de rest een persoonlijke app of bericht op Facebook. Maar het heeft niet geholpen. Er kwamen toch tranen. Zo lezer, nu weet je aan de hand van deze ontboezeming gelijk je plek in mijn bestaan, maar eigenlijk kan ik beter zeggen dat ik mijn eigen plek weet. Dat is de schrikbarende conclusie.

 

Een begin

Kerstmis is niet aan mij besteed. Ik wil het hele jaar door van iedereen houden, cadeautjes geven en kaartjes sturen. Alleen dat trekt mijn portemonnee niet. Misschien dat ik maar een feestdag op mijn naam moet zetten. O…die is er al! Op 4 december is het de dag van de heilige Barbara. Niet dat ik meen dat ik de wereld kan redden, maar ik kan en wil haar een beetje mooier maken. En dat probeer ik ook. Met woorden. Het hele jaar door. Met Kerst lukt mij dat niet zo goed als ik zou willen. Het wereldvrede-gevoel bereik ik nooit. Misschien ook wel omdat dat er niet is. Kunnen jullie mij dat vergeven? Misschien kunnen jullie het beter de grote boze wereld vergeven. Dat er op haar mensen rondlopen die niet lief zijn, maar stout. Heel understatementachtig stout. Ik maak het allemaal de rest van het jaar weer goed. Dan ben ik weer lief voor mijn pappenheimers. In mijn eigen kleine wereld. Die gelukkig steeds groter wordt. Het is een begin. Het is voor mij de betere weg. De goede weg. De Rabarbaraweg. En ik wil je vragen: “Loop je een stukje met mij mee?” Ik vraag het je met mijn lieve, scheve fotohoofd. Dan verslaan we samen mijn Kerstdraak! (En misschien ook wel de jouwe.)

 

Hoe ik ondanks mijn liefde voor mijn medemens een Kerstdraak moet verslaan. Foto: Krang Creaties.

Kaarten ‘Ondermaans verdriet’ te koop

Gisteren kon ik de kaarten van ‘Ondermaans verdriet’ ophalen bij Drukkerij Westerlaan. Ze zagen er prachtig uit. En inderdaad, zoals beloofd: het papier genaamd ‘Biotoop’ geeft ze een extra warme uitstraling. In wijnkisten van Tapperij van Ooijen gaan ze naar hun verkooppunten. In ieder geval naar Crearose en De Koppelkerk. Met een paar andere winkels ben ik nog in gesprek. Maar dat gaat helemaal goed komen! Natuurlijk kan je de kaarten ook bij mij bestellen. Stuur een mailtje naar info@rabarbara.nl

Kleine trampolines: over veerkracht en diep raken

Nieuwsgierigheid is de drijfveer van elke journalist. Je hoort en leest daardoor verrassende dingen en leert vaak ook nog eens wat. Als woordENkunstenaar ben en blijf ik nieuwsgierig naar de schrijfsels van anderen. Niet om het kunstje af te kijken, want ik heb mijn eigen stijl, maar om mij onder te dompelen in hun woorden. En dan te ervaren wat die woorden met mij doen. Vind ik ze mooi? Dan word ik opgetild boven de tijd en leer ik de lessen die de schrijver ook geleerd heeft. De meeste schrijvers hebben namelijk een verhaal en een afgelegde weg. Walg ik van ze? Dan leg ik het artikel of boek snel weg. Mijn tijd verspillen aan moeilijk te doorworstelen zinnen doe ik na mijn studie Nederlands niet meer.

 

Kleine trampolines

‘Kleine trampolines’ van Eva Schuurman is een boek dat ik genietend in kleine stukjes tot mij genomen heb. Er zijn boeken die je in een ruk uitleest, maar ‘Kleine trampolines’ nodigde mij uit tot stiltaan bij dat wat geschreven is. In toegankelijke woorden en zinnen met blije en verdrietige ondertonen volgen we Eva door de seizoenen. We maken mee hoe ze als trouwambtenaar huwelijken sluit, lezen hoe ze de kermis beleeft en dat ze carnaval niet leuk vindt. Vier jaar columns voor Achterhoek Nieuws zijn geordend en geselecteerd aan de hand van de jaargetijden. Tussendoor lees je een verdwaald gedicht.

 

Dat ben je al

Met het motto ‘En als het niet goed komt, dan komt het anders’ wordt gelijk de toon van het boek gezet. Ze ontdoet de dagelijkse schijn van haar sluiers zonder te verzanden in pijn en verdriet. Ze tilt het leven op met haar woorden en geeft het betekenis. En ik moet de man met een viool en gouden haren gelijk geven. In de laatste zin van het boek zegt hij:”Eef, dat ben je al.” als antwoord op haar vraag hoe ze schrijfster kan worden. Dat Eva schrijfster is staat als een duidelijke paal boven water.

 

Ook bij mij

Een van de columns draagt de naam van het boek. Het begint met haar dochters verdriet, omdat opa dood is. En dan lees je: ”En toch, toch weet ik dat ze zo veerkrachtig is als de trampoline waar ze morgenochtend weer op zal gaan.” Eva probeert haar kinderen te troosten met de pijn die ze hebben en schrijft als ze achter hen aan de trap opzwoegt: ”Met geen idee wat ik doen kan, behalve trots zijn op mijn kleine trampolines. Op hoe oprecht ze voelen kunnen en hoe intens ze missen, op veerkracht en hoe eerlijk ze kijken en diep ze raken.”

Het boek is, hoe toepasselijk, aan ‘haar trampolines’ opgedragen en doorsijpelt met haar eigen veerkracht en woorden die diep raken. Helemaal op de laatste pagina staat een gedicht dat ware (moeder)liefde verkondigt en waar ook ik mee wil eindigen:

 

Blijf altijd

bij jezelf lieverd

en oh ja,

ook bij mij.

 

 

www.evaschuurman.nl

Het boek is niet bij mij te bestellen, maar wel voor 12,95 te koop bij de Bruna in Vorden, Readshop in Zelhem of bij de redactie van Achterhoek Nieuws in Lichtenvoorde. Je kan de redactie van Achterhoek Nieuws ook mailen met adres- en factuur gegevens. Dan sturen ze het boek op. Er komen dan wel verzendkosten bij. Je kan daarvoor mailen naar info@achterhoeknieuws.nl.

 

Kleine trampolines is een boek over veerkracht en diep raken. Ga het lezen! Foto: PR

Fotoboeken ‘Ondermaans verdriet’ binnen

Vanmorgen was ik de koningin te rijk. Mijn fotoboeken ‘Ondermaans verdriet’ kwamen met de post. En ze zijn mooi! Ik heb er vijf voor intimi laten maken en ben er beretrots op. Voor het grote publiek laat ik, zoals ik in mijn vorige blog al vertelde, kaarten maken. Die verwacht ik ergens volgende week. Nog even geduld dus!

De fotoboeken van ‘Ondermaans verdriet’ zijn prachtig! Foto: Barbara Pavinati

Go with the flow!

Wow! De afgelopen dagen zat ik echt in een flow! Tot in de kleine uurtjes was ik bezig ik achter de laptop in mijn werkkamer. Ik ging zelfs later naar bed dan Boef! En dat wil wat zeggen. Vandaag zijn mijn gedachten eindelijk een beetje tot rust gekomen en kan ik een informatief blog schrijven om jullie alles te vertellen over mijn inspiratiegolf.

 

Fotoshoot

Vorige week maandag was de fotoshoot met Anja van Krang Creaties in De Schans voor ‘Ondermaans verdriet’. Je weet wel, dat boek waarin woord en beeld samen komen. Ik had het er in mijn vorige blog uitgebreid over. Een korte samenvatting: ‘Ondermaans verdriet’ is een autobiografisch fotoboek met een suggestie van ‘mijn verhaal’ in gedichten erbij.

Het weer leende zich perfect voor dat wat de gedichten uitdrukken. Er hing een mysterieuze sfeer in de lucht. Er was ‘licht met een laag’. We struinden rond in het bos en gingen op zoek naar geschikte plekken voor de foto’s. Ik poseerde braaf al schrijvend, typend en dansend. Soms stak ik mijn tong uit. Anja schoot professioneel plaatjes. De tijd vloog voorbij. We vergaten zelfs te lunchen. Gelukkig had Anja rijstwafels bij zich. Toch iets voor onze knorrende magen!

 

Ondermaans verdriet

Zondag kreeg ik de foto’s. Ik bekeek ze en was dolgelukkig. Ze drukten precies uit wat ik bedoelde! Anja heeft mijn verhaal krachtig omgezet in unieke beelden. De vijf gedichten die ‘Ondermaans verdriet’ telt, hebben allemaal passende foto’s gekregen. Als een gek ging ik aan de slag om bij Albelli mijn geliefde boek in elkaar te zetten. De gedichten had ik al paraat en nu was het zaak om de volgorde van de foto’s te bepalen. Een leuke, maar zeker geen makkelijke klus. Er was zoveel moois te zien! Het boek maak ik voor enkele intimi en heb ik opgedragen aan mijn oma, want zij heeft mij mijn hele leven gesteund in al mijn schrijverijen. Zij is mijn trouwste fan en ook nog eens van het eerste uur!

 

Poeziëkaarten

Om ook het ‘grote publiek’ de kans te geven mee te genieten van mijn poëzie laat ik van de gedichten kaarten maken met de meest passende foto’s. De kaarten worden echte kunstwerkjes op A5 formaat. Hiervoor ben ik maandag in gesprek geweest met Bein Westerlaan van Drukkerij Westerlaan. We hadden een goede gedachtewisseling over de uitvoering ervan en ik stuurde hem de nodige bestanden. Nu is het geduld hebben. Ik kan haast niet wachten tot ik ze in mij handen heb en aan jullie kan laten zien! Ik hoop dat jullie ze net zo mooi vinden als ik!

De fotoshoot met Krang Creaties zorgde voor prachtige beelden passend bij ‘Ondermaans verdriet’. Foto: Krang Creaties

 

De geboorte van ‘Ondermaans verdriet’

Alles begint met een kiem. Een zaadje dat gezaaid is. Als het begint te groeien en bloeien kan je uiteindelijk de vruchten ervan plukken. Zo loop ik al heel lang rond met het idee om ‘mijn verhaal’ te vertellen, want ja ook ik heb een geschiedenis, die soms heel verdrietig is. Mijn leven is niet altijd rozengeur en maneschijn geweest en zal dat ook in de toekomst niet alleen maar zijn. Ik vraag mij af of er mensen zijn die enkel en alleen een blij leven hebben. Gelukkig bezit ik wel de gave om zaken een positieve wending te geven en vol liefde en met vertrouwen in het leven te staan.

 

Suggestie

Op de een of andere manier kom ik er maar niet toe om woorden te geven aan mijn levensverhaal. Het liefst schrijf ik blije woorden en gedachten op. Woorden die ergens naartoe werken en die mij optillen uit mijn eigen en algemeen menselijk leed. Om mijzelf en de wereld te helen en weer te laten lachen. Als ik veel pijn en verdriet heb, kan ik niet mooi schrijven. Dan druk ik mij uit in schilderijen en tekeningen. Over dit gegeven heb ik nagedacht en de komende tijd ben ik druk om mijn verhaal in foto’s te gaan vertellen. Met een paar gedichten erbij. Dit alles onder de noemer ‘Ondermaans verdriet’. Met foto’s kan je namelijk veel zeggen en een suggestie wekken, een suggestie van een afgelegde weg. Hetzelfde geldt voor poëzie.

Woorden kunnen soms heel pijnlijk zijn en veel oprakelen, vandaar dat ik kies voor foto’s en poëzie. Een echt verhaal is te intens. ‘Mijn verhaal’ is trouwens ook al een gepasseerd station, maar ik draag het wel met mij mee. Altijd. Al praat ik er moeilijk over, ik wil het graag met jullie, mijn fans, delen. Om deze droom te realiseren heb ik Anja van Krang Creaties ingeschakeld, gespecialiseerd in vastleggen van (levens)verhalen in foto’s. De komende tijd zullen jullie meer hierover horen.

 

Dagboek

Om weer een stap verder te komen in mijn schrijfontwikkeling ben ik, net als toen ik een klein meisje was, opnieuw gaan dagboekschrijven. Ik heb een heel mooi schriftje met een harde kaft vol groene stenen gekocht en schrijf nu weer ongefilterde gedachten op. Het is heel anders om puur voor jezelf te schrijven dan voor een (groot) publiek. Als ik blog denk ik aan jullie, als ik voor de krant schrijf, denk ik aan heel het dorp. De toon die ik aansla is dan afgewogen, ik ben zorgvuldig in de woorden die ik kies. In mijn dagboek ben ik heel eerlijk. Een verademing om alles op te kunnen schrijven wat ik denk. Echt alles. Goudeerlijk en soms heel hard met scheldkanonnades die pijnlijk zijn voor mezelf en anderen. Het brengt duidelijkheid en verheldering en maakt mijn hoofd leeg.

 

Autobiografisch schrijven

De komende tijd ga ik mij verdiepen in autobiografisch schrijven. In de eerste plaats omdat ik zelf dat al mijn hele leven doe. In de tweede plaats omdat ik daar nu les in geef en ik daar meer lessen in wil gaan geven. Ik ben er al verschillende literatuur op aan het naslaan en het is heel verhelderend. Eigenlijk breng ik alle theorie op een natuurlijke manier al in de praktijk, maar ik leer het nu in wat kaders te plaatsen.

 

Oproep

Gelijk een vraag aan jullie: mocht je nog een autobiografie in je kast hebben staan die je niet meer wilt hebben: ik houd mij aanbevolen! Vanaf nu ga ik ze sparen! Mocht je nu trouwens zelf interesse hebben gekregen in autobiografisch schrijven neem gerust contact met mij op. Ik geef je er graag les in! Ik doe het op een natuurlijke manier en ga met jou in gesprek met wat jouw wensen zijn. Een combinatie met beeld is ook mogelijk. Daarvoor werk ik samen met Dorian Temming.

 

Rabarbara denkt na over haar idee ‘Ondermaans verdriet’