Troost

De afgelopen maanden heb ik drie keer live een online bijeenkomst van De Koppelkerk bijgewoond. In maart een Kenniscafé over de bange mens door Daan Heerma van Voss, in april een Literair café over de ziel door Désanne van Brederode en in mei een Literair café over kunst, filosofie en tijd door Joke Hermsen. Deze bijeenkomsten werden goed geleid door Sylvia Heijnen, directeur van de Koppelkerk. Ik ben er veel wijzer van geworden en heb het boek van Daan genaamd ‘De bange mens’ en ‘Ogenblik en Eeuwigheid’ van Joke inmiddels gretig gelezen. ‘De tas’ van Désanne staat nog op mijn verlanglijstje. De bijeenkomsten zijn terug te zien op https://koppelkerk.nl/terugkijken/

Moed

Ik merk dat het in deze tijden van corona goed is om af en toe je zinnen te verzetten. De Koppelkerk biedt uitkomst. Petje af dat ze elke week zo’n mooi programma aanbieden! Luisterde ik in het begin vooral luisterboeken van de Bibliotheek, na verloop van tijd kreeg ik toch meer behoefte aan interactie. De samenleving die langzaam weer open gaat, heeft lange tijd (gedeeltelijk) op slot gezeten. Toen alles rond het virus zich net aandiende probeerde ik enthousiast de moed erin te houden en mensen die het leuk vonden stuurde ik na een oproep brieven en kaartjes. Soms ook ongevraagd iemand waarvan ik wist dat hij of zij het moeilijk had. Nu weet ik wel dat ik het relatief makkelijk heb: ik heb mijn banen nog, kom nog redelijk onder de mensen en heb geen huidhonger. De offers die ik heb moeten brengen waren voornamelijk luxe-problematiek: ik kon geen boekpresentatie van ‘Verzinhoofd’ houden, geen workshops ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, niet meer naar concerten en feestjes. Ook ben ik vrij gezond. Ik probeerde met de verhalen op mijn blog de burger moed te geven. Mezelf trouwens ook. En in het begin lukte dat aardig. 

Bang

Nog steeds krijg ik wel opmerkingen over mijn posts op social media. Dat het leuk is om ze te volgen. Toch merk ik dat mijn acties niet echt meer binnenkomen in de harten van mijn fans. De mensen zijn moe, bang en op. Laten hun hoofd een beetje hangen. Ik zie het aan mijn oma van 98 waar ik samen met Boef afgelopen weekend even was. Het doet mij verdriet dat zij in de laatste fase van haar leven nog eenzamer is geworden. Zij kan het nieuws niet behappen en daarmee ook het leven niet meer. Dat snijdt je als kleindochter door de ziel. Wat kan ik doen? Een keer op bezoek (maar ik woon ver) en dan veel lekkers voor later meenemen, brieven sturen, kaartjes sturen. Gedachten in een hoofd kan je echter niet wegnemen. En dan heb ik ook nog mijn eigen gedachten over anderen die het moeilijk hebben. Ook ik ben bang voor de toekomst. 

Woordkusje

Ik probeer de moed erin te houden. Leuke dingen te doen, mijn dromen die ik nog steeds heb met de beperkte mogelijkheden die er zijn uit te voeren. Ik probeer licht en liefde te verspreiden. Dat is niet altijd makkelijk, omdat alles in de samenleving ontwricht is geraakt. Komt er ooit een nieuwe balans? Wordt het mooier? Of juist slechter? Met mijn woorden wil ik troost bieden in deze onzekere tijden, maar ik wil zelf ook getroost worden. Dat doet Boef gelukkig, maar ook de online bijeenkomsten van de Koppelkerk zorgen voor een gevoel van geliefd en welkom zijn. Kunst in wat voor vorm dan ook als troost, om hoop te houden, de moed niet te verliezen. Ik zoek troost om te kunnen troosten. En huil mee met de mensen die huilen en geef ze een knuffel in taal. Een woordkusje. Het is misschien niet veel en soms zit er misschien in de taal wat afstand door de tijd en ruimte. Mijn intentie overbrugt echter elke kloof en ik voel liefde voor iedereen die het wil ontvangen. Ik strek mijn hand nu door deze regels ook naar jou uit en woel je haren liefdevol door de war (mocht je die hebben). Een kusje op je voorhoofd. En een hele dikke kus voor de Koppelkerk voor hun troost. Zonder dat had ik het niet gered! Smak!

De boeken die mij de afgelopen weken troost boden. Foto: Rabarbara

Mag ik je handtekening?

Wat te doen? Ik heb heel veel te vertellen, maar het toverstafje dat altijd mij hoofd aanraakt zodat de woorden in mijn hoofd gaan zingen raakt mij niet. Een wat zwaarder gevoel blijft hangen. Als ik nu ga schrijven, schrijf ik een stuk puur voor mezelf. Om mijn gedachten te ordenen, want dat gebeurt als ik naar jullie toe schrijf. Vaak krijg ik op deze schrijfsels weinig feedback. Wat de reden daarvoor is, weet ik niet. Mensen lezen liever over bier drinken, kapotte panty’s en afvallen. Dat zijn thema’s die aanspreken en reacties uitlokken. 

Toch heb ik besloten een poging tot schrijven te wagen. En tot nu toe komen de zinnen best vlot in mijn hoofd op. Soms is woorddansen niet lichtvoetig. Maar moet dat?

Mijn eerste optreden bij de vakgroep Nederlands in Leiden. Foto: Raymond Harper.

Nieuwe website

Wat wil ik jullie allemaal vertellen? In de eerste plaats dat ik druk in de weer ben met een nieuwe website. Ik ben er al een tijdje mee bezig en heb de derde herziening van de eerste versie teksten af. Ik laat hem bouwen door Roel Stoltenborg van RS Vormgeving. Hij heeft ook mijn logo ontworpen en tal van andere reclame-uitingen voor mij gemaakt. De samenwerking is altijd soepel verlopen en hij denkt goed mee. Roel maakt mijn soms troebele ideeën erg aantrekkelijk. 

Waarom een nieuwe website? Nou, omdat ik mijn woorden meer wereld gun. De lezers die ik nu heb, zijn voornamelijk te vinden in Oost Gelre. Er zijn er die in andere gebieden van het land mijn teksten lezen, maar die zijn op een hand, oké twee handen, te tellen. Ik wil graag dat mijn droom door meer mensen gelezen wordt. Ik voel een soort urgentie om Nederland te veroveren met mijn gedachten. Niet dat ik nu aan grootheidswaanzin lijd (ik denk eerder het tegenovergestelde), maar ik denk wel dat mijn schrijfkwaliteiten van nut zullen zijn voor een grotere doelgroep. En het past ook bij mijn wens om een mooiere en inclusievere wereld te creëren met taal. Daarom tast ik diep in de beurs en laat ik een sprekende en op maat gemaakte site bouwen. Ik kan niet wachten tot hij af is! Achter de schermen ben ik al met veel dingen ervoor bezig. Ook ben ik aan het nadenken over de nieuwe foto’s in zwierige jurk. En dat denken stemt mij gelukkig. 

BNI

In het kader van Nederland veroveren heb ik onlangs mijn idee online gepitcht bij een net gelanceerd BNI chapter in Amsterdam. Ik was daarvoor gevraagd door een vrouw die ik nog uit mijn studententijd ken en die ik al twintig jaar niet meer gezien had. Het was een hele ervaring om dat te doen, zeker omdat ik spontaan wilde zijn en de tekst niet uit mijn hoofd geleerd had. Helemaal soepel kwamen de woorden niet uit mijn mond, maar ik krijg nog een kans bij een andere groep. Dus blijkbaar heb ik toch iets goed gedaan! Ook is iemand uit die groep mij nu aan het polsen voor een eventuele opdracht. Je weet maar nooit hoe een koe een haas vangt! Het chapter doet hun naam Friendship in ieder geval eer aan.

Charmante heren

Verder ben ik een samenwerking gestart met drie charmante heren. We willen met ons viertjes gaan optreden met eigen werk en zinnen nog op een naam voor ons illustere gezelschap. Ik voel mij zeer vereerd dat ik gevraagd ben om ze met mijn sprankelende persoontje te inspireren. En ik kan verklappen dat ik niet alleen kusjes uitdeel, maar soms ook de botte bijl hanteer. Maar dat moet ook wel, want anders is er geen beweging in de hoofdige taal krijgen. In de toekomst zullen jullie meer hierover lezen. Eerst moet onze samenwerking nog uitkristalliseren, maar ik voorvoel veel moois en goeds! 

Door de afspraken met deze mannen van mijn hart ben ik ook geïnspireerd mijn archieven ingedoken en kwam ik prachtige teksten en foto’s uit mijn studententijd tegen. Toen trad ik ook al op. Wat was ik mooi en knap (letterlijk en figuurlijk)! Ik bekeek al mijn vondsten en was met stomheid geslagen. Dat was allemaal voordat een grote schaduw over mijn schrijfcarrière zou vallen. Ook die herinneringen kwamen boven. En ik denk dat die herinneringen een beetje voor de zwaarte staan die ik aan het begin van dit stuk noemde. Voor de donderwolken die altijd in mijn Verzinhoofd aanwezig zijn, al danst het nog zo gepassioneerd. Verdrietig was ik. Van iemand waar Christiaan Weijts een handtekening aan vraagt omdat ze zo veelbelovend is, veranderde ik in iemand die moest vechten om af te studeren en na haar studie uiteindelijk postbode werd. Begrijp mij niet verkeerd. Het is een heerlijk beroep dat ondergewaardeerd wordt en zeker meer aanzien verdient en het geeft mij de mogelijkheid om mijn grote gedachten te ordenen. Maar het contrast is zo groot.

Applaus

Gelukkig schrijf ik ook al jaren weer zinnige stukjes en heeft mijn Verzinhoofd haar weg in de wondere en harde wereld gevonden. Ik ben journalist, geeft schrijfraad en workshops in de bieb en mag cursussen voor de Stadskamer geven. Ik heb jou als lezer gevonden. En nu wil ik dat groter trekken. Naar meer lezers. Wat ben je als schrijver zonder publiek? Zonder applaus, hartje op Instagram of like op Facebook? Natuurlijk schrijf ik in eerste instantie voor mezelf, maar ik schrijf naar jullie toe. Voor jullie. Dan komen de woorden. Dan komt de interactie. Soms pas jaren later. Soms onbewust. Mijn blog is mijn steen in de rivier. En straks heb ik een nog krachtigere steen. Zwem je mee met de verlegde stroom?

Het programmaboekje van mijn eerste optreden. Foto: Rabarbara

Het bos, vier vragen, het leven en ik

Boeken lezen. Ik doe het bij vlagen. Toen ik Nederlands studeerde las ik er minstens één per week. Ze gingen over allerlei onderwerpen en waren in zeer diverse stijlen geschreven. Van Middelnederlands rijm over jonkvrouwen en ridders tot het intellectualistische gewauwel van Mulisch over God en het vijfde element. Na mijn studie heb ik jaren geen boek meer aangeraakt. Ik kon ze niet meer lezen zonder na te denken over thema, motieven, vorm en structuur. Het lezen had zijn charme verloren. Ik wist genoeg.

Licht en met vaart

Na een paar jaar deed iemand mij bet boek ‘Elf minuten’ van Paolo Coelho cadeau, want, vond de gever “dit is echt iets voor jou”. Met angst en beven begon ik na veel uitstellen erin. Mijn ogen vlogen over de regels en ik was om. Nadien las ik meer boeken van Coelho en ging ik op onderzoek uit naar andere boeken die ik in een adem uit zou lezen. Meestal waren dat boeken over spiritualiteit en zingeving. Of waar iets filosofisch instond. Ze moesten wel licht en met vaart geschreven zijn. Geen moeilijke zinnen met veel komma’s en onmogelijke gedachten. Maar verhalen die duidelijk en in eenvoudige helderheid ergens naartoe gingen en die hoop gaven. Hoop op een uitweg uit het donkerkamer peinzen waar ik mij af en toe schuldig aan maakte. 

Essentie

Zo las ik een paar dagen geleden ‘Het bos, vier vragen, het leven en ik’ van Tessa Randau. ‘Over een vriendschap die alles veranderde’. Een oud-studiegenoot had er een post op Facebook over gedeeld die mij nieuwsgierig maakte. Ik bestelde hem bij Meneer Kees, want hij was vers van de pers en ik wilde de plaatselijke boekhandel natuurlijk steunen in deze moeilijke tijden. Na het lezen was ik licht en tevreden. Er zit een duidelijke structuur in het boek met een opbouw die vriendelijk en zeker niet dwingend is. Op een tot de verbeelding sprekende manier wordt aan de hand van het leven van een jonge vrouw inzicht gegeven hoe aan de hand van vier vragen een mensenleven dat overhoop dreigt te raken door alles wat moet kan worden gered. Hoe je door goed bij jezelf na te gaan wat echt belangrijk is in het leven je tot de essentie komt, het leven kan leiden wat je zelf wilt en gelukkig wordt. 

Aanrader

De eerste vraag die aan de wanhopige hoofdpersoon door een wijze grijsharige vrouw in een bankje in het bos wordt gesteld is: wat wil je echt? Op een natuurlijke manier worden de andere drie vragen in dialoogvorm geïntroduceerd. Ze kunnen pas beantwoord worden als de eerdere door ervaringen in het dagelijkse leven van antwoord zijn voorzien. Ze zijn in een logische opvolging van elkaar en hebben tijd nodig om daadwerkelijk de visie van de vrouw die bijna een burn-out krijgt te veranderen. 

Dit boek is zeker een aanrader voor mensen die overspoeld dreigen te raken door het leven of voor coaches of andere therapeuten die hun cliënten een handvat willen bieden. Het leest vlot en is op een prettige manier vormgeven. 

Een prettig leesbaar en inzichtgevend boek. Foto: Rabarbara

Pleidooi voor de Achterhoek

Wat heeft gemaakt dat jouw integratie in de Achterhoek succesvol is verlopen? Hoe kunnen we nieuwe mensen die we hier naartoe willen trekken voor werkgelegenheid helpen, zodat ze zich hier snel thuis zullen voelen? Deze en meerdere vragen stelde Marjolein Mantel aan mij. Zij is stagiair bij 8RHK Ambassadeurs en doet onderzoek naar welke informatiebehoefte er is bij mensen die van buiten de Achterhoek er naartoe trekken.

Vertrouwen

Ik heb geprobeerd zo eerlijk mogelijk mijn bevindingen te verwoorden, maar voordat ik straks heel de Achterhoek over mij heen krijg: ik heb gepleit voor het behoud van jullie cultuur. Ik heb gezegd dat jullie cultuur als Immaterieel Erfgoed weggezet moet worden. De reden daarvoor: ik ben hier helemaal opgebloeid. En hoe dat komt? In de Achterhoek is er nog vertrouwen in het leven. Vertrouwen dat alles goed komt. Het motto van De Feestfabriek is niet voor niets ‘Alles kump goed’. Ik weet nog wel toen ik hier net woonde iedereen die woorden tegen mij zei als ik weer eens met een rare gedachte of onbeduidend gevoel worstelde. Ze gingen niet op dat gevoel in, maar vertrouwden op de tijdelijkheid ervan en dat uiteindelijk de lach en kracht zouden zegevieren. 

Kleinschaligheid

De gedachte dat alles goed zou komen was nieuw voor mij en deed mijn nekharen overeind staan. Daar waar ik vandaan kom, kwam niks goed en werd alles eigenlijk alleen maar erger. Ik hield in de trein en bus krampachting mijn handtas vast, bang voor dieven. Ik draaide altijd angstvallig mijn deur op slot en deed drie sloten op mijn fiets. Die gewoontes heb ik nu nog steeds, tot verbazing van sommige inwoners hier. De achterdeuren zijn hier over het algemeen ‘los’ (dat zeggen ze in de Achterhoek in plaats van het ‘open’ wat in het Westen gebezigd wordt) en toen ik hier net woonde was ik verbaasd dat veel mensen hun fiets ook niet op slot deden. Ik merk dat langzaamaan dit vertrouwen beschaamd wordt. Dat er steeds meer mensen hiernaartoe komen die daar misbruik van maken: fietsen worden gestolen, inbraak en drugs. Ook de kleinschaligheid dreigt te verdwijnen. Dat wat de Achterhoekse cultuur zo mooi maakt, het noaberschap, gaat verloren in het steeds groter en meer willen van bedrijven en overheid. 

Stilzwijgend accepteren

Moet je steeds groter willen worden en meer willen bereiken? Is less niet more? De cultuur hier heeft ervoor gezorgd dat ik leerde dealen met mijn psychische kwetsbaarheid. Het leven is hier wat langzamer, er zijn minder prikkels en veel mooie natuur. Alles is veel kleinschaliger en omdat de lijntjes kort zijn, wordt goed gedrag beloond, want op een gegeven moment weet iedereen: die en die doet zijn werk grondig en eerlijk. Ik geef toe dat niet overal over gepraat wordt. Mensen durven hun vuile was niet buiten te hangen en het gesprek over echte gevoelen en emoties met (on)bekenden aan te gaan. In plaats daarvan is er wel de nodige roddel en achterklap. Maar er is ook een soort stilzwijgend accepteren van de ander in hoe hij of zij is in heel zijn of haar compleetheid. Vaak wordt er niet in woorden geholpen, want praten over dat wat je echt bezighoudt vinden veel Achterhoekers moeilijk, maar helpen ze je in daden vooruit. Zo helpen ze je met je voortuin, zetten een Sarah voor je deur als je 50 wordt, nemen je mee naar een feestje als je verdrietig bent. Als puntje bij paaltje komt staan de mensen voor je klaar. Als echte noabers. En sluizen ze het water dat tot aan je lippen staat weg. 

Natuurlijke verlichting

Belangrijk is ook respect. Respect voor elkaar. Ik had niet nagedacht over mijn verhuizing naar de Achterhoek. Ik was gewoon verliefd en wilde bij Boef zijn. Na een valse start, ik had niet gerekend op al dat kat uit de boom gekijk, merkte ik dat de Achterhoek een warm bad is. Ze omarmden stilzwijgend mijn anders zijn en ik merkte dat daar juist hier ruimte voor is. Dat dat toegejuicht wordt. Alleen: je herkent de ‘andere’ mensen niet aan hun kleding of haar. Ze gaan op in de massa. Ze schreeuwen niet alleen hun leuzen, maar voeren ze ook daadwerkelijk uit. Ze voegen de daad bij het woord, want Achterhoekers zijn echte werkers. Daarnaast zijn ze nuchter. Toen ik hier net woonde en ik de woorden ‘chakra’ en ‘aura’ bezigde keek iedereen mij aan of ik gek was. Dus ik heb jaren mijn spirituele aard verborgen gehouden. Deze nuchtere douche leerde mij dat er in een grassprietje, bloemetje en bijtje ook veel wijsheid zit en dat de uit de klei getrokken aard van de Achterhoeker juist echte levenswijsheid bevat. Je hoeft niet hoog in de wolken te zweven om spiritueel te zijn. Juist in het aardse zit veel wijsheid. Juist dat aardse is natuurlijke verlichting. Maar zeg dat maar niet tegen een Achterhoeker, want velen vinden dat de dingen gewoon zijn zoals ze zijn. Zonder dubbele bodems. Zonder dubbele agenda’s. 

Trots

Ik weet dat er mensen zijn die andere ervaringen met de Achterhoek hebben. Mensen die hier zijn komen wonen of mensen die hier heel hun leven al wonen. Dat het naoberschap hun juist benauwd, dat ze vinden dat de mensen hier bekrompen en gesloten zijn. Alles is een kwestie van perspectief. Bovenstaande is mijn kijk op het geheel en ik hoop daarmee bij te dragen aan een goed en beter imago van de Achterhoek. Ik ben trots op haar inwoners!

Het logo van 8RHK ambassadeurs

Droom: hoe alles van waarde niet meer weerloos is

Wat is werkelijk van waarde? Waar draait het om in het leven? Om die dure auto? Om dat riante salaris? Om dat grote huis? Om zien en gezien worden? Volgens mij niet. Ik ben het met Lucebert eens. Alles van waarde is weerloos. En ik vul aan: alles van waarde wordt niet gezien, weggemoffeld als onbelangrijk en niet ter zaken doend onder het tapijt geschoven. Alles van waarde zit diep weggestopt in een hoekje van ons hart. We durven niemand te zeggen wat wij ten diepste voelen of vinden. Vaak niet eens aan onszelf. Probeer maar eens eerlijk tegen jezelf te zijn. Zelfs in een dagboek dat niemand leest durven en kunnen veel mensen dat niet. 

Het moodboard dat ik van mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Zonnetje in huis

Ik ben van mening dat schrijven je kan helpen tot de kern van je wezen te komen. Dat als je de gedachten van je peinzende hoofd en de gevoelens van je verwarde hart op een goede manier op papier leert zetten je op weg bent naar liefde voor jezelf en je medemensen. Dat je op weg bent om thuis te komen bij je eigen persoontje en dat je dan het zonnetje in huis voor je huisgenoten en/of huisdieren bent. Of voor je charmante zelf, mocht je alleen wonen. Dan rookt jouw schoorsteen liefde, dan zingt je hart vrolijke liedjes.

Geestelijk gezond

We krijgen allemaal soms onprettige gebeurtenissen in ons leven voorgeschoteld. En het doet mij verdriet om te zien de huidige hulpverlening daar niet altijd de juiste handvatten voor biedt. Dat ze je soms van de regen in de drup helpen. Dat je ongelukkiger wordt in plaats van gelukkiger. Iedereen heeft een andere trigger nodig om geestelijk gezond te zijn en worden. Ik denk dat schrijven daarbij ondergewaardeerd is. Ik weet uit eigen ervaring dat het volgens een juiste methode verwoorden van je gedachten je inzicht en heling kan geven. Niet van de een op andere dag, maar het kan wel een proces in gang zetten. Een proces dat je tranen droogt, je hart laat openbloeien zodat je uiteindelijk samen met de mensen die je lief zijn, of die je in de toekomst gaat (leren) liefhebben, zingt van geluk. 

Andere waarden

Mijn droom is om mensen de weg te laten vinden in de onbegrepen woorden die in hun hoofd en hart leven. Mijn droom is dat mensen van hun lot een plot maken. Dat ze de hoofdpersoon worden in het verhaal van hun eigen leven, dat ze dat verhaal zelf gaan schrijven en zo leren inzien dat ook zij ertoe doen. Ieder mens doet ertoe. Jij ook! Het leven draait niet om geld, maar om dat wat echt waarde heeft: liefde voelen en gelukkig zijn. Ik merk dat veel mensen aanslaan bij het idee dat ik mijn diensten wil ruilen voor iets wat voor hun een vergelijkbare waarde heeft. Niet iedereen heeft een dikke portemonnee. Juist waar de nood het hoogst is, is geld schaars. Daarom ben ik er een voorstander van om als er geen geld voor handen is diensten voor diensten te ruilen. Om zo een maatschappij met ander waarden te creëren. Een maatschappij waarin niemand weerloos is, maar iedereen waardevol.

Dansend bloemenmeisje

Ik zie mijzelf als een dansend bloemenmeisje in de wei. Ik deel vrolijk gekleurde en fris ruikende bloemen uit. En op elke bloem staat een woord. Een lief woord. Speciaal voor jou. Welk woord staat op de bloem die ik jou geef? Wil je mij dat vertellen?

De intuïtieve tekening die ik in opdracht van Intertembo over mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Dragon Dreaming: een oneindige dans

Dansen met je draken en de draak met ze steken. Ik doe het al een aantal jaar met succes. Het werpt steeds meer en meer zijn vruchten af. Toen ik ongeveer vier jaar geleden met Anke Sitter van Intertembo in contact kwam, was dat de start van een grote Weense Wals. Rabarbara stond in de kinderschoenen. Ik was begonnen met een blog en visitekaartjes en het praten over mijn ondernemersdroom. Linda Commandeur en Joske Elsinghorst waren daarvoor mijn inspiratiebronnen. Niet dat ik ze nu zo vaak sprak, maar ik interviewde ze af en toe voor de krant en volgde ze op social media. Op afstand lifte ik mee op hun energie. Ik keek hun succesvolle en gelukzaligmakende trucjes af en maakte er mijn eigen rabariaanse variant van. 

Zevenmijlslaarzen

Tijdens een Open Coffee bij Den Diek sprak ik Anke over mijn droom om zzp’er te worden en mijn twijfels. Zij had op al mijn vragen een origineel en praktisch antwoord en zo begon onze samenwerking. Als snel leerde ik dat Anke niks te gek was. Als ik een ludiek plan had, maakte ze het nog grotesker. Als ik een brainwave doormaakte, golfde ze met mij mee. En zo groeide mijn vertrouwen dat ik zo gek nog niet was. Dat mijn ideeën er mochten zijn en het waard waren om uitgevoerd te worden. Dus ik voerde ze uit. En hoe! Ik ging steeds meer op mijn ingevingen en inzichten vertrouwen en trok op een gegeven moment mijn zevenmijlslaarzen aan. Ik kreeg mensen mee en ontdekte dat ik een gunfactor had. Ook leerde ik dat er meer mensen waren die niet strikt leefden volgens de regels van onze bizarre maatschappij. Dat het leuk is om af te wijken. Dat dat juist gewaardeerd wordt. 

Natuurlijk verloop

Vandaag ontdekte ik door een opdracht van Anke mijn kracht. Al een tijdje baseer ik mijn beleid op een methode die Dragon Dreaming heet. Het integreert de cultuur van de aboriginals in westerse methodieken. Het gaat uit van geven en cyclische tijd. Het gaat uit van waarde en niet van geld. Er is een natuurlijk verloop in de processen die projecten moeten doormaken: dromen, plannen, doen en vieren. Elke fase is doorweefd met de andere drie fases. En zo draait alles spiraalsgewijs door. 

Samen met Maria aan de slag met onze dromen. Foto: Anke Sitter

Aanmodderen

Mijn project ‘Verzinhoofd’ heb ik volgens die methode succesvol uitgevoerd. Ik bereikte er zelfs twee keer de krant mee met een groot artikel en er ontstonden nieuwe contacten en samenwerkingen. Nu ik tussen het succes vieren daarvan en het geboren worden van een nieuwe droom inzit, heb ik afgelopen zondag met Esther, Maria en Jelien een hele dag onder leiding van Anke gewerkt aan een nieuw plan. Ik kreeg kritische en liefdevolle opmerkingen en na afloop merkte ik dat mijn droom zich nog aan het ontvouwen is, maar dat ik gelijktijdig al dingen er voor aan het uitvoeren ben. Heel bizar. Dit doe ik puur op gevoel, terwijl ik het einddoel nog niet helemaal in zicht heb. Ik raakte een beetje in paniek: ik moet toch naar een concreet einddoel toewerken? Ik moet toch een goed doordacht beleid hebben? Ik moet toch weten waarom ik de dingen doe die ik doe? Ik kan toch niet blijven aanmodderen zoals ik tot nu toe gedaan heb? 

Tekening

Toen kreeg ik van Anke een huiswerkopdracht: maak een tekening van je nieuwe droom. En ik tekende. Eerst een schema met mijn plan. En toen een schema van een beeld aangevuld met woorden. Het was niet goed genoeg. Ik moest de woorden achterwege laten. Bij mijn onderbewuste komen. Dus ik pakten mijn stiften en tekende nog een keer. Ik dacht niet na en volgde mijn gevoel. Pakte steeds een ander kleurtje en raakte in een flow. Er kwam een verrassend frisse en vrolijke tekening uit. Over twee weken mag ik hem gaan interpreteren en er woorden aangeven. Daarbij denkend aan waar ik ongevraagd reacties op krijg. 

Het gewone bijzonder maken en het bijzondere gewoon

Ik ging wandelen. Kookte een maaltijd voor Boef en mij. Zat op de bank. Op een geven moment kriebelden er woorden in mijn hoofd. Ik moest ze opschrijven. Er volgde een hele opsomming van alle keren wanneer ik succesvol was. En dat waren altijd de momenten waarin ik ingevingen volgde, iets onverwachts deed, het gewone bijzonder maakte of het bijzondere gewoon, eigenlijk niet nadacht en gewoon mezelf was. “Overboord met mijn krampachtige beleid dat ik wil gaan voeren,” dacht ik daarna, “Mijn succes zit hem erin dat ik dat allemaal niet doe. Dat ik trouw ben aan mijn intuïtie en vertrouw op de dingen die zich aandienen.” Natuurlijk moet ik wel de voorwaarden scheppen voor een goede uitvoering van mijn inzichten, maar ik moet denken over wat naar mij toekomt en er dan mee meebewegen. Niet de krachten van de natuur forceren met mijn hoofd dat soms alles wil controleren. Het leven is niet te vangen. Het leven beweegt. En ik beweeg en dans mee. Met mijn draken. Met mijn dromen. Dat is voor mij Dragon Dreaming. Een vrije interpretatie. Mijn interpretatie.

Mijn organische plan voor mijn nieuwe droom. Foto: Rabarbara

Subtiel rebels: het nieuwe vrouwelijk

Wat is er mis met een kneuterig meisje zijn? Vier april vierden Boef en ik ons vierjarig geregistreerd partnerschap. Hij had voor mij een enorme bos dieprode rozen gekocht en dat raakte bij mij een gevoelige liefdessnaar. Ik voelde mij door die bloemen echt een meisje in een film dat onverwacht verrast wordt door haar lover. Romantiek bestaat nog! Ook bij stoere mannen. Al krijg ik nooit een Valentijnskaart, want dat is commerciële bullshit volgens dezelfde Boef. Ik had voor hem flesjes Groene Buizerd van de Feestfabriek besteld. Lekker fris bier vermoed ik zo als niet-bierdrinker. Hennepbier. Klinkt apart.

De bos rozen die ik van Boef kreeg. Foto: Rabarbara.

Jurk

Vandaag voel ik mij op en top vrouw. Ik ben vanmorgen namelijk bij Esther te Brake van Naailes Online geweest om mijn maten te laten meten voor een speciaal voor mij ontworpen jurk. Haar modestagiaire Noor had een aantal prachtige ontwerpen gemaakt passend bij mijn figuur. Ik kon maar moeilijk kiezen. Uiteindelijk werd het een jurk van het ene ontwerp met de mouwen van een ander. Binnenkort moet ik een proefmodel passen en daarna gaan we een stofje bestellen voor het ‘echte’ werk. Om te laten zien hoe de jurk eruit komt te zien met de verschillende stofjes van mijn keuze heeft Esther een aantal tekeningen gemaakt. Ook nog eens met mijn eigen hoofd erop! Zo krijg ik een goed beeld van hoe alles er straks uit komt te zien. Alleen…nu heb ik keuzestress! Welk stofje zal ik kiezen? In welke jurk ben ik het mooist?

Kapper

Wel opmerkelijk dat ik in de veertig moet zijn om mij met zulke vrouwelijke dingen bezig te houden. Mijn haren zijn ook in tijden niet zo lang geweest en pas weer keurig geknipt door de kapper. Dat laatste was ook wel nodig, want de crèmespoeling kon de lange droge punten niet meer aan die eronder uitstaken. Dit kwam door het kappersverbod dat vanwege corona van kracht was. Wel een wonder dat ik crèmespoeling gebruik trouwens. Het was overmacht, want mijn haren voelden aan als touw en dat was absoluut niet fijn! Echt ijdel ben ik overigens niet, want ik word grijzer en grijzer en verf mijn haren nog steeds niet. Ook zit er geen lak op mijn nagels en zijn deze kort. 

Twee gaatjes

Wat trouwens wel grappig is om te vermelden is dat ik het tweede gaatje in mijn rechteroor per ongeluk weer open heb gekregen. In mijn studententijd wilde ik ook een beetje rebels zijn, maar had ik geen zin in tattoos of piercings. Dus besloot ik om in een oor een extra gaatje te laten prikken. Als subtiel verzet. Op een gegeven moment droeg ik er een tijdje geen oorbellen meer in en groeide het dicht. Dat dacht ik tenminste. Tot een paar maanden geleden toen ik een oorbellenmanie kreeg en nieuwe oorbellen ging dragen. Ik doe mijn oorbellen altijd zonder spiegel in en vergiste mij een keer in het gat. (Maar goed dat dat niet op een andere plek gebeurde ; ). Ik voelde ‘ploep’. “Waarom voel ik ‘ploep’?”, dacht ik en ik keek in de spiegel. Toen zag ik dat ik in het gat ernaast zat. Gelijk voelde ik mijn subtiele rebelsheid weer opkomen. Dus als ik je de laatste tijd heb tegengesproken komt dat omdat ik mij weer fris en fruitig voel. Fris en fruitig als een groen biertje. Of ben ik dat ook (nog)?

De jurk die speciaal voor mij ontworpen is met de verschillende mooi stofjes. Ontwerp: Esther te Brake

Waarom ik niet sip achter de geraniums zit

Zomertijd. Voor het eerst dat ik er blij mee ben. Nu is het als ik voor dag en dauw beneden zit al wat later. Hoef ik een uurtje minder in eenzaamheid met mijn gedachten te vertoeven. Niet dat dat heel erg vervelend is hoor! Ik vermaak me wel in die rustige uren als iedereen nog slaapt: ik schrijf in mijn dagboek, doe een meditatie, kijk naar de voortuin met vrolijke voorjaarsbloemen, overdenk mijn zonden, werk een interview uit, droom mee met de liedjes op de radio, spioneer op Facebook en app mensen de laatste stand van zaken. Als de wereld ontwaakt, heb ik het meeste werk al gedaan. Zo ook vandaag.

Schroeven

In de loop van de ochtend appt Boef mij. Of ik de borden nog gehaald heb. Borden? Borden? Over welke borden heeft hij het? En ik appte hem wat vraagtekens terug. Het betrof de magneetborden die ik van het oude depot van de post mocht hebben. De post gaat haar post op een nieuwe locatie verzamelen en de oude spullen worden verdeeld onder de werknemers. De magneetborden mocht/wilde ik wel hebben. Een voor in de keuken, voor de subtiele boodschappentips van Boef en een voor op kantoor. Voor belangrijke gedachten. Nu moeten ze nog opgehangen worden. Het losschroeven heb ik zelf gedaan en dat viel mij best tegen. Ik heb er nog kramp in mijn armen van. Ik moest boven mijn hoofd werken, veel kracht zetten en hele rare armbewegingen maken. Ook was er een schroef al kapot geschroefd. Ik kon er haast niet met de kruiskopschroevendraaier (ja, ja, ik weet wat dat is) in. Maar het is gelukt. En ik voel mij nu heel handig. Het was een heel stoer gevoel om met een gereedschapstas over straat te gaan met mijn twee linkerhanden. Mijn ogen glimmen nog steeds van binnenpret.

Drie lagen dieper

Een bezoek van mijn bedrijfscoach Anke van Intertembo maakte mij heel gelukkig. We spraken over van alles en nog wat. Van privé tot zakelijk. Over mijn succes met ‘Verzinhoofd’ en mijn nieuwe nog geheime plannen. Ook over haar leuke ideeën. Ze staat mij al vier jaar bij met raad en daad voor Rabarbara en daar ben ik haar dankbaar voor. Mijn bedrijf is van de grond gekomen en dat maakt mij gelukkig. Ze stond praktisch al bij de voordeur, klaar om weg te gaan toen ze mij op de valreep vroeg wat ik het leukste vond van het succes van ‘Verzinhoofd’. “Dat ik na mijn veertigste toch nog een carrière heb,” antwoordde ik. Ze schrok een beetje van dat antwoord. Aan de hand van onze gesprekken had ze gedacht dat ik zou zeggen ‘dat het gesprek met de Stadskamer gelukt is’ of ‘dat ik met een mooi artikel in de Gelderlander sta’. Alles zit echter drie lagen dieper. 

Kansen en mogelijkheden

Daarom vind ik het belangrijk dat er in mensen geloofd wordt. Dat er in kansen en mogelijkheden gedacht wordt. Dat de geestelijke gezondheidszorg verandert. Als ik naar alle adviezen had geluisterd zat ik nu elke dag sip achter de geraniums. Gelukkig is dat niet gebeurd. Gelukkig kwamen er mensen op mijn pad die wat in mij zagen. Gelukkig greep ik die uitgestoken handen met beide handen en voeten, met alle vingers en tenen. Gelukkig ben ik nu gelukkig. Gelukkig wel. Nu jij weer.

Gelukkig ben ik gelukkig. Foto: Anja Onstenk

Waarom ben ik doorsnee?

Even naar binnen keren. Even onderzoeken wat de afgelopen succesvolle maanden met mij gedaan hebben en bewust bij het onbewuste stilstaan. Of stilzitten en –liggen eigenlijk. Even de woorden de tijd en ruimte geven om mij weer in een nieuw ritme te vinden. 

Ik ben begonnen met een zevenweekse cursus dagboekschrijven, om tot nog meer zelfkennis te komen en om onbekende schrijfvaardigheden te leren. Schrijfvaardigheden die ik in de toekomst weer aan mijn cursisten kan meegeven. Ik ga er tenminste van uit dat er een tijd na corona is. Een tijd waarin we elkaar weer vrij en blij mogen ontmoeten. 

Waarom?

Ondertussen hebben zich weer nieuwe ideeën opgedrongen aan mijn hoofd. Opgedrongen is eigenlijk niet het juiste woord. Ik heb de mogelijkheid gecreëerd om ze te krijgen: veel mediteren, yoga, muziek luisteren, lummelen, wandelen, slapen, midden op de dag douchen, in mijn dagboek schrijven, schuddebuikjes snoepen, postzegels plakken, lichtfladderen. Dat was het wel zo’n beetje. ’t Is eigenlijk ook wel genoeg, al lijkt voor een buitenstaander misschien niks. Maar in de leegte, de ruimte tussen de dingen liggen de antwoorden des levens verborgen. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik niet overal een antwoord op heb gekregen. Maar moet ik dat willen? Als nieuwsgierige journalist stel ik graag vragen. Aan de ander. Maar ook aan mezelf. Waarom? De hamvraag die je altijd moet stellen. Waarom doe je dit? Waarom doe je dat? Waarom voel je je zo? Soms heb je een reden voor iets, maar niet altijd. Moet je overal een reden voor hebben? Waarom moet je overal een reden voor hebben?

Het kussen dat ik voor Boef heb laten maken. Foto: Sandra Hummelink

Doorsnee

Een online lezing van schrijver Daan Heerma Van Voss bij De Koppelkerk over zijn nieuwste boek ‘De bange mens’ deed mij beseffen dat ik een doorsnee kunstenaar ben. Kunnen kunstenaars dan doorsnee zijn? Ik denk het wel. Zij hebben ook een gemene deler die hun deelt. Of misschien wel verdeelt. Gemeen is hij zeker en hij zorgt voor de verdelende en gemengde gevoelens die ze tot kunst drijven. In mijn geval woordkunst. Laat ik het maar als een zegen zien. Nee. Dat is te berustend, te lafjes. Ik zie het als een zegen. Alleen soms moet ik mijn hoofd te rusten leggen. Te rusten op een kussen met Rabarbara erop. En laat ik die nu net door Sandra van Atelier net ff anders hebben laten maken. Nadat ik Boef er een had gegeven voor zijn verjaardag kon ik natuurlijk zelf niet achterblijven. Ook ik moest en zou een eigen kussen hebben tijdens ons knus samenzijn in de avonduren op de bank. Anders zijn de verhoudingen scheef en zoek. En dat kunnen we niet hebben. Absoluut niet. Wees gerust: we gaan straks niet in hetzelfde joggingpak over straat. Dat is een brug te ver. Misschien wel ieder in een zwarte zomerjas. O wacht…dat doen we al…Oeps.

Natuurlijk moest ik ook een kussen. Foto: Sandra Hummelink

Vruchten

Ik kijk uit naar de uitvoering van mijn nieuwe plannen. De tijd om ze met jullie te delen is nog niet rijp genoeg. Al zou ik ze het liefst gelijk doen en willen uitschreeuwen. Voor de verandering werk ik ze dit keer wat meer uit dan normaal. Ga ik wat systematischer te werk in de uitvoering ervan. Een stappenplan. Als ondernemer moet je wat. En dat wat moet je goed doen. En ik ben goed bezig. Dat wil ik graag zo houden. Dat wil ik verbeteren. En als de wijzers van de klok de juist tijd aangeven pluk ik er de vruchten van. Samen met jou. Want ik doe het ook voor jou, lieve lezer. Ben je nu blij?

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara