Op avontuur na ‘Zo simpel is het dus wel’

Het leven is een droom die aan je voorbijtrekt. Een mooie droom als je de roep van je hart volgt en de wens die je vanuit je tenen uit wilt schreeuwen probeert te vervullen. Vaak luisteren we niet naar ons hart en onze tenen. Vaak worden we afgeleid door allerlei omstandigheden in de marge van ons leven. Vaak laten we ons van onze mooie plannen weerhouden door allerlei stemmetjes in ons hoofd. In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ beschrijft Linda Commandeur hoe zij, na veel weerstanden, haar gedroomde leven leeft. Zij gunt ons allemaal zo’n leven. In haar boek lezen we haar proces, haar innerlijke strijd die ze uiteindelijk won. Een strijd die haar maakt tot wie ze is: een inspirator op avontuur.

Linda wil graag dat we met dat boek naar onszelf gaan kijken, dat we een blik in de spiegel werpen die ze ons voor wil houden. Nu wil het geval dat ik regelmatig in de spiegel kijk en dat een blik meer of minder voor mij geen enkel probleem is. Wat zie ik dan? Ik zie dat het boek mij duidelijk maakt dat elk mens een crisis of meerdere crisissen nodig heeft om te komen tot het punt waarin je eindelijk je eigen leven gaat leiden. Linda leek mij zo’n persoon die makkelijk door het leven danst, het tegendeel blijkt waar. Ook zij heeft de nodige strijden gevoerd. En als ik haar worstelingen lees, denk ik aan de vele die op mijn pad zijn gekomen. De vele stormen die ik het hoofd heb moeten bieden. En nu weet ik dat ik daarin niet alleen sta. Dat ook anderen min of meer gedwongen door allerlei omstandigheden de keuze voor zichzelf maken. Je wordt gevormd door de gebeurtenissen in je leven. Ze maken je, als je dat wilt tenminste, krachtig en sterk. Ze vormen je tot een mooier mens.

Ook ik probeer mijn droom te leven, te doen wat mijn hart mij ingeeft, ongeacht de mening van anderen. Ik ben al ver gekomen, lees ik. En ik lees ook dat er meer zijn die dit pad proberen te bewandelen. En ik lees dat het een succesvol pad is. Dan realiseer ik me dat ik nog maar aan de wieg sta van wat mij allemaal te wachten staat. Ongegeneerd jezelf zijn. Staan waar je voor staat. Zijn wie je bent. Ik ben ik, dat weet ik wel. Maar altijd ben ik bang wat jij ervan vindt. Altijd. Daar moet nu maar eens een eind aan komen. Jij kan de boom in met je mening en oordelen. Jij kan de pot op. Behalve als ook jij je droom najaagt en net als ik balanceert op de grens tussen hoop en wanhoop. Dan kunnen we samen op avontuur en lak hebben aan de rest van de wereld. Want er is hoop. Dat weet ik zeker. Dat voel ik tot in mijn tenen. Ga je mee? Mee naar het eind van de wereld, daar waar alles begint. Daar waar dromen werkelijkheid worden. Voorzichtig probeerde ik altijd al mijn droom te leven, maar vanaf nu met nog vollere overgave. Mijn droom mag er ook zijn. Dank je wel Linda!

Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)
Het boek van Linda Commandeur dat raakt! (foto: Madelon Tijdink)

Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen

Pijnlijk mooi. Door de eenvoud van dat wat gezegd wordt zonder het te beschrijven. Je proeft en voelt het tussen de regels door. De verhalen in ‘Gij nu’ van Griet Op de Beeck belichten de minder appetijtelijke kant van het leven op een smakelijke manier. We krijgen in elk van de vijftien verhalen een kijkje in het hoofd van diverse personages. Zo lezen we over hoop, wanhoop, miscommunicatie, eenzaamheid, onvermogen en andere zaken. De mensen worden tot in hun pijnlijkste kern uitgeplozen, zonder als dramatisch of zielig te worden neergezet. Pijn hoort namelijk ook bij het leven, is er als een onlosmakelijk deel mee verbonden. Ieder mens draagt wel iets met zich mee. Daar werd ik mij al lezend onherroepelijk van bewust.

Zelf verbloem ik mijn pijn voor de buitenwereld. Ik probeer haar angstvallig verborgen te houden voor mensen die ik niet of nauwelijks ken. Boef ziet, voelt, hoort en verzacht mijn grootste verdriet(jes), mijn ouders weten ervan en een enkele vriendin. Voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ heb ik inmiddels de nodige gesprekken gevoerd. De meest bijzondere en intieme wetenswaardigheden over mensenlevens kwamen mij ter ore. Verbaasd was ik dat de geïnterviewden het met mij wilden delen. Nog verbaasder was ik soms toen ik hoorde dat zij de schaamte voorbij waren en het aan het ‘grote publiek’ wilden vertellen. “Daar kan ik nog wat van leren!”, dacht ik bij mezelf. En ik dacht nog meer. Veel meer.

Misschien heb ik er wel veertig voor moeten worden om met vollere overtuiging in het leven te kunnen staan. Om mijn diepgewortelde verlangens uit te spreken na verlies, gemis en de nodige doodlopende wegen. Anderen hebben er vijftig voor moeten worden en weer anderen bereiken nooit dat punt dat ze het leven leiden dat ze willen. Deze wijsheden zijn tot mij gekomen door het leven heen, maar ook door de ‘(te) Gek’-gesprekken. Voor de komende twee maandagen heb ik de bijzondere verslagen al klaar staan. Of ik daarna ook weer stipt elke week een verhaal online zet, laat ik even open. Er hebben zich voldoende mensen gemeld, maar ik heb ook nog andere bezig- en werkzaamheden. Natuurlijk blijf ik mensen interviewen en benaderen, maar het tempo wordt misschien iets langzamer. De rubriek is nu in ieder geval opgestart en neergezet. Een droom is uitgekomen!

Het lijkt wel of ik de laatste tijd allemaal mensen tegenkom die hun masker afzetten. In ‘Gij nu’ worden ook verschillende keerpunten in het leven van de uiteenlopende personages beschreven. Misschien was de aanschaf van dat boek wel een roep van mijn diepste ziel. Dat ik eindelijk weer wilde lezen over zaken die er echt toe doen. De meest onthutsende ontdekking was nog wel dat ik dacht: ”Wauw, dit is mooi, dit is goed, dit is wezenlijk. Het raakt mij. Je hoeft zaken niet altijd mooier te maken dan ze zijn. Rauwheid en puurheid kan kippenvel bezorgen. Net als onvermogen. Misschien juist wel meer! Zou de tijd dan daar zijn dat ik ga schrijven over dat wat mij écht beroert? Dat ík míjn masker afzet?” Even later kwam ik tot bezinning. Een lach mag ook. Het hoeft niet altijd zware ernst te zijn die de scepter zwaait. Ik ben Rabarbara, die een glimlach toveren de moeite waard vindt. En ik kwam tot de slotsom dat het voor mij en-en is en niet of-of. Een lach én een traan. Daar staat Rabarbara voor. Zoet én zuur.

 

Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.
Je kiest een boek niet altijd per toeval uit om te lezen. Soms komt hij op het juiste moment in je leven. Om je iets te vertellen.

 

(te) Gek: Annekée Cuppers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles’

Ze ziet zichzelf als ‘the girl next door’ en kan niks geks ontdekken aan haar eigen persoontje. Hooguit dat haar drie puberende kinderen haar af en toe ‘raar’ vinden als ze in de supermarkt weer eens met iedereen staat te praten. Wel is ze overal enthousiast voor te krijgen en heeft ze bewondering voor mensen die ongeacht de mening van anderen hun eigen pad bewandelen. ”Ik vind die uitschieters wel spannend!”, vertelt Annekée Cuppers, werkzaam als secretaresse bij de Aldi en correspondent voor de Elna/Groenlose Gids.  Onlangs is ze haar eigen tekstbureau ‘Pen en papier’ gestart. “Nieuwe dingen moet je gewoon doen,” beweert ze, “dan zie je wel waar het schip strandt.”

Met iemand in de familie die zware psychische problemen heeft, spreekt ze uit ervaring als ze zegt: ”Ik vind altijd dat er zo snel lacherig wordt gedaan als iets afwijkt van het normale. Soms blijven mensen er rustig onder, anderen reageren juist overdreven agressief op voorvallen. Zo was er laatst een potloodventer in het nieuws. Hij toonde zichzelf aan jan en alleman en werd daarom in elkaar geslagen door buurtbewoners. Ik denk dan: ‘Zo’n iemand is ziek, die doet dat niet voor niks. Waarom helpt niemand hem?’”

 

Minder ruimte

Ook vindt Annekée:”Psychiatrische patiënten zijn heel kwetsbaar. De overheid bezuinigt op hulp in de psychiatrie en wil de patiënten weer in de maatschappij plaatsen. Ze moeten het dan veel meer zelf uitzoeken. Niet iedereen kan dat. Het lijkt wel of mensen die ’gek’ zijn ‘lekker los’ kunnen leven, maar juist zij hebben baat bij een goede structuur. En als ze alleen in de maatschappij staan, valt die weg. Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles. Deze mensen passen daar niet in. Het lijkt wel of er steeds minder ruimte voor hen is.”

 

Ja zeggen

Anderhalf jaar geleden is Annekée’s blik sterk veranderd:”Ik ben tien maanden lang twee dagen in de maand in Amsterdam geweest voor een Schrijfacademie. Ik had namelijk een schrijfwedstrijd van Scheltema gewonnen. Daar kwam ik in aanraking met studenten Nederlands, journalisten en andere mensen die op hoog niveau schreven. Dat heeft mij zelfvertrouwen gegeven en sindsdien interesseert het mij minder wat anderen van mij denken. Ook heb ik er een open blik aan overgehouden. Vanaf dat moment heb ik overal ‘ja’ op gezegd. En dat heeft mij veel gebracht.”

 

Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo 'Pen en Papier'
Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo ‘Pen en Papier’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Joske Elsinghorst-van Huet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen’

Sommigen verklaarden haar voor gek toen ze vorig jaar aangaf dat ze niet verder wilde in haar baan bij het Graafschap College. Als docente gezondheidskunde en sociale vaardigheden begon Joske Elsinghorst-van Huet daar haar loopbaan. Later werkte ze er als opleidingsmanager en maakte ze zich met name hard voor de leerlingen die het moeilijk hadden, die als ‘gek’ werden gezien. Er kwam een omslagpunt in haar leven en ze begon voor zichzelf met ‘Overal kansen’. “Ik word gelukkig van het bedenken van creatieve oplossingen en door mensen en situaties positief te beïnvloeden,” legt Joske haar drijfveren uit, ze vervolgt: ”Niks is gek. Als je in de schoenen van degene gaat staan die je gek vindt, snap je dat die persoon voor zijn eigen gevoel logisch bezig is.”

Joske’s leven staat bol van (te) gekke dingen. Tijdens het gesprek passeren er veel verschillende voorvallen de revue en worden er wijze woorden gezegd. De keuze voor dit verslag is gevallen op de verhalen uit haar persoonlijke leven, om te benadrukken dat ze niet gek, maar te gek is. Hoewel dat eerste natuurlijk helemaal niet erg zou zijn, want zoals ze zelf zegt: ”Iedereen is gek!”

 

Bouwkeet

“Ik vind het te gek dat ik mijn drie kinderen in mijn eigen gezin al elf jaar een solide basis heb kunnen geven. Dat is op zich al een feestje waard. Mijn man en ik zijn als ouders af en toe ook gek. We doen soms onverwachte en impulsieve dingen. Onze kinderen corrigeren ons daar tegenwoordig in. De hele tijd gekkigheid is voor hen te onrustig,” lacht Joske. Een van de gekke dingen die ze gedaan hebben, is het plaatsen van een bouwkeet op hun oprit. Joske: “Ik was bijna jarig, we waren bezig met het verbouwen van de oprit en het leek mij gewoon leuk om een keet te hebben. Zo gezegd, zo gedaan. We keken op google en zagen er een in Zelhem te koop staan. Ondanks onze volle agenda reden we er gelijk heen en we kwamen terug met een keet. Heel veel mensen in onze omgeving vonden het gek dat wij een keet op onze oprit plaatsten. Wij vonden het juist weer gek dat zij zich daar druk over maakten. Dat is echt iets typisch voor de Achterhoek: je druk maken om dingen die niks met jou te maken hebben. Eigenlijk ook wel grappig die reacties.”

 

Kronkels

Over haar gezin vertelt Joske:”We hebben een zoon met Asperger, maar wij vinden hem helemaal niet gek. Hij steekt zelf de draak met zijn ‘stempel’. Soms heeft hij een bepaalde gedachtenkronkel en dan vragen mijn man en ik hem om deze uit te leggen. Wij leggen hem dan uit hoe onze kronkel loopt. We veroordelen zijn kronkels nooit, die mogen er zijn. Onze kronkels komen meer overeen met die van de meerderheid van de mensen, die van hem wijken daar vaak van af. We willen onze kinderen graag leren zichzelf te blijven, maar vanuit onze eigen ervaring weten we dat je het jezelf daar vaak niet makkelijk mee maakt. We hebben leuke en aparte kinderen die ons ook veel leren over onszelf. Ik ben er trots op dat ze hun eigen koers varen, want met de meute mee gaan is vaak makkelijker. Ook ben ik wel eens verdrietig als ze zich daardoor alleen voelen. Voor pubers zijn dit soort zaken vaak ingewikkelder.”

 

Niet-oordelen

De ervaringen op werk en met haar gezin hebben Joske’s persoonlijke ontwikkeling gestimuleerd. Ze is recent tot het volgende inzicht gekomen: ”Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen. Je moet bij jezelf blijven en kunt niet oordelen over een ander als je niet in zijn/haar schoenen staat. Aan dit niet-oordelen heb ik heel veel. Toen ik zelf het oordelen los liet en met allerlei mensen in gesprek ging, vond ik het weer gek dat andere mensen dat niet deden. Zo werkt het elkaar gek vinden dus twee kanten op.”

Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website 'overal kansen'.
Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website ‘overal kansen’.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: DIT&DAT

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Niets is te gek en alles is mogelijk!’

Broer en zus zijn ze. Dyon en Dorian Temming. Beiden bruisen ze van de ideeën. Die geven ze afzonderlijk vorm, maar ook samen. Zo is Dyon onlangs ‘Het Buitenburo’ gestart als conceptueel denker. Dorian timmert al een tijd als beeldend kunstenaar aan de weg en geeft cursussen en workshops met ‘StudioDAT’. Samen vormen ze sinds een jaar DIT&DAT, een denktank die ideeën uitwerkt en uitvoert. Dyon:“Ideeën die we afzonderlijk van elkaar hebben versterken we al brainstormend.” Met het reizende Art Brut festival dat ze willen organiseren zet het duo zich ook in voor mensen met een verstandelijke beperking. ”Wij willen graag dat de beperkte mens zich ook gewaardeerd voelt. Zij verdienen net zo goed een plekje in de maatschappij als wij,” aldus het tweetal.

De vraag die als eerste boven tafel komt is: wat is gek? Dyon:”Gek is iets wat buiten de maatschappelijke norm van wat normaal is ligt. Normaal is eigenlijk een soort van gemiddelde. Als je heel diep over de dingen doordenkt is eigenlijk helemaal niks gek.” Dorian heeft er een andere kijk op: “Eigenlijk is iedereen gek, want mensen uit verschillende kringen vinden elkaar allemaal gek. Als je elkaar eenmaal leert kennen, wordt die ander normaal.” Dyon vult aan: ”Dan komt er acceptatie of segregatie.”

 

Oermens

Dyon en Dorian hebben een broertje, Jurjen, met een verstandelijke beperking. Het contact met hem heeft hen veel gegeven. Dyon:”Je krijgt een bepaalde blik. Je oogkleppen vallen af, want iemand in je directe omgeving is anders dan de norm. Je gaat op een andere manier naar de wereld kijken.” Dorian: ”Mensen met een verstandelijke beperking vinden andere mensen nooit gek, hooguit niet aardig. En dan alleen als anderen negatief tegen hen of anderen doen.”

Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.
Jurjen voor zijn kunstwerken die hij ooit exposeerde bij Galerie Lodiek.

Omdat ze de beperkte medemens graag een hart onder de riem steken, is DIT&DAT bezig met de organisatie van een Art Brut festival. “Art Brut is kunst die gemaakt is door mensen met een verstandelijke beperking of psychische stoornis. Deze kunst komt echt uit het hart van de kunstenaars en toont ons een venster van hoe zij de wereld bekijken. Het is kunst van de oermens,” legt Dorian uit. Voor buitenstaanders is dit festival ook interessant. Zij krijgen zo een kijkje in de ziel van de ‘gekke’ kunstenaar. Waar ‘normale’ kunstenaars zaken kunnen verbloemen, laat de Art Brut artiest echt zien wie hij is, vindt Dyon. “Met dit festival willen we een stukje waardering in de maatschappij bewerkstelligen voor de beperkte medemens. Op deze manier doen zij iets wat een ‘normaal’ mens ook zou doen en leren ze trots te zijn op de resultaten die ze bereikt hebben,” verklaart de denktank hun inspanningen.

 

Niets is te gek

“Voorafgaande aan het uitvoeren van ideeën zit een drang om te creëren. Een drang om aan je plannen een uitwerking te geven. De wil om verschil te maken. De wil om iets wat jij belangrijk vindt op poten te zetten,” legt Dyon de drijfveren van DIT&DAT uit. Dorian knikt instemmend: ”En dat de mensen daar dan van genieten. Dit in beweging zetten van zaken is misschien voor andere mensen gek, maar voor ons doodnormaal. Omdat we het willen.” Dat alles al een keer bedacht is, geloven Dyon en Dorian niet. Het kan volgens hun nog gekker. “Niets is te gek en alles is mogelijk!” besluiten ze hun verhaal.

DIT&DAT
Voor DIT&DAT is niets te gek!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

Nieuwe rubriek ‘(te) Gek’ gaat van start!

Soms moet je de koe bij de horens vatten en de zaken die je wilt aanpakken gewoon doen. Zo loop ik al een tijdje rond met het idee voor een nieuwe (vaste) rubriek op mijn blog die ik ‘(te) Gek’ wil noemen. In dit onderdeel wil ik in gesprek gaan met verschillende mensen over hun visie op en ervaringen met ‘(te) Gek’ zijn. Bijna overal in Nederland (en misschien zelfs in heel de wereld) heerst er een taboe op (te) gek zijn. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg!” is een veel gehoord credo.

Het is de bedoeling om met verschillende mensen van gedachten te wisselen over het fenomeen ‘(te) Gek’ zijn: hulpverlener, familielid of partner van een (te) gek iemand, cliënt, artiest, iemand met zelf te gekke ideeën of een kijk die anders dan anders is, een werkgever die (te) gekke mensen in dienst heeft of een teamleider die een (te) gek team aanstuurt. Je kan het zo gek niet bedenken!

Mocht ik nu veel mensen voor deze rubriek weten te strikken, is er het idee om een boekje van de blogs te maken. Kleinschalig en in eigen beheer uitgegeven. Om zo de mystificatie rond dit onderwerp een beetje te doorbreken.

Gisteren trok ik de stoute schoenen aan en heb ik een brief opgesteld mét een vragenlijst als handvat voor de gesprekken. Die heb ik naar een paar vrienden en bekenden gemaild waarvan ik dacht dat ze wel open stonden voor een gesprek over dit onderwerp. Binnen no time had ik al twee positieve reacties: DIT & DAT (broer en zus Dyon en Dorian Temming) en Annekée Cuppers (collega-correspondent bij Achterhoek Nieuws) wilden wel meewerken. Dus ik ga van start. Gewoon beginnen en kijken waar het schip strandt. Aankomende week beginnen de gesprekken!

Nu is het wachten of ik ook op mijn andere brieven nog een reactie krijg. Of op dit blog. Misschien wil jij ook wel met mij in gesprek over ‘(te) Gek’ zijn. Laat het mij gerust weten! Ik ben benieuwd of dit project van mij grotere handen en voeten krijgt. Dat zou wel leuk zijn! Of beter gezegd: dat zou te gek zijn!

 

Loesje

 

Een liedje dat goed past bij deze rubriek!