Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Alexandra van Kleef

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt!

 

Het begon allemaal toen Alexandra van Kleef zeventien was. Toen ging ze op schoolreis naar Florence en Rome. In de Uffizi bij de schilderijen van Botticelli wist ze: ”Dit is het! Hier ga ik wat mee doen!” Inmiddels werkt ze al zeventien jaar bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Ze is er begonnen als assistent van de coördinator Depotbeheer & Expeditie, maar is nu Adviseur Collectiemanagement. Alexandra: ”Bij ons zit je niet omdat je veel geld verdient of snel op kan klimmen, maar omdat je het leuk vindt. Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt! Je kan bij ons eigenlijk alleen werken als je heel gedreven bent en veel interesse hebt voor kunst en erfgoed.”

 

Alexandra wilde als afgestudeerde kunsthistorica eigenlijk conservator worden. Daar was na haar studie geen functie in te vinden. Via via hoorde ze van de baan bij de RCE. Ze solliciteerde en werd aangenomen. Aanvankelijk dacht ze dat het een tijdelijke baan zou zijn, maar niks bleek minder waar. Tijdens haar loopbaan heeft ze zich ook negen jaar beziggehouden met collectiemobiliteit. De RCE heeft een collectie van circa 115.000 objecten bestaande uit schilderijen, sculpturen, kroonluchters, glas, keramiek, tapijten en nog veel meer. Circa 82.000 daarvan bevinden zich in het depot, ongeveer 33.000 zijn in bruikleen. RCE leent kunstwerken onder andere uit aan ambassades en ministeries, maar ook aan musea.

Verhuizing naar Collectie Centrum Nederland
Alexandra: ”Op het moment zijn we bezig met een verhuizing naar Amersfoort Vathorst. In Amersfoort zijn we een depot aan het bouwen genaamd Collectie Centrum Nederland. Dit doen we samen met het Rijksmuseum, het Nederlands Openluchtmuseum en Paleis Het Loo. Deze vier collecties bevatten gezamenlijk zo’n 675.000 objecten. Het depot is wel vier voetbalvelden op elkaar. Op het moment ben ik projectleider verhuisvoorbereiding voor alle vier de organisaties en voor de RCE projectleider verhuizing. Voor het eerste project is het van belang dat de basisvoorwaarden in orde zijn. Dat houdt in dat er overal een goede registratie en foto van is. Ook moet er een barcode aan het object toegekend zijn en dient de conditie stabiel te zijn. De projecten moeten in goede staat zijn en verhuisklaar. De woorden waar het om draait zijn: identificeerbaar en transporteerbaar. Voor het RCE maak ik de planning van wanneer gaat wat verhuizen. Daarnaast moet ik in kaart brengen waar alles naar toe gaat in het nieuwe depot. Het is een hele wiskundige puzzel waar ik aan werk. De uitdaging zit erin toch door te gaan met bruiklenen terwijl deze verhuizing in gang is gezet. Als we een cluster retour krijgen die al twintig jaar is weggeweest dan kunnen we hem nu niet gereed maken voor de verhuizing, maar slaan we hem extern op.”

 

Alexandra geeft een workshop in Zuid-Afrika.

 

Horizon verbreden
“Naast al deze werkzaamheden ben ik ook nog bezig met een programma dat RCE breed is uitgezet,” vertelt Alexanders, “Het gaat over gedeeld cultureel erfgoed met landen waar we een verleden mee hebben door kolonisatie of handel. Ik ben daarbij verantwoordelijk voor Zuid-Afrika. Soms mag ik daarvoor naar Zuid-Afrika reizen om trainingen over collectiebeheer en -behoud te geven.”

Samenvattend stelt Alexandra: “Mijn werk is nooit hetzelfde. Ik ben continu met wat anders bezig. Ik heb contact met andere instellingen en bezoek vreemde landen. Daarmee verbreed ik mijn horizon. Dat maakt het ook leuk!”

 

Alexandra tijdens een van haar vakanties in Japan.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Jorica de Leeuw

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug’

 

Schrijven is dé passie van Jorica de Leeuw. Als klein meisje maakt ze al krantjes voor de kinderen in de buurt. De studie Nederlandse taal- en letterkunde was een logische keuze. Na haar studie had Jorica verschillende banen in loondienst. Ze werkte onder andere als ondertitelaar, redacteur en secretaresse. Anderhalf jaar geleden gaf ze haar zekere bestaan op en begon ze als zelfstandig tekstschrijver met ‘De Schrijvende Leeuw’. Een keuze waar ze helemaal geen spijt van heeft: ”Ik ben blij dat ik weer wat gekker mag zijn van mezelf. Nu stroomt alles meer. Ik hoef mij niet steeds meer aan te passen aan anderen.”

 

Bore-out

Het werken in loondienst viel Jorica zwaar. Op een gegeven moment kreeg ze zelfs een bore-out: ”Ik werkte niet te hard en mijn collega’s waren heel gezellig, maar ik haalde geen voldoening uit mijn werk. Het was zo saai dat het juist veel energie ging kosten. Ik kreeg er ook klachten van, zoals slecht slapen. Ik werd ziek van verveling en voelde me vastzitten op mijn werkplek. Deze klachten worden niet altijd serieus genomen en je ziek melden is lastig. Mensen zeiden tegen mij: ’Je hebt het goed voor elkaar. Je werkt parttime en hebt tijd om leuke dingen ernaast te doen’. Toch werkt dat niet zo. Heel lang heb ik gesolliciteerd naar iets anders. Naar functies als redacteur en communicatieadviseur. Maar ik was al veertig en er waren veel jongere en hippere concurrenten. Ik kwam er niet meer tussen. Op een gegeven moment wist ik het niet meer en heb ik mijn vaste baan opgezegd. Toen kwam ik een oud-collega tegen die een eigen tekstbureau heeft. Ik kon haar helpen met opdrachten. Vlak daarna werd ik op LinkedIn benaderd voor een andere klus. Daarvoor moest ik mij wel inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Dat was niet zo’n moeilijke stap. Het opzeggen van mijn baan was dat wel geweest. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Alles gaat nu vanzelf en dat terwijl ik niet eens heel actief aan het netwerken ben of klanten zoek. Het werken als zzp’er is mij op het lijf geschreven. Ik ben introvert en daarbij kan ik juist profiteren van de eigenschappen die daarmee gepaard gaan: ik werk zelfstandig, ga graag mijn eigen gang en kan goed focussen.”

 

Avonturen

Jorica:”Toen ik na mijn studie begon met werken heb ik mij te veel aangepast aan anderen. Ik deed wat collega’s of de baas zeiden en dacht dat ik dat allemaal wel goed kon uitvoeren. Toch vrat het aan mij en ik zocht de oorzaak buiten mezelf: in de functie, het soort bedrijf of de reistijd. Ik heb al werkend weinig tot niets van mijzelf laten zien. Vandaag de dag ben ik vrijer, doe ik mijn eigen ding. Er is ruimte voor mijn eigen ideeën en ik kies steeds vaker mijn eigen pad. Al blijf ik wel open staan voor andere visies. Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug. Lekker gek doen. Ik hoef mij niet meer aan te passen om normaal te zijn. Er komen steeds meer avonturen op mijn pad.“

 

Trots

“Ik zit nu in het tweede jaar van De Schrijvende Leeuw en ben trots op veel dingen: ik durf nu eindelijk mijn eigen gang te gaan en ben erachter gekomen dat ik lekker eigenwijs ben. Al heeft mijn moeder dat laatste altijd al beweerd,” lacht Jorica, “Ook ben ik trots op de schrijfopdrachten die ik heb gemaakt. Ik kan echt kwaliteit laten zien!”

Jorica schrijft zich na lang wikken en wegen in bij de Kamer van Koophandel.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Maike Hulzink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen.’

 

Maike Hulzink coacht en schrijft intuïtief met haar onderneming ‘Op Gevoel’. Lange tijd was ze onwetend over haar eigen hoogggevoeligheid en leefde ze in een mist die ze zelf bestempelt als ‘tussen de regels leven’. Tussen deze regels vulde ze ongezien de leegtes in andermans bestaan, zonder opgemerkt te worden, wat haar soms frustreerde. Haar droom was om gezien te worden en een podium te hebben. Met behulp van haar opleiding tot psycho-energetisch therapeut doorbrak ze de zeepbel waarin ze leefde en werd ze zich bewust van de kwaliteiten van haar hooggevoeligheid. Vandaag de dag schrijft ze haar eigen verhaal, dat misschien zelfs gaat uitmonden in een eigen theorie. Ze is een vrouw geworden waar je niet meer omheen kunt.

 

Hooggevoeligheid

“Hooggevoelige mensen hebben geen informatiefilter, ook wel prikkelfilter genoemd en ervaren dat wat op hun afkomt compleet en heel intens met alle zintuigen. Niet alleen de woorden, maar ook de non-verbale communicatie komt bij hun binnen. Ze zijn gevoelig voor wat tussen de regels door gezegd wordt,” legt Maike uit, “Ongeveer 1 op de 5 mensen is hooggevoelig. Ze krijgen meer prikkels en signalen binnen dan mensen met een filter en die prikkels en signalen worden vervolgens intensiever verwerkt. In eerste instantie wordt hooggevoeligheid vaak gezien als een last, alsof er iets mis is. Hooggevoeligen willen zichzelf het liefst veranderen, aanpassen of de eigenschap onderdrukken. Juist dit leidt tot frustratie en overprikkeling. Bewustzijn en acceptatie maakt van hooggevoeligheid een kracht. Het fijngevoelige talent wordt dan een unieke kwaliteit.”

 

Geland

Maike heeft lange tijd geworsteld met haar eigen hooggevoeligheid, maar na de geboorte van haar zoon kan ze haar weggestopte gevoelens niet meer stoppen. Alles moet eruit. Toevallig leest ze een brochureover een opleiding tot psycho-energetisch therapeut en weet ze dat ze die moet gaan volgen. Drie jaar later kent ze haar eigen grenzen en is ze ‘geland’. Maike:”Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen. Eindelijk sta ik met beide benen op de grond. Doordat ik nu mijn eigen verhaal schrijf, gaan mensen mij ook eindelijk ‘lezen’ en word ik gezien. Ik vertrouw op mijn gevoel, luister ernaar en heb een manier van leven gevonden die voor mijn gezin ook fijn is. De migraine die ik altijd kreeg van indrukken en dingen oppikken,waar ik niks mee kon, is nu verdwenen.”

 

 

 Meelopen

“Als je op gevoel iets doet, ontstaan er niet zomaar dingen,” weet Maike, “Dat wat dan gebeurt, heb je niet zomaar bedacht. Dat wéét je. Dat voel je.” In haar werk als coach gaat ze ervan uit dat het meelopen in de zoektocht naar een oplossing belangrijker is dan de oplossing vinden of haar aandragen. Maike: “Het gaat om het proces in iemand zelf, niet om het gewenste plaatje. Het is belangrijk te weten, wat je voelt en erop durven te vertrouwen. Dit kan echter niet zonder een vrije en eigen manier van denken, gekoppeld aan de kernwaarden waar iemand voor staat. Samen vormen ze de kaders van iemands zijn. Je hiervan bewust zijn en er actief naar leven, geeft richting, sturing en houvast. Het maakt wie je bent en geeft vorm aan je leven. Jezelf kennen, is dé voorwaarde om jezelf te kunnen zijn.”

 

“Er moet veel gebeuren voordat we aan mensen laten zien wie we zijn. Daarom zijn we eigenlijk allemaal een beetje gek. Volwassenen hebben een voorbeeldfunctievoor alle kinderen. We moeten zo leven zoals we het aan de generaties na ons willen doorgeven. Laten we eigenheid voorleven en ruimte geven aan onze verschillen.” geeft Maike tot slot als tip.

 

Blijf op de hoogte

Maike post regelmatig gedichten op Instagram en Facebook en is druk bezig om hiervan gedichtenkaarten en posters te maken. Wil je op de hoogte blijven, volg haar dan:

 

Website:         www.op-gevoel.nl

Instagram:      op.gevoel

Facebook:       Op Gevoel

 

Na afloop van dit interview postte ze de volgende gedichten op Instagram:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maike aan het werk in haar spreekkamer. Foto: PR.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Aline Krabbenborg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je moet wel een beetje geluk hebben’

In de Achterhoek hangen mensen niet gauw hun vuile was buiten, volgens Aline Krabbenborg (57), psychiatrisch verpleegkundige en trajectbegeleider. Zij vindt dat vuile was eigenlijk niet vuil is: ”Als je een biertje met iemand drinkt, heb je het vaak alleen over de leuke dingen. Het is goed om ook te vertellen dat het minder goed met je gaat. Dan krijg je respons. Als je open bent over jezelf worden andere mensen ook open en betrokken.” Ze heeft ook een visie op het begrip ‘gek’. Aline: ”Er is geen definitie van ‘gek’ te geven. Mensen kunnen een beperking hebben, bepaald gedrag vertonen of ziek zijn. Zolang ze zichzelf er mee redden is dat prima. Maar wanneer ze er zelf of hun omgeving er last van krijgen, dan is er sprake van een probleem.”

 

Taboe

“Er heerst een taboe op psychisch niet in orde zijn,” weet Aline, ”Als iemand een been breekt dan is er duidelijk wat er scheelt. Bij psychische klachten is dat vaak anders. Mensen zijn er vaak niet bekend mee. De omgeving weet ook niet wat ze over zich heen zullen krijgen als ze naar de problemen vragen. Daarom vragen de meeste mensen er niet naar. Ik snap steeds beter waardoor mensen overspannen raken of ziek worden. De lat ligt veel te hoog. We moeten zoveel: we moeten er goed uitzien, een goede opleiding hebben, een goede baan hebben, goede relaties hebben, een schoon huis hebben. Als mensens bijvoorbeeld depressief raken hierdoor en antidepressiva slikken, knallen ze vervolgens gewoon door. Omdat het weer beter met hen gaat. Mensen moeten wat vaker een pas op de plaats maken, meer genieten en tevreden zijn.”

 

Geluk

Aline vertelt over haar werkwijze: ”Als ik werk, staat de wens van de cliënt voorop. Wat zijn zijn of haar kwaliteiten? Iedereen weet heus wel wat niet kan. Maar wat kan er nog wel? Wat is nog wel mogelijk? Als iemand een droom heeft dan ga ik ervoor. Niks is onmogelijk. Sommige hulpverleners stellen zich heel strak professioneel op en vertellen niets over zichzelf. Ik vertel wel altijd wat over mezelf. Natuurlijk houd ik wel in de gaten wat ik vertel, maar ik vind dat als je de meest kwetsbare verhalen van mensen hoort je ook iets van jezelf moet laten zien.”

Op de vraag of ze zelf ‘gek’ is, antwoordt ze: ”Op een plek waar ik ooit werkte hing het bordje: ’U hoeft niet gek te zijn om hier te werken, maar dat maakt het wel makkelijker’. Die spreuk is ook op mij van toepassing. Ik ben niet doorsnee en zeker geen grijze muis. Ik doe de dingen altijd anders. Anderen vinden mij soms grensoverschrijdend, zelf zie ik het meer als out-of-the-box denken. Het is maar net wie je spreekt en over welke situatie het gaat.” Aline gelooft niet helemaal in de maakbaarheid van het leven: ”Je moet wel een beetje geluk hebben. Erfelijkheid en opgroeien in een leuk gezin zijn een belangrijke basis voor een geestelijk gezond leven. Het leven is gedeeltelijk maakbaar, maar zonder goede achtergrond blijf je altijd achter de feiten aanlopen.”

 

Aline vindt dat mensen meer moeten genieten en tevreden zijn.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Karin Weidekamp

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven’

Het leven ligt aan je voeten. Je bent zwanger en maakt trouwplannen. Dan krijg je een auto-ongeluk waarbij je je ongeboren kind verliest en niet-aangeboren hersenletsel oploopt (NAH). Je leven draait 180 graden. Het gebeurde Karin Weidekamp (34) in 2015. In de jaren erop doorliep ze een heel rouwproces:”Het is een lastig proces. Ik heb een ander hoofd gekregen. Het is heel heftig om te accepteren. Ook voor mijn omgeving. Ik ben bijvoorbeeld volledig afgekeurd voor werk .”

Karin:”Mijn intuïtie heeft een groot deel van de dingen die niet meer goed functioneren overgenomen. Ik schrijf elke dag, dat gaat heel de tijd door. Het creatieve deel is heel sterk overeind gebleven en sterk ontwikkeld. De NAH heeft dat uitvergroot.” Van de gedichten die Karin over NAH heeft geschreven, bracht ze op 6 november 2017 op verzoek van lotgenoten op Facebook een bundel uit. Het heet ‘Een nieuwe jas’ en gaat over overleven met NAH. Ik interviewde haar erover voor de Elna. Dat verslag kan je hier lezen.

 

Positief

“Er is heel veel onbegrip en onwetendheid over NAH,” vertelt Karin, “En met mijn bundel wil ik graag begrip kweken voor mensen die wat anders zijn of die wat hebben. Zelf ben ik veel milder geworden door mijn ziekte. We zijn allemaal mens, dat is belangrijk om te blijven zien. Je moet positief blijven en je niet minder voelen omdat je iets hebt.”

Het favoriete gedicht van Karin is ‘Meisje van weleer’. Karin:”Het gaat erover hoe ik mijzelf ervaar. Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven, ook al is er een heleboel veranderd.”

 

Meisje van weleer

 

Vooraan dansend los en vrij

Dat was ik, m’n oude mij

Wat zou ik haar graag nog eens zien

Wellicht gebeurt dat ooit misschien

 

Het leven lachte me graag toe

Nu ben ik vaak verward en moe

Toch leef ik ergens dansend voort

Onverschrokken, zoals het hoort …

 

M’n trots die ben ik nooit verloren

Al ben ik dan opnieuw geboren

M’n sterke ziel zal blijven staan

Hoe diep ik ook zal moeten gaan

 

Ik mis het meisje van weleer

En ja, dat doet verdomd veel zeer

Maar toch, ik voel, voorbij die pijn …

Zal ik nog steeds datzelfde meisje zijn

 

Voordragen?

Het lijkt mij mooi als Karin een keer op de Literaire Soos in Den Diek te Lichtenvoorde komt voordragen uit eigen werk. We zijn bereid het programma speciaal aan te passen, zodat het voor haar zo prettig mogelijk optreden is. We hopen dat ze op deze uitnodiging ‘ja’ zegt, want ook de andere helder klinkende gedichten in haar bundel zijn het lezen meer dan de moeite waard. Je kan het boek bestellen bij www.boekscout.com of www.bol.com.

Karin en haar hond Thea, die echt haar maatje is.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Henriëtte Brethouwer

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten’

Sommige mensen vinden haar gek, omdat ze voor het vuur gaat voor haar zoontje Noah en andere ‘speciale’ kinderen. Zelf vindt ze het té gek om hen erbij te laten horen en ze te integreren in de samenleving. Henriëtte Brethouwer is een vrouw die kijkt naar mogelijkheden en niet naar beperkingen: ”Het maakt niet uit wie we zijn of wat we doen. We horen er allemaal bij.”

Als mede-oprichtster van the Lighthouse Sports Foundation wil Henriëtte met haar man kinderen met een meervoudige beperking een stem geven: ”Zij willen graag meedraaien in de maatschappij. Daarom maken wij ons er hard voor dat ze kunnen meedoen aan reguliere sportwedstrijden zoals triathlons. In Nederland zijn nauwelijks voorzieningen voor kinderen die lichamelijk én verstandelijk beperkt zijn. Wij zijn echt gaan pionieren met het bouwen en laten ontwerpen van speciale voertuigen. Daarbij kan je denken aan een ingenieus gebouwde fiets. De kinderen die meedoen met de wedstrijden genieten ieder op verschillende manieren van de deelname: de een gaat op in de elementen, de ander wordt blij van het gejuich aan de kant. We kijken echt goed of deelname wel iets is wat bij het kind past. Je moet hem of haar er wel een plezier mee doen.”

 

Hoop

De Foundation draait op vrijwilligers. “De vrijwilligers zijn de ‘angels’ van de kinderen, hun spierkracht,” legt Henriette uit, “Het bereiken van ons doel is een hele strijd. We proberen net als een vuurtoren in het donker op zee een lichtpuntje te zijn voor deze kinderen en hun ouders. Anders blijven ze maar binnen vier muren zitten. Het is heel belangrijk hoe je in zo’n moeilijke situatie met een meervoudig beperkt kind gaat staan. Waar kies je voor? Wil je dat deze kinderen gezien worden? Ik heb zelf jaren in de zorg gewerkt met mensen met een beperking en merkte dat ze ‘verstopt’ werden. Toen ik jong was, zei ik tegen mijn ouders: ’Als ik later een kindje met een beperking krijg, zorg ik a) dat het er leuk uitziet en b) dat het erbij hoort.’ Na de geboorte van Noah hebben wij besloten zijn leven te vieren. Zijn naam betekent ook ‘hoop’. Hij voegt echt iets toe aan ons leven. Hij is ons cadeau en leert ons mooier kijken naar de wereld om ons heen, omdat hij altijd aardig is en anderen altijd respecteert. Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten. En de vraag is of we dan gelukkiger zouden zijn.”

 

Bijzonder

Samen met Deborah Meijering-van Westen heeft Henriëtte een prentenboek gemaakt over Noah genaamd ‘Bijzonder’. Het verschijnt begin september. Deborah heeft de illustraties verzorgt en Henriëtte de tekst. Het is geschreven voor kinderen tot zes jaar en bedoeld om uit voor te lezen. Al lezend kan een gesprek op gang worden gebracht over ‘bijzonder’ zijn. Henriëtte: ”We zijn allemaal anders, maar willen ook allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn. We moeten anderen de kans geven te zijn zoals ze echt zijn. Daar moeten we naar toe. Voor veel mensen is er een angst om te praten over beperkingen. Mensen zijn er erg hard in hun opmerkingen en oordelen snel. Met dit boek proberen we een andere licht op de zaken te laten schijnen.”

 

Henriëtte met enkele voorbeelden van prenten die in het boek ‘Speciaal’ komen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.