Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Erwin Damhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken’

Hij werkt bij de politie en in zijn vrije tijd reist, leest en schrijft hij veel. De boekenkast van Erwin Damhuis telt wel 4000 boeken over het mystieke, de geschiedenis en volksverhalen. Mensen vragen hem weleens waarom hij geen geschiedenisleraar geworden is, maar hij vindt zijn interesse juist leuk als hobby. Hij wil verhalen schrijven om mensen te inspireren ook de plekken te bezoeken die hij bezocht heeft. “Ik ben idolaat van Engeland. Dat uitdragen is mijn doel. Engeland inspireert mij, omdat geschiedenis daar heel belangrijk is. De Engelsen hebben de kunst om je mee te nemen in hun verhaal, legende of historie. Dat mis ik een beetje in Nederland.”

“De afgelopen acht jaar heb ik samen met mijn vrouw 33 keer alle plekken bezocht die verbonden zijn aan de legende van Koning Arthur. Die zijn vooral in Cornwall, Engeland, te vinden,” vertelt Erwin, “Koning Arthur is daar een levende legende. Als kind was ik al gefascineerd door Ivanhoe. Ridders spraken tot mijn verbeelding. Ik identificeerde mij het hen. Ik wilde avonturen beleven en kastelen bezoeken. Die kinderfantasie ben ik nooit kwijtgeraakt. Nu, met mijn 60 jaar, voel ik dat nog steeds en ga ik op zoek naar verhalen en legenden. Ik wil de sfeer van vroegere tijden proeven. In Engeland staat nagenoeg op elke hoek van de straat wel een kasteel met een eigen boeiende geschiedenis. Daar krijg ik kippenvel van. Vorig jaar heb ik een boek over Koning Arthur geschreven. Het zijn persoonlijke verhalen over de plekken die ik bezocht heb. De legende van Arthur is meer dan 1500 jaar oud, maar de thema’s zie je nog steeds terug in de huidige maatschappij. Zo kan je de De Ronde Tafel bijvoorbeeld vergelijken met Het Poldermodel en het zwaard Excalibur met het feit dat we altijd op zoek zijn naar raad.”


Standbeeld van Koning Arthur bij Tintagel (Cornwall-Engeland)

Leiderschap

“Koning Arthur straalt uit dat hij méér dan een koning is. Hij betrekt zijn ridders overal bij, spreekt op een eerlijke manier recht en is onderdanig aan het volk. Dit is de ultieme vorm van leiderschap en die zie je niet veel,” vindt Erwin.

Ondergaan

Erwin:”Het mystieke boeit mij, gewoon, omdat het ongrijpbaar is. Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken. Hebben de verhalen over Koning Arthur echt plaats gevonden of is het fantasie? Dat laat ik aan de lezer over. Ik heb mij erbij neergelegd dat sommige dingen niet te verklaren zijn en dat je ze gewoon moet ondergaan. In mijn boeken wil ik mensen meenemen in een stukje historie. Je hoeft niet persé iets te leren, het is de bedoeling dat je het beleeft. Er is geen toekomst zonder geschiedenis.”

Erwin Damhuis tijdens een van zijn vele reizen

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Ria Olijslager

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden’

Met haar 71 jaar is Ria Olijslager heel actief: ”Ik ben een lerend mens. Ik wil altijd leren en moedig mensen aan om dat ook te doen, al vindt niet iedereen dat leuk. Het is zonde als je niets doet met je leven. Er is een uitspraak die ongeveer zo gaat: ’ik heb een steen verlegd in de rivier en nooit meer zal de loop hetzelfde zijn.’ Als je een steen verlegt in je leven dan heb je ertoe gedaan en ben je geen grijze muis.” In Ria’s leven speelt het geloof een grote rol. Ze ziet zichzelf als Christen, bidt veel en voelt zich daardoor gedragen.

Ria presenteert met twee andere vrouwen het programma ‘Praoten en Rondgaon’ bij Radio TV Slingeland in Winterswijk. Het is een uitzending in het dialect waarbij er gepraat wordt met gasten. Deze gesprekken worden afgewisseld met muziek. Ria: “De streektaal is mij zeer lief, ik ben er mee opgegroeid. Totdat ik naar school ging had ik geen Nederlands gehoord.” Een uitzending die Ria nog erg bijstaat, was die met een notaris die ook dialect sprak. Dat maakte bij de luisteraars veel los. Veel wilden wel met een notaris in zee gaan die ook in de streektaal antwoord geeft op vragen. Ria hoort de meest bijzondere verhalen naar aanleiding van haar uitzendingen. “Je weet niet wie je luisteraars zijn. Op een dag belde een fan die zei dat ze altijd met een deken in een schuurtje zat te luisteren. Het was steenkoud, maar de radio stond keihard.” Op 9 maart was de honderdste uitzending.

Wereld van mogelijkheden

Ria heeft 33 jaar lesgegeven op een basisschool in Groenlo. “Ik was een uitzondering. Vrouwen bleven thuis na het krijgen van kinderen. Je kreeg op een katholieke basisschool zelfs ontslag. Omdat mijn man thuis was, werd ik kostwinner en bleef ik doorwerken. Als nu werkende vrouw man en vrouw is het niet zo simpel. We hadden gezonde kinderen, anders had het nooit gekund.” Ze heeft altijd een zwak gehad voor het kind met het rugzakje en volgde daarom op 50-jarige leeftijd de opleiding Remedial Teaching. Op de dag dat ze op weg was naar haar eerste testkind kreeg ze een auto-ongeluk waarbij ze haar tweede nekwervel brak. “Ik had ook dood kunnen zijn; gelukkig is dat niet het geval en heb ik hier nog veel te doen en wil dat ook graag. Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden!” zegt Ria daarover. “Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb. Ik heb heel veel geluk gehad en heel veel gebeden. Na het ongeluk kon ik niet meer werken op school. Toen ging ik nadenken over wat ik nog wel kon. Er ging een wereld van mogelijkheden voor mij open. Zo heb ik samen met Nel Schellekens afdeling Slow Food Achterhoek opgericht, ging ik veel lezen over koken en heb ik een reis naar Turijn gemaakt om de Terra Madre te bezoeken..”

Sneeuwklokjes

“Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Toen ik uit het ziekenhuis kwam bloeiden er in de tuin sneeuwklokjes. Dan was er hagel op, dan regen, dan sneeuw. Als de zon ging schijnen, richtten ze zich op en deden ze hun best om te bloeien. Dat heb ik ook gedaan. ‘Ik bereik niks met zeuren, omdat ik niet meer naar school kan’,’ dacht ik. Het is mij zelf gelukt om daarna weer auto te rijden. Ik ben geworden hoe ik ben, omdat ik van kinds af aan veel heb meegemaakt. Van verdriet word je sterker. Je moet kinderen niet weghouden van teleurstellingen, maar ze laten meekijken. Er is altijd een uitweg,” besluit Ria haar verhaal.

Ria Olijslager met een foto die van haar gemaakt is als dank voor haar inzet voor Groenlo

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Maartje Geverinck

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mensen keuze geven is het allergrootste cadeau’

Jong in jaren, wijs van ziel. Dat is Maartje Geverinck (26) ten voeten uit. Het idee voor haar bedrijf BeLightFull is in 2015 hoog in de bergen in Nepal ontstaan. Maartje: “Ik was midden in de natuur, helemaal alleen en voelde een sterke verbondenheid. Daar heb ik bewust gekozen voor dat wat ik meer in mijn leven wil: open deuren, harten raken, bewustzijn en verbinding. Je hebt keuze hoe je naar het leven kijkt en waar je aan vasthoudt. Elke keuze creëert. Ik volg waar ik blij van word. Ik heb veel gereisd en daardoor weet ik: we zijn allemaal anders én we zijn allemaal hetzelfde. Alleen dat wat je verbergt, limiteert je. Je moet jezelf gaan zien en laten zien. Jouw anderszijn is jouw kracht. Het is uitnodigend, een dans met het leven.”

“Iedereen heeft iets bij te dragen aan de wereld. Iets wat niemand anders kan. Ook dat waarvan je denkt dat de wereld niet op zit te wachten. Wat als dat juist de verandering is die de wereld nodig heeft? Zet de lichten aan en zie wat er is. Anders zijn is niet de kudde volgen, maar doen wat je zelf wilt en luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Tune in op wat je weet en waar je blij van wordt. Gaandeweg komen dan de antwoorden en ontstaan er mogelijkheden. Deuren gaan dan open die voorheen gesloten bleven,” weet Maartje uit ervaring.

Gooi alles open

Maartje vertelt: “Ik voel mij verbonden met iedereen en doe daar geen moeite voor. Ik heb geen probleem met mijzelf aanpassen en een plekje te vinden. Ik heb mijn ‘anders zijn’ nooit opzijgezet. Door mijn reizen heb ik er meer ruimte aan gegeven. Mensen vragen om een stukje echtheid, om openheid en authenticiteit. Gooi alles maar open en vraag je af: ‘Wat loopt er niet in mijn leven? Wat is dit? Kan ik dit veranderen? Ben ik in verbinding met mijzelf?’ Je moet de antwoorden niet buiten jezelf zoeken. Jezelf tegenkomen is interessant.”

Brutaal eerlijk

“Vroeger konden mensen mijn wijsheid niet horen, nu kan ik het delen. Nu kan ik daarin anders zijn en mijn eigen kracht uitzetten. Mensen zochten bepaalde antwoorden, maar ik zag andere dingen. Dat wat ik zag, dat vroegen de mensen niet. Ik wil mensen empoweren en dat doe ik vanuit een bepaald bewustzijn. Ik kan iedereen ontvangen. Alles mag er zijn. Ook ben ik brutaal eerlijk naar mijzelf. Als ik iets voel vraag ik mij af: “Wat wil dit mij zeggen? Wat kan ik hiermee? De vraag die je jezelf moet stellen is nooit de ‘hoe’, maar ‘welke keuzes heb ik hier?’ Je hebt de keuze om te veranderen.”

Sleutel

“De sleutel van echt succes is het beginnen met jezelf erkennen. Andere mensen worden dan nieuwsgierig naar jouw sleutel. Mensen keuze geven is het allergrootste cadeau,” besluit Maartje haar wijze verhaal.

Maartje is altijd brutaal eerlijk naar zichzelf

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Freya Gerritsen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

(te) Gek: Freya Gerritsen

‘Ik word vaak gezien als ‘de gehandicapte’, maar het ligt veel genuanceerder.

“Ik hoop dat als mensen mijn boek lezen mijn handicap wat kleiner wordt en ze mij zien als mens,” vertelt journaliste Freya Gerritsen over haar debuutroman ‘Engel’. In ‘Engel’ beschrijft Freya op een eerlijke en echte manier haar levensverhaal over haar spasme en over hoe het is om een manisch-depressieve vader te hebben. Freya: “Ik heb het zonder censuur geschreven. Als ik alle kwetsbaarheid zou weglaten zou het een gepolijste Amerikaanse roman worden. Dan zou alle essentie weg zijn. Dan maar met de billen bloot.”

Sinds haar studie journalistiek in de jaren negentig denkt Freya al na over het schrijven van een boek. Ze had er toen nog geen vastomlijnd idee over en noteerde altijd flarden van notities of schreef in haar dagboek. Freya: ”Ik heb altijd al geschreven en ben mede daarom journalistiek gaan doen. Ik vind onderzoekjournalistiek en diepgaande interviews schrijven het interessantst; wat beweegt de mens en wat zijn zijn passies?” Op het moment dat haar vader terminaal ziek werd, besloot ze om hem te interviewen over zijn leven. Ze mocht van hem met zijn verhaal doen wat ze wilde. Pas jaren nadat hij overleden was, ging Freya aan de slag met haar autobiografische roman over hoe het echt is om te leven met bipolaire vader en met een handicap. Freya: ”Ik liep tegen veel vooronderstellingen aan, maar merkte dat ik het gesprek daarover uit de weg ging; mensen bedoelen het immers nooit verkeerd. ‘Engel’ is misschien wel mijn antwoord daarop. Ik word vaak gezien als ‘de gehandicapte’, maar het ligt veel genuanceerder. Er is veel diversiteit bij mensen met een handicap. Je bent in de eerste plaats gewoon mens. Het leven gaat om zoveel meer. We moeten kijken naar wat ons bindt.”

Altijd gezwegen

“Het boek was een grote puzzel. Ik wist niet of ik het zou kunnen,” vertelt Freya, ”Ik ben gewoon begonnen met de proloog. Een brief van mijn vader. Ik heb er drie jaar over gedaan. Dat komt omdat ik een druk gezinsleven heb en een beperkte belastbaarheid. En, boven alles, ik het zorgvuldig wilde doen. In ‘Engel’ ben ik heel openhartig. Normaal ben ik dat nooit. Mijn vrouw zei over het boek: ‘Je hebt altijd gezwegen, nu spreek je. Nu vertel je jouw verhaal.’ Het verhaal is heel kwetsbaar, maar het doel dat ik iemand wilde helpen woog zwaarder dan dat. “

“Mei 1997

De vijftiger en ik zitten beiden op een klapstoeltje, de toegangsdeur van de treincoupé als prettige scheiding tussen ons in. Ik blijf naar buiten kijken maar voel dat hij mij observeert. Het is slechts een kwestie van seconden voordat hij erover zal beginnen. Niet dat ik het erg vind om erover te praten, het is meer het bevreemdende gegeven dat wildvreemden het volkomen gepast vinden mijn vanuit het niets erover te bevragen. Alsof ze het over het weer hebben: Waarom zit je in een rolstoel? Ik vond hem wel goed staan bij mijn T-shirt. Heb je een ongeluk gehad? Ja, ik was eigenlijk een topatlete, maar ik struikelde nogal beroerd over mijn laatste horde. Wat héb jij? Krullen en een pokkenhumeur. Waarom bent u eigenlijk zo corpulent?

Het zijn slecht enkelen van min gedachten, die ik tot nu toe altijd heb ingeslikt: omdat ik weet omdat niemand het verkeerd bedoelt; omdat ik het een ander niet graag te ingewikkeld maak (behalve als journalist, wanneer dat nodig is voor een goed verhaal); en omdat ik volgens velen zo stralend en vriendelijk overkom. 

Een imago dat ik op zich graag in stand houd.”

Engel, (p. 101)

Vrij gevoel

“Ik heb al diverse reacties gehad van mensen dat ze er wat aan hebben en dat doet mij goed. ‘Engel’ is in eigen beheer uitgegeven. Zo kon het echt ‘mijn’ boek worden. De enige beperking die ik had, was een praktische: het moest door de brievenbus passen, omdat anders de verzendkosten onevenredig hoog zouden worden. Verder kon ik alles zelf bepalen, van het lettertype tot de cover. Dat gaf een vrij gevoel. ” besluit Freya haar verhaal.

www.engelhetboek.nl

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Freya en haar autobiografische roma ‘Engel’. Foto: Dennis Vloedmans

(te) Gek: Pauline van Veen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten’

Ze voelde zich altijd anders dan anderen en werd niet altijd begrepen door de buitenwereld. Dat stemde haar best verdrietig. Net als wat ze in die buitenwereld zag. Ze begreep hem niet en dacht dat iedereen keek zoals zij. Toen ze tijdens een zwangerschap een tweeling verloor, begon haar spirituele ontwikkeling. Veel stukjes vielen op hun plek. Pauline van Veen is vandaag de dag rouwdoula en uitvaartbegeleider bij Pauline van Veen Uitvaartbegeleiding.  Pauline: “Doula is Grieks voor dienende vrouw. Afscheid is meer dan het regelen van de uitvaart. Ik begeleid graag de processen in de familiekring.  Ook wil ik de dood bespreekbaar maken, want het overkomt ons allemaal. We worden eigenlijk terminaal geboren. Toch willen mensen het er niet over hebben. Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten. Ik hoor zoveel mensen iets moois zeggen bij de kist. Deel dat gewoon bij leven. Ik vraag mij altijd af waarom mensen het dan niet durven te zeggen.” 

Pauline heeft vanaf haar zestiende al interesse in de dood, al vindt ze zelf dat dat wel een beetje luguber klinkt, maar: ”Ik weet dat wij hier op aarde zijn om te leren en daarna weer terug te gaan naar ‘huis’. We hebben allemaal gekozen om hier naartoe te komen met een doel. Soms heb je meerdere levens nodig om je doelen te bereiken,” Ze vervolgt: ”Alles is er op het juiste moment en er is genoeg voor iedereen. Dat vergeten mensen. Ze zijn hebberig, streven naar macht en willen hun ego strelen. We mogen allemaal zijn wie we zijn. Ik kan de wereld niet veranderen. Je moet beginnen bij jezelf en het kringetje om je heen.”

Engelen

Spiritualiteit is de heldervoelende Pauline niet vreemd: ”Engelen hebben altijd een rol in mijn leven gespeeld, al waren mijn ouders er helemaal niet mee bezig. Ik heb ze nooit gezien, maar wel gevoeld. Er gaat altijd een engel met je mee. En als je teruggaat (dood, R) dan staan ze jou weer op te wachten. We krijgen veel signalen van onze overleden dierbaren. We wuiven die vaak weg. Hoe vaak gaan we dat nog doen? Misschien is dat knipperende licht in de badkamer wel echt voor jou bedoeld!”

Geen protocollen

“Niet iedereen weet dat je bij een overlijden een vrije keuze hebt in wie je de uitvaart laat regelen. Die heb je altijd bij een overlijden. Mensen weten vaak niet waar ze voor verzekerd zijn. Je hebt altijd een keuze bij een polis en kan dus vrijuit voor mij kiezen. Ik heb geen protocollen en vraag altijd aan de nabestaanden wat zij nodig hebben,” besluit Pauline. 

Pauline van Veen wil de dood graag bespreekbaar maken. Foto: Jorieke Philippi.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Award voor (te) Gek

Wauw! Wat een veren werden er vanochtend in mijn reet gestoken. Het was de dag dat ik de Homo Sapiens Award in ontvangst nam uit handen van Margriet van der Veer, coördinator van Perron 8. Deze Award kreeg ik voor mijn blog in de rubriek (te) Gek over Gertton Nijman. Ik scheen hem precies geportretteerd te hebben zoals hij is en werd bedankt voor de moeite die ik had genomen om naar zijn verhaal te luisteren en hem echt te ‘zien’. Samen met Anja Onstenk van Krang Creaties heb ik hem in mijn rubriek (te) Gek in het zonnetje gezet in de Week van de Homo Sapiens. Anja maakte de foto’s, ik de tekst. 

Iedereen hoort erbij

In de Week van de Homo Sapiens (4 tot 10 november 2019) werden mensen uitgenodigd om ludieke acties te doen in de Achterhoek om iedereen het gevoel te geven dat ze erbij horen ongeacht sekse, huidskleur, beperking of geaardheid. Ik las deze actie in de krant en vond hem heel goed aansluiten bij mijn maandelijkse blog. Daarom benaderde ik Perron 8 met de vraag of zij iemand met een beperking wisten die ik kon interviewen. Dat kon. Ik besloot een extra (te) Gek in te lassen en ging samen met Anja op pad. 

Geluk zit in kleine dingen

Wat volgde was een diepgaand gesprek met Gertton en zijn vrouw Marion over de pieken en dalen in hun leven en dat iedereen gewoon mee kan en mag doen met de maatschappij. Ik leerde er veel en besefte voor de zoveelste keer dat geluk in kleine dingen zit. Bijvoorbeeld in een beloning met een miniatuur auto of het gewoonweg van elkaar houden, ook in moeilijke tijden.

Trots

Ik ben enorm trots op deze Award. Hij is een kroon op mijn werk en geeft mij het vertrouwen dat ik door moet gaan met het interviewen van mensen voor (te) Gek om ze zo met mijn woorden in het zonnetje te zetten. Die woorden zijn mijn cadeautje aan hen. Daarmee zie ik ze en wil ik ze laten lachen en het gevoel geven dat ze belangrijk zijn. Niet alleen voor mij, maar voor de hele wereld. 

De Homo Sapiens Award

(te) Gek: Het Dichterscollectief

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf’

 

Ze vormen een dynamisch trio, de poëtische mannen van ‘Het Dichterscollectief’. Halverwege 2016 vinden ze elkaar op initiatief van Joop Koopmanschap. Samen willen Joop, Henk Beunk en Mark Ebbers het schrijven op een hoger niveau tillen. Ze komen regelmatig samen om elkaar te inspireren, te stimuleren en met aandacht te luisteren naar elkaars hersenspinsels. Ze tonen zichzelf graag aan publiek. Joop: “Als je schrijft en je hebt geen podium is dat jammer. Je hebt een bühne nodig om jezelf te laten horen.” Het Dichterscollectief is echter niet alleen een vehikel om een performance te creëren en podium te krijgen voor eigen werk, maar ook een plek om de pen te slijpen. De succesvolle vuurdoop van de heren was op 22 januari 2017 met hun optreden ‘Toeval’.

 

”Wat ons bindt is dat we elkaar scherp proberen te houden op het schrijfvlak. In je eentje kom je niet overal uit; je draait dan soms in je eigen kringetje rond,” vertelt Henk. Mark vult aan: ”We vinden het alle drie leuk om te schrijven en pretenderen dat we het kunnen. Wat niet wil zeggen dat ik alles leuk vind wat de anderen vertellen.” “We toetsen ons aan elkaar,” legt Joop de dynamiek uit. Henk: ”Gaandeweg ontdekken we de kwaliteiten van elkaar. Ook die van onszelf.”

 

Schouwenaar Henk

Bij Henk in de familie werd vroeger altijd al geschreven en het leek hem leuk om in zijn dagelijkse werk fotografie, journalistiek en het boerenleven te combineren. Van origine is hij namelijk boer. Toen er een vacature op de redactie bij het tijdschrift Boerderij vrijkwam, greep Henk zijn kans. Hij verhuisde ervoor van Groningen terug naar zijn roots: de Achterhoek. In zijn beschouwelijke poëzie schrijft hij over dingen die hij in het dagelijkse leven hoort en ziet en waar hij over nagedacht heeft. Henk: “Wel altijd met een vleugje ongrijpbaar, vleugje ironie en vleugje liefde. Eigenlijk een vleugje van alles.” Henk wil de mensen graag raken met zijn gedichten en maakt in zijn poëtische woorden zijn opvattingen kenbaar, bijvoorbeeld over medemensen of vluchtelingen. Hij heeft een notitieboekje waarin hij trefpuntjes in steekwoorden noteert met de datum erbij. Trefpuntjes zijn voor hem woorden, zinnen of opmerkingen die op de een of andere manier blijven hangen. Hij ziet zichzelf als een schouwenaar, iemand die van een afstand naar de dingen kijkt, en schrijft om gelezen te worden: ”Het is leuk als mensen zeggen ‘Dit is een mooi gedicht’ of ‘Je hebt leuk met taal gespeeld’. Ik ben trouwens geen wereldverbeteraar; ik heb vooral plezier in schrijven.”

 

de tijd

als water

door de vingers

nauwelijks te vatten

een beetje nog in het kuiltje

in een handomdraai

is het weg

 

Onderzoekende Joop

Joop is visueel ingesteld. Als fotograaf verbeeldt hij dingen. Zijn beelden zijn naar eigen zeggen poëtisch. Joop: ”Een beeld zegt meer dan 1000 woorden. Met taal kan je meer zeggen. Taal is meester. Mijn gedichten en gedachten gaan verder dan het beeld. Beeld moet je presenteren en is vaak vluchtig, kijk maar naar het internet. Taal kan je makkelijker verspreiden en makkelijker sturen, het zegt meer dan een beeld. Als ik schrijf dan denk ik anders na, uit ik mezelf. Wat ik vind, wil ik vangen in beeld én woord. Voor sommige mensen zijn beelden genoeg, voor mij niet.” Joop schrijft over het dagelijkse leven en vindt dat lezen vrij maakt. Joop: “Het enige dat gebonden is, is een boek. Ik schrijf om te ontdekken, even na te denken en om zaken uit te proberen. Mijn schrijven is onderzoekend, ontdekkend en plooiend.” Joop schrijft zijn spontante gedachten met pen en papier op in een A4-blok of typt ze met zijn duim als notitie in zijn mobiel. Dit gebeurt vaak ’s nachts. Overdag werkt hij ze dan uit. “Het helpt mij zaken op een rijtje te zetten als ik ze op papier zet,” legt Joop zijn noodzaak tot schrijven uit.

Foto: Joop Koopmanschap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Eva zonder Adam

 

Als god een Vrouw zou zijn,

de wereld zou anders kleuren.

 

Geen oorlogspijn,

geen doden te betreuren.

 

Als god een Vrouw zou zijn,

verdriet zou verdwijnen.

 

De wereld zou Zij tekenen,

vol louter serafijnen.

 

Kwajongen Mark

Mark schreef vroeger voor de schoolkrant en later ook voor de bedrijfskrant op werk bij een elektronisch bedrijf. Ook houdt hij al jaren buuts met carnaval, doet hij aan cabaret en schrijft hij liedteksten. Vandaag de dag is hij zelfstandig tekstschrijver. Mark: “Schrijven is het mooiste wat er is. Je creëert een wereld voor jezelf. Je bent zelf de baas en kan iedereen laten doen wat je wil. Wat mooi is dat ik soms wat voor mensen kan betekenen met mijn teksten. Ik wil mensen laten lachen of ontroeren of ze tot nadenken stemmen. Iets teweegbrengen. Een gevoel. Dat kan alle kanten opgaan. Het gevoel dat ik opschrijf, komt altijd uit mezelf. Soms wil ik shockeren en prik ik door bepaalde dingen heen. Ik heb maling aan ‘het systeem’ en wat ‘normaal’ is en zet soms ironische vraagtekens bij dingen.” Hij verzucht daarna: ”Het lukt mij maar niet om volwassen te worden, dat is misschien ook wel een thema van mij.” Als Mark zijn zintuigelijke teksten zelf goed vindt, laat hij ze aan de wereld zien. Hij schrijft vaak wat losse woorden en regels in een schriftje. Daar ga hij verder op door. Soms meteen, soms na een jaar. Mark: “Ik bewaar mijn invallen. Daar heb ik een archief voor. Als ik iets gebruikt heb, haal ik het eruit. Ik ga voor de eindversie.”

 

Onzeker

 

(Dit moet nog een rijmpje worden)

 

Ik las laatst in de krant, ouderwets in de krant

Want dan is het waarder

Mooier of naarder, maar altijd waarder

Zegt mijn moeder

 

Over die leraar die aan jongens had gezeten

Op die school in dat jaar dat ik les van hem had

Maar hij heeft mij echt nooit aangeraakt

Daar werd ik toch wat onzeker van

Was er iets mis met mij?

Toen bleek dat ik het artikel niet goed had gelezen

Hij deed het alleen bij jongens die bijles hadden

Zei mijn broer

En ik kon goed leren

En dat maakte mij zo blij

Het lag gelukkig niet aan mij

 

Optreden

Nieuwsgierig naar de drie mannen? Zondag 17 november treedt Het Dichterscollectief op van 16.00 uur tot 18.00 uur bij Taste in Groenlo met ‘Zonder stroom’. Iedereen is welkom. Ben je dan verhinderd? Treur niet: je kan ze boeken door een mail te sturen naar info@joopkoopmanschap.nl

 

De dynamische mannen van Het Dichterscollectief: Henk, Joop en Mark (vlnr). Foto: Pim Stemerdink

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

 

(te) Gek: Gertton Nijman

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!’

Hij is goudeerlijk, haalt graag grappen en grollen uit en is gelukkig met het leven dat hij leidt. De 50-jarige Gertton Nijman heeft een bewogen leven achter de rug. Toch is de lach niet van zijn gezicht te slaan en is hij trots op zichzelf: ”Je mag er zijn met je beperking. Ieder mens heeft wel wat. Eigenlijk vind ik dat degene die neerkijken op mensen met een beperking een beperking hebben, want iedereen telt mee. Je bent iets, je doet iets, je mag er zijn!”

Gertton werkt in het Brandweermuseum in Borculo. Daar is hij beheerder. Hij maakt spullen die kapot zijn, zorgt ervoor dat alles schoon is en ontvangt bezoekers. Soms vertelt hij er verhalen over de brandweer en zet hij kinderen op een brandweerauto. Hij is ook vrijwilliger bij Perron 8. Dat is een platform in de Achterhoek waar kwetsbare mensen uit de samenleving terecht kunnen met hun vragen op het gebied van vrijetijdsbesteding. Hierbij maken zij zoveel mogelijk gebruik van bestaande activiteiten en plaatselijke organisaties.Voor hen werkt Gertton onder andere bij de Zwarte Cross en Mañana Mañana. Hij vindt het fijn bij Perron 8: ”Het is een mooie manier om met andere mensen in contact te komen. Ik kom er nu een jaar en het is er erg leuk. Ik heb nu een doel en wat om handen. Met mensen met een beperking kan je een leuke vriendschap opbouwen. ” 

Gerrton heeft veel bereikt in zijn leven. Foto: Krang Creaties

Trots

De ouders van Gertton zijn in zijn vroege jeugd overleden. Hij kwam met zijn tweelingbroer terecht bij Jeugd en Gezin en belandde uiteindelijk in een internaat. Hij vertoefde op verschillende plekken in de Achterhoek en verhuisde elf jaar geleden met zijn vrouw naar Groenlo. Vanaf zijn twintigste woont hij met behulp van begeleiding op zichzelf. Hij is trots op wat hij allemaal heeft bereikt: ”Ik heb mijn rijbewijs gehaald, een huis gekocht, een zoon grootgebracht, ben gezond en heb geluk. Ik doe mee met de maatschappij. Wat ik de mensen wil meegeven is dat ze vooral zichzelf moeten zijn en voor zichzelf op moeten komen. Je mag er zijn met je beperking en laten zien dat je erbij hoort.” 

Gerrton spaart auto’s om zichzelf te belonen. Foto: Krang Creaties

Auto’s

Gertton spaart de laatste jaren miniatuur auto’s. ”Om mijzelf te belonen, omdat ik gestopt ben met roken,” legt hij uit, ”Ik vind het gewoon leuk om ze te kopen en ga af en toe bij de kringloop kijken of ik er één zie of kom ze toevallig ergens tegen.” Fotograferen en schilderen doet hij soms ook. ”Er zijn momenten dat ik het zwaar heb gehad in mijn leven. Ik zat toen niet lekker in mijn vel, maar in mijn schilderijen kon ik die emoties kwijt.” 

Hart

Hij veroverde zijn Marion met flauwekullen op het werk. Voor hem was het liefde op het eerste gezicht. Ze zijn nu 25 jaar samen, 19 jaar getrouwd en hebben een zoon van 21, Timon. Hoewel ze ook moeilijke tijden hebben gekend, is hun liefde sterk en overwint die alles. Ze steunen elkaar door dik en dun. Gertton en Marion geloven in het ‘hart’ en dat liefde binnen het gezin de basis is voor een gelukkig leven in de buitenwereld. Gertton:”Als het binnen klopt, klopt het buiten ook.” Het liefdevolle stel heeft een droom: ”Als we met pensioen zijn willen we rondtrekken met een camper. We hebben geen idee waar naartoe. We zien wel hoever we komen.”

Gerrton is een trotse en gelukkige man vol grappen en grollen. Foto: Krang Creaties

Dit verhaal is geschreven in het kader van de Week van de Homo Sapiens 2019. Met de Week van de Homo Sapiens wil Perron 8 duidelijk maken dat alle mensen ertoe doen en welkom zijn, ongeacht geslacht, huidskleur, beperkingen en geaardheid. Hiervoor organiseren zij in de periode van 4 tot 10 november ludieke acties in de Achterhoek. Anja Onstenk van Krang Creaties ging met mij op pad, zodat er van Gertton een mooie foto’s kwamen voor bij dit blog.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Ria Halleriet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

 ‘Alles komt op de juiste tijd’

 

Het leven onderzoeken en er zijn voor haar man met vasculaire dementie zijn speerpunten in het bewogen leven van Ria Halleriet. Het thema liefde komt veel voor. Ze ontdekt verschillende vormen, ook ten opzichte van haar man. Ze vindt het te gek dat het leven nooit vaststaat, dat het een ontdekkingstocht is. In ieder moment en iedere ontmoeting mag je volgens haar steeds jezelf ontdekken en bepalen hoe je je verhoudt tot het geheel. Ze spreekt met de nodige levenservaring: ”Er is een periode in mijn leven geweest dat ik zo moe was dat ik eigenlijk wist dat ik niet verder kon. Ik wist niet waar ik hulp moest halen. Mijn lichaam was op. Het was een lange zoektocht om weer balans en evenwicht te vinden. Alle zekerheden waren mij uit handen geslagen: inkomen, werk en ik had een man die ernstig ziek was. Ik heb mij erover verbaasd dat deze zekerheden ook nog weg konden vallen. Wat uiteindelijk overbleef was een totaal vermoeide Ria.”

 

Ria heeft een lange en moeizame weg bewandelt om tot het krachtige punt te komen waar ze nu staat: “Ik voel heel sterk dat ik nooit meer de oude word en daar ben ik blij om. Als mensen met mij vragen hoe het met mij gaat, dan zeg ik: ’dat weet ik niet’. Ik ben een heel andere levensstijl gaan aanhangen. Ik ga meer uit van mezelf en niet wat anderen willen, vinden. Denk ook al iets eerder aan mezelf. Ik hoop na lange tijd wel wat luchthartiger te worden met een serieuze inslag. Die blijft. Ik neem het leven, de mensen, maar vooral mezelf serieus.”

 

Anders kijken

“Het leven drukt je soms in een bepaalde hoek. Je moet dan stoppen met al je bezigheden en stil gaan staan bij wat je wil doen. Het zijn vaak de minder prettige omstandigheden die je anders leren kijken,” weet Ria, “Je leven moet eerst op zijn kop staan, wil je uit een bepaalde tredmolen komen.”

Ria legt uit wat zij vooral opmerkt in de maatschappij: “We zijn altijd zo druk met alles wat moet en we zoeken te weinig de rust en de stilte. Er is heel veel verdriet weggestopt. Het kan ook heel eng zijn om op jezelf teruggeworpen te zijn en je emoties te voelen. Toch is het interessant die uitdaging aan te gaan.”

 

Onverwachte hoek

“Je bent nooit uitgeleerd over jezelf,” vertelt Ria, “Je kan jezelf ook verbazen en verwonderen. Dat hoeft niet op te houden. Niks staat eigenlijk vast. Je hebt veel vrijheid om het leven anders aan te pakken dan gemiddeld. In je eigen kracht staan is een levenskunst. Om je heen heb je veel mensen, boeken en meningen. Durf daarvan af te wijken! Dat kan je op gezette tijden het gevoel geven dat je alleen staat, maar dat geeft niet.Je kunt op meerdere plekken hulp vragen/krijgen en als je er voor open staat kan die soms uit onverwachte hoek komen. Alles komt op de juiste tijd.”

 

Ria vindt dat alles op de juiste tijd komt.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl