Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Joachim Geerdink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken’

 

”Jij bent die van die blauwe eend!”, zeggen mensen tegen hem. Hij erkent ook dat zijn deux cheveaux zijn rijdende reclamezuil is. Joachim Geerdink is coach, versimpelaar, prikkelaar en omdenker. Hij neemt mensen mee op gedachtenreis, onder andere in zijn auto en gaat tijdens zijn tochtjes letterlijk en figuurlijk over ongebaande paden. Joachim:”Ik vind het het allermooist als mensen in beweging komen en ben blij als iemand een eerste stap zet om iets te gaan doen!”

De eend heeft Joachim zestien jaar geleden voor een schijntje gekocht toen hij krap bij kas zat. Inmiddels is hij misschien wel tien keer zoveel waard. Hij durfde er toen niet echt in te rijden en liet hem twaalf jaar in de schuur staan. In 2017 kreeg Joachim een goede burn-out. Toen begon hij met het opknappen van zijn wagen. Hij ging wat met mensen toeren en zo ontstond het idee van ‘Op pad in mijn eendje’. Joachim: “De gesprekken die ik in de wagen voer zijn vaak diep. Er komt veel aan bod. De wagen is een natuurlijke ijsbreker. Veel mensen hebben herkenning bij een eend. Als je rondrijdt, komt er makkelijk een verhaal los. Je zit naast elkaar en hoeft elkaar ook niet aan te kijken. Tijdens die gesprekken probeer ik iets uit mensen te halen waardoor ze ‘groeien’. Iedereen kan bij mij terecht: van operationeel directeur en particulier tot collega-coaches. Een mens is een mens.”

De eend waarmee Joachim op pad gaat

 

Alles heeft een bedoeling

Joachim vindt dat we met ons allen terug mogen naar het voelniveau en onze hartenklop mogen vinden: “We moeten met elkaar goede dingen willen doen. Elkaar vanuit vertrouwen helpen. Soms is het goed om ergens blanco en belangeloos in te staan. Je mag creatief zijn en je hartenklop ontdekken. Het brood op de plank komt dan vanzelf, want mensen geloven je dan en weten je te vinden. Ze proeven en voelen je passie. Het is wie goed doet, goed ontmoet. Al kan je daarmee soms wel op je bek gaan natuurlijk, maar dat is leerzaam en mag. Alles heeft een bedoeling.”

 

Joachim is een keer op tv geweest met zijn eend.

 

Luisteren op hartniveau

“Als mens doen we soms dingen niet, omdat we teveel bezig zijn met wat anderen van ons vinden. Het leven is soms kut en dat mag je van de daken schreeuwen. Ik ben ervoor om te luisteren op hartniveau. En dan bedoel ik echt luisteren. Aan de hand daarvan stel ik intuïtieve vragen. Achter uitgesproken woorden zit vaak veel meer. Het is een kunst om dat te horen. Ik kan dat, dat durf ik hard op te zeggen. Het is een natuurlijke gave die ik mijn hele leven al gehad heb,” vertelt Joachim en hij besluit: “Ik ben liever gek dan gewoon. In het verleden trok ik mij aan wat anderen van mij vonden, maar dat stadium ben ik ver voorbij. Ik ben wie ik ben. Ik ben blij dat ik mijn ding kan doen en dat ik gelukkig ben. Helemaal mooi is dat ik daar andere mensen ook blij mee kan maken. En als anderen daar wat van vinden, vind ik dat fijn. Dan hebben  we zeker gespreksstof.”

 

Joachim en zijn eend.

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Janette van Egten

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als je iets van jezelf geeft, dan krijg je dat ook terug’

 

Al twaalf jaar woont ze in de Achterhoek. Ze verhuisde voor haar grote liefde Marc van Bilthoven naar Lichtenvoorde en wil absoluut niet terug. Janette van Egten woont er heel tevreden met Marc en haar twee katten Toby en Mindy, werkt in de zorg en schrijft en fotografeert daarnaast als Klomptgoed. Janette:”Ik vind het heel leuk om te schrijven en te fotograferen. Het zijn een grote passies. Het fotograferen is mij met de paplepel ingegoten. Ik ben een liefhebber van de Achterhoek en heb ook een voorliefde voor deze streek. Het schrijven vind ik het leukst. Daar stop ik het meeste van mezelf in. Hoe ik naar de Achterhoek kijk en de passie die ik voor deze streek voel, kan ik daarin kwijt.”

 

“Het mooie van de Achterhoek vind ik het noaberschap. Hoe mensen met elkaar omgaan. Met respect. Ze kijken hier meer naar elkaar om dan in het westen. Iedereen hoort erbij. In de stad ben je al snel een buitenbeentje. Er is hier rust en ruimte en ik ga nooit meer terug naar het westen. Ik heb geen heimwee,” vertelt Janette enthousiast, ”Als je iets van jezelf geeft, dan krijg je dat ook terug. De laatste tijd ben ik wat opener naar mensen toe. Voorheen was ik altijd vrij gesloten. Sindsdien gebeurt er veel in mijn leven. Dat komt ook omdat ik mijzelf ontwikkeld heb en er meer open voor sta. Mijn verhalen worden veel gedeeld via Facebook. Ook op mijn website heb ik een heleboel lezers. Niet iedereen heeft namelijk Facebook.”

 

Janette volgt corsogroep Teeuws van ontwerp tot optocht. Foto: Janette van Egten.

 

Grotere wereld

Janette: “Mijn sociale kring is de laatste tijd veel groter geworden. Ik ken nu zelfs meer mensen dan Marc. En dat terwijl hij een echte Achterhoeker is! Ik ben nu met rijles begonnen, zodat ik makkelijk wat verder op pad kan. Dat had ik tien jaar geleden nooit gedaan, toen had ik genoeg aan mijn eigen kleine wereld. Door het schrijven spreek ik mensen makkelijker aan en kom ik sneller met ze in contact. Mijn journalistieke vaardigheden ontwikkelen zich vanzelf. Zo ga ik verhalen vangen voor Nieuwe Tijd Achterhoek en krijg ik daar ‘oral history’ bij. Dat houdt in dat ik leer hoe je een goed interview aflegt. Erfgoed Gelderland stelt dat beschikbaar. Ik heb er veel zin in.”

 

Deze foto hangt levensgroot in het Muldershuis in Eibergen. Foto: Janette van Egten.

 

Druk met schrijven en fotograferen

Schrijven en fotograferen neemt veel van Janette’s tijd in beslag. Naast het verhalen vangen voor Nieuwe Tijd Achterhoek is ze bezig met het vastleggen in woord en beeld van het Bloemencorso. Daarbij volgt ze de groep Teeuws van ontwerp tot optocht. “In het begin keek iedereen de kat uit de boom, nu vinden ze het hartstikke leuk. Ze beginnen spontaan te vertellen en vinden het niet meer eng om gefotografeerd te worden. Met de Zomermarkt houd ik een foto-expositie tijdens de maquettepresentatie. In september is er in de Johanneskerk een foto-overzicht. Ik ben ook een vaste tekstschrijver en fotograaf voor hun parochieblad.  Wat ik trouwens gaaf vind, is dat er een foto van mij van ouderwets ploegende paarden van 3 m bij 1,5 m hangt in Het Muldershuis in Eibergen.”

Janette is dol op schrijven en fotograferen. Foto: Janette van Egten

 

(te) Gek: RABSZ

‘Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer!”

 

Dit hele verhaal is gebaseerd op samenlopen van omstandigheden. Het begon met Rabarbara die naarstig op zoek was naar een rabarberlikeur, omdat ze snuisterijen, snoep, eten en drank verzamelt die passen bij haar logo (een lachende rabarber in de vorm van een vulpen) en haar bedrijfsnaam. Bij Slijterij Paul in Lichtenvoorde deed ze navraag en kwam ze erachter dat het lastig was om een lekkere likeur voor een schappelijk prijs te vinden. Verkoopster Annemieke de Wals-Hüve stak de handen uit de mouwen en ging in haar slijterijennetwerk op zoek. Uiteindelijk kwam ze uit bij RABSZ, een fris, nieuw, lekker en prachtig vormgegeven product dat ook nog eens gebrouwen wordt in de Achterhoek! Annemieke:”Het is puur toeval dat ik dit product tegenkwam. Ik vond het zo passend bij de situatie dat ik gelijk besloot om het aan te schaffen!”

Rabsz is een heerlijk drankje!

 

Verrassende en unieke smaak

Annemieke kocht als een van de eerste tien slijterijen in Nederland RABSZ en lichtte Rabarbara in, die gelijk dolenthousiast was. Rabarbara benaderde vervolgens RABSZ en sloeg in overleg met de slijterij groot in, want ze wilde het in 2018 aan haar zakelijke relaties als kerstgeschenk geven. Inmiddels wordt RABSZ in heel het land verkocht en is het een groot succes. Pim Berndsen vertelt: ”Het is een heel verrassende en unieke smaak die verder nergens is. Het zure van de rabarber wordt weggenomen door de smaak van aardbei en vanille. Het is van essentieel belang om voor gebruik goed te schudden. Als je het koud drinkt, is het het lekkerst. Je kan het op veel manieren drinken: als schnaps, met jus, met sprite of in een zomerse cocktail, bijvoorbeeld met Prosecco.”

 

Rabsz is lekker in de mix.

 

The Bennies Drinks

RABSZ wordt gemaakt door The Bennies Drinks. Pim: ”Deze naam heeft een groep vrienden aan zichzelf gegeven na het overlijden van twee schoonvaders die allebei Bennie heette. Na het overlijden van deze twee geliefde mannen gingen de vrienden de Alpe d’Huez fietsten om geld in te zamelen voor kanker. Daarna volgden er nog andere fietstochten. Eén van deze fietstochten was in Duitsland in de buurt van Winterberg. Daar kwam het gezelschap bij een kleine destilleerder die in glazen vaten zelf iets gebrouwen had met rabarber. Ze proefden het, vonden het ontzettend lekker, maar mochten het jammer genoeg niet mee naar huis nemen. Ook het recept gaf de distilleerder niet prijs. Na een aantal maanden kwam het idee om het product zelf te maken voor Kerst. Ze wilden ermee borrelen met hun familie en bedachten een recept met rabarber, aardbei en vanille.”

 

Groter aanpakken

Het drankje was zo lekker dat een lokale kroeg het ook wilde. The Bennies brouwden er achttien flessen voor. Toen werd geopperd om het groter aan te pakken. In eerste instantie was de hele vriendengroep enthousiast, maar uiteindelijk bleven  drie man over: Jerry Hesselink, Roel Baakman en Dave van Aken. Pim werd er door Jerry bij gevraagd en zo kwam het balletje aan het rollen. Naast hun ‘gewone’ werk ontwikkelden de heren RABSZ, een naam die het snelle van schnaps en het hoofdingrediënt rabarber samenvoegt. Voor de Hengelose Kermis moesten ze gelijk 60 flessen produceren. Na deze grote opdracht schakelden ze een distilleerderij in, zochten geschikte flessen en ontwikkelde zelf een logo. Op 26 oktober 2017 waren de eerste flessen geproduceerd en op 27 oktober hadden ze het eerste evenement bij Bar Gezellig in Hengelo.

 

 

Alle opties open

RABSZ is een succes. Tim Steenbreker wordt in dienst genomen. Hij is hele dagen op pad om RABSZ in het land aan de man te brengen. Pim: ”Wat als geintje begon, wordt steeds serieuzer! We importeren nu ook Fisk Sour Cola en Fisk Pure Raw uit Scandinavië. We zien zeker mogelijkheden om te verbreden en houden alle opties open!”

 

RABSZ ook proeven?

Ben je nu nieuwsgierig geworden naar RABSZ, wil je het ook proeven en ben je ouder dan achttien jaar? Maak dan deze zin af:

 

“RABSZ drink ik graag, omdat……”

 

Degene die de origineelste zin instuurt, krijgt een fles RABSZ die beschikbaar is gesteld door RABSZ

www.rabsz.nl

 

Jij wilt vast ook een lekkere fles Rabsz winnen!

(te) Gek: Alexandra van Kleef

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt!

 

Het begon allemaal toen Alexandra van Kleef zeventien was. Toen ging ze op schoolreis naar Florence en Rome. In de Uffizi bij de schilderijen van Botticelli wist ze: ”Dit is het! Hier ga ik wat mee doen!” Inmiddels werkt ze al zeventien jaar bij de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE). Ze is er begonnen als assistent van de coördinator Depotbeheer & Expeditie, maar is nu Adviseur Collectiemanagement. Alexandra: ”Bij ons zit je niet omdat je veel geld verdient of snel op kan klimmen, maar omdat je het leuk vindt. Wij weten echt hoe kunst voelt en ruikt! Je kan bij ons eigenlijk alleen werken als je heel gedreven bent en veel interesse hebt voor kunst en erfgoed.”

 

Alexandra wilde als afgestudeerde kunsthistorica eigenlijk conservator worden. Daar was na haar studie geen functie in te vinden. Via via hoorde ze van de baan bij de RCE. Ze solliciteerde en werd aangenomen. Aanvankelijk dacht ze dat het een tijdelijke baan zou zijn, maar niks bleek minder waar. Tijdens haar loopbaan heeft ze zich ook negen jaar beziggehouden met collectiemobiliteit. De RCE heeft een collectie van circa 115.000 objecten bestaande uit schilderijen, sculpturen, kroonluchters, glas, keramiek, tapijten en nog veel meer. Circa 82.000 daarvan bevinden zich in het depot, ongeveer 33.000 zijn in bruikleen. RCE leent kunstwerken onder andere uit aan ambassades en ministeries, maar ook aan musea.

Verhuizing naar Collectie Centrum Nederland
Alexandra: ”Op het moment zijn we bezig met een verhuizing naar Amersfoort Vathorst. In Amersfoort zijn we een depot aan het bouwen genaamd Collectie Centrum Nederland. Dit doen we samen met het Rijksmuseum, het Nederlands Openluchtmuseum en Paleis Het Loo. Deze vier collecties bevatten gezamenlijk zo’n 675.000 objecten. Het depot is wel vier voetbalvelden op elkaar. Op het moment ben ik projectleider verhuisvoorbereiding voor alle vier de organisaties en voor de RCE projectleider verhuizing. Voor het eerste project is het van belang dat de basisvoorwaarden in orde zijn. Dat houdt in dat er overal een goede registratie en foto van is. Ook moet er een barcode aan het object toegekend zijn en dient de conditie stabiel te zijn. De projecten moeten in goede staat zijn en verhuisklaar. De woorden waar het om draait zijn: identificeerbaar en transporteerbaar. Voor het RCE maak ik de planning van wanneer gaat wat verhuizen. Daarnaast moet ik in kaart brengen waar alles naar toe gaat in het nieuwe depot. Het is een hele wiskundige puzzel waar ik aan werk. De uitdaging zit erin toch door te gaan met bruiklenen terwijl deze verhuizing in gang is gezet. Als we een cluster retour krijgen die al twintig jaar is weggeweest dan kunnen we hem nu niet gereed maken voor de verhuizing, maar slaan we hem extern op.”

 

Alexandra geeft een workshop in Zuid-Afrika.

 

Horizon verbreden
“Naast al deze werkzaamheden ben ik ook nog bezig met een programma dat RCE breed is uitgezet,” vertelt Alexanders, “Het gaat over gedeeld cultureel erfgoed met landen waar we een verleden mee hebben door kolonisatie of handel. Ik ben daarbij verantwoordelijk voor Zuid-Afrika. Soms mag ik daarvoor naar Zuid-Afrika reizen om trainingen over collectiebeheer en -behoud te geven.”

Samenvattend stelt Alexandra: “Mijn werk is nooit hetzelfde. Ik ben continu met wat anders bezig. Ik heb contact met andere instellingen en bezoek vreemde landen. Daarmee verbreed ik mijn horizon. Dat maakt het ook leuk!”

 

Alexandra tijdens een van haar vakanties in Japan.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Marian Broere

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen’

 

Na jaren als manager in het bank- en verzekeringsleven gewerkt te hebben, maakte Marian Broere een tijdje terug de stap naar consultant bij Purpose. Lachend zegt ze: “Ik ben niet (te) gek, ik ben een ‘gewoon’ mens dat bij het te gekke bedrijf Purpose mag werken.”  Over Purpose zegt ze: ”Met een klein groepje leuke mensen kun je een verschil maken. Het doel van Purpose is om Nederland financieel en fysiek gezonder te maken. Onze projecten dragen daaraan bij.”

 

Een afbeelding van de website van Purpose

 

Maatschappelijk betrokken

Ruim twee jaar geleden vroeg een van de oprichters van Purpose aan Marian of ze bij hen wilde komen werken. Marian: ”Ik vond het wel een spannende stap om te maken. Ik ging van een heel groot naar een heel klein bedrijf. Het is mij goed bevallen. Het werk is afwisselend en heel leuk. In het begin waren er veel raakvlakken met mijn oude werk. Purpose had vooral opdrachten voor hypotheekverstrekkers, bijvoorbeeld voor Bijzonder Beheer afdelingen. Iemand die het niet meer lukt om zijn hypotheek te betalen komt bij de afdeling Bijzonder Beheer van zijn hypotheekverstrekker. Zij willen hun klanten graag op een mensvriendelijke manier benaderen. Daar helpen wij bij.” Ondertussen heeft Purpose zich verder ontwikkeld en verbreed en gaat Marian daarin mee. “Op het moment ben ik bezig met een heel bijzonder project. TOM Rotterdam. TOM staat voor Thuis Onbezorgd Mobiel. Het zorgt ervoor dat ouderen zolang mogelijk zelfstandig thuis kunnen wonen. Dit doen we met het geven van beweegtrainingen, voorlichting over voeding en het bevorderen van sociaal contact. Dit doet Purpose niet alleen, maar in een netwerk van organisaties. Ik heb daarvoor onder andere contact met de gemeente Rotterdam, VeiligheidNL en Nutricia. Het leuke is dat ik nu niet alleen de financiële kant onderzoek, maar ook met de maatschappelijk betrokken kant bezig ben. Ik zorg ervoor dat ouderen langer kunnen doen wat ze willen.”

 

Commercieel

De collega’s van Marian en Marian zelf zijn erg gedreven om de schuldenproblematiek en andere maatschappelijke problemen op te lossen. En niet alleen van negen tot vijf. Ook buiten kantooruren zijn zij bezig met hun werk. Ze hebben allemaal een heel verschillende achtergrond en daardoor wordt een opdracht vanuit diverse invalshoeken bekeken. Marian: ”Je kan maatschappelijk betrokken zijn en toch geld verdienen. Het hoeft niet allemaal soft te zijn of uit vrijwilligerswerk te bestaan. Je kan op een commerciële manier ook een grote groep mensen helpen. De slogan van Purpose is niet voor niets ‘maatschappelijke innovatie met een business blik.’ Het is belangrijk voor bedrijven om te weten wat hun purpose ofwel toegevoegde waarde is. Wij van Purpose kunnen daarbij helpen.”

 

Wat is purpose?
Purpose maakt zich sterk voor een financieel en fysiek gezonde maatschappij. Thema’s waarop wij ons richten zijn bijvoorbeeld het oplossen van schuldenproblemen, passende voeding in de zorg en ouderen helpen langer vitaal thuis te kunnen wonen.
Maatschappelijke problemen zijn complex en weerbarstig. Traditionele oplossingen werken niet meer. Aanpakken van de problemen vraagt om creativiteit en verbeeldingskracht, diepgaande kennis over de problematiek en intensieve samenwerking in een vaak ingewikkeld speelveld. Dat is precies waar wij voor warm lopen. Purpose is een vernieuwend adviesbureau, gespecialiseerd in maatschappelijke innovatie met een business blik.

 

Marian werkt met veel plezier bij het te gekke Purpose!

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Jorica de Leeuw

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug’

 

Schrijven is dé passie van Jorica de Leeuw. Als klein meisje maakt ze al krantjes voor de kinderen in de buurt. De studie Nederlandse taal- en letterkunde was een logische keuze. Na haar studie had Jorica verschillende banen in loondienst. Ze werkte onder andere als ondertitelaar, redacteur en secretaresse. Anderhalf jaar geleden gaf ze haar zekere bestaan op en begon ze als zelfstandig tekstschrijver met ‘De Schrijvende Leeuw’. Een keuze waar ze helemaal geen spijt van heeft: ”Ik ben blij dat ik weer wat gekker mag zijn van mezelf. Nu stroomt alles meer. Ik hoef mij niet steeds meer aan te passen aan anderen.”

 

Bore-out

Het werken in loondienst viel Jorica zwaar. Op een gegeven moment kreeg ze zelfs een bore-out: ”Ik werkte niet te hard en mijn collega’s waren heel gezellig, maar ik haalde geen voldoening uit mijn werk. Het was zo saai dat het juist veel energie ging kosten. Ik kreeg er ook klachten van, zoals slecht slapen. Ik werd ziek van verveling en voelde me vastzitten op mijn werkplek. Deze klachten worden niet altijd serieus genomen en je ziek melden is lastig. Mensen zeiden tegen mij: ’Je hebt het goed voor elkaar. Je werkt parttime en hebt tijd om leuke dingen ernaast te doen’. Toch werkt dat niet zo. Heel lang heb ik gesolliciteerd naar iets anders. Naar functies als redacteur en communicatieadviseur. Maar ik was al veertig en er waren veel jongere en hippere concurrenten. Ik kwam er niet meer tussen. Op een gegeven moment wist ik het niet meer en heb ik mijn vaste baan opgezegd. Toen kwam ik een oud-collega tegen die een eigen tekstbureau heeft. Ik kon haar helpen met opdrachten. Vlak daarna werd ik op LinkedIn benaderd voor een andere klus. Daarvoor moest ik mij wel inschrijven bij de Kamer van Koophandel. Dat was niet zo’n moeilijke stap. Het opzeggen van mijn baan was dat wel geweest. Ik heb er geen moment spijt van gehad. Alles gaat nu vanzelf en dat terwijl ik niet eens heel actief aan het netwerken ben of klanten zoek. Het werken als zzp’er is mij op het lijf geschreven. Ik ben introvert en daarbij kan ik juist profiteren van de eigenschappen die daarmee gepaard gaan: ik werk zelfstandig, ga graag mijn eigen gang en kan goed focussen.”

 

Avonturen

Jorica:”Toen ik na mijn studie begon met werken heb ik mij te veel aangepast aan anderen. Ik deed wat collega’s of de baas zeiden en dacht dat ik dat allemaal wel goed kon uitvoeren. Toch vrat het aan mij en ik zocht de oorzaak buiten mezelf: in de functie, het soort bedrijf of de reistijd. Ik heb al werkend weinig tot niets van mijzelf laten zien. Vandaag de dag ben ik vrijer, doe ik mijn eigen ding. Er is ruimte voor mijn eigen ideeën en ik kies steeds vaker mijn eigen pad. Al blijf ik wel open staan voor andere visies. Het vrije gevoel van mijn studententijd heb ik weer terug. Lekker gek doen. Ik hoef mij niet meer aan te passen om normaal te zijn. Er komen steeds meer avonturen op mijn pad.“

 

Trots

“Ik zit nu in het tweede jaar van De Schrijvende Leeuw en ben trots op veel dingen: ik durf nu eindelijk mijn eigen gang te gaan en ben erachter gekomen dat ik lekker eigenwijs ben. Al heeft mijn moeder dat laatste altijd al beweerd,” lacht Jorica, “Ook ben ik trots op de schrijfopdrachten die ik heb gemaakt. Ik kan echt kwaliteit laten zien!”

Jorica schrijft zich na lang wikken en wegen in bij de Kamer van Koophandel.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Maike Hulzink

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen.’

 

Maike Hulzink coacht en schrijft intuïtief met haar onderneming ‘Op Gevoel’. Lange tijd was ze onwetend over haar eigen hoogggevoeligheid en leefde ze in een mist die ze zelf bestempelt als ‘tussen de regels leven’. Tussen deze regels vulde ze ongezien de leegtes in andermans bestaan, zonder opgemerkt te worden, wat haar soms frustreerde. Haar droom was om gezien te worden en een podium te hebben. Met behulp van haar opleiding tot psycho-energetisch therapeut doorbrak ze de zeepbel waarin ze leefde en werd ze zich bewust van de kwaliteiten van haar hooggevoeligheid. Vandaag de dag schrijft ze haar eigen verhaal, dat misschien zelfs gaat uitmonden in een eigen theorie. Ze is een vrouw geworden waar je niet meer omheen kunt.

 

Hooggevoeligheid

“Hooggevoelige mensen hebben geen informatiefilter, ook wel prikkelfilter genoemd en ervaren dat wat op hun afkomt compleet en heel intens met alle zintuigen. Niet alleen de woorden, maar ook de non-verbale communicatie komt bij hun binnen. Ze zijn gevoelig voor wat tussen de regels door gezegd wordt,” legt Maike uit, “Ongeveer 1 op de 5 mensen is hooggevoelig. Ze krijgen meer prikkels en signalen binnen dan mensen met een filter en die prikkels en signalen worden vervolgens intensiever verwerkt. In eerste instantie wordt hooggevoeligheid vaak gezien als een last, alsof er iets mis is. Hooggevoeligen willen zichzelf het liefst veranderen, aanpassen of de eigenschap onderdrukken. Juist dit leidt tot frustratie en overprikkeling. Bewustzijn en acceptatie maakt van hooggevoeligheid een kracht. Het fijngevoelige talent wordt dan een unieke kwaliteit.”

 

Geland

Maike heeft lange tijd geworsteld met haar eigen hooggevoeligheid, maar na de geboorte van haar zoon kan ze haar weggestopte gevoelens niet meer stoppen. Alles moet eruit. Toevallig leest ze een brochureover een opleiding tot psycho-energetisch therapeut en weet ze dat ze die moet gaan volgen. Drie jaar later kent ze haar eigen grenzen en is ze ‘geland’. Maike:”Ik leef niet meer tussen de regels, maar schrijf nu mijn eigen. Eindelijk sta ik met beide benen op de grond. Doordat ik nu mijn eigen verhaal schrijf, gaan mensen mij ook eindelijk ‘lezen’ en word ik gezien. Ik vertrouw op mijn gevoel, luister ernaar en heb een manier van leven gevonden die voor mijn gezin ook fijn is. De migraine die ik altijd kreeg van indrukken en dingen oppikken,waar ik niks mee kon, is nu verdwenen.”

 

 

 Meelopen

“Als je op gevoel iets doet, ontstaan er niet zomaar dingen,” weet Maike, “Dat wat dan gebeurt, heb je niet zomaar bedacht. Dat wéét je. Dat voel je.” In haar werk als coach gaat ze ervan uit dat het meelopen in de zoektocht naar een oplossing belangrijker is dan de oplossing vinden of haar aandragen. Maike: “Het gaat om het proces in iemand zelf, niet om het gewenste plaatje. Het is belangrijk te weten, wat je voelt en erop durven te vertrouwen. Dit kan echter niet zonder een vrije en eigen manier van denken, gekoppeld aan de kernwaarden waar iemand voor staat. Samen vormen ze de kaders van iemands zijn. Je hiervan bewust zijn en er actief naar leven, geeft richting, sturing en houvast. Het maakt wie je bent en geeft vorm aan je leven. Jezelf kennen, is dé voorwaarde om jezelf te kunnen zijn.”

 

“Er moet veel gebeuren voordat we aan mensen laten zien wie we zijn. Daarom zijn we eigenlijk allemaal een beetje gek. Volwassenen hebben een voorbeeldfunctievoor alle kinderen. We moeten zo leven zoals we het aan de generaties na ons willen doorgeven. Laten we eigenheid voorleven en ruimte geven aan onze verschillen.” geeft Maike tot slot als tip.

 

Blijf op de hoogte

Maike post regelmatig gedichten op Instagram en Facebook en is druk bezig om hiervan gedichtenkaarten en posters te maken. Wil je op de hoogte blijven, volg haar dan:

 

Website:         www.op-gevoel.nl

Instagram:      op.gevoel

Facebook:       Op Gevoel

 

Na afloop van dit interview postte ze de volgende gedichten op Instagram:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maike aan het werk in haar spreekkamer. Foto: PR.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Lidy Nienhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij’

Schilderen is haar grootste passie. Als kind tekent ze al de kleuren van de hemel. Daarnaast haakt, breit, maakt ze sieraden en geniet ze volop van de natuur. Lidy Nienhuis (56) is een echte creabea; vervelen komt niet in haar woordenboek voor. Door de weeks is ze werkzaam bij Estinea en doet ze vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’ van Perron 8. Daarnaast is ze flexwerker bij Amnesty.

 

Serge

“Schilderen is heerlijk. Als ik schilder ben ik alleen daarmee bezig. Alles valt dan van mij af,” vertelt Lidy gelukzalig. Ze schildert voornamelijk portretten en dieren. Dit doet ze aan de hand van foto’s die ze mooi vindt. Ook in opdracht. Een wel heel speciaal schilderij is van haar overleden hond Serge, een Cavalier King Charles-spaniël. Hij was haar lievelingshond. Ze kocht hem toen hij bijna één was. Vanaf het begin hadden ze een speciale klik. Hij kwam bij de eerste ontmoeting gelijk op haar schoot zitten. Jaren na zijn dood schildert ze hem (in 2012). Als door hogerhand ingegeven. De gedachte aan Serge ontroert haar nog steeds.

Het schilderij dat Lidy van haar lievelingshond Serge heeft gemaakt.

Verdwijnen

Als kind tekent Lidy veel, maar op de middelbare school wordt het minder. In de jaren ‘90 pakt ze het weer op met meerdere aquarel- en later ook acrylcursussen. Vanaf 2003 volgt ze lessen bij Astrid Vredegoor. Eerst bij het KVT, later bij Atelier The MAD House. Bij Astrid leert ze werken met olieverf en dat is het voor haar helemaal, omdat olieverf een hele rustige manier van werken is en de verf niet aan de penseel droogt. Ook thuis is ze in de weer met penselen en verf. Dit doet ze alleen als ze een paar uur achter elkaar kan doorwerken, want, legt Lidy uit: ”Als ik schilder, verdwijn ik in mijn schilderij.”

 

Geluksgevoel

Haken en breien is iets wat Lidy altijd gedaan heeft en gewoon tussendoor oppakt als ze eventjes een momentje heeft. Ze kan het namelijk op de automatische piloot en vindt het lekker ontspannend. Lidy: “Op mijn twaalfde breide ik mijn eerste rode schipperstrui, met wat hulp van mijn moeder. Handwerken is verrukkelijk. Ik moet het elke dag even gedaan hebben. Het geeft mij een geluksgevoel. Net als mijn vrijwilligerswerk bij ‘Het Centrum’. Daar verzorg ik samen met andere vrijwilliger voor mensen met een beperking een workshop sieraden maken. Als ik zie hoe blij ze zijn met hun creatie ben ik trots. Daar doe ik het voor. Die blije gezichten.”

Opdrachten

Lidy staat altijd open voor schilder- of haakopdrachten. Mail haar gerust op: leolidy.nienhuis1@kpnmail.nl

 

Lidy gaat helemaal op in haar schilderij als ze schildert.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.