Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Lieke Deelstra

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘De geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie’

“Normaal ben ik degene die anderen ondervraagd over hun leven, nu ga ik zelf met de billen bloot!”, lacht Lieke Deelstra van Werkplaats STAP. Als meisje en jonge vrouw was ze erg onzeker en voelde ze zich vaak een vreemde eend in de bijt: ”Het contact met de geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie. In mijn leven heb ik moeten leren vertrouwen op mijzelf en de verbinding met die wereld. Ik werk graag met metaforische beelden en sprookjes, dat bleek een capaciteit te zijn. Van jongsaf aan ken ik zo veel verhalen, sprookjes, mythen en sagen. Die gebruik ik vaak in mijn werk. Beelden daaruit ploppen te pas en te onpas bij mij op. Ik wil graag mensen in contact brengen met hun innerlijk bewustzijn en daarmee het grotere bewustzijn waarmee we allen verbonden zijn. Dat bewustzijn kan je vinden in de stilte van de natuur..”

“Ik begrijp heel goed dat mensen angst en schaamte kennen om voor hun connectie met de geestelijke wereld uit te komen. Ze zijn bang dat ze voor zweverig, of nog erger: voor gek versleten worden. Zelf ken ik die gevoelens ook. Ik heb besloten om niet meer bang te zijn voor die veroordelingen,” vertelt Lieke, “De geestelijke wereld is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Zeker voor kinderen. Tot zo’n jaar of twee communiceren zij zonder woorden, vanuit telepathisch contact, dat is eigenlijk normaal. Als kind wist en zag ik dingen die andere mensen niet bleken te zien.  Ik kreeg vaak de vraag ‘hoe weet je dat dan’ als ik iets zei. Of ‘dat fantaseer je maar’. Onze maatschappij is vandaag de dag vooral fysiek en materialistisch ingesteld. Er zijn tijden geweest dat het vanzelfsprekend was om met goden, het mystieke, te leven. Ik vind het lastig dat je je materieel moet verantwoorden voor iets wat niet materieel aanwezig is, wat onzichtbaar en op een natuurlijke manier bij je is. Alles is energie: gedachten, gevoelens. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid naar de wereld toe nu ik mij daar nog bewuster van ben. Afgelopen zomer gaf ik waterceremonies in Ecolonië in Frankrijk. Om mensen bewuster te maken van het water. Met tien vrouwen hebben we het water geëerd en bedankt. We nemen en misbruiken zoveel van de natuur, terwijl ze ons zoveel geeft en schenkt. Het wordt tijd dat we haar gaan respecteren en eren. Dat we verantwoordelijker met haar omgaan. Dat we stoppen met vervuilen en een beetje dankbaarder worden.”

Lieke werkt graag met metaforische beelden. Foto: PR

Veerkracht

“Als mens leef je niet alleen een fysiek leven, maar ook een geestelijk leven. De materie is daar de uitdrukking van. Dit alles drukt zich ook uit in je biografie. Dat is hoe ik de mens zie. Bij alles wat je doet en wat je overkomt kun je kiezen. Een keuze in hoe je met alles omgaat. Het draait hierin nooit om een schuldvraag. Als je je geestelijk ontwikkelt kan je veerkracht halen uit bijvoorbeeld de pijn die je is aangedaan of iets wat je overkomen is. Daardoor kun je je levensopdracht vinden. Zo kun je je verwonding omzetten in vervulling. Door helder te zien wat het leven van je vraagt. Dus niet zozeer te zoeken naar antwoorden op je persoonlijke issues maar te zien welke vragen het leven aan jou stelt,” besluit Lieke.

Voor Lieke is de geestelijke wereld heel vanzelfsprekend. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Sharon Papen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Hypnose is een natuurlijke staat van zijn’

Ze laat geen mensen de tango dansen in haar praktijk of als een kip op een tafel ronddartelen. Ook geeft ze haar cliënten geen citroenen te eten om ze vervolgens wijs te maken dat ze naar perziken smaken. Nee. Niks van dat al. Sharon Papen van Blikveld meer dan Fysiotherapie gebruikt hypnose therapeutisch voor gezondheidsklachten, angsten en bijvoorbeeld hooggevoeligheid. Sharon: ”Ik wil mensen laten ervaren dat ze dingen in hun gedrag kunnen veranderen op een simpele en ontspannen manier. Het hoeft niet altijd ingewikkeld en zwaar te zijn. Hypnose is een natuurlijke staat van zijn. Denk daarbij aan het moment vlak voordat je in slaap valt. Het principe is heel simpel. De kracht is dat het in het onderbewustzijn werkt. Deze bepaalt voor meer dan 96% je gedrag. Het is veilig.”

“Drie jaar terug hoorde ik dat er hypnosecursussen werden aangeboden. Ik dacht daarbij aan Rasti Rostelli en was heel sceptisch. Totdat ik ergens een artikel las dat het werd toegepast in ziekenhuizen in plaats van anesthesie. Toen werd ik heel nieuwsgierig. Toch ging ik heel kritisch de basiscursus in en voerde ik met mijn bewuste een strijd. Ik wilde laten zien dat ik niet onder hypnose gebracht kon worden. En dan ga je ook niet in trance. Op een gegeven moment besloot ik de weerstand te laten varen. In mijn eerste ervaring ging ik heel diep. Het leek net of ik de aarde in vloeide. Met heel veel energie kwam ik uit de hypnose. Ik kon de hele wereld aan,” vertelt Sharon.

Gezondheids- en welzijnsbevordering

“Ik leerde meer van hypnose. Bijvoorbeeld positieve hallucinaties toepassen. Het was heel bizar dat ik iemand onder hypnose kon brengen en hem dingen kon laten zien die er helemaal niet waren. Dat kunstje gebruik ik het echter niet in mijn praktijk. Ik pas hypnose alleen toe voor gezondheid- en welzijnsbevordering,” legt Sharon uit, “De opleiding was heel aards. Met twee voeten op de grond. Hypnose is een diepe staat van ontspanning die ik met bepaalde technieken opwek. Denk daarbij dat ik je middels een verhaal meeneem naar je onderbewuste of verschillende handbewegingen maak die verwarring creëren waardoor je plotseling onder hypnose raakt. Hypnose is al heel oud. Het vindt zijn oorsprong in het Mesmerisme van voor 1800. James Braid, een Britse arts, ontwikkelde het verder.”

Het kost minder moeite

“Mensen zijn vaak bang dat ze de controle kwijtraken of dingen doen of zeggen die ze niet willen. Dat is een fabeltje. Iedereen die wil, kan onder hypnose. Als iemand niet wil, gebeurt het ook niet. Het is een diepe staat van ontspanning waarbij je bewuste brein meer op de achtergrond is. 96% van wat je doet, gebeurt onderbewust. Als je dat deel kan bereiken, is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met roken. Als je dat alleen met je bewuste 4% probeert te doen, is dat veel moeilijker. Hypnose kan snel werken, omdat het op je onderbewuste inspeelt. Dingen voor elkaar krijgen, kost veel minder moeite en tijd,” besluit Sharon.

Sharon is een voorstander van om hypnose in te zetten als hulpmiddel bij allerlei vragen/klachten.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Monic Rootinck

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik zie het leven als een trein; je reist met mensen mee’

Op het eerste oog lijkt ze zakelijk, maar als je langer met haar praat komt er een gevoelige, vriendelijke en zorgzame vrouw tevoorschijn. Monic Rootinck van Hospitality Concepten is een vrouw van spontane acties die graag in een cabrio rijdt, op muziek door de kamer danst en haar gekochte jurken met veel plezier vermaakt tot ze perfect passen. Monic:”Door zware scharniermomenten in mijn leven, kan ik nu levenskunst en kennis overbrengen. Het leven heeft mij veel lessen geleerd. Je kan veel leren als je geen oordeel hebt. Met geduld en vertrouwen valt veel te bereiken. Geef iemand een kans en misschien wel een tweede. Soms moet je van iemand afscheid nemen, dan stroomt de energie niet meer.”

‘De dood intrigeert mij’

“Ik vind het leuk om anderen te helpen. Een goed voorbeeld daarvan is een hospice waar ik betrokken bij ben in Curaçao. Twee jaar geleden gingen zij van twaalf kamers naar twintig kamers. Voor die uitbreiding hadden ze inboedel nodig. Spontaan bood ik aan om dat te regelen. Het was meer werk dan ik dacht, maar uiteindelijk had ik een hele container met spullen voor ze. Afgelopen maart zou ik er ook naartoe gaan. Om te helpen met het herinrichten, maar corona kwam ertussen. De spullen zijn wel aangekomen, maar het reservegeld dat we hadden om wat extra verf te regelen is opgegaan aan de huur van de container. Die hadden we langer nodig dan gepland door de lockdown op Curaçao,” vertelt Monic, “Ik heb altijd wel wat met hospices gehad. Toen mijn kinderen op school zaten, had ik naast mijn administratieve werk tijd over. De dood intrigeert mij. Ik ging daarom aan de slag bij een hospice in Doetinchem. Toen heb ik ook de opleiding stervensbegeleiding gedaan. Mijn interesse voor de dood ontstond toen mijn jongste dochter geboren werd. Zij was een huilbaby en ik vroeg mij continu af waarom zij zo huilde. In die tijd kwam ik op straat tijdens een ijsje eten een medium tegen. Zij gaf mij inzichten over mijn jongste dochter. Toen ben ik gaan nadenken over dat wat er zich tussen hemel en aarde afspeelt.”

Monic houdt van doorpakken. Als ze iets regelt, ziet het er verzorgd uit. Foto: PR.

Nu genieten

“Ik zie het leven als een trein; je reist met mensen mee. Soms stappen mensen in en soms stappen mensen, hoe pijnlijk ook, uit. Mensen kunnen weleens iets tegen mij zeggen waar ik ’s nachts wakker van lig. Dat terwijl ze zelf waarschijnlijk zich helemaal nergens bewust van zijn en niks kwaads in de zin hadden. Dat is een nadeel van mijn hooggevoeligheid. Een voordeel is dat ik veel aanvoel. Ik voel, zie en merk veel op. Dat geeft kracht en inzichten waar je verder mee kunt. Ik vind het ook belangrijk om in het nu te leven. Je verdient het dat op dit moment veel mensen van je houden. Je moet nu genieten en dat genieten niet uitstellen tot later”, Monic besluit: “Ik ben altijd bezig en houd van doorpakken. Ik regel de dingen goed voor mezelf en anderen. Als ik goed voor mezelf zorg, kan ik ook voor een ander zorgen. Soms word ik ook wel Juffrouw Mier (uit de Fabeltjeskrant, BP) genoemd als ze mij weer op de trap horen trippelen.”

Monic ziet het leven als een trein. Foto: PR.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Coen Cuijpers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Geluk zit in het extreme’

Gepassioneerd volgt hij zijn dromen en zijn hart. Soms zelfs met het deksel op zijn neus als gevolg. Niks weerhoudt digital nomad Coen Cuijpers om de wereld kenbaar te maken wat er in hem leeft. Hij is in 2019 gaan hardlopen van Gennep naar Palermo om geluksmomentjes uit te delen, recentelijk heeft hij ook een tocht naar Malmö gemaakt om de vrouw van zijn leven de liefde te verklaren. Tocht één was een groot succes, tocht twee niet. Halverwege ging zijn team terug naar Nederland in verband met corona, hij ging alleen verder. Hoe moeilijk dat ook was. Het resultaat: een gebroken hart. Van deze onderneming zou een film worden gemaakt. Coen: ”Al hardlopend ga ik door grenzen heen. Er is meer mogelijk dan je zelf voor mogelijk houdt. Toen ik naar Palermo onderweg was, deelde ik mijn geluksmomentjes vooral met mijn rugzak. Naar Malmö met een heel team. Geluk delen tijdens een reis maakt de reis mooier dan als je hem alleen maakt. Na mijn reis naar Zweden kwam ik kapot thuis. Een paar weken later herpakte ik mijzelf. Nu ben ik bezig met het ontwikkelen van een ideëel webbureau voor goede doelen.”

Inspirerend voorbeeld

“In februari 2018 begon voor mij een nieuw leven. Ik ben gaan nadenken en vroeg mij af: ’wil ik het leven leiden dat ik nu heb of zal ik andere gekke dingen gaan doen?’. Ik kwam erachter dat het best ok was wat ik deed, maar kon er mijn hart niet in kwijt. In januari 2019 heb ik mijn baan opgezegd, mijn huis opgezegd en ben ik de wijde wereld ingetrokken. Sindsdien doe ik alles wat in mijzelf opborrelt zonder aan geld te denken. Ik probeer een sociale waarde te creëren. Iets voor elkaar doen geeft energie en een geluksgevoel. Sommige mensen of goede doelen kunnen dat. Een glimlach of gelukseffect kan heel inspirerend zijn,” vertelt een bevlogen Coen, “De geluksacties onderweg tijdens mijn tocht naar Palermo brachten veel teweeg. De mooiste vond ik in Napels. Daar heb ik een heel plein met stoepkrijt versierd. Ik heb daar vrolijke gezichten getekend, een hinkelpad waar jong en oud op ging hinkelen en ik had muziek op staan. Ik ben zelf ook gaan hinkelen om als inspirerend voorbeeld te dienen. Deze actie was voor mij belangrijk, omdat ik het zelf ook supereng vond om te doen. Vanuit het niets ging ik dingen op de stoep tekenen. Toen ik merkte dat de mensen het leuk vonden, dacht ik bij mezelf ‘waar maak ik mij druk om?’”

De kleurrijk versierde stoep in Napels.

Geluksmoment

“Ik ben nu bezig met een boek over de hardloopreis. De werktitel is ‘De hardloopreis van geluk’. Als ik de reis analyseer kan ik concluderen dat het geluk in het extreme zit. Als je voor dingen gaat, kom je diepe dalen en hoge pieken tegen. Het geluksmoment dat je daarin kan ervaren is dat je het leven neemt zoals het is. Soms is het klote, dan moet je doorgaan en doorzetten. Er komt dan altijd weer een punt dat er iets bijzonders gebeurt waardoor je in een opwaartse spiraal komt,” besluit Coen.

Een vrolijke Coen Cuijpers die gelooft in geluk.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Anjet van Linge

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is’

Samen met haar man heeft Anjet van Linge sinds 2017 retraiteoord ‘Working Silence’ in Noord Groningen. Hun boerderij is een huis met vier gastenkamers en een grote woonkamer die tijdens de stilte retraite voor iedereen is. Er staat een sfeervolle houtkachel in. Alles komt in dit huis samen. Anjet:”We maken hier onze kunst, hebben een moestuin waarmee we onszelf en in de toekomst een deel van het dorp van eten voorzien en de vloerkleedjes zijn van onze eigen schapen. We hebben pas besloten dat we ons huis de Animaheert gaan noemen. Anima verwijst dan naar levenskracht, ziel en adem. Heert naar de traditie die hier in de omgeving leeft om een boerderij een heerd of heert te noemen. Zo vallen we niet uit de toom, maar hebben we er toch onze eigen draai aan gegeven.” 

Een bureau dat in een gastenkamer staat. Foto: PR.

“Drie jaar geleden zijn we hiervoor uit Leiden verhuisd. We wilden graag een plek waar het stil is met ruimte voor schapen, kunstenaarschap en stilte. Toen deze boerderij binnen onze radar kwam was hij te duur, maar we hebben toch een bod gedaan. We dachten: ’We doen het nu of we stoppen met dromen over een huis buitenaf.’ Aan het huis viel heel wat op te knappen en we zijn twee jaar bezig geweest om dat te realiseren,” vertelt Anjet, “Toen we het huis anderhalf jaar hadden, waren we op stilteretraite in Frankrijk. Toen vroeg iemand ons waarom we geen stilteretraites in ons eigen huis hielden. We zijn daar toen een paar maanden later gelijk mee begonnen. Anderhalf jaar daarna startten we met onze eigen moestuin. We zijn van plan om straks het halve dorp van groente te gaan voorzien. We gaan hem in stapjes groter maken.”  

Anjet met schapen. Foto: PR

Ruis wegnemen

Anjet: “Het is heel mooi om mensen in huis in stilte te ontvangen en eten rechtstreeks uit de tuin te geven. Het vlees dat we eten komt ook van onze schapen. Mensen komen voor de stilte en het ritme van de stilte. We hebben een vast programma waarbij we tussen 9.00 uur en 17.30 uur stil zijn. Stilte is ondergewaardeerd. Het is niet de afwezigheid van geluid, maar de afwezigheid van ruis. Niet praten kan de ruis wegnemen. Zo kan je stilte vinden in jezelf. Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is. Als je in stilte eet, smaakt alles anders. Ook bloemen geuren dan anders. Met dieren kan je ook goed zonder tekst communiceren. Je leert in stilte echt waarnemen. Dat is wenselijk voor verandering. Het kan ook confronterend zijn. Je kan moeilijke stukjes van jezelf tegenkomen. Met die stukjes kan je vrienden worden en je kan ze voorbij laten gaan. Je hoeft ze niet op te lossen of weg te drinken met wijn. Ze mogen er gewoon zijn. “

Anjet met Jonas in armen en haar man Marc met Lente, Pollock (zwart-witte hond) en Bella (zwarte hond). Foto: PR.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Roel Schatorjé

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Elk product dat ik maak, moet zo gemaakt zijn dat het zo lang mogelijk meegaat’

Met een bedrijfskundige achtergrond wilde Roel Schatorjé geen bedrijf opzetten om winst te genereren, maar er een als middel inzetten om de wereld mooier te maken. Moyu produceert sinds één jaar notitieboeken van steenpapier die uitwisbaar en herschrijfbaar zijn. Roel:”Er worden voor dit papier geen bomen gekapt, je kan het notitieboek langer gebruiken en we investeren een gedeelte van de omzet om nieuwe natuur te creëren. In ons geval planten we voor elke verkocht boekje een boom in Kenya.”

“Ik ben bij verschillende bedrijven werkzaam geweest. Toen ik bij de Rabobank aan de slag was, maakte ik veel notities, to-do-lijstjes en gespreksverslagen die ik later allemaal weggooide,” vertelt Roel, “Ik was in mijn hoofd ook bezig met de boskap. Er worden veertig voetbalvelden aan bos per minuut onnodig gekapt en 14% wordt daarvoor voor de grafische- en papierindustrie gebruikt. Dat is veel. In mijn studententijd kwam ik al in aanraking met steenpapier, maar er ging wat tijd overheen voordat ik er bedrijfsmatig mee aan de slag ging. Het is duurzamer dan normaal papier en het afval kan opnieuw gebruikt worden. In Nederland is die keten nog niet gesloten. Het papier wordt nog te weinig ingezet en kan nog niet gerecycled worden. Toch ben ik gaan doorzoeken. Als je het papier dik genoeg maakt dan drukt de pen er niet in als je erop schrijft. Toen heb ik een businessmodel van het steenpapier gemaakt. Je kan er 500 keer op herschrijven en als het op is, stuur je het aan ons terug. Wij verzamelen het dan en gebruiken het opnieuw. We hebben gekozen voor een notitieboekje, want dat is erg handig. Notities maak je niet zo snel op je computer. Als je met de hand schrijft kan je er eventueel bij tekenen. Het schrijven wordt dan een creatief proces. Je kan je gedachten dan meer uitwerken en beter neerzetten dan van achter het toetsenbord.”

Over honderd jaar nog

Roel: “Er zijn meer bedrijven die aan greenwashing doen en bomen planten voor producten. Zij planten echter één type boom en doen dat in ontwikkelingslanden. Die mensen daar zien geen redenen voor onderhoud en een jaar later is dat bos dan alweer weg. Ik zie meer heil in een kleiner project dat transparant is. Ik plant liever één goede boom die er over honderd jaar nog staat. Wij planten in totaal acht type bomen en alles wat bij dat planten komt kijken, wordt geïnvesteerd in de community in Kenya. Zo zorgen wij bijvoorbeeld ook voor werkgelegenheid.”

Zo lang mogelijk meegaan

“Natuur is voor mij een plek waar ik tot rust kan komen, maar ik zie het ook groter. Ik wil de wereld redden. Er moeten meer bomen en meer natuur komen. Eén boom per persoon. Dat is voor iedereen fijn en we hebben dat ook nodig om de klimaatdoelstellingen te halen,” weet Roel, “Echt affiniteit met creatief schrijven heb ik niet. Ik gebruik mijn woorden voor organiseren, plannen en ideeën uitwerken. Als je iets opschrijft, is het uit je hoofd. We gebruiken zelf onze notitieboekjes ook en hebben iets gemaakt waar we trots op zijn en waarvan we denken dat het voor onze klanten ook goed werkt. Uiteraard hebben we onze ideeën wel bij mensen gecheckt. Mijn inspiratie haal ik voornamelijk uit de kledinglijn van Patagonia. De maker daarvan heeft de filosofie: ‘Elk product dat ik maak, moet zo gemaakt zijn dat het zo lang mogelijk meegaat.’ Deze gedachte staat haaks op hoe andere ondernemers denken. Zij willen graag dat iets gauw stuk gaat, zodat ze meer producten kunnen verkopen.”

De nieuwste notitieboeken van Moyu. Foto: PR

Magische plek

“Iedereen heeft een eigen verhaal om de wereld een beetje mooier te maken. Ons verhaal delen we door dit boek in de markt te zetten. Zo dragen wij ons steentje bij. Moyu is Chinees voor magische plek. Het heeft een dubbele betekenis. Zo kan de natuur die in balans is een magische plek zijn, maar het notitieboek waar je eigen ideeën en gedachten in staan ook,” besluit Roel zijn verhaal.

Nieuwsgierig naar Moyu? Klik hier

Het team van Moyu. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Sander Esselink

‘Kunst moet mij voornamelijk intrigeren en mooi zijn’

Bezig baasje Sander Esselink doet van alles: docent tekenen en decaan op het Marianum in Lichtenvoorde, druk met jongerenwerk in Beltrum en ook nog bezig met verschillende soorten vrijwilligerswerk. Wat niet veel mensen van hem weten, is dat hij sinds zeven jaar van alles verzameld wat met kunst te maken heeft. Hij haalt het overal en nergens vandaan. Sander vertelt over zijn uit de hand gelopen hobby: ”Ik verzamel voornamelijk items die met de naoorlogse kunst van bijvoorbeeld Cobra te maken hebben zoals de documentatie van schrijvers, dichters en kunstenaars die daarbij hoort. Die documenten zijn ook boeiend, want die vertellen het verhaal van de stroming waar de werken toe behoren. Kunst moet mij voornamelijk intrigeren en mooi zijn. Waarom ik iets mooi vind, kan ik eigenlijk niet zeggen. Kunst moet mij gewoon aanspreken. Het geeft een kick om iets te kunnen bemachtigen.”

“Het is begonnen bij een galerietje in Amsterdam. Daar zag ik werken van een bekende kunstenaar die niet duur waren. Bijvoorbeeld een Theo Niemeijer. Die heb ik aangeschaft en toen was het hek van de dam,” legt Sander uit, “Ik heb items van verschillende kunstenaars en ook een aantal werken en koffiekannen van Klaas Gubbels. Hij staat bekend om zijn koffiekannen. In het begin vond ik die absoluut niet mooi, later ben ik van gedachten veranderd en schafte ik als eerste een schilderij met een roze koffiekan aan. Zijn werk is imperfect en heeft iets onhandigs, een soort houterigheid. Dat maakt het charmant. Klaas heeft mij een keer gebeld toen ik hem mailde dat ik een opdracht met zijn werk als referentie in de klas gaf. Ik heb ook een brief en kaarten van Klaas Gubbels aan Jan Cremer. Die heb ik ooit ergens op de kop getikt.”

Beeld en verhaal

Sander:“Ik kon altijd goed tekenen en heb de kunstacademie in Kampen gedaan, want ik wilde altijd tekenleraar worden. ‘Lekker geld verdienen met iets wat ik leuk vind’, dacht ik toen heel simpel. Daarna heb ik Kunst- en Kunstbeleid in Groningen gestudeerd. Ik zie mijzelf niet als een kunstenaar, want ik ben niet echt als maker bezig en heb ook geen exposities. Ik ben meer een verzamelaar en kunstkenner. Tegenwoordig houd ik mij voornamelijk bezig met het verzamelen van bijzondere kunstgerelateerde items. Ik kan iets mooi vinden zonder het verhaal erachter te kennen, want ik kijk altijd eerst naar het beeld. Als ik achter het verhaal kom, kan ik het item vaak nog meer waarderen. Dan gaat het echt leven.”

Sander toont vol trots een koffiekan van Gubbels voor een schilderij van Gubbels. Foto: Barbara Pavinati

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Manon Ruardij

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders’

Manon Ruardij vindt zichzelf absoluut niet te gek, maar is trots op wat ze heeft bereikt na een heftige achtergrond. Ze heeft 23 jaar een relatie gehad, heeft alles daarna achter zich gelaten en in met nul begonnen. Ze vindt het wel te gek dat ze haar bedrijf Studiescool nadien helemaal succesvol heeft kunnen uitbouwen. Bij Studiescool kan je bijles volgen in exacte vakken en studie- en ambulante begeleiding krijgen. Manon:”Ik voelde mij onzeker, alles was raar, maar door de scheiding heb ik mijzelf teruggevonden.”

Voordat Manon met Studiescool begon heeft ze in het onderwijs gewerkt. Op de ‘Scholengemeenschap Harreveld’, de gevangenisschool, gaf ze wis- en natuurkunde. Manon:”Daar heb ik geleerd om niet te oordelen over anderen. Mensen oordelen heel snel over elkaar en over zichzelf. Dat is jammer, want iedereen heeft kwaliteiten. Je moet kijken waar iemand ’s nachts zijn bed voor uitkomt en daarop focussen.”

School voor boefjes

“Ooit heb ik in een apotheek gewerkt. Daar was ik doodongelukkig. Die keuze had ik gemaakt met mij toenmalige echtgenoot en heeft niet fantastisch uitgepakt. Het paste niet. Toen heb ik de kans voor mezelf gecreeerd om in het onderwijs te gaan. Dat wilde ik altijd al. Ik wilde graag een heel klein stukje in het leven van iemand deelnemen en in dat stukje wilde ik het verschil maken. Iemand een stapje verder helpen in zijn ontwikkeling. Ikzelf was een lastig kind. Voor mezelf en voor docenten. Daarin heb ik veel meegemaakt en daarom dacht ik ‘dat moet anders kunnen’.  Ik ging nadenken. Hoe kom ik in het onderwijs zonder bevoegdheden? ‘Dan moet ik een onderwijsvorm kiezen, waar een bevoegd docent niet wil werken,’ bedacht ik. Ik ging googelen en pakte het telefoonboek erbij. En kwam uit op Harreveld. De school voor boefjes. Daar heb ik met de directeur gesproken en een dag meegedraaid. Het bleek dat ik talent had. Er was toen echter geen vacature. Een half jaar later belde de directeur of ik niet wilde solliciteren op een vrijgekomen functie. Ik kreeg de baan, heb er acht jaar gewerkt en er de tijd van mijn leven gehad,” vertelt Manon.

Snelle band opbouwen

“Zeven jaar geleden was er sprake van sluiting in Harreveld. Ik kon toen kiezen. Blijven of met een zakcentje vrijwillig weggaan. Dat laatste heb ik gedaan. Toen heb ik Studiescool opgericht. Dat was een tweede stap richting vrijheid,” legt Manon uit. “De eerste had ik al jaren eerder genomen door het oprichten van ‘Het Schminkkasteel’, een bedrijf waar ik al mijn creativiteit in schminken kwijt kon. Ik werkte tijdens Studiecool ook nog bij een reguliere school in Doetinchem,  maar na één jaar was ik zo druk met Studiescool dat ik daar mijn ontslag heb ingediend. Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders. Ik ken ze allemaal persoonlijk. Door Studiescool waarderen mensen mij. Ik kan een snelle band met mensen opbouwen en ben eigenlijk zo gek nog niet.”

Manon Ruardij kan heel goed met boefjes omgaan

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Erwin Damhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken’

Hij werkt bij de politie en in zijn vrije tijd reist, leest en schrijft hij veel. De boekenkast van Erwin Damhuis telt wel 4000 boeken over het mystieke, de geschiedenis en volksverhalen. Mensen vragen hem weleens waarom hij geen geschiedenisleraar geworden is, maar hij vindt zijn interesse juist leuk als hobby. Hij wil verhalen schrijven om mensen te inspireren ook de plekken te bezoeken die hij bezocht heeft. “Ik ben idolaat van Engeland. Dat uitdragen is mijn doel. Engeland inspireert mij, omdat geschiedenis daar heel belangrijk is. De Engelsen hebben de kunst om je mee te nemen in hun verhaal, legende of historie. Dat mis ik een beetje in Nederland.”

“De afgelopen acht jaar heb ik samen met mijn vrouw 33 keer alle plekken bezocht die verbonden zijn aan de legende van Koning Arthur. Die zijn vooral in Cornwall, Engeland, te vinden,” vertelt Erwin, “Koning Arthur is daar een levende legende. Als kind was ik al gefascineerd door Ivanhoe. Ridders spraken tot mijn verbeelding. Ik identificeerde mij het hen. Ik wilde avonturen beleven en kastelen bezoeken. Die kinderfantasie ben ik nooit kwijtgeraakt. Nu, met mijn 60 jaar, voel ik dat nog steeds en ga ik op zoek naar verhalen en legenden. Ik wil de sfeer van vroegere tijden proeven. In Engeland staat nagenoeg op elke hoek van de straat wel een kasteel met een eigen boeiende geschiedenis. Daar krijg ik kippenvel van. Vorig jaar heb ik een boek over Koning Arthur geschreven. Het zijn persoonlijke verhalen over de plekken die ik bezocht heb. De legende van Arthur is meer dan 1500 jaar oud, maar de thema’s zie je nog steeds terug in de huidige maatschappij. Zo kan je de De Ronde Tafel bijvoorbeeld vergelijken met Het Poldermodel en het zwaard Excalibur met het feit dat we altijd op zoek zijn naar raad.”


Standbeeld van Koning Arthur bij Tintagel (Cornwall-Engeland)

Leiderschap

“Koning Arthur straalt uit dat hij méér dan een koning is. Hij betrekt zijn ridders overal bij, spreekt op een eerlijke manier recht en is onderdanig aan het volk. Dit is de ultieme vorm van leiderschap en die zie je niet veel,” vindt Erwin.

Ondergaan

Erwin:”Het mystieke boeit mij, gewoon, omdat het ongrijpbaar is. Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken. Hebben de verhalen over Koning Arthur echt plaats gevonden of is het fantasie? Dat laat ik aan de lezer over. Ik heb mij erbij neergelegd dat sommige dingen niet te verklaren zijn en dat je ze gewoon moet ondergaan. In mijn boeken wil ik mensen meenemen in een stukje historie. Je hoeft niet persé iets te leren, het is de bedoeling dat je het beleeft. Er is geen toekomst zonder geschiedenis.”

Erwin Damhuis tijdens een van zijn vele reizen

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Ria Olijslager

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden’

Met haar 71 jaar is Ria Olijslager heel actief: ”Ik ben een lerend mens. Ik wil altijd leren en moedig mensen aan om dat ook te doen, al vindt niet iedereen dat leuk. Het is zonde als je niets doet met je leven. Er is een uitspraak die ongeveer zo gaat: ’ik heb een steen verlegd in de rivier en nooit meer zal de loop hetzelfde zijn.’ Als je een steen verlegt in je leven dan heb je ertoe gedaan en ben je geen grijze muis.” In Ria’s leven speelt het geloof een grote rol. Ze ziet zichzelf als Christen, bidt veel en voelt zich daardoor gedragen.

Ria presenteert met twee andere vrouwen het programma ‘Praoten en Rondgaon’ bij Radio TV Slingeland in Winterswijk. Het is een uitzending in het dialect waarbij er gepraat wordt met gasten. Deze gesprekken worden afgewisseld met muziek. Ria: “De streektaal is mij zeer lief, ik ben er mee opgegroeid. Totdat ik naar school ging had ik geen Nederlands gehoord.” Een uitzending die Ria nog erg bijstaat, was die met een notaris die ook dialect sprak. Dat maakte bij de luisteraars veel los. Veel wilden wel met een notaris in zee gaan die ook in de streektaal antwoord geeft op vragen. Ria hoort de meest bijzondere verhalen naar aanleiding van haar uitzendingen. “Je weet niet wie je luisteraars zijn. Op een dag belde een fan die zei dat ze altijd met een deken in een schuurtje zat te luisteren. Het was steenkoud, maar de radio stond keihard.” Op 9 maart was de honderdste uitzending.

Wereld van mogelijkheden

Ria heeft 33 jaar lesgegeven op een basisschool in Groenlo. “Ik was een uitzondering. Vrouwen bleven thuis na het krijgen van kinderen. Je kreeg op een katholieke basisschool zelfs ontslag. Omdat mijn man thuis was, werd ik kostwinner en bleef ik doorwerken. Als nu werkende vrouw man en vrouw is het niet zo simpel. We hadden gezonde kinderen, anders had het nooit gekund.” Ze heeft altijd een zwak gehad voor het kind met het rugzakje en volgde daarom op 50-jarige leeftijd de opleiding Remedial Teaching. Op de dag dat ze op weg was naar haar eerste testkind kreeg ze een auto-ongeluk waarbij ze haar tweede nekwervel brak. “Ik had ook dood kunnen zijn; gelukkig is dat niet het geval en heb ik hier nog veel te doen en wil dat ook graag. Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden!” zegt Ria daarover. “Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb. Ik heb heel veel geluk gehad en heel veel gebeden. Na het ongeluk kon ik niet meer werken op school. Toen ging ik nadenken over wat ik nog wel kon. Er ging een wereld van mogelijkheden voor mij open. Zo heb ik samen met Nel Schellekens afdeling Slow Food Achterhoek opgericht, ging ik veel lezen over koken en heb ik een reis naar Turijn gemaakt om de Terra Madre te bezoeken..”

Sneeuwklokjes

“Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Toen ik uit het ziekenhuis kwam bloeiden er in de tuin sneeuwklokjes. Dan was er hagel op, dan regen, dan sneeuw. Als de zon ging schijnen, richtten ze zich op en deden ze hun best om te bloeien. Dat heb ik ook gedaan. ‘Ik bereik niks met zeuren, omdat ik niet meer naar school kan’,’ dacht ik. Het is mij zelf gelukt om daarna weer auto te rijden. Ik ben geworden hoe ik ben, omdat ik van kinds af aan veel heb meegemaakt. Van verdriet word je sterker. Je moet kinderen niet weghouden van teleurstellingen, maar ze laten meekijken. Er is altijd een uitweg,” besluit Ria haar verhaal.

Ria Olijslager met een foto die van haar gemaakt is als dank voor haar inzet voor Groenlo

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl