(te) Gek: TweeFM

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

“Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.”

 

TweeFM staat bekend om hun enthousiaste en doldwaze optredens. Marcel Schepers en Eric Heutinck draaien voor een lolletje hun hand niet om. Hun krukken staan op een rood vloerkleed en de muziekstandaard is versierd met een vrolijke slinger bloemen. Met de grapjes en vertellingen die ze tussen de liedjes door maken, krijgen ze de lachers op hun hand. Naast huppelige liedjes hebben ze nummers waarbij ze ook de serieuzere onderwerpen aansnijden. Liedjes met een boodschap, maar wel met een overduidelijke kwinkslag. Je moet namelijk plezier in het leven hebben. Altijd en overal. Voorbeelden hiervan zijn liedjes over een vluchteling, het niet kunnen huilen, de dood van een vader en een persoonlijke crisis.

 

Professioneel ingesteld

“Hoe te gek we zijn, is niet te beschrijven,” lacht Eric, “Het is te gek om te gek te zijn. Hoezo ben je dan gek?” Marcel weet: ”Mensen kijken ons vaak wel gek aan als ze ons voor het eerst zien vanwege onze hoofddeksels en rekwisieten.” Dat is helemaal niet nodig vinden de mannen, want: “Als je een avond met ons hebt doorgebracht kom je erachter dat we net mensen zijn met een gewoon leven.” Marcel en Eric vinden het te gek dat ze muzikant zijn. Ze zijn professioneel ingesteld met een wil om iets te presteren en willen hun publiek graag iets moois voorschotelen.

 

Dood

Eric heeft afgelopen seizoen een heel speciaal lied voor Marcel geschreven. Het heet: ‘Vader, wi-j hebt ow loaten waaien’. Het is opgetekend naar aanleiding van het overlijden van diens vader. Eric wilde Marcel graag iets persoonlijks geven en had zijn hoofd over een uniek gebaar gebroken. Uiteindelijk kwam dit lied uit zijn handen en gitaar en stuurde hij het Marcel toe tijdens de eerste nagedachtenis van zijn vader. Marcel was er erg ontroerd door.

Eric :”Wat is er mooier dan een tot vriend verworden kennis uit Zieuwent te verblijden?” Dit lied heeft echter wel een kwinkslag, want de dood hoort bij het leven. “Je moet genieten van wat je nu hebt,” zegt Eric, “In het lied wordt in genot en met waarde afscheid genomen van Marcels vader. Met plezier en een lach.”

 

Ongekende lading

Het toeval wil dat de mannen onlangs het lied ‘Donderdag de 13e’ hebben gemaakt over een ‘te gekke’ dag. Dit lied is voor meerdere interpretaties vatbaar en er komen drie mooie lijnen in samen: (1) Marcel die een aangrijpend persoonlijk verhaal in liedvorm schrijft en (2) Eric die speciale akkoorden met input van (3) Sandra Vanreys speelt. Het lied heeft een ongekende lading en wordt met veel passie en emotie gezongen en gespeeld. Luister en oordeel zelf.

Optredens

Wil je een te gek optreden van TweeFM bijwonen? Dat kan:

Zaterdag 23 en zondag 24 juni: Farm & Country Fair in Aalten

Zondag 1 juli: Twents Songfestival in openluchtmuseum Ootmarsum

Woensdag 1 augustus: ‘Theater Onder de Molen’ in Vorden met ‘Zo kan’t’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Patricia Rack

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

“Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”

Haar haakwerken, tekeningen, schilderijen en keramiek zijn net zo kleurrijk als zijzelf. Patricia Rack (46) heeft regenbooghaar, draagt grappige kleding en is een blij persoon. “Ik gebruik altijd vrolijke kleuren. Ik houd niet van zwart. Dat is zo triest,” licht ze haar uitbundigheid toe. Na wat omzwervingen heeft ze de kunstacademie in Kampen gedaan, waar ze de richting schilderen koos. Op haar dertigste kwam ze erachter dat ze de spierziekte Limbgurdel had, waardoor ze min of meer gebonden is aan huis. Op het moment doet ze vrijwilligerswerk bij de Kringloop en volgt ze al 17 jaar keramieklessen bij Kreatief in Vrije Tijd (KVT).

 

Natuurlijke creativiteit

Alles wat Patricia maakt is een eigen ontwerp en doet ze uit het hoofd. Er is maar weinig waar ze een eigen patroon voor heeft. Geen twee dingen zijn hetzelfde. “Als ik opnieuw geboren zou worden, zou mijn rechtervinger een potlood zijn!”, zegt ze over haar natuurlijke creativiteit, “Mijn werken ontstaan vanzelf. Ik begin ergens mee en het groeit gewoon. Ik weet van tevoren niet wat ik ga maken. Soms gaat het wel een bepaalde richting op, omdat ik ook met gerecyclede materialen van de Kringloop werk.”

 

Mutsen

Ze haakt veel mutsen. Iets wat ze leuk vindt om te doen, want: ”Een muts is niet zo’n groot project. Een simpele muts heb je wel in een dag af. Met een deken ben ik soms maanden bezig.” Op het moment is ze bezig met het maken van zorgpoppetjes. Bij Ria Stof en Sier is ze in een groep van tien mensen bezig met het haken voor het goede doel. De poppetjes hebben een mond met een rits. Een kind kan daar dan zijn opgeschreven zorg in doen. De pop eet dan als het ware de zorg van het kind op. Of de moeder kan het briefje een keer onopvallend pakken. Dan weet ze ook waar haar oogappel mee bezig is in zijn hoofd.

 

Een van de kleurrijke zorgpoppetjes die Patricia gehaakt heeft.

 

Tegendraads

Patricia vind zichzelf wel een beetje tegendraads: ”Als de richting van de massa mij niet bevalt, ga ik wel de andere kant op. Ik vind het ook wel leuk als iets anders is dan anders. Dan is het in ieder geval niet cliché.” Haar lievelingskleur is groen en ze is gek van Japanse rockmuziek en dan met name van ‘The Gazette’. De muziek vindt ze anders dan de westerse muziek en de clipjes hebben rare humor en zijn maf en kleurrijk, net als haar schilderijen. “Ik vind niet gauw iets gek. Ik denk misschien verder door dan anderen. Sommigen vinden neuspeuteren al gek,” besluit Patricia haar bijdrage voor deze rubriek.

Soms exposeert Patrica of staat ze op markten.

Patricia met een mooie gehaakte muts.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Aline Krabbenborg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Je moet wel een beetje geluk hebben’

In de Achterhoek hangen mensen niet gauw hun vuile was buiten, volgens Aline Krabbenborg (57), psychiatrisch verpleegkundige en trajectbegeleider. Zij vindt dat vuile was eigenlijk niet vuil is: ”Als je een biertje met iemand drinkt, heb je het vaak alleen over de leuke dingen. Het is goed om ook te vertellen dat het minder goed met je gaat. Dan krijg je respons. Als je open bent over jezelf worden andere mensen ook open en betrokken.” Ze heeft ook een visie op het begrip ‘gek’. Aline: ”Er is geen definitie van ‘gek’ te geven. Mensen kunnen een beperking hebben, bepaald gedrag vertonen of ziek zijn. Zolang ze zichzelf er mee redden is dat prima. Maar wanneer ze er zelf of hun omgeving er last van krijgen, dan is er sprake van een probleem.”

 

Taboe

“Er heerst een taboe op psychisch niet in orde zijn,” weet Aline, ”Als iemand een been breekt dan is er duidelijk wat er scheelt. Bij psychische klachten is dat vaak anders. Mensen zijn er vaak niet bekend mee. De omgeving weet ook niet wat ze over zich heen zullen krijgen als ze naar de problemen vragen. Daarom vragen de meeste mensen er niet naar. Ik snap steeds beter waardoor mensen overspannen raken of ziek worden. De lat ligt veel te hoog. We moeten zoveel: we moeten er goed uitzien, een goede opleiding hebben, een goede baan hebben, goede relaties hebben, een schoon huis hebben. Als mensens bijvoorbeeld depressief raken hierdoor en antidepressiva slikken, knallen ze vervolgens gewoon door. Omdat het weer beter met hen gaat. Mensen moeten wat vaker een pas op de plaats maken, meer genieten en tevreden zijn.”

 

Geluk

Aline vertelt over haar werkwijze: ”Als ik werk, staat de wens van de cliënt voorop. Wat zijn zijn of haar kwaliteiten? Iedereen weet heus wel wat niet kan. Maar wat kan er nog wel? Wat is nog wel mogelijk? Als iemand een droom heeft dan ga ik ervoor. Niks is onmogelijk. Sommige hulpverleners stellen zich heel strak professioneel op en vertellen niets over zichzelf. Ik vertel wel altijd wat over mezelf. Natuurlijk houd ik wel in de gaten wat ik vertel, maar ik vind dat als je de meest kwetsbare verhalen van mensen hoort je ook iets van jezelf moet laten zien.”

Op de vraag of ze zelf ‘gek’ is, antwoordt ze: ”Op een plek waar ik ooit werkte hing het bordje: ’U hoeft niet gek te zijn om hier te werken, maar dat maakt het wel makkelijker’. Die spreuk is ook op mij van toepassing. Ik ben niet doorsnee en zeker geen grijze muis. Ik doe de dingen altijd anders. Anderen vinden mij soms grensoverschrijdend, zelf zie ik het meer als out-of-the-box denken. Het is maar net wie je spreekt en over welke situatie het gaat.” Aline gelooft niet helemaal in de maakbaarheid van het leven: ”Je moet wel een beetje geluk hebben. Erfelijkheid en opgroeien in een leuk gezin zijn een belangrijke basis voor een geestelijk gezond leven. Het leven is gedeeltelijk maakbaar, maar zonder goede achtergrond blijf je altijd achter de feiten aanlopen.”

 

Aline vindt dat mensen meer moeten genieten en tevreden zijn.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Karin Weidekamp

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven’

Het leven ligt aan je voeten. Je bent zwanger en maakt trouwplannen. Dan krijg je een auto-ongeluk waarbij je je ongeboren kind verliest en niet-aangeboren hersenletsel oploopt (NAH). Je leven draait 180 graden. Het gebeurde Karin Weidekamp (34) in 2015. In de jaren erop doorliep ze een heel rouwproces:”Het is een lastig proces. Ik heb een ander hoofd gekregen. Het is heel heftig om te accepteren. Ook voor mijn omgeving. Ik ben bijvoorbeeld volledig afgekeurd voor werk .”

Karin:”Mijn intuïtie heeft een groot deel van de dingen die niet meer goed functioneren overgenomen. Ik schrijf elke dag, dat gaat heel de tijd door. Het creatieve deel is heel sterk overeind gebleven en sterk ontwikkeld. De NAH heeft dat uitvergroot.” Van de gedichten die Karin over NAH heeft geschreven, bracht ze op 6 november 2017 op verzoek van lotgenoten op Facebook een bundel uit. Het heet ‘Een nieuwe jas’ en gaat over overleven met NAH. Ik interviewde haar erover voor de Elna. Dat verslag kan je hier lezen.

 

Positief

“Er is heel veel onbegrip en onwetendheid over NAH,” vertelt Karin, “En met mijn bundel wil ik graag begrip kweken voor mensen die wat anders zijn of die wat hebben. Zelf ben ik veel milder geworden door mijn ziekte. We zijn allemaal mens, dat is belangrijk om te blijven zien. Je moet positief blijven en je niet minder voelen omdat je iets hebt.”

Het favoriete gedicht van Karin is ‘Meisje van weleer’. Karin:”Het gaat erover hoe ik mijzelf ervaar. Van binnen ben ik dezelfde Karin gebleven, ook al is er een heleboel veranderd.”

 

Meisje van weleer

 

Vooraan dansend los en vrij

Dat was ik, m’n oude mij

Wat zou ik haar graag nog eens zien

Wellicht gebeurt dat ooit misschien

 

Het leven lachte me graag toe

Nu ben ik vaak verward en moe

Toch leef ik ergens dansend voort

Onverschrokken, zoals het hoort …

 

M’n trots die ben ik nooit verloren

Al ben ik dan opnieuw geboren

M’n sterke ziel zal blijven staan

Hoe diep ik ook zal moeten gaan

 

Ik mis het meisje van weleer

En ja, dat doet verdomd veel zeer

Maar toch, ik voel, voorbij die pijn …

Zal ik nog steeds datzelfde meisje zijn

 

Voordragen?

Het lijkt mij mooi als Karin een keer op de Literaire Soos in Den Diek te Lichtenvoorde komt voordragen uit eigen werk. We zijn bereid het programma speciaal aan te passen, zodat het voor haar zo prettig mogelijk optreden is. We hopen dat ze op deze uitnodiging ‘ja’ zegt, want ook de andere helder klinkende gedichten in haar bundel zijn het lezen meer dan de moeite waard. Je kan het boek bestellen bij www.boekscout.com of www.bol.com.

Karin en haar hond Thea, die echt haar maatje is.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Henriëtte Brethouwer

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten’

Sommige mensen vinden haar gek, omdat ze voor het vuur gaat voor haar zoontje Noah en andere ‘speciale’ kinderen. Zelf vindt ze het té gek om hen erbij te laten horen en ze te integreren in de samenleving. Henriëtte Brethouwer is een vrouw die kijkt naar mogelijkheden en niet naar beperkingen: ”Het maakt niet uit wie we zijn of wat we doen. We horen er allemaal bij.”

Als mede-oprichtster van the Lighthouse Sports Foundation wil Henriëtte met haar man kinderen met een meervoudige beperking een stem geven: ”Zij willen graag meedraaien in de maatschappij. Daarom maken wij ons er hard voor dat ze kunnen meedoen aan reguliere sportwedstrijden zoals triathlons. In Nederland zijn nauwelijks voorzieningen voor kinderen die lichamelijk én verstandelijk beperkt zijn. Wij zijn echt gaan pionieren met het bouwen en laten ontwerpen van speciale voertuigen. Daarbij kan je denken aan een ingenieus gebouwde fiets. De kinderen die meedoen met de wedstrijden genieten ieder op verschillende manieren van de deelname: de een gaat op in de elementen, de ander wordt blij van het gejuich aan de kant. We kijken echt goed of deelname wel iets is wat bij het kind past. Je moet hem of haar er wel een plezier mee doen.”

 

Hoop

De Foundation draait op vrijwilligers. “De vrijwilligers zijn de ‘angels’ van de kinderen, hun spierkracht,” legt Henriette uit, “Het bereiken van ons doel is een hele strijd. We proberen net als een vuurtoren in het donker op zee een lichtpuntje te zijn voor deze kinderen en hun ouders. Anders blijven ze maar binnen vier muren zitten. Het is heel belangrijk hoe je in zo’n moeilijke situatie met een meervoudig beperkt kind gaat staan. Waar kies je voor? Wil je dat deze kinderen gezien worden? Ik heb zelf jaren in de zorg gewerkt met mensen met een beperking en merkte dat ze ‘verstopt’ werden. Toen ik jong was, zei ik tegen mijn ouders: ’Als ik later een kindje met een beperking krijg, zorg ik a) dat het er leuk uitziet en b) dat het erbij hoort.’ Na de geboorte van Noah hebben wij besloten zijn leven te vieren. Zijn naam betekent ook ‘hoop’. Hij voegt echt iets toe aan ons leven. Hij is ons cadeau en leert ons mooier kijken naar de wereld om ons heen, omdat hij altijd aardig is en anderen altijd respecteert. Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten. En de vraag is of we dan gelukkiger zouden zijn.”

 

Bijzonder

Samen met Deborah Meijering-van Westen heeft Henriëtte een prentenboek gemaakt over Noah genaamd ‘Bijzonder’. Het verschijnt begin september. Deborah heeft de illustraties verzorgt en Henriëtte de tekst. Het is geschreven voor kinderen tot zes jaar en bedoeld om uit voor te lezen. Al lezend kan een gesprek op gang worden gebracht over ‘bijzonder’ zijn. Henriëtte: ”We zijn allemaal anders, maar willen ook allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn. We moeten anderen de kans geven te zijn zoals ze echt zijn. Daar moeten we naar toe. Voor veel mensen is er een angst om te praten over beperkingen. Mensen zijn er erg hard in hun opmerkingen en oordelen snel. Met dit boek proberen we een andere licht op de zaken te laten schijnen.”

 

Henriëtte met enkele voorbeelden van prenten die in het boek ‘Speciaal’ komen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Michiel Wopereis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!’

Een ‘doorgewinterde homo’ noemt hij zichzelf, maar toch blijft hij er nog steeds nieuwe aspecten aan ontdekken. Iets wat passend is voor de creatieve duizendpoot Michiel Wopereis, die niet dagelijks met zijn geaardheid bezig is: ”Ik besef het pas als ik er met mensen over praat en heb er nooit problemen mee gehad. Werkgevers en anderen zien mijn homoseksualiteit soms zelfs als een toevoeging.” De Achterhoek heeft hij vijftien jaar geleden verlaten, nu hij is teruggekeerd komt hij in een warm bad terecht. Zijn bedrijf MEER! Michiel zit in een bloeiende opstartfase en hij netwerkt zich suf: “Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!”

“Al op jonge leeftijd voelde ik al dat ik anders was dan anderen. Vanaf mijn vijftiende kreeg ik het vermoeden dat ik homo was. Er kwam een nieuwe jongen bij mij in de klas en ik kreeg kriebels van hem in mijn buik. Op mijn zeventiende ging ik mijn sexualiteit stiekem ontdekken en maakte ik uitstapjes naar homobars zoals ’t Bölke in Enschede, zonder daar met bekenden over te praten. Ook had ik bij een babbelbox een contactadvertentie gezet om mensen te ontmoeten, internet bestond toen immers nog niet. Ik leidde een tijdje een dubbelleven met geheime relaties. Op vrijdag was ik homo in Enschede en op zaterdag hetero in de Radstake in Heelweg. Op een gegeven moment wilde ik mijn geaardheid meer met de buitenwereld delen en op mijn negentiende vertelde ik het eerst aan mijn vrienden, vervolgens aan familie en als laatste aan mijn ouders. Iedereen was positief. Een van de mooiste reacties die ik kreeg, was van Thijs, een vriend: ‘Michiel, nu kan ik de vriend voor jou zijn die ik wil zijn,’” vertelt Michiel.

 

Zonder wilde haren

Volgens Michiel heeft elke homo na zijn coming out een fase dat hij aan de hele wereld zijn geaardheid kenbaar wil maken: “Toen iedereen het eenmaal wist, werd ik een tijdje heel recalcitrant en schopte ik tegen alles aan. Ik was erg fladderend. Mijn vrienden hebben dat niet altijd gewaardeerd. Er volgde een verwatering in de vriendschap met de meeste van hen toen ik voor werk en mijn vriend Arjen naar Nijmegen verhuisde. De meesten weten niet hoe ik nu ben, zonder wilde haren. Dat is wel jammer. Misschien komt daar wel weer verandering in, nu ik in de Achterhoek woon.”

 

Brutale diva

“De gayscène kent eigenlijk ook wel wat ‘hokjes’. Zo heb je onder andere: beren, leerliefhebbers, transseksuelen, twinks, dragqueens en nog meer. In die enelaatste categorie heb ik Mary Miracle ontwikkeld. Zij is geboren uit een gek idee voor mijn verjaardag, creativiteit en de wens om op de planken te staan. Ik ben een half jaar bezig geweest om haar te ontwikkelen. Mary is een uitvergrote kant van een vrouwelijk aspect van mijn karakter en iets anders dan een travestiet. Ze is geen man in vrouwenkleren, maar een show queen die de boel opluistert. Het showelement is heel belangrijk. Ik treed op verschillende feesten met haar op, onder andere bij de Zwarte Cross en Over de Top, en komende zondag 26 maart bij Mode en Kunst in Groenlo.  Ze is een rol die ik speel. Ik maak van haar een echte, brutale diva en trek daarmee veel aandacht. Als ik na afloop afgeschminkt de zaal weer inloop, val ik altijd wel even in een gat. Je gaat dan van alles naar niks. Het proces van Mary naar Michiel duurt wel een paar uur,” lacht Michiel over zijn alter ego.

 

Anderen helpen

Michiel is een paar jaar kringleider geweest van Stichting de Kringen in Nijmegen. Hij leidde daar een gespreksgroep voor homomannen in verschillende leeftijden. Hij denkt erover om een nieuwe kring op te zetten in de Achterhoek. Michiel: “Als kringleider vond ik het heel fijn om van meerwaarde te zijn voor jongens en mannen die net ‘uit de kast’ komen. Het is leuk om mensen verder te helpen met allerlei zaken omtrent homoseksualiteit”. Hij besluit zijn verhaal: “Ik sta altijd open voor een gesprek met iemand die homoseksueel is, of met ouders die een homoseksueel kind hebben. Mensen mogen gerust contact met mij zoeken!”

 

Michiel als Mary Miracle, de brutale diva met wie hij spetterende voorstellingen geeft.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Simone Pastoors

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt’

“Gekkigheid, daar houd ik van. Het maakt mensen bijzonder en uitzonderlijk en geeft ze daardoor een bepaald charme,” lacht Simone Pastoors, stadskamerregisseur van Oost Gelre en Montferland. Ze is met plezier het aanspreekpunt van de gemeente en bezig met het opzetten en regisseren van de Dorps- en Stadskamers. Daarnaast steekt ze vrolijk en enthousiast haar handen uit de mouwen op de werkvloer:”Het werk is leuk, omdat het niet voorspelbaar is. Elke dag is het weer anders.”

Door haar lange werkervaring, eerst als activiteitenbegeleidster en later als teamleidster in de psychiatrie, heeft Simone zich een duidelijke mening gevormd:“Ik zie het als een uitdaging om mensen die als ‘gek’ bestempeld zijn te begeleiden. Ze zijn vaak heel kundig en creatief en hebben ook een beetje lef. Met hun gekkigheid creëren ze ook iets. Ze maken bijvoorbeeld een mooi schilderij of gedicht waar ze iemand heel blij mee maken. Als de mensen er voor open staan, kunnen ook zij hun plekje in de maatschappij vinden. De psychiatrie schept een bepaald negatief beeld, maar ieder persoon is in wezen uniek. Vaak zit er een heel verhaal achter de ziekte, is er een bepaalde reden voor. Ikzelf geloof niet in etiketten plakken. Dat is stigmatiserend. Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt.”

 

Voorlichting

“In de maatschappij is er geen ruimte voor mensen die anders zijn. Zeker in kleinere dorpen worden ze anders behandeld en hebben ze moeite om ertussen te komen. De dorpsbewoners gaan geen gesprek met hen aan en niemand stelt de vraag ‘hoe is het met je?’. Mensen vragen doorgaans niet naar psychische klachten. En ze staan niet op iemands voorhoofd geschreven. Wat dat betreft kan je soms beter een gebroken been hebben. Ik denk dat dit wel kan veranderen door goede voorlichting. Het is mens eigen om afwijkingen raar of gek te vinden en er zullen altijd mensen zijn die dat zullen blijven vinden,” vertelt Simone.

 

Overal over praten

“In de Dorps- en Stadskamer komen veel bijzondere mensen die heel open en heel eerlijk zijn. Daar kan je een goed gesprek mee voeren waardoor je ze beter leert kennen. Natuurlijk zijn er ook wel mensen die echt gek zijn. Die bijvoorbeeld denken dat ze een eigen vliegtuig hebben of heel veel geld. Zij leven in een luchtbel en zullen maar moeilijk wakker worden daaruit. Deze mensen zijn niet in te passen in de gewone maatschappij, maar er moet wel een plek voor hen zijn. Bij de Dorps- en Stadskamer kunnen ze terecht. Al is het alleen voor een kopje koffie of om hun verhaal te delen. Zo komen ze even in contact met mensen, maken ze een wandeling of doen ze mee aan een activiteit. Het waanzinnige verhaal verdwijnt even naar de achtergrond. ”

Simone vertelt dat ze veel positieve reactie krijg op haar werk en dat ze gewaardeerd wordt om haar toegankelijkheid:”Niks is mij te gek en met mij kan je overal over praten!”

 

 

Simone is dol op gekkigheid!
Simone is dol op gekkigheid!

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.