Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Anjet van Linge

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is’

Samen met haar man heeft Anjet van Linge sinds 2017 retraiteoord ‘Working Silence’ in Noord Groningen. Hun boerderij is een huis met vier gastenkamers en een grote woonkamer die tijdens de stilte retraite voor iedereen is. Er staat een sfeervolle houtkachel in. Alles komt in dit huis samen. Anjet:”We maken hier onze kunst, hebben een moestuin waarmee we onszelf en in de toekomst een deel van het dorp van eten voorzien en de vloerkleedjes zijn van onze eigen schapen. We hebben pas besloten dat we ons huis de Animaheert gaan noemen. Anima verwijst dan naar levenskracht, ziel en adem. Heert naar de traditie die hier in de omgeving leeft om een boerderij een heerd of heert te noemen. Zo vallen we niet uit de toom, maar hebben we er toch onze eigen draai aan gegeven.” 

Een bureau dat in een gastenkamer staat. Foto: PR.

“Drie jaar geleden zijn we hiervoor uit Leiden verhuisd. We wilden graag een plek waar het stil is met ruimte voor schapen, kunstenaarschap en stilte. Toen deze boerderij binnen onze radar kwam was hij te duur, maar we hebben toch een bod gedaan. We dachten: ’We doen het nu of we stoppen met dromen over een huis buitenaf.’ Aan het huis viel heel wat op te knappen en we zijn twee jaar bezig geweest om dat te realiseren,” vertelt Anjet, “Toen we het huis anderhalf jaar hadden, waren we op stilteretraite in Frankrijk. Toen vroeg iemand ons waarom we geen stilteretraites in ons eigen huis hielden. We zijn daar toen een paar maanden later gelijk mee begonnen. Anderhalf jaar daarna startten we met onze eigen moestuin. We zijn van plan om straks het halve dorp van groente te gaan voorzien. We gaan hem in stapjes groter maken.”  

Anjet met schapen. Foto: PR

Ruis wegnemen

Anjet: “Het is heel mooi om mensen in huis in stilte te ontvangen en eten rechtstreeks uit de tuin te geven. Het vlees dat we eten komt ook van onze schapen. Mensen komen voor de stilte en het ritme van de stilte. We hebben een vast programma waarbij we tussen 9.00 uur en 17.30 uur stil zijn. Stilte is ondergewaardeerd. Het is niet de afwezigheid van geluid, maar de afwezigheid van ruis. Niet praten kan de ruis wegnemen. Zo kan je stilte vinden in jezelf. Stilte geeft ruimte om veel dieper te ervaren wat er is. Als je in stilte eet, smaakt alles anders. Ook bloemen geuren dan anders. Met dieren kan je ook goed zonder tekst communiceren. Je leert in stilte echt waarnemen. Dat is wenselijk voor verandering. Het kan ook confronterend zijn. Je kan moeilijke stukjes van jezelf tegenkomen. Met die stukjes kan je vrienden worden en je kan ze voorbij laten gaan. Je hoeft ze niet op te lossen of weg te drinken met wijn. Ze mogen er gewoon zijn. “

Anjet met Jonas in armen en haar man Marc met Lente, Pollock (zwart-witte hond) en Bella (zwarte hond). Foto: PR.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Roel Schatorjé

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Elk product dat ik maak, moet zo gemaakt zijn dat het zo lang mogelijk meegaat’

Met een bedrijfskundige achtergrond wilde Roel Schatorjé geen bedrijf opzetten om winst te genereren, maar er een als middel inzetten om de wereld mooier te maken. Moyu produceert sinds één jaar notitieboeken van steenpapier die uitwisbaar en herschrijfbaar zijn. Roel:”Er worden voor dit papier geen bomen gekapt, je kan het notitieboek langer gebruiken en we investeren een gedeelte van de omzet om nieuwe natuur te creëren. In ons geval planten we voor elke verkocht boekje een boom in Kenya.”

“Ik ben bij verschillende bedrijven werkzaam geweest. Toen ik bij de Rabobank aan de slag was, maakte ik veel notities, to-do-lijstjes en gespreksverslagen die ik later allemaal weggooide,” vertelt Roel, “Ik was in mijn hoofd ook bezig met de boskap. Er worden veertig voetbalvelden aan bos per minuut onnodig gekapt en 14% wordt daarvoor voor de grafische- en papierindustrie gebruikt. Dat is veel. In mijn studententijd kwam ik al in aanraking met steenpapier, maar er ging wat tijd overheen voordat ik er bedrijfsmatig mee aan de slag ging. Het is duurzamer dan normaal papier en het afval kan opnieuw gebruikt worden. In Nederland is die keten nog niet gesloten. Het papier wordt nog te weinig ingezet en kan nog niet gerecycled worden. Toch ben ik gaan doorzoeken. Als je het papier dik genoeg maakt dan drukt de pen er niet in als je erop schrijft. Toen heb ik een businessmodel van het steenpapier gemaakt. Je kan er 500 keer op herschrijven en als het op is, stuur je het aan ons terug. Wij verzamelen het dan en gebruiken het opnieuw. We hebben gekozen voor een notitieboekje, want dat is erg handig. Notities maak je niet zo snel op je computer. Als je met de hand schrijft kan je er eventueel bij tekenen. Het schrijven wordt dan een creatief proces. Je kan je gedachten dan meer uitwerken en beter neerzetten dan van achter het toetsenbord.”

Over honderd jaar nog

Roel: “Er zijn meer bedrijven die aan greenwashing doen en bomen planten voor producten. Zij planten echter één type boom en doen dat in ontwikkelingslanden. Die mensen daar zien geen redenen voor onderhoud en een jaar later is dat bos dan alweer weg. Ik zie meer heil in een kleiner project dat transparant is. Ik plant liever één goede boom die er over honderd jaar nog staat. Wij planten in totaal acht type bomen en alles wat bij dat planten komt kijken, wordt geïnvesteerd in de community in Kenya. Zo zorgen wij bijvoorbeeld ook voor werkgelegenheid.”

Zo lang mogelijk meegaan

“Natuur is voor mij een plek waar ik tot rust kan komen, maar ik zie het ook groter. Ik wil de wereld redden. Er moeten meer bomen en meer natuur komen. Eén boom per persoon. Dat is voor iedereen fijn en we hebben dat ook nodig om de klimaatdoelstellingen te halen,” weet Roel, “Echt affiniteit met creatief schrijven heb ik niet. Ik gebruik mijn woorden voor organiseren, plannen en ideeën uitwerken. Als je iets opschrijft, is het uit je hoofd. We gebruiken zelf onze notitieboekjes ook en hebben iets gemaakt waar we trots op zijn en waarvan we denken dat het voor onze klanten ook goed werkt. Uiteraard hebben we onze ideeën wel bij mensen gecheckt. Mijn inspiratie haal ik voornamelijk uit de kledinglijn van Patagonia. De maker daarvan heeft de filosofie: ‘Elk product dat ik maak, moet zo gemaakt zijn dat het zo lang mogelijk meegaat.’ Deze gedachte staat haaks op hoe andere ondernemers denken. Zij willen graag dat iets gauw stuk gaat, zodat ze meer producten kunnen verkopen.”

De nieuwste notitieboeken van Moyu. Foto: PR

Magische plek

“Iedereen heeft een eigen verhaal om de wereld een beetje mooier te maken. Ons verhaal delen we door dit boek in de markt te zetten. Zo dragen wij ons steentje bij. Moyu is Chinees voor magische plek. Het heeft een dubbele betekenis. Zo kan de natuur die in balans is een magische plek zijn, maar het notitieboek waar je eigen ideeën en gedachten in staan ook,” besluit Roel zijn verhaal.

Nieuwsgierig naar Moyu? Klik hier

Het team van Moyu. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Sander Esselink

‘Kunst moet mij voornamelijk intrigeren en mooi zijn’

Bezig baasje Sander Esselink doet van alles: docent tekenen en decaan op het Marianum in Lichtenvoorde, druk met jongerenwerk in Beltrum en ook nog bezig met verschillende soorten vrijwilligerswerk. Wat niet veel mensen van hem weten, is dat hij sinds zeven jaar van alles verzameld wat met kunst te maken heeft. Hij haalt het overal en nergens vandaan. Sander vertelt over zijn uit de hand gelopen hobby: ”Ik verzamel voornamelijk items die met de naoorlogse kunst van bijvoorbeeld Cobra te maken hebben zoals de documentatie van schrijvers, dichters en kunstenaars die daarbij hoort. Die documenten zijn ook boeiend, want die vertellen het verhaal van de stroming waar de werken toe behoren. Kunst moet mij voornamelijk intrigeren en mooi zijn. Waarom ik iets mooi vind, kan ik eigenlijk niet zeggen. Kunst moet mij gewoon aanspreken. Het geeft een kick om iets te kunnen bemachtigen.”

“Het is begonnen bij een galerietje in Amsterdam. Daar zag ik werken van een bekende kunstenaar die niet duur waren. Bijvoorbeeld een Theo Niemeijer. Die heb ik aangeschaft en toen was het hek van de dam,” legt Sander uit, “Ik heb items van verschillende kunstenaars en ook een aantal werken en koffiekannen van Klaas Gubbels. Hij staat bekend om zijn koffiekannen. In het begin vond ik die absoluut niet mooi, later ben ik van gedachten veranderd en schafte ik als eerste een schilderij met een roze koffiekan aan. Zijn werk is imperfect en heeft iets onhandigs, een soort houterigheid. Dat maakt het charmant. Klaas heeft mij een keer gebeld toen ik hem mailde dat ik een opdracht met zijn werk als referentie in de klas gaf. Ik heb ook een brief en kaarten van Klaas Gubbels aan Jan Cremer. Die heb ik ooit ergens op de kop getikt.”

Beeld en verhaal

Sander:“Ik kon altijd goed tekenen en heb de kunstacademie in Kampen gedaan, want ik wilde altijd tekenleraar worden. ‘Lekker geld verdienen met iets wat ik leuk vind’, dacht ik toen heel simpel. Daarna heb ik Kunst- en Kunstbeleid in Groningen gestudeerd. Ik zie mijzelf niet als een kunstenaar, want ik ben niet echt als maker bezig en heb ook geen exposities. Ik ben meer een verzamelaar en kunstkenner. Tegenwoordig houd ik mij voornamelijk bezig met het verzamelen van bijzondere kunstgerelateerde items. Ik kan iets mooi vinden zonder het verhaal erachter te kennen, want ik kijk altijd eerst naar het beeld. Als ik achter het verhaal kom, kan ik het item vaak nog meer waarderen. Dan gaat het echt leven.”

Sander toont vol trots een koffiekan van Gubbels voor een schilderij van Gubbels. Foto: Barbara Pavinati

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Manon Ruardij

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders’

Manon Ruardij vindt zichzelf absoluut niet te gek, maar is trots op wat ze heeft bereikt na een heftige achtergrond. Ze heeft 23 jaar een relatie gehad, heeft alles daarna achter zich gelaten en in met nul begonnen. Ze vindt het wel te gek dat ze haar bedrijf Studiescool nadien helemaal succesvol heeft kunnen uitbouwen. Bij Studiescool kan je bijles volgen in exacte vakken en studie- en ambulante begeleiding krijgen. Manon:”Ik voelde mij onzeker, alles was raar, maar door de scheiding heb ik mijzelf teruggevonden.”

Voordat Manon met Studiescool begon heeft ze in het onderwijs gewerkt. Op de ‘Scholengemeenschap Harreveld’, de gevangenisschool, gaf ze wis- en natuurkunde. Manon:”Daar heb ik geleerd om niet te oordelen over anderen. Mensen oordelen heel snel over elkaar en over zichzelf. Dat is jammer, want iedereen heeft kwaliteiten. Je moet kijken waar iemand ’s nachts zijn bed voor uitkomt en daarop focussen.”

School voor boefjes

“Ooit heb ik in een apotheek gewerkt. Daar was ik doodongelukkig. Die keuze had ik gemaakt met mij toenmalige echtgenoot en heeft niet fantastisch uitgepakt. Het paste niet. Toen heb ik de kans voor mezelf gecreeerd om in het onderwijs te gaan. Dat wilde ik altijd al. Ik wilde graag een heel klein stukje in het leven van iemand deelnemen en in dat stukje wilde ik het verschil maken. Iemand een stapje verder helpen in zijn ontwikkeling. Ikzelf was een lastig kind. Voor mezelf en voor docenten. Daarin heb ik veel meegemaakt en daarom dacht ik ‘dat moet anders kunnen’.  Ik ging nadenken. Hoe kom ik in het onderwijs zonder bevoegdheden? ‘Dan moet ik een onderwijsvorm kiezen, waar een bevoegd docent niet wil werken,’ bedacht ik. Ik ging googelen en pakte het telefoonboek erbij. En kwam uit op Harreveld. De school voor boefjes. Daar heb ik met de directeur gesproken en een dag meegedraaid. Het bleek dat ik talent had. Er was toen echter geen vacature. Een half jaar later belde de directeur of ik niet wilde solliciteren op een vrijgekomen functie. Ik kreeg de baan, heb er acht jaar gewerkt en er de tijd van mijn leven gehad,” vertelt Manon.

Snelle band opbouwen

“Zeven jaar geleden was er sprake van sluiting in Harreveld. Ik kon toen kiezen. Blijven of met een zakcentje vrijwillig weggaan. Dat laatste heb ik gedaan. Toen heb ik Studiescool opgericht. Dat was een tweede stap richting vrijheid,” legt Manon uit. “De eerste had ik al jaren eerder genomen door het oprichten van ‘Het Schminkkasteel’, een bedrijf waar ik al mijn creativiteit in schminken kwijt kon. Ik werkte tijdens Studiecool ook nog bij een reguliere school in Doetinchem,  maar na één jaar was ik zo druk met Studiescool dat ik daar mijn ontslag heb ingediend. Met elke leerling heb ik een goede band en iets bijzonders. Ik ken ze allemaal persoonlijk. Door Studiescool waarderen mensen mij. Ik kan een snelle band met mensen opbouwen en ben eigenlijk zo gek nog niet.”

Manon Ruardij kan heel goed met boefjes omgaan

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Erwin Damhuis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken’

Hij werkt bij de politie en in zijn vrije tijd reist, leest en schrijft hij veel. De boekenkast van Erwin Damhuis telt wel 4000 boeken over het mystieke, de geschiedenis en volksverhalen. Mensen vragen hem weleens waarom hij geen geschiedenisleraar geworden is, maar hij vindt zijn interesse juist leuk als hobby. Hij wil verhalen schrijven om mensen te inspireren ook de plekken te bezoeken die hij bezocht heeft. “Ik ben idolaat van Engeland. Dat uitdragen is mijn doel. Engeland inspireert mij, omdat geschiedenis daar heel belangrijk is. De Engelsen hebben de kunst om je mee te nemen in hun verhaal, legende of historie. Dat mis ik een beetje in Nederland.”

“De afgelopen acht jaar heb ik samen met mijn vrouw 33 keer alle plekken bezocht die verbonden zijn aan de legende van Koning Arthur. Die zijn vooral in Cornwall, Engeland, te vinden,” vertelt Erwin, “Koning Arthur is daar een levende legende. Als kind was ik al gefascineerd door Ivanhoe. Ridders spraken tot mijn verbeelding. Ik identificeerde mij het hen. Ik wilde avonturen beleven en kastelen bezoeken. Die kinderfantasie ben ik nooit kwijtgeraakt. Nu, met mijn 60 jaar, voel ik dat nog steeds en ga ik op zoek naar verhalen en legenden. Ik wil de sfeer van vroegere tijden proeven. In Engeland staat nagenoeg op elke hoek van de straat wel een kasteel met een eigen boeiende geschiedenis. Daar krijg ik kippenvel van. Vorig jaar heb ik een boek over Koning Arthur geschreven. Het zijn persoonlijke verhalen over de plekken die ik bezocht heb. De legende van Arthur is meer dan 1500 jaar oud, maar de thema’s zie je nog steeds terug in de huidige maatschappij. Zo kan je de De Ronde Tafel bijvoorbeeld vergelijken met Het Poldermodel en het zwaard Excalibur met het feit dat we altijd op zoek zijn naar raad.”


Standbeeld van Koning Arthur bij Tintagel (Cornwall-Engeland)

Leiderschap

“Koning Arthur straalt uit dat hij méér dan een koning is. Hij betrekt zijn ridders overal bij, spreekt op een eerlijke manier recht en is onderdanig aan het volk. Dit is de ultieme vorm van leiderschap en die zie je niet veel,” vindt Erwin.

Ondergaan

Erwin:”Het mystieke boeit mij, gewoon, omdat het ongrijpbaar is. Ik probeer het ongrijpbare te grijpen en tastbaar te maken. Hebben de verhalen over Koning Arthur echt plaats gevonden of is het fantasie? Dat laat ik aan de lezer over. Ik heb mij erbij neergelegd dat sommige dingen niet te verklaren zijn en dat je ze gewoon moet ondergaan. In mijn boeken wil ik mensen meenemen in een stukje historie. Je hoeft niet persé iets te leren, het is de bedoeling dat je het beleeft. Er is geen toekomst zonder geschiedenis.”

Erwin Damhuis tijdens een van zijn vele reizen

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Ria Olijslager

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden’

Met haar 71 jaar is Ria Olijslager heel actief: ”Ik ben een lerend mens. Ik wil altijd leren en moedig mensen aan om dat ook te doen, al vindt niet iedereen dat leuk. Het is zonde als je niets doet met je leven. Er is een uitspraak die ongeveer zo gaat: ’ik heb een steen verlegd in de rivier en nooit meer zal de loop hetzelfde zijn.’ Als je een steen verlegt in je leven dan heb je ertoe gedaan en ben je geen grijze muis.” In Ria’s leven speelt het geloof een grote rol. Ze ziet zichzelf als Christen, bidt veel en voelt zich daardoor gedragen.

Ria presenteert met twee andere vrouwen het programma ‘Praoten en Rondgaon’ bij Radio TV Slingeland in Winterswijk. Het is een uitzending in het dialect waarbij er gepraat wordt met gasten. Deze gesprekken worden afgewisseld met muziek. Ria: “De streektaal is mij zeer lief, ik ben er mee opgegroeid. Totdat ik naar school ging had ik geen Nederlands gehoord.” Een uitzending die Ria nog erg bijstaat, was die met een notaris die ook dialect sprak. Dat maakte bij de luisteraars veel los. Veel wilden wel met een notaris in zee gaan die ook in de streektaal antwoord geeft op vragen. Ria hoort de meest bijzondere verhalen naar aanleiding van haar uitzendingen. “Je weet niet wie je luisteraars zijn. Op een dag belde een fan die zei dat ze altijd met een deken in een schuurtje zat te luisteren. Het was steenkoud, maar de radio stond keihard.” Op 9 maart was de honderdste uitzending.

Wereld van mogelijkheden

Ria heeft 33 jaar lesgegeven op een basisschool in Groenlo. “Ik was een uitzondering. Vrouwen bleven thuis na het krijgen van kinderen. Je kreeg op een katholieke basisschool zelfs ontslag. Omdat mijn man thuis was, werd ik kostwinner en bleef ik doorwerken. Als nu werkende vrouw man en vrouw is het niet zo simpel. We hadden gezonde kinderen, anders had het nooit gekund.” Ze heeft altijd een zwak gehad voor het kind met het rugzakje en volgde daarom op 50-jarige leeftijd de opleiding Remedial Teaching. Op de dag dat ze op weg was naar haar eerste testkind kreeg ze een auto-ongeluk waarbij ze haar tweede nekwervel brak. “Ik had ook dood kunnen zijn; gelukkig is dat niet het geval en heb ik hier nog veel te doen en wil dat ook graag. Ik hoop altijd die kinderlijke nieuwsgierigheid te behouden!” zegt Ria daarover. “Ik ben dankbaar dat ik het overleefd heb. Ik heb heel veel geluk gehad en heel veel gebeden. Na het ongeluk kon ik niet meer werken op school. Toen ging ik nadenken over wat ik nog wel kon. Er ging een wereld van mogelijkheden voor mij open. Zo heb ik samen met Nel Schellekens afdeling Slow Food Achterhoek opgericht, ging ik veel lezen over koken en heb ik een reis naar Turijn gemaakt om de Terra Madre te bezoeken..”

Sneeuwklokjes

“Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten. Toen ik uit het ziekenhuis kwam bloeiden er in de tuin sneeuwklokjes. Dan was er hagel op, dan regen, dan sneeuw. Als de zon ging schijnen, richtten ze zich op en deden ze hun best om te bloeien. Dat heb ik ook gedaan. ‘Ik bereik niks met zeuren, omdat ik niet meer naar school kan’,’ dacht ik. Het is mij zelf gelukt om daarna weer auto te rijden. Ik ben geworden hoe ik ben, omdat ik van kinds af aan veel heb meegemaakt. Van verdriet word je sterker. Je moet kinderen niet weghouden van teleurstellingen, maar ze laten meekijken. Er is altijd een uitweg,” besluit Ria haar verhaal.

Ria Olijslager met een foto die van haar gemaakt is als dank voor haar inzet voor Groenlo

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Maartje Geverinck

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mensen keuze geven is het allergrootste cadeau’

Jong in jaren, wijs van ziel. Dat is Maartje Geverinck (26) ten voeten uit. Het idee voor haar bedrijf BeLightFull is in 2015 hoog in de bergen in Nepal ontstaan. Maartje: “Ik was midden in de natuur, helemaal alleen en voelde een sterke verbondenheid. Daar heb ik bewust gekozen voor dat wat ik meer in mijn leven wil: open deuren, harten raken, bewustzijn en verbinding. Je hebt keuze hoe je naar het leven kijkt en waar je aan vasthoudt. Elke keuze creëert. Ik volg waar ik blij van word. Ik heb veel gereisd en daardoor weet ik: we zijn allemaal anders én we zijn allemaal hetzelfde. Alleen dat wat je verbergt, limiteert je. Je moet jezelf gaan zien en laten zien. Jouw anderszijn is jouw kracht. Het is uitnodigend, een dans met het leven.”

“Iedereen heeft iets bij te dragen aan de wereld. Iets wat niemand anders kan. Ook dat waarvan je denkt dat de wereld niet op zit te wachten. Wat als dat juist de verandering is die de wereld nodig heeft? Zet de lichten aan en zie wat er is. Anders zijn is niet de kudde volgen, maar doen wat je zelf wilt en luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Tune in op wat je weet en waar je blij van wordt. Gaandeweg komen dan de antwoorden en ontstaan er mogelijkheden. Deuren gaan dan open die voorheen gesloten bleven,” weet Maartje uit ervaring.

Gooi alles open

Maartje vertelt: “Ik voel mij verbonden met iedereen en doe daar geen moeite voor. Ik heb geen probleem met mijzelf aanpassen en een plekje te vinden. Ik heb mijn ‘anders zijn’ nooit opzijgezet. Door mijn reizen heb ik er meer ruimte aan gegeven. Mensen vragen om een stukje echtheid, om openheid en authenticiteit. Gooi alles maar open en vraag je af: ‘Wat loopt er niet in mijn leven? Wat is dit? Kan ik dit veranderen? Ben ik in verbinding met mijzelf?’ Je moet de antwoorden niet buiten jezelf zoeken. Jezelf tegenkomen is interessant.”

Brutaal eerlijk

“Vroeger konden mensen mijn wijsheid niet horen, nu kan ik het delen. Nu kan ik daarin anders zijn en mijn eigen kracht uitzetten. Mensen zochten bepaalde antwoorden, maar ik zag andere dingen. Dat wat ik zag, dat vroegen de mensen niet. Ik wil mensen empoweren en dat doe ik vanuit een bepaald bewustzijn. Ik kan iedereen ontvangen. Alles mag er zijn. Ook ben ik brutaal eerlijk naar mijzelf. Als ik iets voel vraag ik mij af: “Wat wil dit mij zeggen? Wat kan ik hiermee? De vraag die je jezelf moet stellen is nooit de ‘hoe’, maar ‘welke keuzes heb ik hier?’ Je hebt de keuze om te veranderen.”

Sleutel

“De sleutel van echt succes is het beginnen met jezelf erkennen. Andere mensen worden dan nieuwsgierig naar jouw sleutel. Mensen keuze geven is het allergrootste cadeau,” besluit Maartje haar wijze verhaal.

Maartje is altijd brutaal eerlijk naar zichzelf

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Freya Gerritsen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

(te) Gek: Freya Gerritsen

‘Ik word vaak gezien als ‘de gehandicapte’, maar het ligt veel genuanceerder.

“Ik hoop dat als mensen mijn boek lezen mijn handicap wat kleiner wordt en ze mij zien als mens,” vertelt journaliste Freya Gerritsen over haar debuutroman ‘Engel’. In ‘Engel’ beschrijft Freya op een eerlijke en echte manier haar levensverhaal over haar spasme en over hoe het is om een manisch-depressieve vader te hebben. Freya: “Ik heb het zonder censuur geschreven. Als ik alle kwetsbaarheid zou weglaten zou het een gepolijste Amerikaanse roman worden. Dan zou alle essentie weg zijn. Dan maar met de billen bloot.”

Sinds haar studie journalistiek in de jaren negentig denkt Freya al na over het schrijven van een boek. Ze had er toen nog geen vastomlijnd idee over en noteerde altijd flarden van notities of schreef in haar dagboek. Freya: ”Ik heb altijd al geschreven en ben mede daarom journalistiek gaan doen. Ik vind onderzoekjournalistiek en diepgaande interviews schrijven het interessantst; wat beweegt de mens en wat zijn zijn passies?” Op het moment dat haar vader terminaal ziek werd, besloot ze om hem te interviewen over zijn leven. Ze mocht van hem met zijn verhaal doen wat ze wilde. Pas jaren nadat hij overleden was, ging Freya aan de slag met haar autobiografische roman over hoe het echt is om te leven met bipolaire vader en met een handicap. Freya: ”Ik liep tegen veel vooronderstellingen aan, maar merkte dat ik het gesprek daarover uit de weg ging; mensen bedoelen het immers nooit verkeerd. ‘Engel’ is misschien wel mijn antwoord daarop. Ik word vaak gezien als ‘de gehandicapte’, maar het ligt veel genuanceerder. Er is veel diversiteit bij mensen met een handicap. Je bent in de eerste plaats gewoon mens. Het leven gaat om zoveel meer. We moeten kijken naar wat ons bindt.”

Altijd gezwegen

“Het boek was een grote puzzel. Ik wist niet of ik het zou kunnen,” vertelt Freya, ”Ik ben gewoon begonnen met de proloog. Een brief van mijn vader. Ik heb er drie jaar over gedaan. Dat komt omdat ik een druk gezinsleven heb en een beperkte belastbaarheid. En, boven alles, ik het zorgvuldig wilde doen. In ‘Engel’ ben ik heel openhartig. Normaal ben ik dat nooit. Mijn vrouw zei over het boek: ‘Je hebt altijd gezwegen, nu spreek je. Nu vertel je jouw verhaal.’ Het verhaal is heel kwetsbaar, maar het doel dat ik iemand wilde helpen woog zwaarder dan dat. “

“Mei 1997

De vijftiger en ik zitten beiden op een klapstoeltje, de toegangsdeur van de treincoupé als prettige scheiding tussen ons in. Ik blijf naar buiten kijken maar voel dat hij mij observeert. Het is slechts een kwestie van seconden voordat hij erover zal beginnen. Niet dat ik het erg vind om erover te praten, het is meer het bevreemdende gegeven dat wildvreemden het volkomen gepast vinden mijn vanuit het niets erover te bevragen. Alsof ze het over het weer hebben: Waarom zit je in een rolstoel? Ik vond hem wel goed staan bij mijn T-shirt. Heb je een ongeluk gehad? Ja, ik was eigenlijk een topatlete, maar ik struikelde nogal beroerd over mijn laatste horde. Wat héb jij? Krullen en een pokkenhumeur. Waarom bent u eigenlijk zo corpulent?

Het zijn slecht enkelen van min gedachten, die ik tot nu toe altijd heb ingeslikt: omdat ik weet omdat niemand het verkeerd bedoelt; omdat ik het een ander niet graag te ingewikkeld maak (behalve als journalist, wanneer dat nodig is voor een goed verhaal); en omdat ik volgens velen zo stralend en vriendelijk overkom. 

Een imago dat ik op zich graag in stand houd.”

Engel, (p. 101)

Vrij gevoel

“Ik heb al diverse reacties gehad van mensen dat ze er wat aan hebben en dat doet mij goed. ‘Engel’ is in eigen beheer uitgegeven. Zo kon het echt ‘mijn’ boek worden. De enige beperking die ik had, was een praktische: het moest door de brievenbus passen, omdat anders de verzendkosten onevenredig hoog zouden worden. Verder kon ik alles zelf bepalen, van het lettertype tot de cover. Dat gaf een vrij gevoel. ” besluit Freya haar verhaal.

www.engelhetboek.nl

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

Freya en haar autobiografische roma ‘Engel’. Foto: Dennis Vloedmans

(te) Gek: Pauline van Veen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten’

Ze voelde zich altijd anders dan anderen en werd niet altijd begrepen door de buitenwereld. Dat stemde haar best verdrietig. Net als wat ze in die buitenwereld zag. Ze begreep hem niet en dacht dat iedereen keek zoals zij. Toen ze tijdens een zwangerschap een tweeling verloor, begon haar spirituele ontwikkeling. Veel stukjes vielen op hun plek. Pauline van Veen is vandaag de dag rouwdoula en uitvaartbegeleider bij Pauline van Veen Uitvaartbegeleiding.  Pauline: “Doula is Grieks voor dienende vrouw. Afscheid is meer dan het regelen van de uitvaart. Ik begeleid graag de processen in de familiekring.  Ook wil ik de dood bespreekbaar maken, want het overkomt ons allemaal. We worden eigenlijk terminaal geboren. Toch willen mensen het er niet over hebben. Als je nu al nadenkt over je eigen eindigheid, ga je het leven zinvoller inrichten. Ik hoor zoveel mensen iets moois zeggen bij de kist. Deel dat gewoon bij leven. Ik vraag mij altijd af waarom mensen het dan niet durven te zeggen.” 

Pauline heeft vanaf haar zestiende al interesse in de dood, al vindt ze zelf dat dat wel een beetje luguber klinkt, maar: ”Ik weet dat wij hier op aarde zijn om te leren en daarna weer terug te gaan naar ‘huis’. We hebben allemaal gekozen om hier naartoe te komen met een doel. Soms heb je meerdere levens nodig om je doelen te bereiken,” Ze vervolgt: ”Alles is er op het juiste moment en er is genoeg voor iedereen. Dat vergeten mensen. Ze zijn hebberig, streven naar macht en willen hun ego strelen. We mogen allemaal zijn wie we zijn. Ik kan de wereld niet veranderen. Je moet beginnen bij jezelf en het kringetje om je heen.”

Engelen

Spiritualiteit is de heldervoelende Pauline niet vreemd: ”Engelen hebben altijd een rol in mijn leven gespeeld, al waren mijn ouders er helemaal niet mee bezig. Ik heb ze nooit gezien, maar wel gevoeld. Er gaat altijd een engel met je mee. En als je teruggaat (dood, R) dan staan ze jou weer op te wachten. We krijgen veel signalen van onze overleden dierbaren. We wuiven die vaak weg. Hoe vaak gaan we dat nog doen? Misschien is dat knipperende licht in de badkamer wel echt voor jou bedoeld!”

Geen protocollen

“Niet iedereen weet dat je bij een overlijden een vrije keuze hebt in wie je de uitvaart laat regelen. Die heb je altijd bij een overlijden. Mensen weten vaak niet waar ze voor verzekerd zijn. Je hebt altijd een keuze bij een polis en kan dus vrijuit voor mij kiezen. Ik heb geen protocollen en vraag altijd aan de nabestaanden wat zij nodig hebben,” besluit Pauline. 

Pauline van Veen wil de dood graag bespreekbaar maken. Foto: Jorieke Philippi.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl