(te) Gek: Henriëtte Brethouwer

‘Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten’

Sommige mensen vinden haar gek, omdat ze voor het vuur gaat voor haar zoontje Noah en andere ‘speciale’ kinderen. Zelf vindt ze het té gek om hen erbij te laten horen en ze te integreren in de samenleving. Henriëtte Brethouwer is een vrouw die kijkt naar mogelijkheden en niet naar beperkingen: ”Het maakt niet uit wie we zijn of wat we doen. We horen er allemaal bij.”

Als mede-oprichtster van the Lighthouse Sports Foundation wil Henriëtte met haar man kinderen met een meervoudige beperking een stem geven: ”Zij willen graag meedraaien in de maatschappij. Daarom maken wij ons er hard voor dat ze kunnen meedoen aan reguliere sportwedstrijden zoals triathlons. In Nederland zijn nauwelijks voorzieningen voor kinderen die lichamelijk én verstandelijk beperkt zijn. Wij zijn echt gaan pionieren met het bouwen en laten ontwerpen van speciale voertuigen. Daarbij kan je denken aan een ingenieus gebouwde fiets. De kinderen die meedoen met de wedstrijden genieten ieder op verschillende manieren van de deelname: de een gaat op in de elementen, de ander wordt blij van het gejuich aan de kant. We kijken echt goed of deelname wel iets is wat bij het kind past. Je moet hem of haar er wel een plezier mee doen.”

 

Hoop

De Foundation draait op vrijwilligers. “De vrijwilligers zijn de ‘angels’ van de kinderen, hun spierkracht,” legt Henriette uit, “Het bereiken van ons doel is een hele strijd. We proberen net als een vuurtoren in het donker op zee een lichtpuntje te zijn voor deze kinderen en hun ouders. Anders blijven ze maar binnen vier muren zitten. Het is heel belangrijk hoe je in zo’n moeilijke situatie met een meervoudig beperkt kind gaat staan. Waar kies je voor? Wil je dat deze kinderen gezien worden? Ik heb zelf jaren in de zorg gewerkt met mensen met een beperking en merkte dat ze ‘verstopt’ werden. Toen ik jong was, zei ik tegen mijn ouders: ’Als ik later een kindje met een beperking krijg, zorg ik a) dat het er leuk uitziet en b) dat het erbij hoort.’ Na de geboorte van Noah hebben wij besloten zijn leven te vieren. Zijn naam betekent ook ‘hoop’. Hij voegt echt iets toe aan ons leven. Hij is ons cadeau en leert ons mooier kijken naar de wereld om ons heen, omdat hij altijd aardig is en anderen altijd respecteert. Als alles perfect zou zijn, kan je niet leren van je fouten. En de vraag is of we dan gelukkiger zouden zijn.”

 

Bijzonder

Samen met Deborah Meijering-van Westen heeft Henriëtte een prentenboek gemaakt over Noah genaamd ‘Bijzonder’. Het verschijnt begin september. Deborah heeft de illustraties verzorgt en Henriëtte de tekst. Het is geschreven voor kinderen tot zes jaar en bedoeld om uit voor te lezen. Al lezend kan een gesprek op gang worden gebracht over ‘bijzonder’ zijn. Henriëtte: ”We zijn allemaal anders, maar willen ook allemaal geaccepteerd worden zoals we zijn. We moeten anderen de kans geven te zijn zoals ze echt zijn. Daar moeten we naar toe. Voor veel mensen is er een angst om te praten over beperkingen. Mensen zijn er erg hard in hun opmerkingen en oordelen snel. Met dit boek proberen we een andere licht op de zaken te laten schijnen.”

 

Henriëtte met enkele voorbeelden van prenten die in het boek ‘Speciaal’ komen.

Advertenties

(te) Gek: Michiel Wopereis

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!’

Een ‘doorgewinterde homo’ noemt hij zichzelf, maar toch blijft hij er nog steeds nieuwe aspecten aan ontdekken. Iets wat passend is voor de creatieve duizendpoot Michiel Wopereis, die niet dagelijks met zijn geaardheid bezig is: ”Ik besef het pas als ik er met mensen over praat en heb er nooit problemen mee gehad. Werkgevers en anderen zien mijn homoseksualiteit soms zelfs als een toevoeging.” De Achterhoek heeft hij vijftien jaar geleden verlaten, nu hij is teruggekeerd komt hij in een warm bad terecht. Zijn bedrijf MEER! Michiel zit in een bloeiende opstartfase en hij netwerkt zich suf: “Ik ga als een speer en ontmoet zoveel leuke mensen!”

“Al op jonge leeftijd voelde ik al dat ik anders was dan anderen. Vanaf mijn vijftiende kreeg ik het vermoeden dat ik homo was. Er kwam een nieuwe jongen bij mij in de klas en ik kreeg kriebels van hem in mijn buik. Op mijn zeventiende ging ik mijn sexualiteit stiekem ontdekken en maakte ik uitstapjes naar homobars zoals ’t Bölke in Enschede, zonder daar met bekenden over te praten. Ook had ik bij een babbelbox een contactadvertentie gezet om mensen te ontmoeten, internet bestond toen immers nog niet. Ik leidde een tijdje een dubbelleven met geheime relaties. Op vrijdag was ik homo in Enschede en op zaterdag hetero in de Radstake in Heelweg. Op een gegeven moment wilde ik mijn geaardheid meer met de buitenwereld delen en op mijn negentiende vertelde ik het eerst aan mijn vrienden, vervolgens aan familie en als laatste aan mijn ouders. Iedereen was positief. Een van de mooiste reacties die ik kreeg, was van Thijs, een vriend: ‘Michiel, nu kan ik de vriend voor jou zijn die ik wil zijn,’” vertelt Michiel.

 

Zonder wilde haren

Volgens Michiel heeft elke homo na zijn coming out een fase dat hij aan de hele wereld zijn geaardheid kenbaar wil maken: “Toen iedereen het eenmaal wist, werd ik een tijdje heel recalcitrant en schopte ik tegen alles aan. Ik was erg fladderend. Mijn vrienden hebben dat niet altijd gewaardeerd. Er volgde een verwatering in de vriendschap met de meeste van hen toen ik voor werk en mijn vriend Arjen naar Nijmegen verhuisde. De meesten weten niet hoe ik nu ben, zonder wilde haren. Dat is wel jammer. Misschien komt daar wel weer verandering in, nu ik in de Achterhoek woon.”

 

Brutale diva

“De gayscène kent eigenlijk ook wel wat ‘hokjes’. Zo heb je onder andere: beren, leerliefhebbers, transseksuelen, twinks, dragqueens en nog meer. In die enelaatste categorie heb ik Mary Miracle ontwikkeld. Zij is geboren uit een gek idee voor mijn verjaardag, creativiteit en de wens om op de planken te staan. Ik ben een half jaar bezig geweest om haar te ontwikkelen. Mary is een uitvergrote kant van een vrouwelijk aspect van mijn karakter en iets anders dan een travestiet. Ze is geen man in vrouwenkleren, maar een show queen die de boel opluistert. Het showelement is heel belangrijk. Ik treed op verschillende feesten met haar op, onder andere bij de Zwarte Cross en Over de Top, en komende zondag 26 maart bij Mode en Kunst in Groenlo.  Ze is een rol die ik speel. Ik maak van haar een echte, brutale diva en trek daarmee veel aandacht. Als ik na afloop afgeschminkt de zaal weer inloop, val ik altijd wel even in een gat. Je gaat dan van alles naar niks. Het proces van Mary naar Michiel duurt wel een paar uur,” lacht Michiel over zijn alter ego.

 

Anderen helpen

Michiel is een paar jaar kringleider geweest van Stichting de Kringen in Nijmegen. Hij leidde daar een gespreksgroep voor homomannen in verschillende leeftijden. Hij denkt erover om een nieuwe kring op te zetten in de Achterhoek. Michiel: “Als kringleider vond ik het heel fijn om van meerwaarde te zijn voor jongens en mannen die net ‘uit de kast’ komen. Het is leuk om mensen verder te helpen met allerlei zaken omtrent homoseksualiteit”. Hij besluit zijn verhaal: “Ik sta altijd open voor een gesprek met iemand die homoseksueel is, of met ouders die een homoseksueel kind hebben. Mensen mogen gerust contact met mij zoeken!”

 

Michiel als Mary Miracle, de brutale diva met wie hij spetterende voorstellingen geeft.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Simone Pastoors

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt’

“Gekkigheid, daar houd ik van. Het maakt mensen bijzonder en uitzonderlijk en geeft ze daardoor een bepaald charme,” lacht Simone Pastoors, stadskamerregisseur van Oost Gelre en Montferland. Ze is met plezier het aanspreekpunt van de gemeente en bezig met het opzetten en regisseren van de Dorps- en Stadskamers. Daarnaast steekt ze vrolijk en enthousiast haar handen uit de mouwen op de werkvloer:”Het werk is leuk, omdat het niet voorspelbaar is. Elke dag is het weer anders.”

Door haar lange werkervaring, eerst als activiteitenbegeleidster en later als teamleidster in de psychiatrie, heeft Simone zich een duidelijke mening gevormd:“Ik zie het als een uitdaging om mensen die als ‘gek’ bestempeld zijn te begeleiden. Ze zijn vaak heel kundig en creatief en hebben ook een beetje lef. Met hun gekkigheid creëren ze ook iets. Ze maken bijvoorbeeld een mooi schilderij of gedicht waar ze iemand heel blij mee maken. Als de mensen er voor open staan, kunnen ook zij hun plekje in de maatschappij vinden. De psychiatrie schept een bepaald negatief beeld, maar ieder persoon is in wezen uniek. Vaak zit er een heel verhaal achter de ziekte, is er een bepaalde reden voor. Ikzelf geloof niet in etiketten plakken. Dat is stigmatiserend. Een hokje zegt niets over de persoon die je voor je hebt.”

 

Voorlichting

“In de maatschappij is er geen ruimte voor mensen die anders zijn. Zeker in kleinere dorpen worden ze anders behandeld en hebben ze moeite om ertussen te komen. De dorpsbewoners gaan geen gesprek met hen aan en niemand stelt de vraag ‘hoe is het met je?’. Mensen vragen doorgaans niet naar psychische klachten. En ze staan niet op iemands voorhoofd geschreven. Wat dat betreft kan je soms beter een gebroken been hebben. Ik denk dat dit wel kan veranderen door goede voorlichting. Het is mens eigen om afwijkingen raar of gek te vinden en er zullen altijd mensen zijn die dat zullen blijven vinden,” vertelt Simone.

 

Overal over praten

“In de Dorps- en Stadskamer komen veel bijzondere mensen die heel open en heel eerlijk zijn. Daar kan je een goed gesprek mee voeren waardoor je ze beter leert kennen. Natuurlijk zijn er ook wel mensen die echt gek zijn. Die bijvoorbeeld denken dat ze een eigen vliegtuig hebben of heel veel geld. Zij leven in een luchtbel en zullen maar moeilijk wakker worden daaruit. Deze mensen zijn niet in te passen in de gewone maatschappij, maar er moet wel een plek voor hen zijn. Bij de Dorps- en Stadskamer kunnen ze terecht. Al is het alleen voor een kopje koffie of om hun verhaal te delen. Zo komen ze even in contact met mensen, maken ze een wandeling of doen ze mee aan een activiteit. Het waanzinnige verhaal verdwijnt even naar de achtergrond. ”

Simone vertelt dat ze veel positieve reactie krijg op haar werk en dat ze gewaardeerd wordt om haar toegankelijkheid:”Niks is mij te gek en met mij kan je overal over praten!”

 

 

Simone is dol op gekkigheid!

Simone is dol op gekkigheid!

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

 

(te) Gek: Jeste Steur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Dingen kunnen anders zijn dan op het eerste gezicht gedacht wordt’

Je geen man voelen, maar ook geen vrouw. Met andere woorden: je bent genderneutraal. Is dat gek? Volgens Jeste Steur niet. Voor haar is het dagelijkse kost: ”Het gaat bij mij niet erg ver, want ik vind het prima als ik als vrouw wordt gezien.” Naast genderdysforie is er bij Jeste ook autisme geconstateerd. Echt werken is voor haar moeilijk, daarom doet ze nu vrijwilligerswerk bij patiëntenorganisatie Transvisie. Op het moment is het kantoor gevestigd in Amsterdam, maar binnenkort verhuist het naar Utrecht. Ook is ze betrokken bij een opzetten van een lotgenotencontactgroep in buurthuis ‘Huis van de wijk’ in Amsterdam Zuid. Dat gaat wel over een ander onderwerp, namelijk (werk)stress.

“Patiëntenorganisatie Transvisie komt op voor transgenders. Ze geven informatie over behandelingen, psychologische hulp en het medisch traject. Daarnaast doen ze aan belangenbehartiging bij zorginstellingen en zorgverzekeringsmaatschappijen. Er worden bijeenkomsten voor lotgenoten georganiseerd. Ook voor de naasten van transgenders, want die mensen worden vaak vergeten,” vertelt Jeste over haar werk. Ze is aan deze baan gekomen doordat ze naast haar bijstandsuitkering vrijwilligerswerk zocht. Aangezien ze er zelf gespreksgroepen heeft gevolgd dacht ze toen ze hoorde dat ze daar een kantoormedewerker zochten:”Ja, dit is iets voor mij!”

 

Gespreksgroepen

“Het leek mij moeilijk om iets voor transgenders te betekenen, omdat er waarschijnlijk veel op mij af zou komen. Ik ben namelijk niet zo goed met andere mensen. Uiteindelijk ben ik overgehaald door iemand waarmee ik een gesprek had voor dit werk. Vervolgens ben ik er mee begonnen. Het is steeds makkelijker geworden en ik kan nu ook moeilijke vragen beantwoorden,” uit Jeste haar twijfels, ”Toen ik er aan de slag ging, volgde ik nog steeds gespreksgroepen. De gespreksleidster stopte en ik nam het van haar over. Zo ben ik mij meer gaan bezighouden met de hulpverlenerskant. Later is er wel iemand bijgekomen om de gesprekken in goede banen te leiden. De gespreksgroepen kennen verschillende thema’s, bijvoorbeeld: ik ben geen man/vrouw, want nu? Hoe ver wil je gaan met lichamelijke veranderingen? Hoe wil je aangesproken worden?”

 

Confronteren

Jeste:”Ik had zelf veel twijfels. Ik klop lichamelijk niet met een man, maar ben wel als jongen geboren. Mijn mannelijke ontwikkeling heeft zich niet doorgezet en daar ben  ik blij mee. Tegelijkertijd kan ik mij ook niet associëren met vrouw zijn. Vrouwen die er jongensachtig uit zien, vind ik nogal mooi. Daar keek ik altijd met bewondering naar. Zij waren een voorbeeld voor mij. Wat nogal verwarrend was, want ik ben als jongen geboren. In het dagelijks leven krijg ik geen rare opmerkingen. Ik zie er niet uit als de doorsnee vrouw en vind het leuk om mensen te confronteren. Dingen kunnen anders zijn dan op het eerste gezicht gedacht wordt. In het verleden was ik erg onzeker en wist ik niet hoe ik mij nu moest gedragen in de maatschappij. Zo wist ik bijvoorbeeld niet naar welke toilet ik moest gaan en probeerde ik mij als een man te gedragen. Nu zit ik gelukkig goed in mij vel en vermaak ik mij prima.”

 

Jeste reisde speciaal voor dit interview met de trein van Amsterdam naar Lichtenvoorde!

Jeste reisde speciaal voor dit interview met de trein van Amsterdam naar Lichtenvoorde!

 

 

 

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Brenda Rosendahl

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Het draait niet alleen om de ballon, maar ook om de ervaring eromheen’

 Brenda Ballon. Zo noemen ze haar in Lievelde. Haar echte achternaam kent bijna niemand. Rosendahl is dat. De rozen uit die naam zijn verwerkt in het logo van haar bedrijf Atelier Crearose. Brenda is ballonnenartieste en daarnaast druk met schminken en sieraden maken. “Of de mensen in Lievelde mij gek of te gek vinden weet ik niet, dat is giswerk,” zegt ze lachend over haar bijzondere werk, “Ik heb nooit moeite gedaan om erbij te horen, maar altijd mijn eigen ding gedaan. Dan komt alles vanzelf.”

“Feitelijk ben ik wereldberoemd in een andere wereld. De ballonnenwereld. Als ik een workshop in België of Engeland geef, komen er mensen van de hele aardbol er naartoe. Er zijn daar zelfs wildvreemden die met mij op de foto willen, omdat ze mij herkennen van Facebook,” vertelt Brenda met gepaste trots.

 

 

Gevoel en beleving

Brenda wint wedstrijden met de ballonnen die ze maakt. Ook heeft ze een keer een Sarah ballonnenpop gemaakt voor iemand in haar dorp. Dat was zo’n succes dat er nu mensen vanuit het hele land ze speciaal bestellen en met de auto op komen halen. Brenda:“Met kleuren en biologisch afbreekbare ballonnen kan je een verjaardag, feestje of uitvaart net dat beetje extra geven. Het heeft een visuele impact. Ballonnen zijn niet alleen van het moment, maar geven je een gevoel van welkom of steunen je in je verdriet. Je hele gevoel en beleving wordt er anders door. Door te spelen met kleuren maak je iets bijzonders, unieks of sjieks. Er zijn meer kleuren ballonnen dan bloemen. Alles wat ik zie, kan ik wel maken. Het draait niet alleen om de ballon, maar ook om de ervaring eromheen.”

 

Dom lachen

De aanleiding waardoor ze in deze ballonnenwereld verzeild is geraakt is minder. In 1997 kreeg ze een auto-ongeluk, waar ze nooit helemaal van hersteld is. Daarna werden de ballonnen een hobby. Langzaamaan werd het steeds serieuzer en in 2005 startte ze haar eigen bedrijf. Ze heeft in Engeland, België en dit jaar voor het eerst in Nederland les gegeven aan professionals. Onlangs heeft ze eigen schminksjablonen ontworpen, die ze zelf produceert. Zowel hobbyisten als schminkprofessionals zijn er super enthousiast over.

Brenda:“Je moet iets doen in de wereld. Iets met en voor mensen. En af en toe dom lachen. Tijdens een workshop die ik met een vriendin in Engeland gaf zeiden de deelnemers: ’Ze zijn zo grappig. Ze zijn net een televisieshow, maar je kan ze niet uitzetten.’”

Brenda Ballon met een Balloon Hair Decoration

Brenda Ballon met een Balloon Hair Decoration

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Frank Adema

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn’

 “Ik ben geen kookgek, maar vind koken wel te gek,” lacht Frank Adema over een van zijn vele passies. Frank: “Iedereen moet naast zijn werk iets anders doen. Daarmee leer je de wereld kennen en de wereld jou.” Dat Frank de wereld heeft mogen aanschouwen is duidelijk: hij vertrok na de mavo voor de eerste dagopleiding Cultureel Werken in Nederland van Groenlo naar Leiden, werkte daar vervolgens als jongerenwerker en in de verslavingszorg, keerde terug naar de Achterhoek waar hij in verschillende plaatsen verschillende beroepen uitoefende en nu, op de leeftijd van zestig jaar, is hij werkzaam als woonbegeleider bij Stichting woonzorg Lojal. De wereld heeft hem ook leren kennen, daar heeft hij wel voor gezorgd. Zo belandde hij als voorzitter van Nederlandse Handboogbond bij Erika Terpstra, de toenmalige voorzitter van het NOC*NSF, in de auto tijdens de Olympische Spelen van 2004 in Athene. In diezelfde hoedanigheid schudde hij ooit (toen nog prins) Willem Alexander de hand en dronk een biertje met hem.

 

Festivals

“Toen ik zo’n vijftien, zestien was ben ik bezig geweest met het organiseren van popconcerten in Groenlo en omgeving. We waren druk om Alquin in de kerk van Beltrum te krijgen. De kerk ging niet akkoord en het zou toen allemaal in de kelder van Meijer gaan gebeuren. Uiteindelijk werd het concert afgezegd, omdat ze een Europese tour hadden. Livin’ Blues trad in hun plaats op,” vertelt Frank nostalgisch. De liefde voor muziek zit er goed in en daarom is hij ook blij dat hij met Lojal tijdens het zomerseizoen regelmatig met zijn cliënten op festivals werkt. Zo bouwen ze samen met scoutinggroep St. Bernardus het Grasnapolsky gedeelte van de Zwarte Cross op en koken ze ook al jaren op Lowlands. Tussen het werken door bezoekt Frank dan weleens een bandje. Oude liefde roest niet.

 

 

Gouden randje

”Iedereen moet in vrede met elkaar kunnen leven. Over de schijnvrijheid waar we nu in leven, maak ik mij ernstig zorgen,” zegt Frank over zijn diepgewortelde gevoel voor vrede, “Kijk bijvoorbeeld naar Wilders. De situatie met hem doet mij erg denken aan de jaren dertig van de vorige eeuw in Duitsland, aan de opkomst van het nationaal-socialisme. Hij mag zeggen wat hij wil, vind ik. Daartegenover staat dat ik ook mag zeggen wat ík wil. Ik ben tegen alle geweld wat maar is en kan zijn.”

Frank heeft in de jaren negentig geholpen met het opstarten van asielzoekerscentra:”Dat was een te gekke tijd. Je komt dan in aanraking met allerlei culturen, die soms onderling ook weleens botsen. Met een aantal medewerkers probeerden we aan de soberheid waarin daar geleefd werd een zilveren of gouden randje te geven. Iets wat door de directie niet altijd gewaardeerd werd, maar daar hadden we lak aan. Dat wat vandaag de dag ‘gelukszoekers’ worden genoemd heette toen ‘been to’. Je bent geen racist als je zegt dat die mensen hier niet veel te zoeken hebben. Het is hier nu eenmaal beter dan daar. Maar we kunnen niet iedereen helpen.”

 

Opa

Zijn eigen filosofie nalevend is Frank inmiddels al zes jaar werkzaam als vrijwilliger bij het Vragenderveen waar hij met zijn natuurminnende hart als gids werkt. Ook is hij een trotse opa. Over het opvoeden van (klein)kinderen zegt hij: ”Je kan ze niet altijd beschermen. Je kop stoten is leren. Natuurlijk kan je wel op het laatst je hand ervoor houden.”

 

Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.

Frank tijdens een van zijn vele wandelingen in het Vragenderveen.

Het prachtige Vragenderveen.

Het prachtige Vragenderveen.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Chanella van Koot

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

 

‘Als je iets anders wilt, dan kan dat. Je hebt altijd een keuze.’

“Eigenlijk weet niemand het,” bekent Chanella van Koot halverwege haar opmerkelijke verhaal. Ik ben verrast en voel me tegelijk vereerd dat ze Rabarbara heeft uitgekozen om haar ervaring kenbaar te maken aan de wereld. Ze legt uit waarom ze naar buiten treedt: “Ik wil graag aan anderen meegeven dat er de mogelijkheid is tot veranderen, als je dat wilt. Daarom ben ik in januari mijn Coachingspraktijk ‘Bewust worden’ begonnen. Om deze boodschap door te geven. Ik gun een ander ook een positieve verandering in zijn of haar leven.”

 

Uiteindelijk pijnvrij

“Van iemand met chronische vermoeidheid en met chronische pijnklachten veranderde ik in iemand die heel veel energie heeft en actief is. Eerst zei ik voornamelijk ‘nee’ tegen kansen die zich in mijn leven aandienden, want ik had de energie voor mijzelf nodig. Zo was het voor mij een hele opgave om naar een feestje te gaan. Een week van tevoren was ik dan bezig met het aanpassen van mijn planning en vaak duurde het nog tot twee weken erna voor ik hersteld was. Nu heb ik veel energie, ben ik pijnvrij, onderneem ik van alles en staat de wereld voor mij open. Deze verandering is gekomen doordat ik vanuit mijn werk als preventieassistente-plus in een tandartspraktijk de NLP (Neuro Linguistisch Programmeren) opleiding gevolgd heb in verband met het begeleiden van angstpatiënten. Tijdens deze trainingen ben ik mijzelf tegengekomen en heb ik me laten coachen. Deze coaching-sessies hebben een gedragsverandering bij mij bewerkstelligd, wat ze ook beogen. Ik ging anders naar mezelf en de wereld kijken en heb er rust en ruimte door in mijn hoofd gekregen. Uiteindelijk werd ik pijnvrij,” vertelt Chanella die van haar dertigste tot ongeveer haar vijftigste met pijn door het leven ging. Door deze ervaring is Chanella zo enthousiast geworden dat ze zelf de opleiding tot coach is gaan volgen. Chanella:”Ik kan zeggen dat ik nu een bevlogen coach ben, die anderen dezelfde groei gunt die ik zelf ervaren heb”.

 

Je kan veranderen

“Er gaat een hele geschiedenis aan vooraf van mij altijd maar schikken naar andere mensen. Door te leren dicht bij mezelf te blijven en mezelf af te vragen ‘wie ben ik?’ en ‘wat wil ik zelf?’ is mijn gedrag veranderd. Dit had ook effect op mijn omgeving.  Deze verandering is voor mij te gek,” zegt Chanella en ze vervolgt: ”Ik zeg weleens tegen mijn kinderen: ’Voor wat ik nu weet en kan heb ik vijftig jaar moeten worden. Ik hoop dat jullie het eerder ervaren.’ Verder zou het in mijn ogen geweldig zijn als kinderen opgroeien in een omgeving waarin een basis is van NLP.”

Chanella is ervan overtuigt dat iedereen die met iets worstelt en die wil veranderen geholpen kan worden: ”Als je iets anders wilt, dan kan dat. Je hebt altijd een keuze. Door je te laten coachen, is er een effect te bewerkstelligen, een gedragsverandering. Het is heel reëel dat je bereikt wat je wilt. Zo kunnen bijvoorbeeld lichamelijke klachten drastisch veranderen als je geestelijk anders in een situatie komt te staan. Als ik zie welke veranderingen er plaats vinden bij de mensen die ik coach, krijg ik heel veel energie. Daar doe ik het voor! Verder heb ik veel respect voor anderen die deze uitdaging met zichzelf aangaan.”

Tot slot zegt Chanella: ”Na al die jaren voel ik mij nu pas sterk genoeg om mij kwetsbaar op te stellen. Ik ben heel benieuwd naar de reacties op deze bekentenis.”

 

Chanella is blij dat ze de wereld aan haar voeten ligt.

Chanella is blij dat de wereld aan haar voeten ligt.

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Linda Commandeur

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid’

Ze durft zichzelf helemaal bloot te geven. Geen reserves. Geen façade. Gewoon de naakte waarheid. Linda Commandeur, inspirator op avontuur met haar bedrijf Gewoon! Commandeur, laat in het dagelijkse leven regelmatig het achterste van haar tong zien. Toch beweert ze: “Ik doe niet zulke gekke dingen als je denkt in termen van apart, gekkigheid of kattenkwaad. Toch vinden andere mensen mij vaak te gek. Ik doe gewoon normaal. Heel veel mensen houden zich in. Ze doen niet wat ze zelf belangrijk vinden, maar wat een ander van hen verwacht. Ik doe nu al jaren wat ik zelf wil en krijg daardoor veel voor elkaar.”

“In de Achterhoek wordt veel gezegd: doe maar normaal dan doe je al gek genoeg. Maar eigenlijk is normaal doen je niet aanpassen aan de ander. Eigenlijk is normaal zijn gewoon doen wat bij je past. Dit wordt soms gek gevonden, maar is eigenlijk te gek,” maakt Linda al snel haar punt.

In haar leven is Linda tegen de nodige weerstanden opgelopen, daarvan geeft ze een voorbeeld: ”In 2012 startte ik met BS22, de ideeënwerkplaats in Groenlo. In het begin riep dat veel vragen op. Mensen zeiden tegen mij ‘Denk je wel dat je dat kan?’ en ‘Daar zit toch niemand op te wachten?’ Er werden een heleboel redenen gegeven om het niet te doen. Ikzelf geloofde heel sterk dat mensen wél zaten te wachten op het delen van hun ideeën en een aanmoediging nodig hadden hierin. Nu is het een succes. Het is veel groter geworden dan ik ooit had durven dromen. En veel van de mensen die het in eerste instantie hun vraagtekens hadden, zijn nu helemaal om.”

 

Zichtbaar

In haar boek ‘Zo simpel is het dus wel’ schrijft Linda over gevoelige en persoonlijke dingen. Een keuze die ze bewust heeft gemaakt: “Ik deel dit omdat ik wil dat andere mensen bij zichzelf te rade gaan. Ik wil ze een spiegel voorhouden, zodat ze iets van zichzelf vinden en zelf iets gaan doen. Ik heb het absoluut niet geschreven om de lezer iets van mij te laten vinden. Een mooi compliment dat ik heb gekregen is dat het ‘eng herkenbaar’ is. Die persoon kon er nu niet meer onderuit om zijn dromen te gaan najagen. Met mijn boek wil ik ook laten zien dat als je echt iets wil, het ook kan. Er zijn altijd mensen bereid je te helpen.”

“Ik kijk met een positieve insteek naar kansen en mogelijkheden. Daardoor val ik ook op. Achterhoekers zijn vaak bescheiden. Ik vind dat zij best vaker kunnen zeggen waar zij trots op zijn. Bescheidenheid is goed in de zin van: niet lullen, maar poetsen. Of: met beide benen op de grond blijven staan. Maar als je daarmee ‘niet zichtbaar’ zijn bedoeld, ontneem je anderen en jezelf iets moois,” is Linda’s stellige overtuiging.

Tot slot lacht Linda:”Het is nu, na mijn boek, weer tijd voor nieuwe gekke dingen. Ik wil opnieuw iets opschudden. Dat is mijn gekkigheid.”

xxxxxx

Uiteraard heeft Rabarbara ook ‘Zo simpel is het dus wel’ gekocht en gelezen. Nieuwsgierig naar wat het met haar deed? Klik dan hier

 

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van 'Zo simpel is het dus wel' (foto: Madelon Tijdink)

Linda aan het speechen tijdens haar boekpresentatie van ‘Zo simpel is het dus wel’ (foto: Madelon Tijdink)

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

(te) Gek: Annekée Cuppers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles’

Ze ziet zichzelf als ‘the girl next door’ en kan niks geks ontdekken aan haar eigen persoontje. Hooguit dat haar drie puberende kinderen haar af en toe ‘raar’ vinden als ze in de supermarkt weer eens met iedereen staat te praten. Wel is ze overal enthousiast voor te krijgen en heeft ze bewondering voor mensen die ongeacht de mening van anderen hun eigen pad bewandelen. ”Ik vind die uitschieters wel spannend!”, vertelt Annekée Cuppers, werkzaam als secretaresse bij de Aldi en correspondent voor de Elna/Groenlose Gids.  Onlangs is ze haar eigen tekstbureau ‘Pen en papier’ gestart. “Nieuwe dingen moet je gewoon doen,” beweert ze, “dan zie je wel waar het schip strandt.”

Met iemand in de familie die zware psychische problemen heeft, spreekt ze uit ervaring als ze zegt: ”Ik vind altijd dat er zo snel lacherig wordt gedaan als iets afwijkt van het normale. Soms blijven mensen er rustig onder, anderen reageren juist overdreven agressief op voorvallen. Zo was er laatst een potloodventer in het nieuws. Hij toonde zichzelf aan jan en alleman en werd daarom in elkaar geslagen door buurtbewoners. Ik denk dan: ‘Zo’n iemand is ziek, die doet dat niet voor niks. Waarom helpt niemand hem?’”

 

Minder ruimte

Ook vindt Annekée:”Psychiatrische patiënten zijn heel kwetsbaar. De overheid bezuinigt op hulp in de psychiatrie en wil de patiënten weer in de maatschappij plaatsen. Ze moeten het dan veel meer zelf uitzoeken. Niet iedereen kan dat. Het lijkt wel of mensen die ’gek’ zijn ‘lekker los’ kunnen leven, maar juist zij hebben baat bij een goede structuur. En als ze alleen in de maatschappij staan, valt die weg. Onze maatschappij is strak georganiseerd: je moet van alles. Deze mensen passen daar niet in. Het lijkt wel of er steeds minder ruimte voor hen is.”

 

Ja zeggen

Anderhalf jaar geleden is Annekée’s blik sterk veranderd:”Ik ben tien maanden lang twee dagen in de maand in Amsterdam geweest voor een Schrijfacademie. Ik had namelijk een schrijfwedstrijd van Scheltema gewonnen. Daar kwam ik in aanraking met studenten Nederlands, journalisten en andere mensen die op hoog niveau schreven. Dat heeft mij zelfvertrouwen gegeven en sindsdien interesseert het mij minder wat anderen van mij denken. Ook heb ik er een open blik aan overgehouden. Vanaf dat moment heb ik overal ‘ja’ op gezegd. En dat heeft mij veel gebracht.”

 

Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo 'Pen en Papier'

Een mooie foto die Annekée speciaal heeft laten maken voor haar tekstburo ‘Pen en Papier’

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.

 

(te) Gek: Joske Elsinghorst-van Huet

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen’

Sommigen verklaarden haar voor gek toen ze vorig jaar aangaf dat ze niet verder wilde in haar baan bij het Graafschap College. Als docente gezondheidskunde en sociale vaardigheden begon Joske Elsinghorst-van Huet daar haar loopbaan. Later werkte ze er als opleidingsmanager en maakte ze zich met name hard voor de leerlingen die het moeilijk hadden, die als ‘gek’ werden gezien. Er kwam een omslagpunt in haar leven en ze begon voor zichzelf met ‘Overal kansen’. “Ik word gelukkig van het bedenken van creatieve oplossingen en door mensen en situaties positief te beïnvloeden,” legt Joske haar drijfveren uit, ze vervolgt: ”Niks is gek. Als je in de schoenen van degene gaat staan die je gek vindt, snap je dat die persoon voor zijn eigen gevoel logisch bezig is.”

Joske’s leven staat bol van (te) gekke dingen. Tijdens het gesprek passeren er veel verschillende voorvallen de revue en worden er wijze woorden gezegd. De keuze voor dit verslag is gevallen op de verhalen uit haar persoonlijke leven, om te benadrukken dat ze niet gek, maar te gek is. Hoewel dat eerste natuurlijk helemaal niet erg zou zijn, want zoals ze zelf zegt: ”Iedereen is gek!”

 

Bouwkeet

“Ik vind het te gek dat ik mijn drie kinderen in mijn eigen gezin al elf jaar een solide basis heb kunnen geven. Dat is op zich al een feestje waard. Mijn man en ik zijn als ouders af en toe ook gek. We doen soms onverwachte en impulsieve dingen. Onze kinderen corrigeren ons daar tegenwoordig in. De hele tijd gekkigheid is voor hen te onrustig,” lacht Joske. Een van de gekke dingen die ze gedaan hebben, is het plaatsen van een bouwkeet op hun oprit. Joske: “Ik was bijna jarig, we waren bezig met het verbouwen van de oprit en het leek mij gewoon leuk om een keet te hebben. Zo gezegd, zo gedaan. We keken op google en zagen er een in Zelhem te koop staan. Ondanks onze volle agenda reden we er gelijk heen en we kwamen terug met een keet. Heel veel mensen in onze omgeving vonden het gek dat wij een keet op onze oprit plaatsten. Wij vonden het juist weer gek dat zij zich daar druk over maakten. Dat is echt iets typisch voor de Achterhoek: je druk maken om dingen die niks met jou te maken hebben. Eigenlijk ook wel grappig die reacties.”

 

Kronkels

Over haar gezin vertelt Joske:”We hebben een zoon met Asperger, maar wij vinden hem helemaal niet gek. Hij steekt zelf de draak met zijn ‘stempel’. Soms heeft hij een bepaalde gedachtenkronkel en dan vragen mijn man en ik hem om deze uit te leggen. Wij leggen hem dan uit hoe onze kronkel loopt. We veroordelen zijn kronkels nooit, die mogen er zijn. Onze kronkels komen meer overeen met die van de meerderheid van de mensen, die van hem wijken daar vaak van af. We willen onze kinderen graag leren zichzelf te blijven, maar vanuit onze eigen ervaring weten we dat je het jezelf daar vaak niet makkelijk mee maakt. We hebben leuke en aparte kinderen die ons ook veel leren over onszelf. Ik ben er trots op dat ze hun eigen koers varen, want met de meute mee gaan is vaak makkelijker. Ook ben ik wel eens verdrietig als ze zich daardoor alleen voelen. Voor pubers zijn dit soort zaken vaak ingewikkelder.”

 

Niet-oordelen

De ervaringen op werk en met haar gezin hebben Joske’s persoonlijke ontwikkeling gestimuleerd. Ze is recent tot het volgende inzicht gekomen: ”Je kan niet je eigen meetlat op een ander leggen. Je moet bij jezelf blijven en kunt niet oordelen over een ander als je niet in zijn/haar schoenen staat. Aan dit niet-oordelen heb ik heel veel. Toen ik zelf het oordelen los liet en met allerlei mensen in gesprek ging, vond ik het weer gek dat andere mensen dat niet deden. Zo werkt het elkaar gek vinden dus twee kanten op.”

Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website 'overal kansen'.

Joske in de keet bij haar op de oprit tijdens de lancering van haar website ‘overal kansen’.

 

 

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl.