Categorie: (te) Gek

(te) Gek: Jelien Lammers

‘Dieren spiegelen je zelfliefde’

Met haar confettikanon is Jelien Lammers van Jelien.Nu een inspiratiebron voor velen. Ze is succesvol ondernemer en heeft een sterke liefde voor dieren. Lag ze als klein meisje bedolven op de deel onder dertien katten, nu heeft ze een bijzondere band met de honden Mosha, Dex en Nilo. Met deze honden heeft ze onder andere mensen gecoacht. Op het moment werkt ze aan een theatervoorstelling over haar innerlijke reis die ze door  spiegeling van haar honden gemaakt heeft. Ze gebruikt dit persoonlijk verhaal als middel om haar boodschap duidelijk te maken. Jelien:”De liefde voor je dier gaat over jezelf. Vaak denken mensen dat ze door hun dier zo blij zijn, maar dat is niet zo. Dieren spiegelen je zelfliefde. Ik hoop dat mensen na mijn voorstelling meer zichzelf kunnen zijn en met meer liefde naar zichzelf en anderen kijken. Dat de wereld een stukje mooier wordt.”

Deze reizende voorstelling die ze in een koffertje kan en wil meenemen, hoopt ze binnenkort op tuintheater setting te kunnen geven en later op festivals en bij instellingen. Hij is bedoeld voor alle dierenliefhebbers. “Ik heb in contact met mijn honden veel over mijzelf geleerd. Zij waren spiegels voor mij,” legt Jelien uit, “Honden veroordelen niet en helpen mij om de nuchtere kant van het leven te zien. Soms kan ik heel erg lopen nadenken over de dingen, maar als ik mijn honden dan languit op hun rug op de bank zie liggen denk ik ‘waar draait het eigenlijk allemaal om?’ Als je de dingen beziet vanuit het perspectief van een dier zie je alles heel anders. Het is makkelijker reflecteren vanuit een andere rol. Het theater is de perfecte manier om deze boodschap over te brengen.” 

Broeden

Jelien: “Een mens heeft een gezond deel, een trauma deel en een overlevingsdeel. Door dieren en theater spreek je het gezonde deel aan en kan er heling van het trauma plaatsvinden. In de voorstelling werk ik met voorbeelden van mijn eigen honden. Het is voor het grootste deel verteltheater, maar ook er zit ook een stuk improvisatie in. Daarbij treed ik in contact met het publiek. Heel misschien ga ik ook nog zingen, maar dat ben ik nog aan het ontdekken. Mijn wens is dat mensen na het zien van de voorstelling dagen aan het broeden slaan en dat ze anders naar hun dier en zichzelf gaan kijken.”

De wereld in

“Ik ben in contact met honden gekomen door mijn man. Hij wilde een hond toen we gingen samenwonen. Zo ben ik langzaam de hondenwereld ingerold en die wereld bevalt mij goed. Een van mijn honden hebben we vorig jaar moeten herplaatsen, want hij vond het moeilijk dat wij een kindje hadden gekregen. Toen de vraag in mij oppopte of iedereen in mijn huishouden zichzelf kon zijn en het antwoord daarop ‘nee’ was heb ik met pijn in mijn hart een ander en goed thuis voor hem gezocht. Daarbij heb ik vooral goed geluisterd naar wat ik zelf nodig heb en een keuze gemaakt die voor ons allemaal klopt. De theatervoorstelling mag echt de wereld in. Ik zoek nog donaties om hem van de grond te krijgen. Dus als mensen mij op de een of andere manier willen steunen, kunnen bijvoorbeeld ze op de donatieknop op mijn site klikken. Ook zijn er andere manieren om mij verder te helpen. Er is een lijst met wensen te vinden op mijn site,” besluit Jelien haar verhaal.

Jelien en de drie honden. Foto: Rieneke de Raaff.

(te) Gek: Esther te Brake

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik wil een wijze vrouw worden’

Kunstenares Esther te Brake, bekend van onder andere Naailes Online en haar vrouwenportretten, is 53 jaar en vraagt zich nog steeds af wat ze wil worden als ze later groot is. “Ik voel mij aan het begin van mijn leven. Er gaat nog veel komen. De tijd gaat sneller als je ouder wordt, dat is een ding dat zeker is. Ik ben een laatbloeier. De jaren voor mijn 40enoem ik mijn ‘vorige leven’. Daarvoor leefde ik voornamelijk voor anderen. Nu ben ik op zoek naar wie ik ben en kan ik zijn wie ik ben. Daarvoor was dat absoluut niet zo.”

“Ik wil een wijze vrouw worden. En zie het voor mij dat ik als omaatje met lange grijze haren bij een kampvuur zit met kinderen en kleinkinderen. Die vertel ik verhalen over de dingen die ik heb meegemaakt. Op de achtergrond is sfeervolle live muziek,” lacht Esther, “Na mijn 40eben ik de kunstacademie gaan doen. Dat was echt thuiskomen. Ik moest dingen met mijn handen doen en ga nadenken over wat ik deed. Heerlijk! Als ik met kunst bezig ben, maak ik veel vrouwen. Ik ben op zoek naar de oervrouw. Als mannen beslissen over vrouwen, dan klopt het niet. De rollen zijn in de wereld nog steeds niet eerlijk verdeeld. Dat vind ik zorgelijk. Ik heb nu een relatie waar ik mij prettig bij voel. Joan is mijn thuisbasis. Vanuit daar kan ik de wereld ontdekken en dingen doen die ik soms eng vind. Hiervoor was ik altijd aan het vechten voor de relatie en er intern mee bezig. Ik kan nu gewoon stomme dingen uithalen en dan haal ik mijn schouders erover op.” 

Verwonderen

“Ik oordeel niet snel en heb veel geduld om andere mensen dingen te leren,” vertelt Esther, “Een voorbeeld hiervan is de recycle workshop die ik op scholen geef. Daarvoor ga ik met een hele verzameling kleding en paspoppen naar de les en dan wil ik dat de leerlingen van al die kleding een nieuw kledingstuk op een pop maken. Ze krijgen naald en draad en ik leg het rijgen uit. Daarna laat ik ze hun gang gaan en ga ik met ze in gesprek. Wat maken ze? Welke keuzes maken ze en waarom? Ik probeer ze te laten verwonderen over wat ze aan het doen zin en ze filosofisch over het maakproces te laten nadenken. Daarbij gaat het mij niet om de techniek.”

Alles leuk

“Ik kan geen richting kiezen. Ik vind alles leuk. Ik kijk wat ik op een bepaald moment interessant vind en borduur daarop verder. Het lijkt wel of ik de verhalen aan het verzamelen ben die ik later rond het kampvuur wil gaan vertellen. Eén dag in de week werk ik als administratief medewerkster en ik geef kunstworkshops op lagere en middelbare scholen. Daarnaast studeer ik Culturele Wetenschappen en ben ik bezig om Naailes Online van de grond te krijgen. Ook zie ik mijzelf als verhalenverteller en teken ik portretten van de mensen die ik liefheb,” besluit Esther haar verhaal.

Esther te Brake wordt graag een oude wijze vrouw. Foto: Amanda te Brake

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Leonie Holweg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mensen komen bij ons met verhalen en vragen over de oorlog’

Onlangs is de ze geïnterviewd voor de Elna over haar fascinatie voor de Tweede Wereldoorlog. Daar heeft ze veel leuke reacties op gehad, waar ze erg blij mee is. Er zijn zelfs wat samenwerkingen uit voortgekomen. Leonie Holweg is vanaf 2014 voorzitter van de Stichting ‘Ik vraag me af…’ die zich inzet voor het behoud van de Joodse geschiedenis in Eibergen. 

“Hoe kom ik als Lichtenvoordse in Eibergen terecht? Dat is een mooi verhaal,” lacht Leonie, “Ik was bezig met mijn familiestamboom en een collega bracht mij daarvoor in contact met Bert Smeenk die daar woont. Met Bert raakte ik door het verhaal over onderduikers die geholpen zijn door mijn familie aan de praat over de Tweede Wereldoorlog en ontdekte we deze gemeenschappelijke interesse. Bert doet niet alleen genealogie onderzoek, maar onderzoekt hobbymatig ook de Tweede Wereldoorlog. Van dat onderzoek had hij iets op de plank liggen waar hij mijn menig over wilde. Er was namelijk een oorlogsmonument in Eibergen die wat namen van in Eibergen geboren en/of getogen Joodse slachtoffers miste. Hij vroeg mij als niet-Eibergse, niet-Joodse en jong iemand die de oorlog niet heeft meegemaakt wat ik ervan zou vinden als die namen op het monument bijgeschreven zouden worden. Ik las zijn onderzoek en dacht ‘waarom niet?’. Ik vroeg mij eerder af waarom ze niet op het monument stonden.” 

Het logo van Stichting ‘Ik vraag me af…’

Stichting ‘Ik vraag mij af…’

“Vervolgens hebben wij de Stichting ‘Ik vraag mij af…’ in leven geroepen, want dan is het makkelijker om bij instanties een voet tussen de deur te krijgen. De naam is eigenlijk een verkorting van de zin: ’Ik vraag mij af waarom deze 39 namen niet op het monument staan’. We hebben uiteraard een boek en naslagwerk gemaakt waarin uitgelegd wordt waarom wij vinden dat deze namen op het monument horen. De gemeente heeft ons advies overgenomen. In 2016 zijn de namen op het monument bijgeschreven,” vertelt Leonie, “De andere doelen van de stichting zijn: het geven van gastlessen over de oorlog op scholen in Eibergen, het vertellen over vergeten Joodse slachtoffers (bijvoorbeeld met lezingen), het in stand houden van het Joods gedachtengoed (bijvoorbeeld met tentoonstellingen), algemeen onderzoek naar de Tweede Wereldoorlog, excursies en het maken van een documentaire. Dit laatste hebben we afgelopen jaar en was een  grensoverschrijdend project. We hebben Nederlanders en Duitsers geïnterviewd die de oorlog echt hebben meegemaakt. Beide kanten van de grens komen in beeld. Helaas is de film door corona nog niet aan een groot publiek getoond.”

Struikelstenen

“We hebben ook Stolpersteine  laten leggen in Eibergen ter nagedachtenis van de Joodse slachtoffers. Stolpersteine zijn een monument verspreid over heel Europa voor slachtoffers van het Nationaal-Socialisme. Het is een herdenking in de vorm van een steen die wordt gelegd in het trottoir voor de vroegere woonhuizen waar de mensen zijn gedeporteerd.  Stolperstein betekent letterlijk struikelsteen. Ze lagen officieel iets hoger dan de andere stenen in de stoep, zodat je erover struikelt en herinnerd wordt aan de mensen die de oorlog niet hebben overleefd,” legt Leonie uit, “Mensen komen bij ons met vragen en verhalen over de oorlog. Mensen zullen dat altijd blijven vragen, die nieuwsgierigheid stopt nooit. Generaties hebben het nooit durven vragen aan hun families. Nu komen ze bij ons.”

v.l.n.r. Ans de Groot-Sevenhuijzen, Bert Smeenk, Leonie Holweg en Willemien Beusink. 
Deze personen zijn betrokken vanaf de start en bij de oprichting van de Stichting.
Foto: Petra Waning.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Anke Sitter

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Onze economie volgt net als alle andere dingen de natuurwetten’

“Ik kan praten over van alles en nog wat, maar als het over mijzelf gaat, vind ik dat moeilijk. Ik sta liever achter de camera dan ervoor. Ik heb een bepaalde grens. Het diepste binnenste laat ik maar aan weinig mensen zien,” lacht Anke Sitter van Intertembo aan het begin van het interview. Ze is conceptontwikkelaar, vragensteller, groeibegeleider en kennisdeler.

“Ik geloof in dingen die niet lijken te kunnen. Dat komt door mijn liefde en verbondenheid met de natuur. Ik kan van de grote en kleine dingen daarin genieten. In de natuur voltrekken zich wonderen. Dat is onbegrijpelijk voor ons. Er is nauwelijks een grens aan dingen. Er zijn natuurlijke wetmatigheden en die geven ontzettend veel ruimte,” vertelt Anke, “Mijn geloof in het onmogelijke heeft ook te maken met levenservaring. Volgend op de meest akelige momenten in mijn leven ontstonden vaak de meest fijne dingen. Voor mij waren dat keerpunten. Als je iets echt wilt en er echt voor gaat dan kom je er ook.“

Dit schilderij maakte Anke ooit voor haar zus. Het is een stuk van Albert Schweizer. Foto: eigen foto.

Vertaler

Anke: ”Ik ben een generalist. Ik weet van een heleboel een beetje. En door alles wat ik weet, kan ik verbanden leggen tussen onderwerpen en vraagstukken die anderen misschien niet zo snel zien. Er kan meer dan de meeste mensen denken. Dit vertrouwen heb ik altijd al gehad. Toen ik zo’n elf jaar was, trad ik op als ‘vertaler’ tussen mijn ouders en broer, omdat hun relatie niet zo goed was. Ik vond dat geen lastige rol, ik zag namelijk dat het mijn ouders en broer rust gaf. Door die rust was het binnen de hele familie leuker. Deze vertaalrol gebruik ik ook op de werkvloer. Dan breng ik verschillende partijen bij elkaar. Heel veel mensen denken dat ze iets uitgesproken hebben of iets hebben gecommuniceerd, maar dat doe je pas als je door taal andere mensen raakt. En dat weet je pas als je feedback krijgt, bevestiging in de woorden van de ander, niet in je eigen taal. Want dan is het een herhaling van je eigen statement. Een mooie uitdrukking hiervoor vind ik ‘We proberen iedere keer zo dicht mogelijk langs elkaar heen te praten.’

Beetje zwanger

“Basaal verbonden zijn met de natuur is belangrijk. We zijn allemaal een onderdeel van de natuur,” weet Anke, “Ik geloof niet in de maakbaarheid van de natuur. Onze economie volgt net als alle andere dingen de natuurwetten. De basisgids van de economie is anders dan de natuurwetten. Mijn passie ligt erin eraan bij te dragen dit ontwrichte deel van de samenleving weer terug te brengen in balans met de natuur. Nu klopt het gewoon niet. Er zijn bestaande theorieën zoals de circulaire econome en doughnut economie. Deze leven bijna in een parallel universum naast de klassieke economie. Een aantal onderdelen zijn overgenomen in de klassieke economie en dan denkt men het goed te doen. Dat is hetzelfde als een beetje zwanger zijn. De ideale wereld is voor mij samen bezinnen wat we als mensen nodig hebben en dat we elkaar daarin vinden en steunen. We kunnen al het overbodige gedoe weglaten. We horen elkaar dingen te gunnen in ervaringen en liefde. Als we elkaar een goed leven toewensen, zonder er een excessieve levensstijl op na te houden, dan wordt dit haalbaar voor iedereen.”

Anke op haar mooist! Foto: eigen foto.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl


(te) Gek: Luci Aversteeg

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk’

Als echte ambachtsvrouw gebruikt Luci Aversteeg oude en moderne technieken door elkaar. Ze is door toeval in het vak van goud- en zilversmeden gerold. In Duitsland staat het ambacht hoog aangeschreven, in Nederland krijgt ze steeds meer klanten die haar werk prachtig vinden. Ze heeft bewust een open atelier, zodat de mensen kunnen zien hoe ze werkt. Met haar bedrijf Elcerlyck drukt ze al 35 jaar een unieke stempel op het vak. Ze denkt en doet anders. Over haar ambacht vertelt ze: ”Mensen vertellen mij hun verhaal. Ik probeer de emotie van dat verhaal in het sieraad te verwerken.”

“Je oefent een ambacht uit als je iets maakt wat niet door een machine gemaakt kan worden,” legt Luci uit, “Ik bedenk en ik maak in eerste instantie het sieraad. Als het later gekopieerd wordt door machines is dat wat anders. Het oorspronkelijk idee is en blijft van mij. Als ik een verhaal van een klant hoor, of voor mezelf aan het werk ben, zie ik gelijk een plaatje van het eindresultaat in mijn hoofd. Op school leerde ik altijd dat je studies moest maken om tot een definitief ontwerp te komen. Bij mij werkt dat niet. Ik heb altijd gelijk een definitief ontwerp in mijn hoofd. Om toch aan de opdracht te voldoen, werkte ik dan maar met terugwerkende kracht aan de studies.”

Het atelier van Luci en haar man Jan (De Klokkenmaker). Foto: PR

Speeldoos

“Ik maak nooit iets wat over twee jaar in de kast ligt. Mijn werk is levensloopbestendig, te dragen tot aan je rollator. De sieraden moet je altijd om kunnen doen. Ze moeten draagbaar zijn. Ik heb ook de kunstacademie gedaan en daar verkocht je soms het verhaal van het sieraad. Maar ik ben geen voorstander van bijvoorbeeld een collier van brandnetels. Hoe mooi het verhaal erachter ook kan zijn. Eenvoud is belangrijk. En de balans in het ontwerp. Ook originaliteit. Ik kopieer nooit wat. Als ik met een klant in gesprek ben, krijg ik vaak ook ideeën. Ik heb dan altijd een speeldoos met elementen bij de hand om dat beeld dat in mij oppopt te laten zien. Ik werk dan met ringen, draadjes en vormpjes. Ik heb zelfs een plastic hand waarop ik kan laten zien hoe alles eruit komt te zien. Vroeger werkte ik vooral met schetsen op papier, nu kan de klant het dus echt zien.”

Een bijzonder collier dat Luci gemaakt heeft. Foto: PR.

Vakkennis

“Wat mij anders maakt dan andere goudsmeden is dat ik eigenwijs ben, ik stippel mijn eigen pad uit. Dat heb ik altijd gedaan. Ik heb niet echt dollartekens in mijn ogen als ik aan een ontwerp denk. Een tevreden klant is voor mij het belangrijkst. En dat ik een mooi en goed product lever. De glimlach van een klant is mij veel waard. Ik heb graag klanten die het ambacht waarderen, die niet van massaproductie houden. Alles wat ik mooi vind, kan ik maken. Respect is voor mij belangrijk. Als ik merk dat iemand respect voor mijn vak heeft, ga ik door het vuur voor hem of haar. Ik weet wat ik met mijn materiaal allemaal kan en hoe de machines werken. De stappen tussen de tekentafel en polijstmachine zitten allemaal in mijn hoofd. Daar houd ik met mijn ontwerp rekening mee. Vakkennis daar draait het om. Mijn tien vingers en motoriek zijn erg belangrijk,” besluit Luci haar verhaal.

Luci aan het werk in haar open atelier. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek : Ria Tuenter

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik ben niet echt een schrijver, meer een verhalenverteller’ 

Ze is schrijfster van ‘Mam raakt kwijt’ en ‘Kusje voor popje’. Boeken over de dementie van haar moeder. Volgens Ria Tuenter moet je mensen met dementie niet afschrijven; zij hebben ook liefde en aandacht nodig. Om dat duidelijk te maken heeft ze deze boeken op de markt gebracht. Ook heeft ze freelance gewerkt voor Viva, Big is Beautiful en de Gelderse Post. Op het moment heeft ze een column in het Oude IJsselstreek Vizier en werkt ze op de communicatieafdeling van Gemeente Oude IJsselstreek. Ria: “Ik ben niet echt een schrijver, meer een verhalenverteller. Ik vind het mooier om een verhaal van iemand anders te vertellen dan om een roman te verzinnen. Schrijven is een uitlaatklep voor mij.”

“Bij het schrijven van de boeken over mijn moeder kon ik mijn eigen emoties rond dementie van mij af schrijven. Ik zat met veel frustratie en verdriet. Vooral het schrijven van het verhaal over de gedwongen opname van mijn moeder maakte veel bij mij los. In eerste instantie kon ik het niet opschrijven. Toen het er eenmaal stond, stortte ik in. Het is goed dat ik de boeken heb geschreven. Nu weet ik niet alle feiten meer. De verhalen zaten in mijn hoofd en met het schrijven heb ik ze gedeletet. Het was een soort bevrijding,” legt Ria uit, “Het geeft een goed gevoel dat mensen wat aan mijn verhalen hebben. Ze brengen een stroom op gang die bij mij ook loskwam. De emoties raken. Het is allemaal begonnen als dagboekfragmenten op Facebook. Daar kwamen veel reacties op. Toen besloot ik er een boek van te maken. Niet voor mijzelf, want dan had ik ook wel in een dagboek kunnen schrijven, maar om anderen tot steun en troost te zijn. Ook om ze te laten lachen, want in humor zit ook troost.”

Ria Tuenter interviewt Jan Siebelink. Foto: PR

Witte rozen en vergeet-mij-nietjes

“Sinds 1992 ben ik bevriend met Jan Siebelink. We hebben elkaar ontmoet toen ik hem voor de Gelderse Post interviewde vlak voor zijn lezing in het Borchuus in Varsseveld. Hij was toen nog niet bekend. We zaten aan een kneuterig tafeltje met kleedje en dronken jus. Ik was heel zenuwachtig en vroeg mij af of ik dit allemaal wel kon. Ik had mij grondig voorbereid. Jan was heel relaxed. Als je een kwartje in hem gooit, begint hij te praten weet ik nu. Toen het artikel af was, stuurde ik het hem toe. Een paar dagen later stond hij op de stoep. Vlak daarna is onze correspondentie begonnen. Hij nodigde mij uit om naar Velp te komen en haalde mij toen van het station in zijn eendje. Hij heeft mij toen alle plaatsen laten zien die in zijn boek ‘De overkant van de rivier’ voorkomen,” vertelt Ria, “Inmiddels heb ik zo’n 200 brieven en kaarten van hem. We schrijven over dagelijkse dingen. Wat ons zoal bezighoudt en wat we meemaken. Ons contact is goed. We hebben een trouwe vriendschap. Hij heeft ook de geboorte van mijn kinderen meegemaakt. Toen de oudste werd geboren heeft hij een bosje bloemen bestaande uit witte rozen en vergeet-me-nietjes bij de buren afgeven, omdat hij niet wist dat ik nog in het ziekenhuis lag vanwege de zware bevalling. We gaan weleens samen uit eten en hij heeft ook ooit een kermis in Varsseveld meegevierd.”

Ria heeft zo’n 200 brieven en kaarten van Jan Siebelink. Foto: PR

De cirkel is rond

“In 2016 heb ik het eerste exemplaar van ‘Mam raakt kwijt’ aan hem overhandigd. Toen was de cirkel rond. In zijn boek ‘De overkant van de rivier’ heeft hij het ook over zijn moeder.  En Joyce de Schepper, die mij opdracht gaf voor het interview met Jan in de Gelderse Post, en die ook de redactie van mijn boek heeft gedaan, was er ook. Alle artikelen die ik in de loop van de jaren over Jan verzameld had en in plakboeken had geplakt heb ik toen aan hem gegeven,” eindigt Ria haar rake verhaal.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl


Ria Tuenter ziet zichzelf als verhalenverteller. Foto: PR

(te) Gek: Lieke Deelstra

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘De geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie’

“Normaal ben ik degene die anderen ondervraagd over hun leven, nu ga ik zelf met de billen bloot!”, lacht Lieke Deelstra van Werkplaats STAP. Als meisje en jonge vrouw was ze erg onzeker en voelde ze zich vaak een vreemde eend in de bijt: ”Het contact met de geestelijke wereld heeft mij altijd op de been gehouden en gaf mij inspiratie. In mijn leven heb ik moeten leren vertrouwen op mijzelf en de verbinding met die wereld. Ik werk graag met metaforische beelden en sprookjes, dat bleek een capaciteit te zijn. Van jongsaf aan ken ik zo veel verhalen, sprookjes, mythen en sagen. Die gebruik ik vaak in mijn werk. Beelden daaruit ploppen te pas en te onpas bij mij op. Ik wil graag mensen in contact brengen met hun innerlijk bewustzijn en daarmee het grotere bewustzijn waarmee we allen verbonden zijn. Dat bewustzijn kan je vinden in de stilte van de natuur..”

“Ik begrijp heel goed dat mensen angst en schaamte kennen om voor hun connectie met de geestelijke wereld uit te komen. Ze zijn bang dat ze voor zweverig, of nog erger: voor gek versleten worden. Zelf ken ik die gevoelens ook. Ik heb besloten om niet meer bang te zijn voor die veroordelingen,” vertelt Lieke, “De geestelijke wereld is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Zeker voor kinderen. Tot zo’n jaar of twee communiceren zij zonder woorden, vanuit telepathisch contact, dat is eigenlijk normaal. Als kind wist en zag ik dingen die andere mensen niet bleken te zien.  Ik kreeg vaak de vraag ‘hoe weet je dat dan’ als ik iets zei. Of ‘dat fantaseer je maar’. Onze maatschappij is vandaag de dag vooral fysiek en materialistisch ingesteld. Er zijn tijden geweest dat het vanzelfsprekend was om met goden, het mystieke, te leven. Ik vind het lastig dat je je materieel moet verantwoorden voor iets wat niet materieel aanwezig is, wat onzichtbaar en op een natuurlijke manier bij je is. Alles is energie: gedachten, gevoelens. Ik voel een sterke verantwoordelijkheid naar de wereld toe nu ik mij daar nog bewuster van ben. Afgelopen zomer gaf ik waterceremonies in Ecolonië in Frankrijk. Om mensen bewuster te maken van het water. Met tien vrouwen hebben we het water geëerd en bedankt. We nemen en misbruiken zoveel van de natuur, terwijl ze ons zoveel geeft en schenkt. Het wordt tijd dat we haar gaan respecteren en eren. Dat we verantwoordelijker met haar omgaan. Dat we stoppen met vervuilen en een beetje dankbaarder worden.”

Lieke werkt graag met metaforische beelden. Foto: PR

Veerkracht

“Als mens leef je niet alleen een fysiek leven, maar ook een geestelijk leven. De materie is daar de uitdrukking van. Dit alles drukt zich ook uit in je biografie. Dat is hoe ik de mens zie. Bij alles wat je doet en wat je overkomt kun je kiezen. Een keuze in hoe je met alles omgaat. Het draait hierin nooit om een schuldvraag. Als je je geestelijk ontwikkelt kan je veerkracht halen uit bijvoorbeeld de pijn die je is aangedaan of iets wat je overkomen is. Daardoor kun je je levensopdracht vinden. Zo kun je je verwonding omzetten in vervulling. Door helder te zien wat het leven van je vraagt. Dus niet zozeer te zoeken naar antwoorden op je persoonlijke issues maar te zien welke vragen het leven aan jou stelt,” besluit Lieke.

Voor Lieke is de geestelijke wereld heel vanzelfsprekend. Foto: PR

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Sharon Papen

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Hypnose is een natuurlijke staat van zijn’

Ze laat geen mensen de tango dansen in haar praktijk of als een kip op een tafel ronddartelen. Ook geeft ze haar cliënten geen citroenen te eten om ze vervolgens wijs te maken dat ze naar perziken smaken. Nee. Niks van dat al. Sharon Papen van Blikveld meer dan Fysiotherapie gebruikt hypnose therapeutisch voor gezondheidsklachten, angsten en bijvoorbeeld hooggevoeligheid. Sharon: ”Ik wil mensen laten ervaren dat ze dingen in hun gedrag kunnen veranderen op een simpele en ontspannen manier. Het hoeft niet altijd ingewikkeld en zwaar te zijn. Hypnose is een natuurlijke staat van zijn. Denk daarbij aan het moment vlak voordat je in slaap valt. Het principe is heel simpel. De kracht is dat het in het onderbewustzijn werkt. Deze bepaalt voor meer dan 96% je gedrag. Het is veilig.”

“Drie jaar terug hoorde ik dat er hypnosecursussen werden aangeboden. Ik dacht daarbij aan Rasti Rostelli en was heel sceptisch. Totdat ik ergens een artikel las dat het werd toegepast in ziekenhuizen in plaats van anesthesie. Toen werd ik heel nieuwsgierig. Toch ging ik heel kritisch de basiscursus in en voerde ik met mijn bewuste een strijd. Ik wilde laten zien dat ik niet onder hypnose gebracht kon worden. En dan ga je ook niet in trance. Op een gegeven moment besloot ik de weerstand te laten varen. In mijn eerste ervaring ging ik heel diep. Het leek net of ik de aarde in vloeide. Met heel veel energie kwam ik uit de hypnose. Ik kon de hele wereld aan,” vertelt Sharon.

Gezondheids- en welzijnsbevordering

“Ik leerde meer van hypnose. Bijvoorbeeld positieve hallucinaties toepassen. Het was heel bizar dat ik iemand onder hypnose kon brengen en hem dingen kon laten zien die er helemaal niet waren. Dat kunstje gebruik ik het echter niet in mijn praktijk. Ik pas hypnose alleen toe voor gezondheid- en welzijnsbevordering,” legt Sharon uit, “De opleiding was heel aards. Met twee voeten op de grond. Hypnose is een diepe staat van ontspanning die ik met bepaalde technieken opwek. Denk daarbij dat ik je middels een verhaal meeneem naar je onderbewuste of verschillende handbewegingen maak die verwarring creëren waardoor je plotseling onder hypnose raakt. Hypnose is al heel oud. Het vindt zijn oorsprong in het Mesmerisme van voor 1800. James Braid, een Britse arts, ontwikkelde het verder.”

Het kost minder moeite

“Mensen zijn vaak bang dat ze de controle kwijtraken of dingen doen of zeggen die ze niet willen. Dat is een fabeltje. Iedereen die wil, kan onder hypnose. Als iemand niet wil, gebeurt het ook niet. Het is een diepe staat van ontspanning waarbij je bewuste brein meer op de achtergrond is. 96% van wat je doet, gebeurt onderbewust. Als je dat deel kan bereiken, is het bijvoorbeeld veel makkelijker om te stoppen met roken. Als je dat alleen met je bewuste 4% probeert te doen, is dat veel moeilijker. Hypnose kan snel werken, omdat het op je onderbewuste inspeelt. Dingen voor elkaar krijgen, kost veel minder moeite en tijd,” besluit Sharon.

Sharon is een voorstander van om hypnose in te zetten als hulpmiddel bij allerlei vragen/klachten.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Monic Rootinck

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Ik zie het leven als een trein; je reist met mensen mee’

Op het eerste oog lijkt ze zakelijk, maar als je langer met haar praat komt er een gevoelige, vriendelijke en zorgzame vrouw tevoorschijn. Monic Rootinck van Hospitality Concepten is een vrouw van spontane acties die graag in een cabrio rijdt, op muziek door de kamer danst en haar gekochte jurken met veel plezier vermaakt tot ze perfect passen. Monic:”Door zware scharniermomenten in mijn leven, kan ik nu levenskunst en kennis overbrengen. Het leven heeft mij veel lessen geleerd. Je kan veel leren als je geen oordeel hebt. Met geduld en vertrouwen valt veel te bereiken. Geef iemand een kans en misschien wel een tweede. Soms moet je van iemand afscheid nemen, dan stroomt de energie niet meer.”

‘De dood intrigeert mij’

“Ik vind het leuk om anderen te helpen. Een goed voorbeeld daarvan is een hospice waar ik betrokken bij ben in Curaçao. Twee jaar geleden gingen zij van twaalf kamers naar twintig kamers. Voor die uitbreiding hadden ze inboedel nodig. Spontaan bood ik aan om dat te regelen. Het was meer werk dan ik dacht, maar uiteindelijk had ik een hele container met spullen voor ze. Afgelopen maart zou ik er ook naartoe gaan. Om te helpen met het herinrichten, maar corona kwam ertussen. De spullen zijn wel aangekomen, maar het reservegeld dat we hadden om wat extra verf te regelen is opgegaan aan de huur van de container. Die hadden we langer nodig dan gepland door de lockdown op Curaçao,” vertelt Monic, “Ik heb altijd wel wat met hospices gehad. Toen mijn kinderen op school zaten, had ik naast mijn administratieve werk tijd over. De dood intrigeert mij. Ik ging daarom aan de slag bij een hospice in Doetinchem. Toen heb ik ook de opleiding stervensbegeleiding gedaan. Mijn interesse voor de dood ontstond toen mijn jongste dochter geboren werd. Zij was een huilbaby en ik vroeg mij continu af waarom zij zo huilde. In die tijd kwam ik op straat tijdens een ijsje eten een medium tegen. Zij gaf mij inzichten over mijn jongste dochter. Toen ben ik gaan nadenken over dat wat er zich tussen hemel en aarde afspeelt.”

Monic houdt van doorpakken. Als ze iets regelt, ziet het er verzorgd uit. Foto: PR.

Nu genieten

“Ik zie het leven als een trein; je reist met mensen mee. Soms stappen mensen in en soms stappen mensen, hoe pijnlijk ook, uit. Mensen kunnen weleens iets tegen mij zeggen waar ik ’s nachts wakker van lig. Dat terwijl ze zelf waarschijnlijk zich helemaal nergens bewust van zijn en niks kwaads in de zin hadden. Dat is een nadeel van mijn hooggevoeligheid. Een voordeel is dat ik veel aanvoel. Ik voel, zie en merk veel op. Dat geeft kracht en inzichten waar je verder mee kunt. Ik vind het ook belangrijk om in het nu te leven. Je verdient het dat op dit moment veel mensen van je houden. Je moet nu genieten en dat genieten niet uitstellen tot later”, Monic besluit: “Ik ben altijd bezig en houd van doorpakken. Ik regel de dingen goed voor mezelf en anderen. Als ik goed voor mezelf zorg, kan ik ook voor een ander zorgen. Soms word ik ook wel Juffrouw Mier (uit de Fabeltjeskrant, BP) genoemd als ze mij weer op de trap horen trippelen.”

Monic ziet het leven als een trein. Foto: PR.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl

(te) Gek: Coen Cuijpers

In de rubriek ‘(te) Gek’ komen mensen van verschillende pluimage aan het woord over alle vormen van (te) gek zijn.

‘Geluk zit in het extreme’

Gepassioneerd volgt hij zijn dromen en zijn hart. Soms zelfs met het deksel op zijn neus als gevolg. Niks weerhoudt digital nomad Coen Cuijpers om de wereld kenbaar te maken wat er in hem leeft. Hij is in 2019 gaan hardlopen van Gennep naar Palermo om geluksmomentjes uit te delen, recentelijk heeft hij ook een tocht naar Malmö gemaakt om de vrouw van zijn leven de liefde te verklaren. Tocht één was een groot succes, tocht twee niet. Halverwege ging zijn team terug naar Nederland in verband met corona, hij ging alleen verder. Hoe moeilijk dat ook was. Het resultaat: een gebroken hart. Van deze onderneming zou een film worden gemaakt. Coen: ”Al hardlopend ga ik door grenzen heen. Er is meer mogelijk dan je zelf voor mogelijk houdt. Toen ik naar Palermo onderweg was, deelde ik mijn geluksmomentjes vooral met mijn rugzak. Naar Malmö met een heel team. Geluk delen tijdens een reis maakt de reis mooier dan als je hem alleen maakt. Na mijn reis naar Zweden kwam ik kapot thuis. Een paar weken later herpakte ik mijzelf. Nu ben ik bezig met het ontwikkelen van een ideëel webbureau voor goede doelen.”

Inspirerend voorbeeld

“In februari 2018 begon voor mij een nieuw leven. Ik ben gaan nadenken en vroeg mij af: ’wil ik het leven leiden dat ik nu heb of zal ik andere gekke dingen gaan doen?’. Ik kwam erachter dat het best ok was wat ik deed, maar kon er mijn hart niet in kwijt. In januari 2019 heb ik mijn baan opgezegd, mijn huis opgezegd en ben ik de wijde wereld ingetrokken. Sindsdien doe ik alles wat in mijzelf opborrelt zonder aan geld te denken. Ik probeer een sociale waarde te creëren. Iets voor elkaar doen geeft energie en een geluksgevoel. Sommige mensen of goede doelen kunnen dat. Een glimlach of gelukseffect kan heel inspirerend zijn,” vertelt een bevlogen Coen, “De geluksacties onderweg tijdens mijn tocht naar Palermo brachten veel teweeg. De mooiste vond ik in Napels. Daar heb ik een heel plein met stoepkrijt versierd. Ik heb daar vrolijke gezichten getekend, een hinkelpad waar jong en oud op ging hinkelen en ik had muziek op staan. Ik ben zelf ook gaan hinkelen om als inspirerend voorbeeld te dienen. Deze actie was voor mij belangrijk, omdat ik het zelf ook supereng vond om te doen. Vanuit het niets ging ik dingen op de stoep tekenen. Toen ik merkte dat de mensen het leuk vonden, dacht ik bij mezelf ‘waar maak ik mij druk om?’”

De kleurrijk versierde stoep in Napels.

Geluksmoment

“Ik ben nu bezig met een boek over de hardloopreis. De werktitel is ‘De hardloopreis van geluk’. Als ik de reis analyseer kan ik concluderen dat het geluk in het extreme zit. Als je voor dingen gaat, kom je diepe dalen en hoge pieken tegen. Het geluksmoment dat je daarin kan ervaren is dat je het leven neemt zoals het is. Soms is het klote, dan moet je doorgaan en doorzetten. Er komt dan altijd weer een punt dat er iets bijzonders gebeurt waardoor je in een opwaartse spiraal komt,” besluit Coen.

Een vrolijke Coen Cuijpers die gelooft in geluk.

Wil je ook je (te) gekke verhaal kwijt, mail dan naar info@rabarbara.nl