Categorie: sprookjes

Bekende import-Achterhoekse?

De afgelopen dagen heb ik echt in een roes geleefd. Op woensdagochtend was ik bij het krieken van de dag (Boef was net de deur uit) met ongekamde haren, ongepoetste tanden, in het donker, door de regen razendsnel naar de supermarkt gefietst. Ik was zo nieuwsgierig hoe ik in de Gelderlander zou staan en kon gewoon niet wachten. De middag ervoor stond het artikel al online en kreeg ik de nodige positieve reacties via de app en Facebook. Toen ik thuiskwam van mijn bliksembezoek aan de supermarkt en de krant opensloeg, kon ik mijn ogen niet geloven. Er stond een kleine foto van mij op de voorpagina van de Achterhoekkatern en een paar pagina’s verderop een levensgrote foto met mooi opgemaakt artikel erin.

Meer en minder dan duizend woorden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Op die foto ben ik echt engelachtig mooi. Heel bijzonder hoe Jan mij zo raak heeft neergezet, terwijl hij mij toch maar heel even gezien en gesproken heeft. De inrichting van een huis verraadt veel. Er staan hier overal engeltjes en er liggen stenen tot aan het plafond. Blijkbaar heeft hij daar zijn conclusies uit getrokken. Heel knap.

De weliswaar minder dan duizend woorden van Erik geven mij ook treffend weer en zijn net zo sprekend als het beeld. Hij heeft mij op een kernachtige manier heel menselijk en pittig neergezet. En ik heb ook nog eens een mening! Hihi…Een betere reclame voor ‘Verzinhoofd’ kan ik niet krijgen, wat ook wel blijkt uit de reacties en bestellingen die ik na het verschijnen ervan heb gekregen. De boeken werden toevalligerwijs die ochtend door Drukkerij Loor ook allemaal geleverd. Ze zien er prachtig uit! Het lot speelt duidelijk met mij. Wie weet wat hier nog uit gaat voortvloeien! Ik voel mij nu in ieder geval al een bekende import-Achterhoekse. En dat is een fijn gevoel.

Vruchten plukken

Mijn harde werken van de afgelopen jaren is beloond. Daar kan ik veel mensen voor bedanken, maar vooral ook mezelf. Ik heb geknokt tegen rare verzinsels in mijn hoofd, ik heb geïnvesteerd in mijn netwerk, ik heb veel geld gestoken in Rabarbara. En nu pluk ik daar de vruchten van. Je moet eerst geven, wil je wat krijgen. Eerst zaaien voordat je kan oogsten. En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. 

Hier in de Achterhoek ben ik opgebloeid. Je bent nooit te oud om te gaan stralen. Na een leven waarin veel deuren dicht gingen, gaan er nu eindelijk een heleboel open. Ik kan het eigenlijk niet bevatten. Ik ben blij dat mijn moeder het begin hiervan heeft meegemaakt. Ze zal mij nu wel toejuichen vanuit de hemel. Mijn vader kan in ieder geval zijn geluk niet op. En ik ook niet. Eindelijk erkenning. Ik ben niet gek (hoewel dat wel leuk zou zijn), maar de maatschappij spoort met zijn hokjesdenken gewoon van geen kant. Kijk maar naar hoe het er de afgelopen dagen weer aan toe gaat met al die rellen in verband met de avondklok. In wat voor wereld leven we?

Respect

Het boek Parels van de Achterhoek van Erik heb ik inmiddels ook gelezen. Beloofd is beloofd. Heel interessant om wat te weten te komen over mensen die het hebben gemaakt in het leven. Wat hun achtergrond is en wat hun drijft. Ze zijn in bondige woorden, met prachtige foto’s en prikkelende citaten neergezet. Het boek is echt een aanrader voor mensen die willen weten waarom Achterhoekers trots op zichzelf kunnen en moeten zijn.

Zelf houd ik meer van de mensen die hebben geworsteld met het leven. Die in op hun eigen kleine manier grote dingen doen. Die op de achtergrond blijven en niet worden opgemerkt. Die hard werken voor een plakje kaas op hun brood. Die gebarsten zijn, maar toch stralen. Net als ik. Blijkbaar houd ik dan ook van mezelf. En dat is mooi.

Als je jezelf geen respect geeft, krijg je het vaak ook niet. Maar er zijn mensen die je ongevraagd respect geven en dat kan je gevoel van eigenwaarde vergroten. Je voelt je dan gezien en gewaardeerd. Je zelfrespect groeit. Daarom: heb respect voor elkaar en elkaars kwaliteiten. Dring je eigen waarheid niet op en geloof wat de liedjes op de radio je toezingen. ‘Je maakt niets ongedaan’ (Blauwe ruis van Bløf is nu op de radio). Ik wil ook niets ongedaan maken. Alleen nog maar (nog meer) dingen doen.

Een mooie samenvatting van vorige week. Foto: Rabarbara

Dromen over het Boekenbal

Mijn hoofd droomt dansen, mijn hart lacht sneeuwvlokjes. Ik verkeer nog steeds een beetje in hogere sferen. Waarom? Nou, vanmiddag ben ik geïnterviewd over ‘Verzinhoofd’ door Erik Hagelstein van De Gelderlander. Ook heeft ene Jan (hij schijnt heel bekend te zijn) mij in een kleurige rood-roze kunstjurk op de foto gezet. Ik poseerde met mijn scheve fotohoofd en probeerde lief te lachen. Binnenkort weten we of dat gelukt is. 

Ratelen

Hoewel ik al diverse keren geïnterviewd ben en zelf al jaren mensen interview vond ik het vandaag best spannend. Ik ken Erik niet persoonlijk (heb hem natuurlijk wel even gegoogled) en wist niet wat ik moest verwachten. We kwamen al pratend vrij snel tot de kern en toen hij mij de ruimte gaf in het gesprek begon ik te ratelen. Ik vertelde hem allerlei gedachten over ‘Verzinhoofd’ en over mezelf en hij hoorde het geduldig aan, schreef af en toe wat in zijn notitieblokje, stelde tussendoor een goede vraag. Zelf vind ik het altijd leuk als mensen vanuit hun hart gaan spreken en over hun woorden struikelen. Dan komen de mooiste verhalen en uitspraken tevoorschijn. Maar als ik zelf zo als een kip zonder kop aan het kletsen ben en niet meer weet wat ik zeg, denk ik achteraf altijd: ”Oei, oei, oei…kan dat allemaal wel door de beugel? En: hoe gaat de interviewer dat omzetten in een verhaal?” Ik heb besloten om Erik te vertrouwen. Ik heb veel positieve verhalen over hem gehoord en heb gisteren ook zijn boek ‘Parels van de Achterhoek’ bij de plaatselijke boekhandel besteld. De mensen die over mij (gaan) schrijven ken ik zelf graag ook goed. 

Bijzondere dag

Eigenlijk was ik van plan om vandaag stamppot andijvie te maken, maar ik zat zo met mijn hoofd in de wolken en zag mezelf al op het Boekenbal rondlopen dat ik me er nog makkelijker dan dat vanaf heb gemaakt. Pasta dus. En het smaakte best goed. Al zeg ik zelf. Vanavond heeft Boef dienst dus heb ik mooi de tijd om deze bijzondere dag in een blog te gieten en jullie op de hoogte te brengen van deze mooie en recente ontwikkeling die zonder Ria niet had kunnen plaatsvinden. Dankjewel voor het linken Ria, je bent een vrouw met het hart op de goede plek!

Boekenbal?

Het blijft raar om in deze roerige tijden stappen vooruit te zetten, in mijzelf te investeren en naar de toekomst te kijken. Ook al is de toekomst onzekerder dan ooit en weet niemand nog wat hij of zij moet, mag of kan plannen. De ruimte die we in mogen en kunnen nemen is kleiner geworden, daarom ga ik mij maar meer uitleven in mijn bizarre hoofd en op dit blog, dein ik mee in de momenten die zich aandienen. Daarom blijf ik geloven in mijn dromen, want die kan niemand inperken. Nog hardnekkiger dan normaal geloof ik in deze kleurige wolken, want als ik mij laat meeslepen met alle misère van de dag doe ik ’s nachts geen oog dicht. En ik droom zo graag. Dus dat blijf ik doen. Ook over een mooi artikel in De Gelderlander. Wanneer die ook moge verschijnen. Ook over alles wat daarna komen gaat (misschien wel een Boekenbal). Over een samenleving waarin het noaberschap hoogtij viert, waarin de Achterhoek de wereld verovert en iedereen zijn eigen waarheid mag hebben en die van anderen respecteert. Over meer volgers op mijn blog. Over mijn geluk en dat ik al meer heb bereikt dan ik had durven dromen. Dat ik dat toch stiekem gedroomd heb. Dat dromen uit kunnen komen. Dat niemand die van je kan afpakken. Ook niet in onzekere tijden. Dat je ze dan nodig hebt. Dus droom lieve mensen. Droom. Juist nu.

Rabarbara die droomt over een Boekenbal. Foto: Anja Onstenk

Klopperdeklopklop

Wanneer krijg ik de geest voor een blog? Daar is geen peil op te trekken. Soms schrijf ik drie blogs in een week. Dan weer een paar weken niet. Het is maar net hoe de woorden zich in mijn hoofd aandienen. Ik weet dat als ik ze zoek, ze niet komen. Of beter gezegd: dan vind ik het juiste ritme niet. Dan haperen ze. Dan liegen ze. Dan verdraai ik ze, omdat de tijd nog niet rijp is, de gedachten nog niet uitgedacht, de gevoelens nog niet uitgekristalliseerd.

Kloppen

Ik wacht totdat de woorden kloppen met kleine lieve klopjes. Ze kloppen omdat ze kloppen en vragen dan vriendelijk of ze binnen mogen komen, omdat ze in overeenstemming zijn met mijn waarheid en dat willen vertellen. Het is een gevoel dat niet uit te leggen is. En als ze dan kloppen ga ik achter mijn laptop zitten. Wat ze vervolgens gaan zeggen is mij dan niet bekend. Dat weet ik pas als het blog geschreven is. Dan lees ik pas wat mij de laatste tijd bewust, maar meestal onbewust bezighield. Wat erin zit, moet eruit. Bij mij tenminste wel. Wat dat betreft ben ik een echte expressionist. 

Dolce far niente

Het is vandaag de tweede officiële werkdag van het jaar. Stiekem was ik zondag al begonnen met interviewen voor de krant. Als woordENkunstenaar en journalist werk ik op ongebruikelijk dagen en tijdstippen. Als andere mensen werken, ben ik vaak vrij. Dan heb ik tijd om te mijmeren, te niksen. Dan geniet ik van het dolce far niente, omdat ik dat nodig heb. Ik houd van luieren, want als ik aan het lummelen ben, komen vaak de meeste inzichten en ingevingen. Je moet voor inspiratie ruimte hebben. Ruimte in je tijd en daardoor ruimte in je hoofd. 

Plan de campagne

Deze week komt de proefdruk van ‘Verzinhoofd’. Ik heb gisteren met Drukkerij Loor erover gebeld en vandaag de eerste digitale proefdruk ontvangen. Over mijn zelfgeschreven achterflaptekst was ik bij nader inzien toch niet zo tevreden. Nu ik hem echt zo zag staan, kwam de drang om hem te herschrijven. Dat heb ik gedaan. Hopelijk is de tekst er (veel) aantrekkelijker door geworden.

De afgelopen weken ben ik druk geweest met een plan de campagne, maar ik het het nog niet helemaal rond. Ria gaf mij wat tips en ook met Manon heb ik er vanmiddag over gebrainstormd. Soms vraag ik mij af waarom ik zo in die droom geloof. Waarom ik zo achter ‘Verzinhoofd’ sta. Maar dat is niet in woorden te vangen. De drang om het boek de wereld in te krijgen is groter dan groot. Uiteindelijk willen we allemaal iets nalaten aan de wereld. En met dit boek (en alle voorgaande) ga ik niet verloren. De mensen die ‘Verzinhoofd’ gelezen hebben, zijn er lovend over, zien er wat in. Dat geeft mij het vertrouwen dat er inderdaad behoefte aan is in de maatschappij. En degene die er nog niet warm voor lopen, kan ik misschien langzaam lekker maken. Niks is onmogelijk!

Innerlijke wijsheid

Eigenlijk ben ik nu verbaasd. De woorden hebben mij in dit blog niets nieuws verteld. Slechts alles geordend. Misschien is er ook wel niets nieuws te melden en is alles goed zoals het is. Er zijn nog wel wat zaken die broeien en sudderen onder de oppervlakte, maar blijkbaar willen die er nog niet uit, kloppen die nog niet. De vraag is maar of je alles kloppend kan krijgen in je leven en ook of je dat wil. Zoals jullie weten ga ik voor de rafels, het ongepolijste, de barsten. Je leven hoeft ook niet te kloppen. Als je hart maar vol Liefde klopt. Ik probeer zoveel mogelijk in overeenstemming met mijn waarheid te leven, wat die ook moge zijn of moge betekenen. Soms weet ik het zelf namelijk ook niet. Ik vertrouw erop dat de woorden zich aandienen als ik iets belangrijks te vertellen heb of van mezelf moet weten. Ik vertrouw op mijn eigen innerlijke wijsheid. Ik vertrouw op jou. Dat jij mij begrijpt als je dit leest. Of misschien is het ook wel leuker om niet begrepen te worden. Om de eeuwige onbegrepene te zijn en te zwelgen in mijn eigen (woord)leed. Ik denk dat die laatste schoen mij niet past, maar ik ben ook geen schoenmaker, wel een Rabarbara, want dat ik inmiddels een begrip ben, moge zo waar zijn als een koe. Boe.

Rabarbara wacht tot de woorden kloppen. Foto: Anja Onstenk

Optreden in de Oude Calixtuskerk

Nieuw avontuur! Vanochtend ging in met Paul van Druten op pad om een filmpje over Verzinhoofd op te nemen in de Oude Calixtus in Groenlo. Het was een hele bijzondere ervaring om dit mee te mogen maken. Heel mooi om in een kerk mijn sprookjes te mogen voordragen. Paul was heel geduldig, want ik heb de neiging om nogal snel te praten. Hij maande mij tot rust en het laatste sprookje kon ik zelfs in één take opnemen. Dankjewel Paul voor dit mooie podium! Ik voel mij nu een ware woordENkunstenaar!

Onverzonnen sprookjes in de Oude Calixtuskerk voordragen.

De tijd van gaan is nu gekomen

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan en de tijd van gaan is nu gekomen. Ik heb Boef beloofd dat ik na het schrijven van dit blog de vellen met aantekeningen van de muur haal. Een maand lang heeft hij mijn nukken en grillen geduld, maar nu is het weer tijd voor de dagelijkse sleur. Hoewel sleur? Een leven met mij en bij ons is nooit saai!

Schrijvers onder elkaar

Ik kijk terug op een geslaagde Residentie. Gisteren had ik nog een gesprek met Mark. We spraken van schrijver tot schrijver over het schrijven van een boek over je eigen leven. Mark en ik hebben een beetje een vergelijkbaar schrijfmechanisme: we vertalen diepere gedachten en gevoelens in eenvoudige taal. Zo kan iedereen ons volgen en zeggen we (in de meeste gevallen dan) ook nog eens iets zinnigs. Hij begreep volkomen waarom ik Verzinhoofd niet in de eerste persoon kon schrijven en ik de derde persoon ervoor hanteerde: er was eens een meisje… Zo had ik wat meer afstand en was het schrijven minder pijnlijk. Bij het boek over zijn eigen leven schrijft Mark vanuit een fictief personage wiens naam ik alweer vergeten ben. Volgens mij begon zijn naam met een E. Gelukkig weet ik nog wel de titel van zijn boek: Spugen naar de maan. (Of was het Spugen op de maan?)

Bibliotheek

Vandaag ook weer een heel fijn gesprek met de Bibliotheek gehad. We hebben duidelijke afspraken gemaakt over onze samenwerking en het geven van de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’. Ik kan wel janken van geluk. (En dat doe ik ook. Niet verder vertellen).

Lovende reacties

Verder ben ik dolgelukkig met de reacties op het artikel dat in de krant is verschenen. Brenda schreef er een gedichtje over, Karin appte mij een gedichtje waar ze aan moest denken, Leonie deelde een post op LinkedIn dat ik haar inspiratiebron was en er was zelfs iemand die om het artikel moest huilen. Lovende reacties en complimenten alom. Hoe gelukkig kan je zijn? Mijn sprong in het diepe is geslaagd. Wie weet wat het mij nog meer gaat brengen. 

Fans

Ik wil Lokalen bedanken dat ze mij deze maand hebben gevolgd en gesteund in de weg die ik aan het bewandelen ben. Ook wil ik al mijn fans bedanken voor de brieven en kaartjes die ze mij schrijven en hun likes op social media. Zonder jullie kan ik het niet. Dankjulliewel. Ik ben benieuwd wat er nog meer in de schone Achterhoek op mij te wachten staat! Tot de wiedeweerga gauw weer op dit blog!

Wat voor moois wacht er nog meer in de schone Achterhoek op mij? Foto: Boef

Verzilveren

De tijd vliegt. Het is mijn laatste week al van mijn Artist in my own Residence en ik ben weer een paar stapjes verder. Gisteren sprak ik met Anke van Intertembo die mij al een paar jaar met raad en daad bijstaat met mijn bedrijfsvoering. We bespraken de route die ik de afgelopen jaren bewandeld heb en kwamen tot de conclusie dat alles nu samenkomt. Met de verschillende lijnen die ik in het verleden heb uitgezet, heb ik onbewust naar dat wat ik in deze maand wil bereiken toegewerkt. Ik ben nu aan het verzilveren en iedereen werkt mee. Ik ben een gezegend mens.

Juiste woorden

Annekée heeft een artikel over Verzinhoofd in precies de juiste woorden geschreven. Daarin komen ook alle lijntjes samen en wordt goed duidelijk waar ik mee bezig ben en wat ik in de wereld wil brengen. Zij kijkt met wat meer afstand naar alles en heeft een bijzondere lijn in mijn verhaal gevonden met een balans tussen lichtheid en zwaarte. Een balans die ik ook in mijzelf gevonden heb. Al schommelt het wel af en toe. Maar daar heb ik mij bij neergelegd. Dat is mijn leven. Dat is het resultaat van mijn Verzinhoofd. Het is een eerlijk en mooi verhaal, ook liefdevol. Beter had ik het zelf niet kunnen verwoorden. 

Het blijft spannend om alles wereldkundig te maken en om morgen in de krant te staan, maar dit besluit had ik al genomen voordat ik begon aan het schrijven van Verzinhoofd. Ik wil een ander licht brengen op kwetsbare mensen. Zij kunnen zeker ook een positieve en zinvolle bijdrage leveren aan de maatschappij. Barsten zijn mooi. Imperfectie is prachtig. Het was alleen even wachten op het juiste moment voor het groter naar buiten treden ermee. Zal ik met het rijpen der jaren dan ook wat geduld gekweekt hebben? Morgen spring ik dus in het diepe! Spring je mee?

Stadskamer

Vanmiddag sprak ik met Dorian van De Stads- en Dorpskamer Oost Gelre in Den Diek. We hebben afgesproken dat ik in 2021 een workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ mag gaan geven. Daar mag ik zelf een fraai postertje voor in elkaar knutselen. Dat vind ik ontzettend leuk! Als die workshop aanslaat, kan ik misschien ook de lessenreeks in praktijk brengen. Dat zou tof zijn! Verder heb ik het mailadres gekregen van iemand die bij de Stadskamer in Doetinchem werkt. Misschien kan ik ook wel met haar samenwerken of iets regelen. Kortom: volop steun!

Meditatie

Voor mijn ontwikkelde workshop laat ik mijn yogadocente Sharon een meditatie inspreken om de schrijfgolf die bij ‘Schrijf glans aan je barst’ hoort op te wekken. Voor die meditatie heb ik een tekst aangeleverd met beelden die ik zelf voor me zie. Sharon gaat ze in een professionele vorm gieten. Ik ben erg benieuwd wat ze ervan gaat maken! Mensen die mijn lessenreeks volgen krijgen na afloop ook deze meditatie. Kunnen ze na afloop ook thuis in een schrijfflow komen. 

Plezier

Morgen en overmorgen heb ik nog twee afspraken staan. Daarna ga ik het afronden en de balans opmaken. Misschien nog een soort samenvattende conclusie schrijven over de afgelopen weken. Plezier heb ik er zeker in gehad en ik ben ook heel blij met de steun van Lokalen hierin! Laten we elkaar vooral verder helpen!

Met het artikel in de krant spring ik in het diepe! Foto: Boef

Is het nog ver Grote Smurf?

Wat doe ik deze week als Artist in Residence? Ik ben mij vandaag voornamelijk aan het bezinnen op de lijntjes die ik vorige week heb uitgegooid en de vissen die ik al gevangen heb. Ga ik nog meer lijntjes uitgooien? Sommige ‘vissen’ moet ik nog spreken. Het is afwachten of ik die ook kan binnenhengelen. Ik denk dat ik eerst mijn vangst afwacht, want ik wil niet als een kip zonder kop achter alle vissen in de vijver aanrennen. Ook niet als een Rabarbara rondstuiteren zonder focus. Natuurlijk is er ruimte voor ingevingen, maar voordat die komen moet je eerst de randvoorwaarden scheppen. En dat doe ik door te wandelen met Tanja en nu te bloggen. Morgenochtend ga ik even brainstormen met Manon onder het genot van een kopje thee. We gaan dan bespreken hoe de zaken ervoor staan en of we al ver zijn.

Samenwerken

De bieb wil in ieder geval met mij samenwerken wat betreft de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ die ik ontworpen heb. Dat maakt mij gelukkig. We werken al een paar jaar prettig samen en het is mooi dat ze in mij blijven geloven en net als ik kansen zien in mijn vers geschreven cursus. Deze maand ga ik nog een keer uitgebreid met ze bellen over het precieze hoe en wat.

Over mijn inspirerende gesprek met dominee Hinkamp heb ik al uitgebreid geblogd. Het resultaat hiervan ga ik in de toekomst verzilveren. Schrijven over het geloof roept uiteenlopende reacties op merk ik uit de gesprekken die ik naar aanleiding van het blog gevoerd heb. Verschil in geloof heeft voor veel oorlogen gezorgd en ik snap nu beter waarom. Zelf zie ik voornamelijk overeenkomsten. En daar ben ik blij om. 

Certificaat

De opleiding Schrijven als Therapeutisch middel heb ik afgelopen zaterdag succesvol afgerond. Dit keer logeerde ik niet de avond ervoor in hotel Figi te Zeist om in de ochtend af te reizen naar het schoolgebouw in Huis ter Heide, maar kon ik ‘gewoon’ thuis achter de laptop kruipen. De aangescherpte maatregelen rondom corona maakten de online manier van samenkomen wenselijk. Gelukkig had ik de andere cursisten en de docente al twee keer eerder ontmoet, dus de les was ook op deze manier heel prettig en goed te volgen. Al is een dag achter de computer wel erg lang en had ik erna vierkante ogen. Het certificaat volgt nog. Ik spring nu al een gat in de lucht! 

Het was een leerzame en inzichtgevende opleiding die antwoord gaf op bijna alle vragen die ik rond het lesgeven in autobiografisch schrijven had. We maakten ons de stof eigen door haar te ervaren en alle oefeningen zelf te schrijven. ‘k Heb ook een hele biografie geschreven, wat best een flinke klus was. Daarin zijn enkele dingen al schrijvend op hun plek gevallen en kwam ik erachter dat ik een vol en leuk leven leef. Wel met wat schaduwen, maar die horen erbij.

Behang

Wat mij opvalt aan mijn leven is dat ik vaak verhuisd ben en dat ik het bij het noemen van elk huis het over het behang op mijn kamer of de kleur verf op de muur heb. Als peuter had ik smurfenbehang, waarbij ik vooral dol was op smurfin met haar lange, gele lokken. Smurfin was ik en ik was stiekem verliefd op Grote Smurf. Die wist met zijn rode muts en grijze baard altijd de weg en vond dat de bestemming nooit ver was. Als de smurfen op pad waren, was er altijd wel een die vroeg:”Is het nog ver Grote Smurf?” en dan bromde Grote Smurf iets in de trant van dat ze er bijna waren terwijl ze nog uren moesten lopen. Later had ik een kamer met pastelkleurig appeltjesbehang met identieke gordijnen. De appeltjes in de gordijnen hingen op hun kop, want mijn oma wist bij het maken niet wat boven of onder was. En zo kan ik mij nog meer behang en muren voor de geest halen, maar deze twee waren wel het meest sprekend. 

Inclusieve samenleving

Het interview met Annekée voor de krant maakte veel los bij mij. Ik praatte met haar over de echte achtergrond achter Verzinhoofd en was daar de rest van de dag erg mee bezig. Dat ik in mijn blog en boeken naakt ben is één ding, in de krant is andere koek. Al heb ik ondertussen al zo vaak in de krant gestaan dat ik mijn hand er niet meer voor omdraai. (Ik weet het; ik krijg sterallures ; ). Annekée kent mij vrij goed, dus echte geheimen heb ik niet voor haar. Maar goed: wat wil ik wereldkundig maken? Het moet natuurlijk wel een logisch en eerlijk verhaal zijn, zodat mensen goed snappen wat ik met Verzinhoofd wil. Als ik mij blijf hullen in mysteries helpt dat de zaak niet vooruit. Ik wil een inclusieve samenleving, waarin imperfectie geaccepteerd wordt. Iedereen hoort erbij. Ook als je een grote neus hebt. Jij ook. En ik dus ook. Als ik dat wil uitstralen moet ik zelf wel het goede voorbeeld geven en mijn eigen imperfectie publiekelijk omarmen, ook als dat spannend is.

De schaamte voorbij

Om diezelfde reden blog ik ook over mijzelf en soms over mijn ware gedachten. Ik wil laten zien dat niks gek is en dat iedereen weleens rare dingen denkt. In mijn stukken voor de krant ben ik een stuk feitelijker. Ik kan ook zakelijk schrijven, maar dat wil ik op dit blog niet. Ik wil de andere kant laten zien. Dat wat er in hoofden van mensen soms ook kan omgaan. En dat is vaak meer dan we aan mensen vertellen. Ik weet dat sommige mensen daar moeite mee hebben, dat ze mij zoekend vinden en teveel met mijzelf bezig. Dat ze zich afvragen “Is het nog ver Rabarbara?” Maar mag ik op reis zijn? Op dit blog beschrijf ik mijn persoonlijke verhalen en overpeinzingen als voorbeeld, om zo het autobiografisch schrijven en het schrijven over de zoektocht van het leven te stimuleren. Het helpt mij en ik denk dat het anderen ook kan helpen om hun ware gedachten op te schrijven.  Zonder gêne alles neerkwakken op papier. Dat kan gewoon in een dagboek. Dat hoeft echt niet allemaal op internet, maar ik doe dat wel. Ik ben de schaamte voorbij. En ja, dat was een lange weg. En ja, het is nog ver.

Ja, het is nog ver! Foto: Boef

Doof de geest niet uit

Het is weer eens iets voorbij middernacht en ik ben klaarwakker. Straks heb ik een interview met de krant over mijn project van deze maand. Annekée komt mij dan duchtig aan de tand voelen en gaat haar mooie woorden geven aan mijn verhaal. Ik kijk ernaar uit. Net heb ik de ‘Dankdag van 4 november’ van dominee Hans Hinkamp op internet bekeken. De woorden ‘doof de geest niet uit’ blijven nahangen. Gisteren had ik een inspirerend gesprek met hem over Verzinhoofd en wat mijn boodschap is (woorden zijn goud en lijmen barsten). Ook hebben we gesproken over zijn visie op het geloof en de kerk. Blij verheugd deed ik na afloop boodschappen bij de Albert Heijn. Het gewone leven gaat door en ik moet ook deze maand mijn bijdrage doen aan het huishouden. “Ik ga niet naar de hel! Ik mag mijn visie in de kerk verkondigen!”, lachte ik in mijzelf en ik huppelde nog net niet. Om nu in dit blog een heel relaas over God te houden en wat het geloof voor mij is, voert te ver. Ik vraag mij namelijk af: bestaat God wel, wie is hij dan, zou hij geweest zijn of wil hij zijn? Wat ik wel weet: Verzinhoofd is mijn Bijbel.

Zingeving

De afgelopen maanden heb ik mij verdiept in autobiografisch schrijven en de betekenis ervan voor mensen. Wat duidelijk naar voren komt in alle literatuur is dat mensen op vroegere of latere leeftijd op zoek zijn naar zingeving. Ze lopen met vragen rond als ‘Wie ben ik?’ En ‘Waarom leef ik?’. Lang, lang geleden gaven de kerk, mythen of andere verhalen antwoord op deze vraag. Gaf Het Woord van God of de Goden/Godinnen sturing aan ieders leven. Tegenwoordig zijn we teruggeworpen op onszelf. Geven we onszelf woorden, schrijven we onze eigen verhalen en mythen. Of liever gezegd: dat zouden we willen. Niet iedereen bezit de kracht of gave om woorden aan zichzelf of zijn of haar leven te geven. Autobiografisch schrijven kan daarbij een middel zijn. Autobiografisch schrijven biedt de mogelijkheid tot het schrijven van je eigen levensdoel.

Eigen mythe

Als je de rode draad van de gebeurtenissen in je leven duidelijk hebt, als je weet wat je gedaan hebt, waarom dat is en wat de lijnen zijn die zinvolle verbindingen hebben aangebracht kan er een enorme rust over je heen komen. Het hoeft niet eens echt waar te zijn, als het voor jou maar klopt, als je je eigen waarheid maar duidelijk hebt. Dan weet je waarom je leeft. Of nee. Nu raaskal ik. Ik weet niet of het antwoord op die vraag ooit gegeven wordt. Of we ooit het mysterie van het leven kunnen of mogen doorgronden. Wat ik wel weet is dat ik gedreven word. Gedreven door iets wat groter en sterker is dan ikzelf. Gedreven door iets waardoor ik Verzinhoofd in de wereld wil zetten. Niet dat iedereen mijn Verzinhoofd moet lezen. Nee. Ik wil dat iedereen zijn eigen Verzinhoofd schrijft. Zijn eigen metafoor voor het leven kiest en zo wat meer rust en vrede ervaart. Wat meer (zelf)liefde voelt. Verzinhoofd is een voorbeeld van je eigen mythe leven. Ik leef mijn eigen mythe. Dat lucht op en heeft mij bevrijd van zorgen en wargedachten.

Liefdesbrief

Hoe mooi zou het zijn als we allemaal onze eigen mythe zouden kunnen en mogen leven? Als we zien dat we allemaal Goden en Godinnen zijn? Dat we onszelf kunnen troosten met onze eigen woorden. Dus pak pen en papier en begin met schrijven. Een liefdesbrief aan jezelf. Niemand hoeft hem te lezen. De woorden zijn troost voor jou. Jou alleen.

Dominee Hans Hinkamp steekt heel symbolisch het licht aan. Foto: Rabarbara