Categorie: sprookjes

Aandacht voor verloren geluk

Check. Ja hoor. Ik ben weer op aarde! Voor hoever dat dan kan met een hoofd dat altijd in de (donder)wolken zit. De afgelopen weken waren vrij turbulent voor dit grofgebouwde meisje met haar fijnbesnaarde zenuwstelsel. Zo begon ik het hypnoseprogramma ‘Lichter leven’ van Sharon van Blikveld fysiotherapie om nog een keer mijn overtollige kilo’s onder de aandacht te brengen, vierde ik mijn 45everjaardag, schreef ik een spread over de vernieuwde visie op wonen in de ouderenzorg, legde ik de laatste hand aan de teksten voor mijn nieuwe website, kreeg ik een jurk op maat en overhandigde in ‘Verzinhoofd’ aan burgmeester Annette Bronsvoort. Over dat laatste ga ik nu meer schrijven.

Complimenten

Zoals jullie uit mijn twee vorige blogs hebben kunnen concluderen, ben ik in gesprek geweest met burgemeester Annette Bronsvoort over ‘Verzinhoofd’ en de inclusieve samenleving. Iets wat ik best spannend vond, want hé: wie ben ik? Maar alles ging eigenlijk vanzelf. Het gesprek verliep op een natuurlijke manier en ik heb mijn zegje kunnen doen en zelfs nog meer. De burgemeester wist echt wie ik was en vertelde mij dat ze mijn stukjes in de krant altijd met veel interesse las. En zoiets is voor een journalist natuurlijk altijd leuk om te horen. Tijdens het maken van het filmpje voor op social media sprak zij mij ook lovend toe en kreeg ik complimenten. Helaas weet ik niet meer precies wat ze gezegd heeft, omdat het geluid bij het filmpje niet meegekomen is. Maar ik weet wel dat het ging over mijn inzet voor de inwoners van Oost Gelre. Ik glom van trots. En nu gaat het er natuurlijk niet om dat ik zo geweldig ben (iets wat uiteraard niet te ontkennen is), maar om het feit dat ieder mens ertoe doet en ieder mens gezien mag worden. Daarom probeer ik altijd ook onbekenden te interviewen in de krant en op mijn blog. En in die artikelen wil ik dan hun eigen persoonlijke en eerlijke verhaal en visie naar voren brengen.

1000 woorden

Om mijn zegje kracht bij te zetten, schreef ik de burgemeester ook een brief van bijna 1000 woorden. Over de grotere boodschap achter ‘Verzinhoofd’, want die is er ook: het helen middels schrijven van de gebarsten mens en het streven naar een inclusieve samenleving, waarvan het eigenlijk triest is dat dat nodig is. Waarom is de maatschappij niet van nature inclusief? Waarom kan en mag niet iedereen gewoon in zijn eigen tempo meedoen? Inmiddels heb ik al een antwoord: de burgemeester heeft mij een persoonlijke brief teruggeschreven. De inhoud laat ik even achterwege, want er komt ook nog een publiekelijke reactie. Ik kan wel zeggen dat ik er heel blij mee ben.

Zonnebril

Gelukkig durven de mensen nog wel met mij te praten na mijn verschijning op de voorpagina van de Elna, al zien sommige mij nu wel als een beroemdheid. Een enkeling heeft zelfs gekscherend om een handtekening gevraagd. Er zijn er ook die met stomheid geslagen zijn, maar die zijn op één hand te tellen. Een zonnebril dragen heeft geen zin, daar kan ik mij niet achter verstoppen met mijn lengte en figuur met moordtieten. De publiekelijke overhandiging van ‘Verzinhoofd’ aan de burgemeester heeft al resultaat: ik heb weer een boek verkocht, heb een winkel gevonden waar ik mijn boeken mag stallen, mag mij verhaal voor Lions Club Oost Achterhoek gaan vertellen en ben uitgenodigd voor een bijeenkomst ‘Samen herstellen’ van Stadskamer met verschillende organisaties en vrijwilligers. 

Verloren geluk

Het filmpje is door heel veel mensen bekeken en mijn post over de voorpagina van de Elna is op LinkedIn ook door ‘mensen met invloed’ geliket. Wellicht dat zo mijn boodschap verder komt en groter wordt gedragen. Iets wat mooi zou zijn. Ik hoef echt de politiek niet in. Laat mij maar lekker mijn lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ geven, stukjes voor de krant en mijn blog schrijven. Maar ik hoop wel dat mijn boodschap zo overkomt: schrijven kan helen, niks is gek en iedereen doet er toe! De manier waarop ik hier aandacht voor vraag is niet doorsnee. Maar ik ben ook niet doorsnee. En wie is dat eigenlijk wel? We hebben allemaal iets wat ons uniek maakt. Laten we stoppen om ons daarvoor te schamen. Laten we dat in de openbaarheid gooien en ventileren. Laten we dat omarmen en koesteren. Laat iedereen zijn eigen ‘Verzinhoofd’ schrijven of verzinnen en zo een stukje verloren geluk vinden. En dat dan geluk dan delen met anderen, zodat we straks allemaal stralen als de zon!

Overhandiging van ‘Verzinhoofd’ en brief aan burgemeester Annette Bronsvoort. Foto: Marlies ten Tije

Droom: hoe alles van waarde niet meer weerloos is

Wat is werkelijk van waarde? Waar draait het om in het leven? Om die dure auto? Om dat riante salaris? Om dat grote huis? Om zien en gezien worden? Volgens mij niet. Ik ben het met Lucebert eens. Alles van waarde is weerloos. En ik vul aan: alles van waarde wordt niet gezien, weggemoffeld als onbelangrijk en niet ter zaken doend onder het tapijt geschoven. Alles van waarde zit diep weggestopt in een hoekje van ons hart. We durven niemand te zeggen wat wij ten diepste voelen of vinden. Vaak niet eens aan onszelf. Probeer maar eens eerlijk tegen jezelf te zijn. Zelfs in een dagboek dat niemand leest durven en kunnen veel mensen dat niet. 

Het moodboard dat ik van mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Zonnetje in huis

Ik ben van mening dat schrijven je kan helpen tot de kern van je wezen te komen. Dat als je de gedachten van je peinzende hoofd en de gevoelens van je verwarde hart op een goede manier op papier leert zetten je op weg bent naar liefde voor jezelf en je medemensen. Dat je op weg bent om thuis te komen bij je eigen persoontje en dat je dan het zonnetje in huis voor je huisgenoten en/of huisdieren bent. Of voor je charmante zelf, mocht je alleen wonen. Dan rookt jouw schoorsteen liefde, dan zingt je hart vrolijke liedjes.

Geestelijk gezond

We krijgen allemaal soms onprettige gebeurtenissen in ons leven voorgeschoteld. En het doet mij verdriet om te zien de huidige hulpverlening daar niet altijd de juiste handvatten voor biedt. Dat ze je soms van de regen in de drup helpen. Dat je ongelukkiger wordt in plaats van gelukkiger. Iedereen heeft een andere trigger nodig om geestelijk gezond te zijn en worden. Ik denk dat schrijven daarbij ondergewaardeerd is. Ik weet uit eigen ervaring dat het volgens een juiste methode verwoorden van je gedachten je inzicht en heling kan geven. Niet van de een op andere dag, maar het kan wel een proces in gang zetten. Een proces dat je tranen droogt, je hart laat openbloeien zodat je uiteindelijk samen met de mensen die je lief zijn, of die je in de toekomst gaat (leren) liefhebben, zingt van geluk. 

Andere waarden

Mijn droom is om mensen de weg te laten vinden in de onbegrepen woorden die in hun hoofd en hart leven. Mijn droom is dat mensen van hun lot een plot maken. Dat ze de hoofdpersoon worden in het verhaal van hun eigen leven, dat ze dat verhaal zelf gaan schrijven en zo leren inzien dat ook zij ertoe doen. Ieder mens doet ertoe. Jij ook! Het leven draait niet om geld, maar om dat wat echt waarde heeft: liefde voelen en gelukkig zijn. Ik merk dat veel mensen aanslaan bij het idee dat ik mijn diensten wil ruilen voor iets wat voor hun een vergelijkbare waarde heeft. Niet iedereen heeft een dikke portemonnee. Juist waar de nood het hoogst is, is geld schaars. Daarom ben ik er een voorstander van om als er geen geld voor handen is diensten voor diensten te ruilen. Om zo een maatschappij met ander waarden te creëren. Een maatschappij waarin niemand weerloos is, maar iedereen waardevol.

Dansend bloemenmeisje

Ik zie mijzelf als een dansend bloemenmeisje in de wei. Ik deel vrolijk gekleurde en fris ruikende bloemen uit. En op elke bloem staat een woord. Een lief woord. Speciaal voor jou. Welk woord staat op de bloem die ik jou geef? Wil je mij dat vertellen?

De intuïtieve tekening die ik in opdracht van Intertembo over mijn droom maakte. Foto: Rabarbara

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara

Leuke reacties op ‘Verzinhoofd’

De afgelopen weken ben ik druk geweest om ‘Verzinhoofd’ te overhandigen aan mensen die het een warm hart toe dragen of die direct of indirect hebben bijgedragen aan de totstandkoming ervan. Het waren leuke en inspirerende ontmoetingen en ik ben dankbaar dat iedereen wilde meewerken aan mijn alternatieve boekpresentatie. Ik heb nog een leuke verrassing voor jullie in petto, maar die is voor de (verre?) toekomst. Als de maatregelen rond corona weer wat soepeler zijn. 

Troost en lach

Ondertussen krijg ik steeds leuke en positieve reacties op mijn boek. Lezers mailen mij een persoonlijk berichtje, sturen mij een kleurrijk kaartje of maken sprookjesachtige gedichten over mijn verhaaltjes. Heel fijn om terug te krijgen dat mijn zingende woorden daadwerkelijk troost kunnen bieden en daarnaast ook voor een brede glimlach zorgen. Altijd belangrijk, maar in deze rare tijd extra.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Mooie droom

Ik broed nog op andere ludieke acties, maar ook ik ben met handen en voeten gebonden aan de regels die op het moment gelden. Veel is daar niet aan te doen. Op een creatieve manier probeer ik toch mijn boek en missie aan de man te brengen en ik hoop dat ik vannacht weer een mooie droom heb waarin zich een nieuw plan ontvouwt. Zoals jullie weten reageer ik op de dingen die zich aandienen (of niet aandienen) en borduur ik daarop verder. 

Gele stenen

Het leven is niet altijd makkelijk en mijn verzinhoofd wordt regelmatig geplaagd door rare, onzinnige en overbodige gedachten. (Ook weleens door personen, maar dat is een ander verhaal). Natuurlijk kan ik daar moeilijk over gaan doen en mezelf wentelen in zwarte en stroperige smart, maar dat doe ik liever niet. Ik stampvoet flink, pleng een traan, houd hem in de zon en zie vervolgens een rijke kleurschakering. Dan tel ik mijn zegeningen en dans ik verder op de weg met gele stenen die mij leidt voorbij de horizon naar een onverzonnen wereld vol met sprookjes. Nieuwsgierig? Bestel ‘Verzinhoofd!’.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Femke Reukers neemt ‘Verzinhoofd’ in ontvangst namens Stadskamer

En ja hoor…ik ga maar door met het promoten van ‘Verzinhoofd’. Deze ochtend ging ik weer op pad. De stoepen waren gelukkig droog en goed begaanbaar. Her en der lag nog een hoopje sneeuw. Ik stapte dapper met mijn rode klikklaklaarsjes met gladde zool (nu durfde ik ze weer aan) over de stoep naar de Stadskamer (of Dorpskamer zoals hij in Lichtenvoorde heet). Ik wilde ze bedanken voor de samenwerking en mijn boek wat breder onder de aandacht brengen. Daarom toog ik rond koffietijd richting Den Diek, waar ze gehuisvest zijn. Niet voor koffie maar voor thee, liefdevol door Johan Funke ingeschonken. 

Leuke contacten

De Dorpskamer is ondanks de coronamaatregelen nog open, omdat zij te maken hebben met een kwetsbare doelgroep. Dit is, vind ik, een goede zaak! Uiteraard worden de nodige maatregelen getroffen zoals mondkapjes en afstand bewaren. De bezoekers hebben het er naar hun zin. Ze zitten aan tafels te kletsen. Ik praat na afloop even met Femke Reukers die namens hen mijn boek blij in ontvangst heeft genomen en er graag mee op de foto gaat. Ze komt al drie jaar bij Stadskamer en werkt onder andere bij De Koffiekan op de markt. “Het is leuk om met mensen om te gaan en bij Stadkamer leuke contacten te maken. Het is heel gezellig, zeker op de markt De Koffiekan,” vertelt ze mij.

Femke Reukers poseert trots met ‘Verzinhoofd’. Foto: PR

Koe en haas

Daarna ga ik ook (met mondkapje!) op de foto met twee begeleidsters: Dorian Temming en Esther Noordermeer. Het boek is ook voor hun bedoeld. Zij vinden het fijn dat ik even ben geweest en kort heb uitgelegd aan de bezoekers wie ik ben en wat ik doe. Als ik mijn kopje leeg heb, vertrek ik weer snel (net niet met de noorderzon). Ik wil ze niet van hun werk afhouden en de bezoekers hebben ook zo hun bezigheden. Ik heb wat visitekaartjes uitgedeeld, maar ook neergelegd voor de liefhebber en hoop dat er iemand is die met plezier mijn boek gaat lezen, er kracht uit put en misschien wel de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ of een workshop bij mij gaat volgen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Of in mijn geval: een Rabarbara woorden tevoorschijn tovert (bij een ander).

Op de foto met de begeleiders van Dorpskamer Lichtenvoorde. Foto: PR

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. 

Vandaag heb ik mijn eerste workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ gegeven aan Stadskamer. Op wat schoonheidsfoutjes na was het een succesvol samenzijn. De mediatie sloeg aan: de deelnemers pakten de pen ter hand en gingen schrijven dat het een lieve lust was. Ook de kleine trucjes die ik bij de opleiding Schrijven als Therapeutisch Middel had geleerd werkten. Natuurlijk is een online workshop anders dan een echte bijeenkomst, maar gezien de omstandigheden mag ik absoluut niet klagen. En dan heb ik ook nog eens een paar mensen blij gemaakt!

Erfgoed Centrum

Zo zie je maar dat als je echt in iets gelooft het ook van de grond kan komen en kan werken. Dat het hele universum dan samenspant om jouw wens in vervulling te laten gaan. Mijn hoofd voelt nu vol watten die mijn pijlsnelle gedachten een beetje dempen. Vandaag stond mijn telefoon roodgloeiend. Het leek wel of iedereen mij wilde bellen, mij iets wilde vragen of te vertellen had. Alle uitgegooide lijntjes komen samen. Wisten jullie al dat de Rozet Bibliotheek in Arnhem vorige week twee exemplaren van ‘Verzinhoofd’ heeft besteld voor hun Erfgoed Centrum? Ik voel mij echt vereerd!

Wat is waar?

Je bent nooit te oud om te groeien, bloeien en stralen. Ondanks de rare tijd waar we in leven, gaat het goed met mij. Er gebeurt zoveel onzin in de wereld, dat mijn gedachtekronkels plotseling voor velen een verademing blijken. Het kader waar de wereld uit is opgebouwd wordt nu door bijna iedereen publiekelijk betwijfeld. Wat is waar? Wie zegt er nog eerlijke dingen? Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Met de grote wereldpolitiek houd ik mij niet bezig, maar binnen mijn netwerk spreek ik nu die mensen aan die mij verder kunnen helpen met mijn missie om wat te betekenen voor mensen met een barst, wat voor vorm die barst ook heeft.  Al is er maar één een beetje tevredener dan voorheen door wat mooie en lijmende woorden te schrijven. Dan ben ik al gelukkig.

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. Met die zin begint mijn blog. Eigenlijk wilde ik een diep filosofisch stuk schrijven over balanceren tussen uitersten, klimmen uit dalen, opstaan na vallen en vallen na opstaan. Over de liefde die in haar complexiteit eenvoudig is als je haar ongrijpbaarheid leert begrijpen. Over je ware gezicht laten zien met je echte kleuren. Dat mensen dan juist meer van je houden in plaats van minder. Dat het jammer is dat we worstelen met dat wat we denken dat er is. Dat we nooit kunnen weten wat er is. Dat dat het is. Dat geluk niet zit in een dikke portemonnee of groot huis. Dat niks moet. Dat alles tegenstrijdig is. Dat het mij verdriet doet dat mensen met meer macht je kunnen voorliegen en breken. Dat eigenlijk niemand macht over je heeft, of liever gezegd mag hebben. Dat we vrije mensen zijn met een eigen wil. Dat ik weet dat er ook slechte mensen zijn. Dat ik mij afvraag wie de echte slechte mensen zijn. Of de echte gekke. Dat ik kies voor liefde. Dat ik geen hippie ben. Dat ik zo blij ben dat het pijn doet. Dat ik pijn heb als ik blij ben. Dat ik blij ben dat ik geen overheersende pijn meer heb. Dat ik dans met mijn schaduw, maar ook met jou om de zon. Laten we samen stralen. Ja, als dat eens kon. Ik ben zo blij dat het pijn doet. Ik ben zo blij.

Ik dans met jou om de zon. Foto: Anja Onstenk

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb

Het is een wondere en witte wereld deze ochtend. Met stevige schoenen stap ik door de soms gladde sneeuw naar de Bibliotheek in Lichtenvoorde. Ik heb er ruim de tijd voor genomen, omdat ik niet weet hoe lang ik er inclusief geglibber over zal doen. De zon weerkaatst op al het wit en verblindt mij bijna. Al jaren werk ik met veel plezier met de bieb samen en ik wil ze hiervoor bedanken door ze persoonlijk een exemplaar van ‘Verzinhoofd’ te overhandigen. Wat heel bijzonder is, is dat directeur Ton Mengerink er speciaal tijd voor heeft vrijgemaakt.

Mogelijkheden en kansen

Samen met Resy Oonk, die verantwoordelijk is voor de PR, drinken Ton en ik eerst een kopje thee. Ik vertel hem wat over mijzelf, hoe ‘Verzinhoofd’ ontstaan is en dat ik graag aandacht wil voor de kwetsbare mens. Lachend zeg ik dat het misschien raar is om het op deze manier in deze tijd aan te pakken, maar mijn gesprekspartners zien eigenlijk alleen maar mogelijkheden en kansen. Als ik heel eerlijk ben ik ook, maar het voelt soms raar om in deze tijd stappen vooruit te zetten terwijl de wereld achteruit holt. 

Sfeervol

Ton pakt ‘Verzinhoofd’ uit en bekijkt aandachtig de poëziekaart van eigen makelij. Daarop staat een handgeschreven boodschap met Lamy-vulpen in paarse inkt. (Hoe kom ik toch aan die vulpenverslaving?) Dan zoeken we een mooie plek voor de foto. In de nieuwe bieb zijn genoeg sfeervolle zitplekjes en we kiezen er een uit waar het licht goed valt. Het boek wordt opgenomen in de collectie, belooft Ton, en is binnenkort ook beschikbaar voor uitleen. 

Afterparty

Carlijn Nijhof, met wie ik voornamelijk contact heb bij het organiseren van activiteiten, heeft mij voor dit gesprek nog een leuke bijeenkomst beloofd voor na corona. Als alles achter de rug en weer ‘normaal’ is, mag ik een soort van afterparty in de bieb geven. Dan kan iedereen die ‘Verzinhoofd’ een warm hart toedraagt, komen luisteren naar mij en mijn verzinsels. Ik ga er dan een origineel verhaal over vertellen. Wat voor verhaal weet ik nog helemaal niet, dat moet de toekomst maar uitwijzen. Misschien wat het boek mij de afgelopen maanden allemaal gebracht heeft en wat er allemaal in gang is gezet? Mijn promotie-acties blijven namelijk doorlopen. Wie weet wat die allemaal gaan opleveren!

Warm hart

Voor nu ben ik blij met de Bibliotheek. Ze dragen Rabarbara een warm hart toe en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop dat we nog lang blijven samenwerken! Na afloop van de overhandiging trek ik weer mijn dikke winterbescherming aan, ook een donkerblauwe muts met verwarmingslogo, en loop voordat ik naar huis ga richting supermarkt voor een paar boodschappen en lekkere versnaperingen. Een mooie aanloop naar het weekend! 

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb. Foto: Resy Oonk

Gerwin Nijkamp krijgt ‘Verzinhoofd’ overhandigd

Het is een beetje somber buiten, maar ik ben goedgemutst. Ook al draag ik geen hoofddeksel en siert alleen mijn lange bruine haar mijn gezicht. En mijn nieuwe rode bril. (Dit laatste mag niet onvermeld blijven.) Ik neem de benenwagen naar de redactie van Achterhoek Nieuws op de Bleekwal in Lichtenvoorde waar ik een afspraak heb met hoofdredacteur Gerwin Nijkamp. 

Correspondent

Zo’n zes jaar geleden nam hij mij aan als correspondent voor Achterhoek Nieuws. Een baan die ik nog steeds met veel enthousiasme en passie uitoefen. Hij besefte toen nog niet hoe belangrijk deze functie voor mij zou zijn en hoeveel het heeft betekend voor mijn toekomst. Al interviewend en verslag doend ontmoette ik interessante, getekende en belangrijke mensen. En mensen waarvan ik vond dat ze belangrijk moesten worden. Mijn netwerk groeide. Mijn faam nam ongekende vormen aan. Rabarbara ontstond. Rond de klok van half elf overhandigde ik na een persoonlijke uitleg en dankwoord hem een exemplaar van ‘Verzinhoofd’. 

Win-win

Ik ben blij dat ik voor Achterhoek Nieuws mag werken en dat ze in mij geloven. De afgelopen jaren heb ik veel mensen in het zonnetje gezet door een mooi artikel over ze te schrijven in de krant. Op hun beurt zorgde Achterhoek Nieuws er weer voor dat ik kon stralen door mooie artikelen en foto’s over mij te publiceren. Win-win. 

Aankaarten

‘Verzinhoofd’ is een persoonlijk relaas over een bijzondere ontwikkeling. Ik weet dat ik niet in de positie verkeer om de wereld te veranderen, maar ik ben als journalist wel in de positie om dingen aan te kaarten. Ik kan een steen in de rivier leggen. ‘Verzinhoofd’ is mijn steen. Ik hoop dat er hierdoor meer mensen gaan stralen en gelukkig worden. Dat er iets verandert aan het systeem in de gezondheidszorg dat van geen kanten deugd. Dit wil ik niet doen met harde hand en botte bijl, maar op een liefdevolle manier. Door het goede voorbeeld te geven. Door te laten zien hoe het ook kan.

Waarheid

Dankjewel Gerwin dat je mij hierin steunt! Ik zal de komende jaren mooie verhaaltjes voor Achterhoek Nieuws blijven schrijven. Ik zal die mensen een stem geven die door velen ongezien blijven. Ik zal die mensen een stem geven die mooie woorden verdienen. Fijn dat Achterhoek Nieuws hierachter staat en in mij gelooft. Daarom voor jou ‘Verzinhoofd’. Omdat de waarheid vele gezichten kent. Omdat ik vele gezichten heb, maar mijn woorden nooit liegen. Ze verkondigen mijn waarheid. En die mag er zijn!

Gerwin Nijkamp is de trotse bezitter van ‘Verzinhoofd’. Foto: Inge Flamma

Rollen

Echt leuk hoe alles is gaan rollen na het artikel in de Gelderlander. De eerste reacties op de verstuurde boeken heb ik al binnen. En die zijn hartverwarmend en hoopgevend. Het doet mij goed dat mijn woorden mensen weten te raken, perspectief bieden of tot nadenken stemmen. 

Stadskamer

Er is iets in gang gezet en ik ben van plan de boost die ‘Verzinhoofd’ heeft gekregen ten volste te benutten. Wat daar zeker bij helpt is dat Stadskamer gelooft in het programma ‘Schrijf glans aan je barst’ dat bij Verzinhoofd hoort. Bij voldoende animo mag ik een online workshop en lessenreeks geven. Ze hebben ook een boek aangeschaft en er is een begin gemaakt met een leuke samenwerking. Van de week heb ik een filmpje voor hun opgenomen waarbij ik mijzelf presenteer en kort vertel wat de workshop inhoud. Het was erg leuk om te doen en ik ontdekte in mijzelf filmsterkwaliteiten. Hihi.

Druppelsgewijs blijven er bestellingen binnenkomen. Ik heb nog wat acties in gedachten waarmee ik dat wil blijven stimuleren, maar die houd ik (met veel moeite) nog even geheim. Ik denk dat ik er wel hoge ogen mee ga gooien. En dat is precies de bedoeling! Zo zie je maar dat de aanhouder wint. Geloof in jezelf. Geloof in je dromen. Geloof dat er mensen op je pad komen die in jou geloven. Geloof in de ander. Ik geloof in jou! Echt waar! Hoe vind je dat?