Categorie: sprookjes

Wachten op nieuwe woordenwolken

Soms houdt het op met stromen en buigt een energie om. Lang heb ik vol overgave alles in ‘Verzinhoofd’ gepompt. En met succes. Alles wat ik erover droomde is uitgekomen: boekverkoop, mensen inspireren, workshops geven, begrip kweken voor anders zijn, publiciteit en nog veel meer. Lang stond ik op de top van de berg die ik ermee beklommen had en genoot ik van het uitzicht. Hoger kon ik niet. En ik vraag mij af of ik dat ook wel had moeten willen. Je hoeft niet altijd de hemel te bereiken om succesvol te zijn. Soms is het voldoende om ernaar te reiken, een ster te plukken, een steen in een bergvijver te werpen en de rimpels en reikbeweging hun eigen werk te laten doen. Met een intentie zet je vaak ook iets in gang. En de geplukte ster kan je in je woonkamer hangen.

Harde realiteit

Een paar dagen geleden schrok ik van mijzelf, want de droom waar ik mij al maanden aan vastklampte in deze rare tijden was plotseling vervlogen. Er liggen nog wel dingen voor ‘Verzinhoofd’ in het verschiet en ik ga er zeker nog op voortborduren, maar de energiegolf die zij lang opgewekt heeft, was foetsie. Ik knalde op de harde realiteit en mijn hoofd zonder woordenwolken voelde triest aan. “Er moeten nieuwe dansende wolken vol inspiratie komen! En wel nu!”, dacht ik. Tegelijkertijd besefte ik dat de wolken zich niet laten dwingen. Ze drijven vrij, blij en minder blij op de wind die ze brengt naar de plek waar haar grillige pet naar staat. Ik weet dat ze graag bij mijn hoofd zijn, maar soms moeten ze verder trekken. Wie weet waar ze nu zijn? Jij? Zijn ze misschien bij jou? Geen idee.

De voorkant van een kaart die ik van een lezer van Verzinhoofd kreeg. Foto: Rabarbara
Woorden die een lezer van Verzinhoofd mij schreef. Foto: Rabarbara

Nieuwe woordenwolken

Ik lag een dag voor pampus op de bank, was uit verdriet onmogelijk tegen Boef en vroeg mij af waar ik het lef vandaan haalde om zo onverhoopt en groots te dromen in deze rare en angstige tijden. Toch besloot ik om mijzelf te vermannen en mij voor te bereiden op de nieuwe woordenwolken die zeker gaan komen. Mijn oude, half volgeschreven dagboek deed ik weg. Mijn schetsboek met aantekeningen voor ‘Verzinhoofd’ legde ik erbij. Ik pakte een nieuw notitieboekje voor mijn min of meer dagelijkse gedachtenspinsels, deed een meditatie en omarmde de leegte. 

Niet veranderen

De dag erop kwam een goede vriendin op bezoek met wie ik een erg openhartig gesprek over mijn ontwikkeling van de afgelopen jaren voerde en over mijn visie op vriendschap. Als dank voor het interview voor (te) Gek dat ik haar had afgenomen (dat ruil ik altijd voor iets wat de betreffende persoon het waard vindt) kreeg ik van haar een paar mooie stenen en een tegoedbon voor mijn lievelingswinkel: Het Stenen Museum Winkeltje. Aan haar cadeau zat een kaart met een hele mooie persoonlijke boodschap die mij echt raakte en waar ik van moest huilen. Ik ben op de goede weg en mag zijn wie ik ben! Mensen houden van mij om wie ik ben! Ik ga zeker niet veranderen en laat mij niet meer van de wijs brengen door wie dan ook. Koppig, eigenwijs, maar ook lief volg ik mijn weg met mijn toekomstige woordenwolken. Vol geduld wacht ik wat ze mij komen vertellen, want dat er nog verhalen in overvloed zijn, is iets waar ik zeker niet aan twijfel. Ze gaan waar de wind hun brengt. Die is nu van richting veranderd. Wat gaat er komen? Ik wacht nieuwsgierig af.

Het cadeautje met kaart dat mij zo ontroerde. Foto: Rabarbara

Leuke reacties op ‘Verzinhoofd’

De afgelopen weken ben ik druk geweest om ‘Verzinhoofd’ te overhandigen aan mensen die het een warm hart toe dragen of die direct of indirect hebben bijgedragen aan de totstandkoming ervan. Het waren leuke en inspirerende ontmoetingen en ik ben dankbaar dat iedereen wilde meewerken aan mijn alternatieve boekpresentatie. Ik heb nog een leuke verrassing voor jullie in petto, maar die is voor de (verre?) toekomst. Als de maatregelen rond corona weer wat soepeler zijn. 

Troost en lach

Ondertussen krijg ik steeds leuke en positieve reacties op mijn boek. Lezers mailen mij een persoonlijk berichtje, sturen mij een kleurrijk kaartje of maken sprookjesachtige gedichten over mijn verhaaltjes. Heel fijn om terug te krijgen dat mijn zingende woorden daadwerkelijk troost kunnen bieden en daarnaast ook voor een brede glimlach zorgen. Altijd belangrijk, maar in deze rare tijd extra.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Mooie droom

Ik broed nog op andere ludieke acties, maar ook ik ben met handen en voeten gebonden aan de regels die op het moment gelden. Veel is daar niet aan te doen. Op een creatieve manier probeer ik toch mijn boek en missie aan de man te brengen en ik hoop dat ik vannacht weer een mooie droom heb waarin zich een nieuw plan ontvouwt. Zoals jullie weten reageer ik op de dingen die zich aandienen (of niet aandienen) en borduur ik daarop verder. 

Gele stenen

Het leven is niet altijd makkelijk en mijn verzinhoofd wordt regelmatig geplaagd door rare, onzinnige en overbodige gedachten. (Ook weleens door personen, maar dat is een ander verhaal). Natuurlijk kan ik daar moeilijk over gaan doen en mezelf wentelen in zwarte en stroperige smart, maar dat doe ik liever niet. Ik stampvoet flink, pleng een traan, houd hem in de zon en zie vervolgens een rijke kleurschakering. Dan tel ik mijn zegeningen en dans ik verder op de weg met gele stenen die mij leidt voorbij de horizon naar een onverzonnen wereld vol met sprookjes. Nieuwsgierig? Bestel ‘Verzinhoofd!’.

Een gedicht dat Coen Cuijpers maakte naar aanleiding van ‘Verzinhoofd’.

Femke Reukers neemt ‘Verzinhoofd’ in ontvangst namens Stadskamer

En ja hoor…ik ga maar door met het promoten van ‘Verzinhoofd’. Deze ochtend ging ik weer op pad. De stoepen waren gelukkig droog en goed begaanbaar. Her en der lag nog een hoopje sneeuw. Ik stapte dapper met mijn rode klikklaklaarsjes met gladde zool (nu durfde ik ze weer aan) over de stoep naar de Stadskamer (of Dorpskamer zoals hij in Lichtenvoorde heet). Ik wilde ze bedanken voor de samenwerking en mijn boek wat breder onder de aandacht brengen. Daarom toog ik rond koffietijd richting Den Diek, waar ze gehuisvest zijn. Niet voor koffie maar voor thee, liefdevol door Johan Funke ingeschonken. 

Leuke contacten

De Dorpskamer is ondanks de coronamaatregelen nog open, omdat zij te maken hebben met een kwetsbare doelgroep. Dit is, vind ik, een goede zaak! Uiteraard worden de nodige maatregelen getroffen zoals mondkapjes en afstand bewaren. De bezoekers hebben het er naar hun zin. Ze zitten aan tafels te kletsen. Ik praat na afloop even met Femke Reukers die namens hen mijn boek blij in ontvangst heeft genomen en er graag mee op de foto gaat. Ze komt al drie jaar bij Stadskamer en werkt onder andere bij De Koffiekan op de markt. “Het is leuk om met mensen om te gaan en bij Stadkamer leuke contacten te maken. Het is heel gezellig, zeker op de markt De Koffiekan,” vertelt ze mij.

Femke Reukers poseert trots met ‘Verzinhoofd’. Foto: PR

Koe en haas

Daarna ga ik ook (met mondkapje!) op de foto met twee begeleidsters: Dorian Temming en Esther Noordermeer. Het boek is ook voor hun bedoeld. Zij vinden het fijn dat ik even ben geweest en kort heb uitgelegd aan de bezoekers wie ik ben en wat ik doe. Als ik mijn kopje leeg heb, vertrek ik weer snel (net niet met de noorderzon). Ik wil ze niet van hun werk afhouden en de bezoekers hebben ook zo hun bezigheden. Ik heb wat visitekaartjes uitgedeeld, maar ook neergelegd voor de liefhebber en hoop dat er iemand is die met plezier mijn boek gaat lezen, er kracht uit put en misschien wel de lessenreeks ‘Schrijf glans aan je barst’ of een workshop bij mij gaat volgen. Je weet nooit hoe een koe een haas vangt. Of in mijn geval: een Rabarbara woorden tevoorschijn tovert (bij een ander).

Op de foto met de begeleiders van Dorpskamer Lichtenvoorde. Foto: PR

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. 

Vandaag heb ik mijn eerste workshop ‘Schrijf glans aan je barst’ gegeven aan Stadskamer. Op wat schoonheidsfoutjes na was het een succesvol samenzijn. De mediatie sloeg aan: de deelnemers pakten de pen ter hand en gingen schrijven dat het een lieve lust was. Ook de kleine trucjes die ik bij de opleiding Schrijven als Therapeutisch Middel had geleerd werkten. Natuurlijk is een online workshop anders dan een echte bijeenkomst, maar gezien de omstandigheden mag ik absoluut niet klagen. En dan heb ik ook nog eens een paar mensen blij gemaakt!

Erfgoed Centrum

Zo zie je maar dat als je echt in iets gelooft het ook van de grond kan komen en kan werken. Dat het hele universum dan samenspant om jouw wens in vervulling te laten gaan. Mijn hoofd voelt nu vol watten die mijn pijlsnelle gedachten een beetje dempen. Vandaag stond mijn telefoon roodgloeiend. Het leek wel of iedereen mij wilde bellen, mij iets wilde vragen of te vertellen had. Alle uitgegooide lijntjes komen samen. Wisten jullie al dat de Rozet Bibliotheek in Arnhem vorige week twee exemplaren van ‘Verzinhoofd’ heeft besteld voor hun Erfgoed Centrum? Ik voel mij echt vereerd!

Wat is waar?

Je bent nooit te oud om te groeien, bloeien en stralen. Ondanks de rare tijd waar we in leven, gaat het goed met mij. Er gebeurt zoveel onzin in de wereld, dat mijn gedachtekronkels plotseling voor velen een verademing blijken. Het kader waar de wereld uit is opgebouwd wordt nu door bijna iedereen publiekelijk betwijfeld. Wat is waar? Wie zegt er nog eerlijke dingen? Waar zijn we in vredesnaam mee bezig?

Met de grote wereldpolitiek houd ik mij niet bezig, maar binnen mijn netwerk spreek ik nu die mensen aan die mij verder kunnen helpen met mijn missie om wat te betekenen voor mensen met een barst, wat voor vorm die barst ook heeft.  Al is er maar één een beetje tevredener dan voorheen door wat mooie en lijmende woorden te schrijven. Dan ben ik al gelukkig.

Ik ben zo blij dat het pijn doet

Ik ben zo blij dat het pijn doet. Met die zin begint mijn blog. Eigenlijk wilde ik een diep filosofisch stuk schrijven over balanceren tussen uitersten, klimmen uit dalen, opstaan na vallen en vallen na opstaan. Over de liefde die in haar complexiteit eenvoudig is als je haar ongrijpbaarheid leert begrijpen. Over je ware gezicht laten zien met je echte kleuren. Dat mensen dan juist meer van je houden in plaats van minder. Dat het jammer is dat we worstelen met dat wat we denken dat er is. Dat we nooit kunnen weten wat er is. Dat dat het is. Dat geluk niet zit in een dikke portemonnee of groot huis. Dat niks moet. Dat alles tegenstrijdig is. Dat het mij verdriet doet dat mensen met meer macht je kunnen voorliegen en breken. Dat eigenlijk niemand macht over je heeft, of liever gezegd mag hebben. Dat we vrije mensen zijn met een eigen wil. Dat ik weet dat er ook slechte mensen zijn. Dat ik mij afvraag wie de echte slechte mensen zijn. Of de echte gekke. Dat ik kies voor liefde. Dat ik geen hippie ben. Dat ik zo blij ben dat het pijn doet. Dat ik pijn heb als ik blij ben. Dat ik blij ben dat ik geen overheersende pijn meer heb. Dat ik dans met mijn schaduw, maar ook met jou om de zon. Laten we samen stralen. Ja, als dat eens kon. Ik ben zo blij dat het pijn doet. Ik ben zo blij.

Ik dans met jou om de zon. Foto: Anja Onstenk

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb

Het is een wondere en witte wereld deze ochtend. Met stevige schoenen stap ik door de soms gladde sneeuw naar de Bibliotheek in Lichtenvoorde. Ik heb er ruim de tijd voor genomen, omdat ik niet weet hoe lang ik er inclusief geglibber over zal doen. De zon weerkaatst op al het wit en verblindt mij bijna. Al jaren werk ik met veel plezier met de bieb samen en ik wil ze hiervoor bedanken door ze persoonlijk een exemplaar van ‘Verzinhoofd’ te overhandigen. Wat heel bijzonder is, is dat directeur Ton Mengerink er speciaal tijd voor heeft vrijgemaakt.

Mogelijkheden en kansen

Samen met Resy Oonk, die verantwoordelijk is voor de PR, drinken Ton en ik eerst een kopje thee. Ik vertel hem wat over mijzelf, hoe ‘Verzinhoofd’ ontstaan is en dat ik graag aandacht wil voor de kwetsbare mens. Lachend zeg ik dat het misschien raar is om het op deze manier in deze tijd aan te pakken, maar mijn gesprekspartners zien eigenlijk alleen maar mogelijkheden en kansen. Als ik heel eerlijk ben ik ook, maar het voelt soms raar om in deze tijd stappen vooruit te zetten terwijl de wereld achteruit holt. 

Sfeervol

Ton pakt ‘Verzinhoofd’ uit en bekijkt aandachtig de poëziekaart van eigen makelij. Daarop staat een handgeschreven boodschap met Lamy-vulpen in paarse inkt. (Hoe kom ik toch aan die vulpenverslaving?) Dan zoeken we een mooie plek voor de foto. In de nieuwe bieb zijn genoeg sfeervolle zitplekjes en we kiezen er een uit waar het licht goed valt. Het boek wordt opgenomen in de collectie, belooft Ton, en is binnenkort ook beschikbaar voor uitleen. 

Afterparty

Carlijn Nijhof, met wie ik voornamelijk contact heb bij het organiseren van activiteiten, heeft mij voor dit gesprek nog een leuke bijeenkomst beloofd voor na corona. Als alles achter de rug en weer ‘normaal’ is, mag ik een soort van afterparty in de bieb geven. Dan kan iedereen die ‘Verzinhoofd’ een warm hart toedraagt, komen luisteren naar mij en mijn verzinsels. Ik ga er dan een origineel verhaal over vertellen. Wat voor verhaal weet ik nog helemaal niet, dat moet de toekomst maar uitwijzen. Misschien wat het boek mij de afgelopen maanden allemaal gebracht heeft en wat er allemaal in gang is gezet? Mijn promotie-acties blijven namelijk doorlopen. Wie weet wat die allemaal gaan opleveren!

Warm hart

Voor nu ben ik blij met de Bibliotheek. Ze dragen Rabarbara een warm hart toe en dat geeft een fijn gevoel. Ik hoop dat we nog lang blijven samenwerken! Na afloop van de overhandiging trek ik weer mijn dikke winterbescherming aan, ook een donkerblauwe muts met verwarmingslogo, en loop voordat ik naar huis ga richting supermarkt voor een paar boodschappen en lekkere versnaperingen. Een mooie aanloop naar het weekend! 

Ton Mengerink ontvangt ‘Verzinhoofd’ in de bieb. Foto: Resy Oonk

Gerwin Nijkamp krijgt ‘Verzinhoofd’ overhandigd

Het is een beetje somber buiten, maar ik ben goedgemutst. Ook al draag ik geen hoofddeksel en siert alleen mijn lange bruine haar mijn gezicht. En mijn nieuwe rode bril. (Dit laatste mag niet onvermeld blijven.) Ik neem de benenwagen naar de redactie van Achterhoek Nieuws op de Bleekwal in Lichtenvoorde waar ik een afspraak heb met hoofdredacteur Gerwin Nijkamp. 

Correspondent

Zo’n zes jaar geleden nam hij mij aan als correspondent voor Achterhoek Nieuws. Een baan die ik nog steeds met veel enthousiasme en passie uitoefen. Hij besefte toen nog niet hoe belangrijk deze functie voor mij zou zijn en hoeveel het heeft betekend voor mijn toekomst. Al interviewend en verslag doend ontmoette ik interessante, getekende en belangrijke mensen. En mensen waarvan ik vond dat ze belangrijk moesten worden. Mijn netwerk groeide. Mijn faam nam ongekende vormen aan. Rabarbara ontstond. Rond de klok van half elf overhandigde ik na een persoonlijke uitleg en dankwoord hem een exemplaar van ‘Verzinhoofd’. 

Win-win

Ik ben blij dat ik voor Achterhoek Nieuws mag werken en dat ze in mij geloven. De afgelopen jaren heb ik veel mensen in het zonnetje gezet door een mooi artikel over ze te schrijven in de krant. Op hun beurt zorgde Achterhoek Nieuws er weer voor dat ik kon stralen door mooie artikelen en foto’s over mij te publiceren. Win-win. 

Aankaarten

‘Verzinhoofd’ is een persoonlijk relaas over een bijzondere ontwikkeling. Ik weet dat ik niet in de positie verkeer om de wereld te veranderen, maar ik ben als journalist wel in de positie om dingen aan te kaarten. Ik kan een steen in de rivier leggen. ‘Verzinhoofd’ is mijn steen. Ik hoop dat er hierdoor meer mensen gaan stralen en gelukkig worden. Dat er iets verandert aan het systeem in de gezondheidszorg dat van geen kanten deugd. Dit wil ik niet doen met harde hand en botte bijl, maar op een liefdevolle manier. Door het goede voorbeeld te geven. Door te laten zien hoe het ook kan.

Waarheid

Dankjewel Gerwin dat je mij hierin steunt! Ik zal de komende jaren mooie verhaaltjes voor Achterhoek Nieuws blijven schrijven. Ik zal die mensen een stem geven die door velen ongezien blijven. Ik zal die mensen een stem geven die mooie woorden verdienen. Fijn dat Achterhoek Nieuws hierachter staat en in mij gelooft. Daarom voor jou ‘Verzinhoofd’. Omdat de waarheid vele gezichten kent. Omdat ik vele gezichten heb, maar mijn woorden nooit liegen. Ze verkondigen mijn waarheid. En die mag er zijn!

Gerwin Nijkamp is de trotse bezitter van ‘Verzinhoofd’. Foto: Inge Flamma

Rollen

Echt leuk hoe alles is gaan rollen na het artikel in de Gelderlander. De eerste reacties op de verstuurde boeken heb ik al binnen. En die zijn hartverwarmend en hoopgevend. Het doet mij goed dat mijn woorden mensen weten te raken, perspectief bieden of tot nadenken stemmen. 

Stadskamer

Er is iets in gang gezet en ik ben van plan de boost die ‘Verzinhoofd’ heeft gekregen ten volste te benutten. Wat daar zeker bij helpt is dat Stadskamer gelooft in het programma ‘Schrijf glans aan je barst’ dat bij Verzinhoofd hoort. Bij voldoende animo mag ik een online workshop en lessenreeks geven. Ze hebben ook een boek aangeschaft en er is een begin gemaakt met een leuke samenwerking. Van de week heb ik een filmpje voor hun opgenomen waarbij ik mijzelf presenteer en kort vertel wat de workshop inhoud. Het was erg leuk om te doen en ik ontdekte in mijzelf filmsterkwaliteiten. Hihi.

Druppelsgewijs blijven er bestellingen binnenkomen. Ik heb nog wat acties in gedachten waarmee ik dat wil blijven stimuleren, maar die houd ik (met veel moeite) nog even geheim. Ik denk dat ik er wel hoge ogen mee ga gooien. En dat is precies de bedoeling! Zo zie je maar dat de aanhouder wint. Geloof in jezelf. Geloof in je dromen. Geloof dat er mensen op je pad komen die in jou geloven. Geloof in de ander. Ik geloof in jou! Echt waar! Hoe vind je dat?

Bekende import-Achterhoekse?

De afgelopen dagen heb ik echt in een roes geleefd. Op woensdagochtend was ik bij het krieken van de dag (Boef was net de deur uit) met ongekamde haren, ongepoetste tanden, in het donker, door de regen razendsnel naar de supermarkt gefietst. Ik was zo nieuwsgierig hoe ik in de Gelderlander zou staan en kon gewoon niet wachten. De middag ervoor stond het artikel al online en kreeg ik de nodige positieve reacties via de app en Facebook. Toen ik thuiskwam van mijn bliksembezoek aan de supermarkt en de krant opensloeg, kon ik mijn ogen niet geloven. Er stond een kleine foto van mij op de voorpagina van de Achterhoekkatern en een paar pagina’s verderop een levensgrote foto met mooi opgemaakt artikel erin.

Meer en minder dan duizend woorden

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Op die foto ben ik echt engelachtig mooi. Heel bijzonder hoe Jan mij zo raak heeft neergezet, terwijl hij mij toch maar heel even gezien en gesproken heeft. De inrichting van een huis verraadt veel. Er staan hier overal engeltjes en er liggen stenen tot aan het plafond. Blijkbaar heeft hij daar zijn conclusies uit getrokken. Heel knap.

De weliswaar minder dan duizend woorden van Erik geven mij ook treffend weer en zijn net zo sprekend als het beeld. Hij heeft mij op een kernachtige manier heel menselijk en pittig neergezet. En ik heb ook nog eens een mening! Hihi…Een betere reclame voor ‘Verzinhoofd’ kan ik niet krijgen, wat ook wel blijkt uit de reacties en bestellingen die ik na het verschijnen ervan heb gekregen. De boeken werden toevalligerwijs die ochtend door Drukkerij Loor ook allemaal geleverd. Ze zien er prachtig uit! Het lot speelt duidelijk met mij. Wie weet wat hier nog uit gaat voortvloeien! Ik voel mij nu in ieder geval al een bekende import-Achterhoekse. En dat is een fijn gevoel.

Vruchten plukken

Mijn harde werken van de afgelopen jaren is beloond. Daar kan ik veel mensen voor bedanken, maar vooral ook mezelf. Ik heb geknokt tegen rare verzinsels in mijn hoofd, ik heb geïnvesteerd in mijn netwerk, ik heb veel geld gestoken in Rabarbara. En nu pluk ik daar de vruchten van. Je moet eerst geven, wil je wat krijgen. Eerst zaaien voordat je kan oogsten. En dat heeft tijd nodig. Veel tijd. 

Hier in de Achterhoek ben ik opgebloeid. Je bent nooit te oud om te gaan stralen. Na een leven waarin veel deuren dicht gingen, gaan er nu eindelijk een heleboel open. Ik kan het eigenlijk niet bevatten. Ik ben blij dat mijn moeder het begin hiervan heeft meegemaakt. Ze zal mij nu wel toejuichen vanuit de hemel. Mijn vader kan in ieder geval zijn geluk niet op. En ik ook niet. Eindelijk erkenning. Ik ben niet gek (hoewel dat wel leuk zou zijn), maar de maatschappij spoort met zijn hokjesdenken gewoon van geen kant. Kijk maar naar hoe het er de afgelopen dagen weer aan toe gaat met al die rellen in verband met de avondklok. In wat voor wereld leven we?

Respect

Het boek Parels van de Achterhoek van Erik heb ik inmiddels ook gelezen. Beloofd is beloofd. Heel interessant om wat te weten te komen over mensen die het hebben gemaakt in het leven. Wat hun achtergrond is en wat hun drijft. Ze zijn in bondige woorden, met prachtige foto’s en prikkelende citaten neergezet. Het boek is echt een aanrader voor mensen die willen weten waarom Achterhoekers trots op zichzelf kunnen en moeten zijn.

Zelf houd ik meer van de mensen die hebben geworsteld met het leven. Die in op hun eigen kleine manier grote dingen doen. Die op de achtergrond blijven en niet worden opgemerkt. Die hard werken voor een plakje kaas op hun brood. Die gebarsten zijn, maar toch stralen. Net als ik. Blijkbaar houd ik dan ook van mezelf. En dat is mooi.

Als je jezelf geen respect geeft, krijg je het vaak ook niet. Maar er zijn mensen die je ongevraagd respect geven en dat kan je gevoel van eigenwaarde vergroten. Je voelt je dan gezien en gewaardeerd. Je zelfrespect groeit. Daarom: heb respect voor elkaar en elkaars kwaliteiten. Dring je eigen waarheid niet op en geloof wat de liedjes op de radio je toezingen. ‘Je maakt niets ongedaan’ (Blauwe ruis van Bløf is nu op de radio). Ik wil ook niets ongedaan maken. Alleen nog maar (nog meer) dingen doen.

Een mooie samenvatting van vorige week. Foto: Rabarbara

Dromen over het Boekenbal

Mijn hoofd droomt dansen, mijn hart lacht sneeuwvlokjes. Ik verkeer nog steeds een beetje in hogere sferen. Waarom? Nou, vanmiddag ben ik geïnterviewd over ‘Verzinhoofd’ door Erik Hagelstein van De Gelderlander. Ook heeft ene Jan (hij schijnt heel bekend te zijn) mij in een kleurige rood-roze kunstjurk op de foto gezet. Ik poseerde met mijn scheve fotohoofd en probeerde lief te lachen. Binnenkort weten we of dat gelukt is. 

Ratelen

Hoewel ik al diverse keren geïnterviewd ben en zelf al jaren mensen interview vond ik het vandaag best spannend. Ik ken Erik niet persoonlijk (heb hem natuurlijk wel even gegoogled) en wist niet wat ik moest verwachten. We kwamen al pratend vrij snel tot de kern en toen hij mij de ruimte gaf in het gesprek begon ik te ratelen. Ik vertelde hem allerlei gedachten over ‘Verzinhoofd’ en over mezelf en hij hoorde het geduldig aan, schreef af en toe wat in zijn notitieblokje, stelde tussendoor een goede vraag. Zelf vind ik het altijd leuk als mensen vanuit hun hart gaan spreken en over hun woorden struikelen. Dan komen de mooiste verhalen en uitspraken tevoorschijn. Maar als ik zelf zo als een kip zonder kop aan het kletsen ben en niet meer weet wat ik zeg, denk ik achteraf altijd: ”Oei, oei, oei…kan dat allemaal wel door de beugel? En: hoe gaat de interviewer dat omzetten in een verhaal?” Ik heb besloten om Erik te vertrouwen. Ik heb veel positieve verhalen over hem gehoord en heb gisteren ook zijn boek ‘Parels van de Achterhoek’ bij de plaatselijke boekhandel besteld. De mensen die over mij (gaan) schrijven ken ik zelf graag ook goed. 

Bijzondere dag

Eigenlijk was ik van plan om vandaag stamppot andijvie te maken, maar ik zat zo met mijn hoofd in de wolken en zag mezelf al op het Boekenbal rondlopen dat ik me er nog makkelijker dan dat vanaf heb gemaakt. Pasta dus. En het smaakte best goed. Al zeg ik zelf. Vanavond heeft Boef dienst dus heb ik mooi de tijd om deze bijzondere dag in een blog te gieten en jullie op de hoogte te brengen van deze mooie en recente ontwikkeling die zonder Ria niet had kunnen plaatsvinden. Dankjewel voor het linken Ria, je bent een vrouw met het hart op de goede plek!

Boekenbal?

Het blijft raar om in deze roerige tijden stappen vooruit te zetten, in mijzelf te investeren en naar de toekomst te kijken. Ook al is de toekomst onzekerder dan ooit en weet niemand nog wat hij of zij moet, mag of kan plannen. De ruimte die we in mogen en kunnen nemen is kleiner geworden, daarom ga ik mij maar meer uitleven in mijn bizarre hoofd en op dit blog, dein ik mee in de momenten die zich aandienen. Daarom blijf ik geloven in mijn dromen, want die kan niemand inperken. Nog hardnekkiger dan normaal geloof ik in deze kleurige wolken, want als ik mij laat meeslepen met alle misère van de dag doe ik ’s nachts geen oog dicht. En ik droom zo graag. Dus dat blijf ik doen. Ook over een mooi artikel in De Gelderlander. Wanneer die ook moge verschijnen. Ook over alles wat daarna komen gaat (misschien wel een Boekenbal). Over een samenleving waarin het noaberschap hoogtij viert, waarin de Achterhoek de wereld verovert en iedereen zijn eigen waarheid mag hebben en die van anderen respecteert. Over meer volgers op mijn blog. Over mijn geluk en dat ik al meer heb bereikt dan ik had durven dromen. Dat ik dat toch stiekem gedroomd heb. Dat dromen uit kunnen komen. Dat niemand die van je kan afpakken. Ook niet in onzekere tijden. Dat je ze dan nodig hebt. Dus droom lieve mensen. Droom. Juist nu.

Rabarbara die droomt over een Boekenbal. Foto: Anja Onstenk