Categorie: sprookjes

Liedjes in je hoofd: een sprookje dat ‘Verzinhoofd’ niet haalde

Voordat ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ verscheen, heb ik vele sprookjes ter voorbereiding geschreven. Niet alle sprookjes hebben het boek gehaald. Sommige ga ik nu delen op mijn blog, want ze willen ook gelezen worden. Veel leesplezier!

Liedjes in je hoofd

Er was eens een meisje met liedjes die in haar hoofd zongen. Meestal waren dat liedjes van de radio. De radio had ze de hele dag en nacht aanstaan. Als ze wakker was, danste ze op blote voeten op de liedjes in de woonkamer. De vloer was van licht wit parket en er uitermate geschikt voor. Als ze wilde slapen, toverden de liedjes schitterende lichtpuntjes in haar soms donkere dromen. Dat gaf haar de nachtrust die ze zo hard nodig had.

Vaak was er één regel die uit het liedje sprong, zo haar hoofd in. Die bleef er dan een poosje in hangen. Bijvoorbeeld: ”Als de dromen haar bedriegen, denkt ze dat ze het verkeerd begrepen heeft.” Ze verzon er met haar verzinhoofd dan een heel verhaal omheen. In dit geval over bedriegende dromen. Een mooi, maar triest verhaal. Soms schreef ze zelf een liedje. Als ze heel blij of heel verdrietig was. De muziek kon ze dan niet horen, maar de woorden klonken ritmisch in haar hoofd. Soms luisterde ze de liedjes met de regels van haar leven allemaal achter elkaar. Dan voelde ze zich gedragen en begrepen. Dan wist ze dat er een hoger doel was.

Muziek toverde ruimte in haar hoofd. Muziek zorgde ervoor dat ze niet alleen was als ze zich alleen voelde. Muziek liet haar dansen. Dansen door het leven en haar dromen. Haar woorden werden daardoor muziek voor anderen. Zonder geluid, maar wel luisterrijk gezelschap. Ze dansten in het hoofd van de ander. In jouw hoofd.

Rabarbara danst op de woorden in haar hoofd. Foto: Anja Onstenk

Recensies Verzinhoofd

Het was een gewaagde sprong in het grote en onbekende diepe om in deze angstige crisistijd mijn e-book ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te lanceren, maar het was een interne noodzaak en ik zocht naar lichtpuntjes. Lichtpuntjes voor mezelf en de mensen die ik liefheb en misschien wel wat (of heel veel?) onbekenden. En die lichtpuntjes kreeg ik. Binnen een paar uur verkocht ik er meer dan ik had durven dromen. Een paar dagen later stroomden er verschillende positieve reacties binnen, die mij raakten en blij maakten. Deze wil ik graag met jullie delen. Mochten jullie nog niet over de streep getrokken zijn, dan mogen deze lieve recensies jullie misschien sterken. Voor 2,99 euro is het boek te bestellen via een mail naar info@rabarbara.nl.

Lieve reacties

“Heel mooi beschreven, Barbara. Dit moest er ook nog een keer uit hè.  Als dat voor jou belangrijk is, is het sowieso goed. En ja, schrijven kan je. Het is ook boeiend! En uniek. De lengte is ook goed, naar mijn bescheiden mening. En overigens denk ik, dat het ook over een poosje nog de moeite waard zal zijn om dit te laten drukken. Het heeft een bepaalde potentie. Alweer naar mijn bescheiden mening. Sommige mensen zullen het kunnen invoelen. Anderen kunnen er ook iets van leren.”

“Je hele ziel en zaligheid, open, ontroerend, mooi om te lezen.”

”Ik heb het boek gisteren in één ruk vanaf mijn pc uitgelezen. Boeiend. Echt. Boosheid om dat wat anders is miskent wordt. Herkenning wat dat met jou (mij) doet.”

“Prachtig! Heel mooi! Als je het ooit uitgeeft zou ik er wel tekeningen bij willen maken die het geheel nog betoverender maken. Mooi hoe je vele kanten van (hoog)gevoeligheid omschrijft, herken er veel van. Mooi ook hoe je je eigen geschiedenis erin verweeft.”

“Hallo Barbara, Op deze stille zondagmorgen heb ik toch doorgelezen in je e-book. Wat een reis heb jij gemaakt! Zo te lezen kom je van ver en heb je nu een mooi evenwicht gevonden. Moedig en hier en daar herkenbaar. Je hebt een grote fantasie en verbeeldingskracht en dat is zowel een talent als een valkuil, zoals je gemerkt heb in je leven. Dankjewel dat je dit wilt delen. Ja, schrijven is heilzaam en fijn – en geeft nieuwe inzichten. Dat weet ik uit ervaring ook. Dus laten we lekker doorgaan met schrijven! Hartelijke groet en blijf gezond!”

Een gedicht uit ‘Verzinhoofd’.

e-book Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan

Heb ik eindelijk mijn eigen crisis overwonnen, diep in mijn mooie bruine ogen gekeken en dans ik zonnig door het leven, is de wereld in crisis. Ik had grootse plannen. Grootser dan groots om mijn persoonlijke verhaal als voorbeeld te gebruiken. Voorbeeld van het feit dat je niet gek hoeft te worden als de wereld je gek maakt. Dat je gerust wat verhalen uit je duim mag zuigen en dat anders zijn goed en leuk is. Problemen hoef je niet groot en zwaar aan te zetten. Je hoeft niet de diepste dalen te doorworstelen en nog dieper dan dat om tot inzichten en lessen te komen. Nee. Het draait juist om lichtheid, fantasie en dromen. Het draait om vliegen, vallen en weer opstaan en dat je je aandacht richt op de dingen die leuk zijn en goed gaan. En bij mij draait het er vooral om dat ik schrijf. Ik schrijf mijzelf en mijn verzinhoofd vol regenbogen. Ook in deze rare tijden. 

Onzekere tijd

Ik had het plan om mijn boek ‘Verzinhoofd: onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ te laten drukken. Was al met vormgevers in gesprek en oriënteerde mij op drukkers. Bij Lokalen zou ik als Artist in Residence een marktonderzoek gaan doen. Mijn feestelijke boekpresentatie had ik al helemaal uitgedacht met honderden gekleurde ballonnen. Het is allemaal van de baan. Door de regels van de overheid kan ik mijn onderzoek bij Lokalen niet uitvoeren. En ook: in deze onzekere tijd besteed ik mijn geld liever anders, omdat ik niet weet of ik mijn investering terug ga verdienen. 

De tijd voor mijn boek is NU

Het stemde mij intens verdrietig dat niemand mijn boek zou lezen. Mijn hele ziel en nog grotere zaligheid zitten erin. “Je kan het toch ook later in de markt zetten,” zeggen sommigen, “Wat in het vat zit verzuurt niet.” Maar de tijd voor mijn boek is NU. NU zit ik in dat proces. NU is mijn verhaal compleet. Straks, na deze wereldcrisis, is er weer een compleet nieuw verhaal. “Waar maak je je druk om?” zal je je afvragen. “Mensen zijn ziek en gaan bij bosjes dood. We zitten massaal thuis en moeten anderhalve meter afstand houden van elkaar. Niks is zeker. Nog minder dan niks is zeker.”

Crisissen zijn er om overwonnen te worden

Toch wil ik gelezen worden. Ik wil niet verdrietig zijn om een verloren plan en droom die niet verwezenlijkt gaan worden. Misschien moet je juist in deze tijden blijven dromen. Misschien dat mijn verhaal juist nu tot troost kan zijn. Crisissen zijn er om overwonnen te worden. Kleine en grote. Die van de nietige mens en van immense wereld. Straks zijn we allemaal dood en heeft niemand mijn verhaal gekend. Dat zou zonde zijn. Doodzonde.

e-book Verzinhoofd

Daarom heb ik van mijn boek een e-book gemaakt dat voor een klein prijsje te koop is.

Je kan het voor 2,99 euro bestellen. Zo hoop ik dat toch mensen mijn levensverhaal in de vorm van sprookjes gaan lezen en wil ik ze inspireren. Het is niet voor niets een project van maanden geweest. Nieuwsgierig? Mail mij gerust! info@rabarbara.nl

Een tekening die het verhaal van ‘Verzinhoofd’ mooi samenvat

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.

Verzinhoofd

Joepie! Vandaag weer wat ideeën verder met mijn sprookjesboek dankzij een korte brainstormsessie met Willy Hermans van Uitgeverij Hermans. Willy heeft met mij meegedacht over het concept ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’. De eerste versie is af. Hij wordt nog een keer herschreven. Daarna gaat Jorica de Leeuw van ‘De Schrijvende Leeuw’ de redactie doen. Ik ben nog op zoek naar een vormgever die bij mij past. Weet iemand er misschien eentje die met mij door een deur kan?

Ik ben nu al blij met mijn sprookjesboek! Joepie! Het krijgt steeds meer vorm!

En zo krijg je al een indruk van de sfeer van ‘Verzinhoofd’

Tong

ik steek de draken met mijn hoofd

mijn tong uit naar jouw taal

jij droomt van sprookjes 

maar ik beloof

een dieper dan diep verhaal

natuurlijk meen ik wat ik zeg

het leven is niet enkel zwaar

licht en luchtig

wuif ik mijn weg

door dalen, bergen en gevaar

ik zweef, ik vlieg, ik dans voor jou

pen lachend de woorden neer

ik ben en blijf een woordenvrouw

met schrijnend hart en zeer

in mijn hoofd woont nu een lied

ik zing het vrij en blij

de ware woorden zie jij niet

die zijn alleen voor mij

Ik steek mijn tong uit naar jouw taal. Foto: Krang Creaties

Blik achter het sprookje

Je zal inmiddels best nieuwsgierig zijn naar de inhoud van mijn sprookjesboek. Dat was ik ook. Welk verhaal zal er zich ontvouwen als ik de naakte waarheid over mijn ziel vertel? Dat blote is helemaal niet zo mooi, dacht ik. Nu het verhaal praktisch af is, zeg ik: dat was niet zo mooi. In sprookjestaal is zij omgetoverd tot een schone en rake werkelijkheid, een leven vol lessen, inzichten en liefde. Een leven dat nooit ophoudt en nog steeds geleefd wordt. Zonnig en vol kracht.

Worsteling

Het is geen lang verhaal. Maar dat hoeft ook niet. Wie zit er nu te wachten op een ellenlang betoog of relaas met een belerend vingertje? Het is een verhaal in lichte vliegende vogelvluchtvaart geschreven, met hier en daar wat inzoomen op pijnlijke details waar ik eindelijk woorden voor heb kunnen vinden. Woorden die littekens getransformeerd hebben tot de droom die ik nu leef. Woorden die ik hier niet kan opschrijven, maar enkel en alleen in het boek. De sprookjestaal heeft de nodige afstand geschapen. De afstand die het in mijn woordenhoofd behapbaar en vertelbaar maakt. 

Voor het geval je nu denkt dat mij veel en groot onmenselijk leed is aangedaan: wees gerust, het is geen enorm zwart gat. Wel een worsteling. Een leven lang en langer, maar ook eerder. 

Compleet

Het boek voelt als een verademing. Ik ben eindelijk compleet. Niet langer moffel ik de ongezegde woorden onder mijn zingende taal. Ik benoem de tranen, zonder te huilen. Ik val van de wereld, zonder te zwelgen. Ik vertel een sprookje, zonder te liegen. Het was een proces. Misschien onnodig lang, maar blijkbaar nodig. 

Steeds meer onthul ik over mijn sprookje. Totdat je gek wordt van verlangen ernaar. Of ben je al gek (genoeg)?

In sprookjestaal heb ik woorden kunnen vinden voor pijnlijke details. Foto: Krang Creaties

Met sprookjesboek als Artist in Residence bij Lokalen

Als je lijntjes uitwerpt, komen ze soms op een onverwacht punt weer samen en, mochten ze onderweg in de war zijn geraakt, misschien zelfs tot ontknoping. Ideeën en dromen zijn vaak groot, de uitvoering ervan begint klein. Met een praktisch en uitvoerbaar onderdeel van je Grote Plan. 

Zoals jullie weten ben ik al maanden druk in de weer met mijn sprookjesboek. De eerste versie is af en voorzien van kleurrijke tekeningen. Lieke gaat er nog een keer grondig naar kijken en het van opbouwende feedback voorzien. Stap één is genomen.

Beleid

Dan speelt nu de volgende vraag in mijn hoofd: hoe ga ik mijn boek goed in de markt zetten? Uit ervaring weet ik (ik heb al meer boeken in eigen beheer uitgegeven) dat het niet makkelijk is om je boek echt aan de man te brengen. Vaak zijn er wel vrienden en bekenden die het willen kopen en zwerft er hier en daar een enkele vreemdeling rond die lyrisch over je is. Al sta je met je hoofd in de krant of kom je op televisie dan sprint nog niet iedereen met een uitpuilende portemonnee naar de winkel of surft naar je website.

Dit keer ga ik mijn boek met iets meer beleid in de picture zetten, omdat ik nu echt een boodschap heb en dit het boek is dat ik altijd al heb willen schrijven. Het komt uit mijn tenen. Om alles duidelijk uit te denken, ben ik in april Artist in Residence bij Lokalen. Eigenlijk zou ik dit boek pas in november daar gaan schrijven tegelijkertijd met Manon die dan met haar prentenboek aan de slag gaat, maar de tijd heeft mij ingehaald. In november gaan we ons  richten op de brainwave van Manon. Mijn sprookjesboek is nu al aan de beurt. 

Nieuwsgierig?

Gisteren heb ik enkele betrokkenen van mijn doelgroep al een mail gestuurd met de vraag op ze bij Lokalen langs willen komen om gedachten uit te wisselen. Het is nu wachten op hun reactie. Als jij misschien ook ideeën hebt over mijn boek of er al erg nieuwsgierig naar bent, wil ik je uitnodigen om in april langs te komen. Dan kan ik je de tekeningen en stukjes tekst laten zien. Ik ben van plan om er maandag tot en met woensdag te zitten. Geef wel even een seintje als je wilt komen, dan houd ik er met mijn andere afspraken rekening mee.

Dan droom ik nu met mijn hoofd in de wolken en voeten op de grond verder over mijn niet altijd hemelse sprookjes die jij hopelijk ook likkebaardend gaat verorberen! Ciao!

Voor het sprookjesboek heb ik de woorden inmiddels uitgepuzzeld. Foto: Krang Creaties

2020: het jaar van de woordsterren

Het jaar is vers. Nog niet eens een dag oud en ik vreet haar al op met huid en haar. De gevreesde decembermaand is achter de rug en ik ben klaar voor 2020. Ik heb zin, heel veel zin, in het nieuwe jaar. Ik bruis en ik hoop jij ook. Samen gaan we er wat van maken, want ik wens je vaak tegen te komen bij mijn schrijfcafés, in mijn mailbox, op mijn social media of gewoon op een bankje in het park of in een hoekje van mijn hart.

Twinkelende lach en druppelende traan

Sprookjes zijn nog steeds een belangrijk thema in mijn leven. Ik geloof graag in ze. In mijn laatste notitieboekje schrijf ik volop aan mijn levenssprookje en rol ik van het ene bizarre in het andere nog ongeloofwaarderigere verhaal. Ook in mijn schetsboek maak ik overuren met potloden en stiften. De komende maanden volg ik bij Lieke van Werkplaats STAP nog enkele verdiepende gesprekken om alles grondig uit te werken en in elkaar te verweven, want ik wil mijn twinkelende lach en druppelende traan benoemen in symbolische en zeer wijze taal. Het verhaal van mijn leven vertelt op een lichtvoetige en speelse manier, dat is mijn droom. Mijn lezer meenemen over bergen en door dalen. Samen met mijn reisgenoten.

Opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’

Het blijft niet bij zelf schrijven. Ik wil mij meer bekwamen in de kunst van schrijfles geven. In maart ga ik daarom starten met een opleiding ‘Schrijven als Therapeutisch Middel’ bij SPSO in Huis er Heide. Zo hoop ik de theorie over autobiografisch schrijven, die ik op een natuurlijke manier al mijn hele leven in de praktijk breng, ook via mijn hoofd in de gevoelige vingers te krijgen. Mijn plan is om er dan op (nog) professionelere wijze deze kennis over te brengen en daar meer en meer mee naar buiten te treden. Ik kijk erg uit naar deze ongetwijfeld leerzame dagen en de nachten die ik daarvoor in een hotel ga doorbrengen. Het OV van de Achterhoek naar het Westen is en blijft bedroevend.

Woordsterren

Alles komt samen en valt in elkaar. Ik reik naar de hoge zilveren woordsterren in de diepe donkerblauwe nacht die ik graag in menselijke proporties naar de wentelende aarde breng. Ik vang hun schittering en glans in mijn zinnen. Dan poets ik net zo lang aan de structuur van mijn tekst totdat hij begint te glimmen. En niet alleen van trots. De woorden hebben hun bestemming gevonden en ik mijn doel in het leven: deze twinkelingen voor jullie opschrijven. Blijven jullie mij lezen?

2020 is het jaar van de woordsterren. Foto: Krang Creaties

Zeven sprookjes in ‘Het Verhalenhuis’

Van het een rol je in het ander. Naar aanleiding van mijn enthousiaste blog over de sprookjescursus die ik bij Lieke van Werkplaats STAP gevolgd heb, kwam er een vraag. Een uitnodigende vraag. Of ik niet een kort verslag kon schrijven van een avond in Zutphen waarbij deelnemers van een zevendaagse cursus verhalentheater zouden optreden. Zij zouden allemaal op zeer authentieke en eigen wijze hun levenssprookje vertellen. Omdat ik op het moment helemaal in de ban ben van levenssprookjes, de eerste versie van die van mij is af en gaat nog herschreven en uitgewerkt worden, wist ik niet hoe snel ik ‘ja’ tegen Lieke moest zeggen. Zij stelde namelijk die vraag.

Het Verhalenhuis in de Spittaalstraat in Zutphen

Verhalenhuis

Daar ging ik dan. Op vrijdagavond 29 november met de trein naar Zutphen. Aangekomen at ik nog een biologisch maal bij Safe, een van de vele leuke tentjes met zoutstenen kaarsverlichting die de stad rijk is. Ruim op tijd kwam ik aan in het Verhalenhuis in de Spittaalstraat. Een heel bijzonder en sfeervol huis vol hout, met in elk hoekje wel een verhaal. Het is een magisch huis waarin ook verhalen worden verteld. Midden in het huis staat een sculptuur van een boom. 

Lieke vertelt wat er op het programma staat.

Zeven sprookjes

Zeven mensen vertellen een autobiografisch getint sprookje. De meeste doen dat uit het hoofd en improviseren ook al vertellend. Zo is er Jan die al rondlopend en -sluipend in een hoekje van de kamer vertelt over het leven van een mensenkind bij de holenvrouw en hoe die uiteindelijk uit zijn hok ontsnapt en er vandoor gaat met een trommel koekjes. Jet is er ook. Zij neemt ons mee in de werkzaamheden van de bollen wassende en spinnende Roosdoorn. Daarbij trekt ze verschillende outfits aan, waaronder één inclusief tanden: die van graaf Dracula. Dan is er Febriona met een magische bolhoed met lint in haar hand en soms op haar hoofd. Het verhaal over de bijzondere vriendschap tussen de 7,5 meter grote Fabia en mensenkind Daan vertelt zij kundig. Na een korte pauze gaan we de smalle witte trap op naar boven, waar Iris ons terugneemt in de tijd. Naar de ijstijd van 1709 waar Marietje in de grote gele ogen van de wolf kijkt die haar helpt. De drie windekinderen van Wil mogen drie vragen stellen in het Levensvragenbos en hoeven uiteindelijk de laatste vraag niet te stellen. Nan spreekt over de orkaboontjes van Ursula die haar om haar oren vliegen als ze na lang in een snoephuisje haar toevlucht gezocht te hebben, beseft dat het leven zwart én wit is. Tot slot een gedicht van Lidy over de dochter van de heks die haar bezem kwijt was en die uiteindelijk met haar boogschutter op een bezem door bergen en dalen vliegt.

Op de eerste verdieping worden na de pauze verhalen verteld.

Levenswijsheid

In de trein naar huis geniet ik na. Mijmerend kijk ik naar de zwarte nacht die aan de ramen voorbij raast. Thuis vertel ik Boef alles in geuren en kleuren en laat ik hem de foto’s zien die ik gemaakt heb. ’s Nachts slaap ik een vredige en dromeloze slaap. Ik had genoeg dromen gehoord. Wat is het toch mooi dat mensen hun ware zelf kunnen en durven te laten zien in de vorm van een sprookje. Deze symbolische verhalen geven uitdrukking aan de waarheid van de menselijke ziel en bevatten veel levenswijsheid. Ook geven ze het antwoord op de vraag: waar kom ik vandaan en waar ga ik naartoe? 

Wie of wat is belangrijk?

Jammer dat we in het dagelijks leven vaak weinig stil staan bij de diepere betekenis en zin van het leven. We worden opgeslokt door onze dagelijkse bezigheden, gezin en werk. Zingeving is in mijn ogen erg belangrijk en ik heb jaren geleden dan ook bewust de keuze gemaakt om stil te staan bij wie en wat voor mij belangrijk zijn. Het leven is te kort om ongelukkig, eenzaam en ondankbaar te zijn. Momenten waarop mensen levensverhalen al of niet in de vorm van een sprookje met elkaar delen zijn om te koesteren. Ik ben voornemens deze momenten vaker op te zoeken en te creëren. En jij?