Categorie: Schrijven over barsten

Waarom ik naakt ben (geworden) in mijn woorden

Wat vertel je wel en wat niet over jezelf op het internet? Hoever ga je met het blootleggen van je ziel en zaligheid? Veel mensen worstelen met deze vraag. En ik heb hem mijzelf ook regelmatig gesteld. Ik merk dat ik steeds naakter en naakter word en wil worden in mijn woorden. Alsof alle gêne weg aan het vallen is en ik de wereld wil laten zien ‘Dit ben ik! Dit is Rabarbara!”

Coming out

Dit proces is niet vanzelf gegaan. Ik ben er al jaren en jaren mee bezig. Al voordat social media alle aandacht van de mensheid opslokte. Toen mijn blogcarrière nog in de prille kinderschoenen stond, blogde ik onder pseudoniem over mijn ware gedachten en gevoelens omtrent het overlijden van een goede vriend en ex-geliefde. De reacties die ik hierop kreeg, waren zo hartverwarmend dat ik het jammer vond dat ik mijn lezer niet kon laten zien wie de echte persoon achter die verhalen was. Vandaar dat ik na een paar maanden een ‘coming out’ had en mijn ware gezicht liet zien.

Expressionist

Maar hoe waar was dat gezicht? Ik bleef bloggen onder steeds andere namen over dat wat mij bezighield. De ene keer met wat meer afstand tot mezelf door humor te gebruiken, dan weer wat ik echt voelde en ook weleens over compleet iemand of iets anders. Natuurlijk ben ik ook bang (geweest) voor de reacties van anderen. En dat ben ik nog steeds af en toe. Maar de drang om mij te uiten is sterker. De drang om te tonen wat er in mij leeft, is zo sterk dat ze als vanzelf in woorden gegoten wordt. Ik ben een echte expressionist. Wat erin zit moet eruit. 

Vereenvoudigde kracht

Voor alles wat eruit komt, neem ik de tijd. Mijn geleefde leven tot nu toe. Soms ontplof ik in het moment, maar meestal laat ik de beschrijvenswaardige gebeurtenis even bezinken. Daarna geef ik er woorden aan. In hoeverre dat kan tenminste. Niet aan alles kan en wil ik woorden geven. Sommige emoties en gedachten zijn tussen de regels door te lezen. En soms kan ik iets pas woorden geven als ik het zelf verwerkt heb en dan ook niet altijd door letterlijk het gebeuren te beschrijven, maar met symbolen ervoor. Heel cliché soms, maar ik vind dat dat mag. Taal hoeft niet moeilijk te zijn om diepgang te kennen.  In de eenvoud schuilt juist vereenvoudigde kracht. Zo gebruik ik bijvoorbeeld regen voor tranen en storm voor ruzie. Zon voor lachen en vliegen voor vrijheid. Niet alles is uit te drukken in taal. Hoewel ze voor mij wel de basis van mijn bestaan is. 

Wonen in woorden

Ik pleit voor persoonlijke verhalen. In mijn werk voor de krant en voor Rabarbara wil ik dat mensen vertellen en schrijven over hun echte gedachten en emoties. Hoe kan ik dat van hun verlangen als ik mezelf maar blijf verstoppen? Hoe geloofwaardig ben ik dan? Want je verstoppen in taal kan ook heel goed. Middels symbolen en abstractheden. Door met je hoofd te schrijven en niet met je hart.

Ik laat je in mijn ziel kijken, want daarmee raak ik je. Het risico is dat mensen mij willen of gaan vertrappen. Maar voor die mensen doe ik het niet. Ik doe het in eerste instantie voor mezelf, omdat ik wil zijn wie ik ben. Ik woon in mijn woorden. En ik doe het voor de mensen die erdoor geraakt willen en kunnen worden en voor hen die mij beter willen leren kennen. De rest schiet maar raak en roddelt maar dat het een lieve lust is. Dat zouden ze zonder deze naaktheid ook wel doen. Sommige mensen vinden altijd wel een excuus om je te kwetsen en zwart te maken. Enneh…ik heb al zoveel tranen vergoten. Die paar kunnen er ook nog wel bij!

Naakt

Mijn naaktheid in woorden heeft te maken met mijn missie: ware woorden geven aan dat wat mijzelf en anderen beweegt. En woordliefhebbers te leren ware woorden te geven aan dat wat in hen leeft. Zonder gêne. Waarom zou je je voor jezelf schamen? Als een paal boven water staat dat als je je niet mooier voordoet dan je bent je echter en duurzamer contact hebt met je mede-aardbewoners. Dat draagt bij aan je geluk. En dat geluk heb je (gedeeltelijk) zelf in de (schrijf)hand. Daarom ben ik naakt en word ik naakter. Daarom ben ik Rabarbara.

Het was een lange weg om tot ‘woordnaaktheid’ te komen. Foto: Boef

Waarom gebarsten mensen en dingen mooi zijn

Dromen zijn vaak mooi. Maar het is nog mooier als je ze verwezenlijkt. Nu mag ik niet klagen, bijna al mijn wilde fantasiën zijn uitgekomen: ik heb een lieve vriend, een groot huis, een baan in de frisse buitenlucht en mag ook nog eens geld verdienen met mijn uit de hand gelopen hobby. Die hobby kennen jullie allemaal gelukkig ook: schrijven. 

Nu schrijf ik op verschillende niveau’s. Puur voor mezelf in een dagboek, voor het grote publiek in de krant en om mijn dromen waar te maken op dit blog. En over dit blog wil ik het hebben. Het is voor mij de springplank en katalysator van mijn gedachten. Ik schrijf hier over mijn persoonlijke ervaringen en verlangens naar bereikbare en onbereikbare zaken. Zoals laatste bijvoorbeeld over het onder hypnose gaan om af te vallen, een blog dat veel lezers trok. Ook interview ik mensen voor mijn rubriek ‘(te) Gek’ die ik inspirerend vind. Dat doe ik om ideeën op te doen. Tijdens deze woordreizen neem ik jullie mee en hoop ik dat ik jullie ook bepaalde inzichten kan meegeven. Het wiel hoeft niet steeds opnieuw uitgevonden te worden, al denken we soms van wel.

Rimpels zijn mooi

De kracht van bloggen zit er voor mij in dat ik door te schrijven over de gedachten waar mijn hoofd soms van overloopt ik helderheid krijg, zicht krijg op dat wat mij daadwerkelijk bezighoudt. Soms schrijf ik wat verhullend en abstract en gebruik ik symbolen voor de waarheid die zich dan verschuilt achter dat wat ik schrijf, maar al schrijvend kom ik altijd tot de kern en valt alle ruis weg. Het feit dat ik daarbij een bepaald publiek (jullie dus) in gedachten heb, helpt mij daarbij. 

Al schrijvend maak ik het lelijke en moeilijke mooi en eenvoudig. De woorden zetten voor mij alles om. Ik heb nooit gesnapt waarom het gros van de mensen prat gaat op glitter en glamour. Waarom wil iedereen altijd dat alles puntgaaf en heel is? Ik ga vaak voor de charme van de rafelige en gebroken mensen en voorwerpen. Ik denk omdat ik dat zelf ook weerbarstig ben. Als iets perfect is, haak ik af. Dat vind ik niet interessant. En dat laatste is misschien nog wel belangrijker. Gebarsten dingen hebben een verhaal, een leven achter de rug. Vaak schuilt er in dat verhaal wijsheid. En wijsheid maakt een mens aantrekkelijk. Net als grijze haren (gelukkig heb ik die zelf ook!).

Ik herinner mij nog een gesprek tijdens mijn studietijd met een kennis over de liefde. Hij vroeg aan mij welke mannen ik mooi vond en waar ik op lette als ik met iemand aan het daten was. Ik vertelde hem dat ik mannen met rimpels mooi vond en dan met name lachrimpels. Een gladgestreken fotomodel hoefde voor mij niet. Dat vond hij heel grappig. Een tijd lang attendeerde hij mij daarna op mannen met mooie rimpels. 

Houden van barsten

Nu is het ook weer niet zo dat ik vuilnisbakken omver kieper en in kapotte en stinkende voorwerpen graai of dat ik in ziekenhuizen smul van de zieke mensen. Nee. Afval is afval. En ziek is ziek en niet fijn. Voor mij is dat tenminste zo. Er zijn mensen die ook daar de schoonheid van inzien. Die willen opruimen en genezen. Dat kan ik mij voorstellen, maar mijn fascinatie zit hem in de barsten. 

Ik ben gaan houden van mijn eigen barsten door erover te gaan schrijven. Voor mezelf en voor jullie. Er zijn meer mensen die deze manier van ‘heling’ hebben gevonden voor zichzelf. Er zijn zelfs theorieën over. Als corona geen roet in het eten gooit, start ik volgende week de opleiding Schrijven als therapeutisch middel bij SPSO, want ik wil graag aan de slag met de bestaande kennis hierover en met de inzichten die ik daarover zelf heb opgedaan. Ik hoop de optelsom daarvan in de toekomst op een waardige, integere en humoristische manier aan jullie over te brengen. Uiteraard heb ik er in mijn schrijfcafés in de bibliotheek al aan gewerkt, maar het kan meer en groter. 

Bergen verzetten

Al schrijvend heb ik mijn dromen waargemaakt. Al schrijvend wordt mijn hoofd helder, zie ik mijn eigen waarheid en kan ik bergen verzetten. De barst die ik volgens sommige maatschappelijke normen en waarden heb, kan ik daardoor ombuigen tot een kracht. Daar ben ik dankbaar voor. Dat is niet in geld uit te drukken. Alleen in woorden. Deze woorden. 

Woorden maken mijn barsten heel. Foto: Anja Onstenk