Categorie: Recensie

Rabarbara komt voor in “Peertje Pegasus”

Even maakte mijn hart een sprongetje, want het is bijzonder leuk om met je naam voor te komen in een boek. En dan wordt ook nog eens mijn beroep als postbezorger uitgelicht! Weliswaar niet op een postfiets, maar met een rode postkoets met een paard genaamd Peertje ervoor dat voor sommige mensen gevleugeld is en zijn naam te danken aan het feit dat hij op een dag allemaal sappige peren verorbert. Hoe ‘Peertje Pegasus’ op mijn pad gekomen is? Gewoon. Via Facebook. 

Een tijdje te niksen

Een paar dagen gelegen kreeg ik een bericht van Andrea Graver op mijn Facebookpagina Rabarbara. Zij schreef mij dat ze twee verhalen geschreven had voor (hoog)gevoelige kinderen, maar die ook leuk waren voor volwassenen en dat ze er zelf illustraties bij had gemaakt. Andrea:”Mijn boeken zijn ontstaan uit liefde voor schrijven en het overbrengen van boodschappen. Aangezien beide verhalen al een tijdje lagen te niksen leek het mij nu een perfecte tijd om ze te verspreiden onder de kinderen en volwassenen die nu thuis zitten. Mensen kunnen mij een email sturen en ik stuur de verhalen in Pdf-bestand naar ze toe. Zou je mij daarbij willen helpen door bijvoorbeeld een berichtje op je pagina te zetten over mijn initiatief?”

Knobbels op zijn rug

Toen ik Andrea antwoordde dat ik haar bericht wel wilde delen op mijn pagina, vertelde zij mij een leuk detail: “De naam Rabarbara komt ook voor in mijn boek Peertje Pegasus. Ik vond dat zo grappig!” Nu was mijn nieuwsgierigheid helemaal gewonnen. Een Rabarbara die voorkomt in een boek? Daar moet ik meer van weten! Ik deelde haar bericht op mijn pagina, kreeg haar mail en las het boek heel snel uit. Wauw! Wat een wonderschoon verhaal over een wit paard genaamd Peertje. Hij heeft knobbels op zijn rug, lieve eigenaren Petra en Sikkepit en een bijzondere zevenjarige vriendin in het gevoelige meisje Ovaaltje. Zij geneest op een cruciaal moment zijn wonden die hij opgelopen heeft als hij Sikkepit redt van een bliksemschicht onder de perenboom.

Postkoets

De vergelijking met de mythe over Pegasus wordt op duidelijke en speelse wijze in het boek verweven. En er is ook een mooie rol in weggelegd voor een wijze oma die Ovaaltje wegwijs maakt met haar bijzondere en liefdevolle krachten. Rabarbara is in het boek de dochter van Ben. Zij hebben een paard genaamd Jupiter en geven Petra en Sikkepit een oude en stoffige postkoets, omdat ze weinig geld hebben. Petra en Sikkepit knappen de koets helemaal op en Jupiter leert Pegasus tegen het eind van het verhaal hoe hij ervoor moet lopen. Pegasus Post wordt erop geschreven. 

Lezen?

Wil je het verhaal ook lezen? Stuur Andrea dan een email op peertjepegasus@hotmail.com, dan krijg je het in je het gratis in je inbox. Haar boek ‘Groot Beest’ is ook een echte aanrader!

Een fragment uit het boek ‘Peertje Pegasus’ waarin Rabarbara voorkomt.

‘Het verhaal van je leven’ leert je waar de boodschap zit

Tik, tik, tik. De spijkers worden in mijn hoofd op de kop geslagen door dit boek. Alles waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest komt erin aan bod. Van levensverhaal schrijven tot sprookje. Van zingeving tot het herschrijven van je eigen geschiedenis. Blijkbaar zijn er meer mensen die van verhalen schrijven en vertellen houden en er hun werk van hebben gemaakt.

Amor fati

In ‘Het verhaal van je leven. Storytelling en de zoektocht naar een zinvol bestaan’ beschrijft Mieke Bouma het verhaal achter het verhaal. Ze duikt daarvoor de geschiedenis en psychologie in en verwijst naar de klassieken. Je proeft in alles wat ze schrijft dat ze veel ervaring heeft in het vertellen en nadenken over verhalen. Ze was niet voor niets docent aan de Theaterschool in Amsterdam en scenarioschrijver voor toneel, film en televisie. Ikzelf richt mij meer op journalistiek en boeken, maar zie een duidelijke schrijfoverlap. Werken met taal schept verwantschap. Op alle vlakken.

Het motto van het boek is ‘Amor fati’ van Nietsche. Dat betekent: Houd van je lot en omarm je geschiedenis. 

‘Wees niet boos, ga niet in verzet, wees niet verongelijkt. Dat wat zich aandient behelst altijd een les waar je wijzer van kunt worden. Weerstand, verbolgenheid en woede over hoe het lot zich voltrekt houden je zwak en trekken nog meer negatieve gebeurtenissen aan.’  p. 19.

Het boek is opgedeeld in drie delen die lezen als een trein.:

  1. Het leven als verhaal.
  2. Archetypen in je verhaal.
  3. Van lot naar plot.

In het nawoord wordt het boek kort en krachtig samengevat:

‘Het concept dat we onze eigen werkelijkheid creëren door het verhaal dat we erover vertellen is de kernbewering van dit boek. We bezitten het oneindige vermogen om van een willekeurig lot een betekenisvol plot te maken. Welk verhaal vertel je en valt dat samen met het verhaal dat erover je verteld wordt als je deze wereld verlaat? De mythe die overblijft na je dood wordt mede gevormd door wat je vandaag nog onderneemt. Je bent de schepper van je eigen toekomst en die toekomst is nu.’ p. 286.

Waar het schuurt

Als je meer wilt weten over het (her)schrijven van je leven is dit boek echt een aanrader. Voor mij was het een feest van herkenning. Met mijn sprookjesboek ‘Verzinhoofd. Onverzonnen sprookjes over dromen, waarheid en waan’ heb ik het woordenheft in eigen hand genomen en pijn die lang in mij sluimerde getransformeerd tot iets moois. Daar waar het schuurt zit je les, de boodschap, je doel lees ik steeds. Ik wist het altijd al wel, maar durfde het niet uit te spreken. Eindelijk heb ik mijn les kunnen verwoorden. En ook nog eens op een lichte manier. Ik heb het goed gedaan! Applaus voor mezelf.

‘Het verhaal van je leven’ leert je dat waar het schuurt je les zit.

Kan je de tijd vangen?

Soms ben ik als mens wat filosofisch van aard en zoek ik naar antwoorden op vragen die niet retorisch zijn. Jullie hebben al eerder kunnen lezen dat ik niet geloof in leven in het NU, waar veel spirituele goeroes prat op gaan. Wat is tijd dan wel? In mijn beleving is tijd veelomvattender en bestaan er misschien wel parallelle werelden. In de diepere materie ervan heb ik mij niet verdiept en ik weet ook niet of ik dat ooit van plan ben. Ik doe het met wat ik uit eigen ervaring put en waar ik soms in de literatuur wat over lees. 

Twee adems

Tijdens mijn studie Nederlands werd ons opgedragen om het boek ‘Een lied van schijn en wezen’ te lezen van Cees Nooteboom. Daarin zou de schrijver een geraffineerd spel met de tijd spelen en met het schrijverschap. In die periode kwam ik om in de boeken die ik moest lezen en had ik het laten liggen met het voornemen om het ooit eens te consumeren. Tot op de dag van vandaag achtervolgde mij dit boek en vorige week was de kogel door de kerk: ik schafte het aan en las het in een (ok ik lieg: twee) adem(s) uit. 

Verstrikt en verdraait

Daar waar ik vaak schrijf vanuit een instinct of impuls toont Nooteboom zich heer en meester in het uitdenken van een boeiend verhaal. Bij mij ontvouwt een verhaal zich gaandeweg. Ik draai de woorden niet van tevoren met mijn hoofd in elkaar, maar laat ze ontstaan in dat wat zich al schrijvend ontvouwt. Meestal zonder vooropgezet plan. Nooteboom schrijft in ‘Een lied van schijn en wezen’ twee verhalen in verschillende tijden die uiteindelijk in elkaar verstrikt en verdraait raken. Dit alles gebeurt op een natuurlijke en interessante wijze die ook nog eens goed te volgen is. Als schrijver weet ik hoe moeilijk het is om zoiets uit te denken en in elkaar te zetten en ik zal mijzelf nooit aan zo’n constructie wagen. Wat niet wegneemt dat je met de vorm en structuur van je verhaal ook iets kunt vertellen over de ideeën die je aanhangt. 

Inspiratie

Het boek is zeker een aanrader voor mensen die een kijkje in de keuken van het schrijverschap van Nooteboom willen nemen en ook voor mensen die gefascineerd zijn door het begrip tijd. Zelf heb ik er inspiratie uit geput voor mijn sprookjesboek dat ik nu aan het schrijven ben. In de loop van de tijd krijgt het steeds meer vorm en ontstaat er een rode lijn, maar ik wil ook met de structuur van mijn boek iets gaan vertellen. Nu pretendeer ik niet een literair meester te zijn, maar ik ben wel een geboren schrijfster die leert van wat ze leest. Dit boek suddert nu in mijn onderbewuste en zal in de toekomst zijn weerslag tonen in mijn woorden. 

Vangen

De vraag ‘Wat is tijd dan wel?’ is denk ik niet in een mensenleven te beantwoorden. Misschien dat ik als ik doodga antwoord krijg op deze vraag. Dat brengt mij weer op een andere vraag: is er leven na de dood? Daar zijn ook boeken vol over geschreven met verschillende antwoorden. Ik kan alleen zeggen: ik leef NU (al geloof ik daar dus niet in) met al mijn parallelle werelden, met mijn verleden en mijn toekomst, met mezelf, met jullie met jou. En ik probeer het leven te vangen in woorden om toch enig houvast te hebben in de dynamische draaikolk die zij is. Ik probeer ook dit moment te vangen in de tijd. Als dat mogelijk is tenminste. Want wie of wat laat zich vandaag de dag (of gisteren of morgen) nog vangen?

Een fascinerend boek dat speelt met de tijd.

Achter de sluier

Soms blijven mensen je pad kruisen. Zo kwam ik ook Anne van Beusekom-Orange een aantal keer tegen. Mijn eerste ontmoeting met haar was volgens mij bij een van mijn optredens in de Schepershof in Groenlo. Zij kwam met haar vriendin Ria luisteren naar mij en de gedichten van andere schrijvers. Daarna zag ik haar weleens bij een van mijn schrijfcafés, bij Mode & Kunst in Groenlo of een andere markt, waar ze stond in een kraam met haar kaarten van gedichten en schilderijen. Ik gaf haar een keer mijn Rabarbara-pen en die belandde op een schilderij van haar genaamd ‘Verbondenheid’. Op een dag kreeg ik via via te horen dat zij een boek ging schrijven en omdat ik dol ben op mensen die hun woorden toevertrouwen tussen twee kaften interviewde ik haar voor de krant. Het verhaal van haar Achter de Sluier is bijzonder. Toch duurde het even voor ik het aanschafte. Als ik een boek van een bekende koop, wil ik zeker weten dat ik de tijd en aandacht heb om het te lezen. 

Bladerboek

Achter de Sluier is echt een bladerboek vol kleurrijke foto’s, brieven, korte verhalen en speelse gedichten. Het is fijn om erin te neuzen en er af en toe iets in te lezen en daarover te mijmeren. Het leukste vind ik dat ik een rondleiding door Anne’s tuin heb gekregen toen ik het boek ging ophalen. In deze tuin zijn haar gedichten al wroetend in de aarde ontstaan. Zo heb ik echt een duidelijk beeld van het schrijfproces en de omgeving die de schrijfster inspireerde. Het boek is een eerbetoon aan haar oma en een proces om het oorlogstrauma van haar oma dat zij ook in zich meedraagt te verwerken en in het licht te zetten, achter de sluier vandaan. De gedichten zijn van 2010 tot 2018, geschreven in de vrije vorm en gaan over onder andere verdriet, verbondenheid, helen, ontwikkeling en de natuur.

Winter

Het boek heeft mij aan het nadenken gezet over mijn eigen oma, over hoe zij mij altijd gesteund heeft in mijn creatieve proces, mijn schilderijen kocht en mijn schrijfsels las toen de rest van de wereld ze nog niet kende. Ze was mijn eerste en is nog steeds mijn trouwste fan. Nu ze in de winter van haar leven is, wil ik er graag voor haar zijn. Al weet ik dat het niet de rol van een kleinkind is om haar oma te dragen, wil ik haar toch eren met een gedicht dat ik geschreven heb met het boek Achter de Sluier als inspiratie. Het boek zal ik aan mijn eerstvolgende bezoek aan haar meenemen. Ik denk dat zij het wel mooi vindt om iets over een oma te lezen. Het boek is te bestellen op de kleurrijke site van Anne: Tuinsluier

Oma

je begreep mijn meisjesdromen

vanaf mijn wieg

ik vertrouwde je ze toe

als we wandelden en eendjes voerden

repen chocolade bracht je altijd mee

en wanneer ik kwam logeren in Friesland

ging ik met de trein

de witte stenen hond

stond naast mijn bed

met het doosje zwarte pottertjes ernaast

nu in de vensterbank hier

om boze geesten te verjagen

als voorschot op mijn erfenis

samen pannenkoeken bakken

en ik streek een keer mijn vinger

toen ik studeerde gingen we ergens in de stad eten

en citroenkwast drinken

windmolens met draadjesvlees

en aardappels door opa geschild

opa die jou duifje noemt

nu ben jij de winter

nu ben jij alleen

en nu begrijp ik de pijn pas

omdat ik je verdriet zie

die achter je rimpels vandaan komt

de broze roze muur houdt 

het niet meer tegen

ik kan je niet dragen

dat wil je niet

dat hoort niet

ik kan je geleefde leven niet even wegtroosten

wel kan ik dit dichten

en hopen dat mijn woorden

ook die ik niet uitspreek

en die jij mijn hele leven al leest

en gelezen hebt

(en dat zijn er nogal wat)

je laten weten dat je voor

altijd mijn lieve oma bent

De kaft van Achter de Sluier

Jim en Janka de Verschrikkelijke: een spannend avonturenboek

Als kind las ik altijd boeken over Robin Hood, Koning Arthur en andere legendes, mythen en sagen. De laatste tijd begint die interesse terug te komen met nog een extra uitbreiding: sprookjes.

Toen ik van de week bij Vincent Stapelbroek was om zijn avonturenboek ‘Jim en Janka de Verschrikkelijke’ te kopen gaf hij mij de tip om de sprookjes van Godfried Bomans te lezen. Nu wist ik dat ik nog ergens op zolder zo’n boekje had liggen. Dat had ik ooit eens uit de boekenkast van mijn oma getrokken. Vroeger mocht ik elke keer als ik bij haar was geweest een boek uitzoeken als ik op het punt stond naar huis te gaan. Dat stemde mij altijd erg blij en maakte van mij uiteindelijk een belezen persoon! Nog steeds geeft ze mij boeken. Die neem ik dan dankbaar in ontvangst.

Voordat ik in de sprookjes van Bomans zou gaan duiken, wilde ik eerst het boek van Vincent lezen. Een paar maanden geleden heb ik hem geïnterviewd voor de Elna over Jim en Janka de Verschrikkelijke. Het gesprek maakte mij erg nieuwsgierig naar zijn geschreven woorden, vandaar mijn aanschaf. Hier kan je het artikel lezen.

 

Eigen mengelmoes

Jim en Janka de Verschrikkelijke is een spannend boek vol levensechte dialogen. Het is geschreven in korte en duidelijke hoofdstukken, met een prettige bladspiegel. Het verhaal is logisch opgebouwd en heeft goede spanningsboog. Als lezer blijf je nieuwsgierig naar het volgende hoofdstuk en zo komt het dat je het heel makkelijk heel snel uitleest.

Het boek neemt je mee in de avonturen van Jim en smulpaap Marvin die beginnen als zij een afgebeten vinger met een ring met rode steen vinden. Kort daarna ontmoeten ze de mooie Viona. De vinger is van haar vader die ontvoerd is door Janka de Verschrikkelijke en zijn zwarte ridders, omdat hij in het bos aan het stropen was. De drie smeden een plan om hem te gaan bevrijden en krijgen daarbij hulp van oom Johan, magiër Malixander, en voormalige zwarte ridder Storm. Er doen zich allerlei hachelijke situaties voor en de vrienden strijden ervoor dat het land Lovendia bevrijd zal worden van Janka. Tussen al het vechten door bloeit er ook iets op tussen Viona en Jim. Er komen magische zaken voor in het boek zoals toverspreuken, een zwaard, een heks, Witte Wieven. Daardoor krijgt het boek een extra dimensie. Vincent heeft een geheel eigen mengelmoes gemaakt van bestaande fantasy-elementen.

 

Vol verwachting

Ik zal niet te veel over het verhaal verklappen, want het is mooier als je de avonturen zelf beleeft met Jim, Marvin en Viona en dat je, net als ik, vol verwachting steeds een pagina omslaat. De schrijver is erin geslaagd om een goed en spannend jeugdverhaal neer te zetten dat ook voor volwassenen leuk is om te lezen.

Toen ik het boek uit had, zat ik zo vol leesplezier dat ik gelijk het sprookje ‘Vrolijke Hans of hoe het lachkruid ontstond’ van Bomans las. Vincent had het mij met klem aangeraden. En toen ik het uithad, werd mij kristalhelder dat wat je zaait je inderdaad oogst en dat de lach niet uit de wereld te bannen is en dat dat laatste maar goed is ook. Serieus zijn is verschrikkelijk en Janka ook!

Interesse? ‘Jim en Janka de Verschrikkelijke’ is te bestellen op http://www.boekscout.nl

Jim en Janka de Verschrikkelijke is een echte pageturner.

De ontsnapping van Gerjon Gijsbers

Mijn leven vangen in verhaaltjes. Ik doe het graag. En zie mijn verhalen dan het liefst terug gebundeld op thema in mooie boeken. Ook lees ik graag verhalen van anderen mensen. Over hun leven. Over hun hemel en hel. Over hun rare gewoontes en bijzondere passies. En vooral: over hun lessen.

 

Ik keek naar boven en had geen idee

Met een dramatische lach las ik de zwartgallige radiogollums van Gerjon Gijsbers in ‘Ik keek naar boven en had geen idee’. Het boek met een mooie vrolijk gekleurde fotokaft en geel leeslint zag ik liggen tijdens een van mijn vele bezoekjes aan de Koppelkerk in boekenstad Bredevoort. De dame achter de toonbank wist mij te vertellen dat zijn humor echt de moeite waard is en dat hij een bekende schrijver in de omgeving is, ook al had ik nog nooit van hem gehoord. Tja, je kan ook niet alles weten. In zijn columns verweeft hij zinnen uit songteksten in zijn gedachten en leven en heeft hij elke week wel een lied heeft waar hij zijn gollums, zo noemt hij zijn colums, aan ophangt. Deze gollums leest hij wekelijks voor op de plaatselijke radiozender voor het programma LoadFM om 22.30 uur. De beste zestig zijn in dit boek verzameld. Hij schrijft over zijn ervaringen met de studie Nederlands, werken in een The English Bookshop, brandt veelvuldig kaarsjes in de kerk, wordt door zijn lange haren voor Jezus of Marilyn Manson aangezien, verblijft in het ziekenhuis met suiker, neemt vreemdelingen in huis, legt uit waarom hij een zwak voor de underdog heeft en blijkt hij een heel klein hartje te hebben als zijn kat Simba doodgaat.

 

Groeiende schrijfervaring

De gollums beginnen op 06-07-2012 en de laatste in het boek is van 31-07-2015. Gaandeweg worden ze langer en merk je dat de schrijver meer schrijfervaring heeft opgedaan: de stukken zitten steeds knapper, kunstiger en vloeiender in elkaar. Heel mooi om zo een schrijfontwikkeling mee te lezen en steeds harder om de grappen te lachen.

 

Lokken en uitdagen

Het mooie vind ik dat Gerjon in Aalten woont, een plaats bij mij in de buurt, en dat hij plekken bezoekt die ik ook ken, zoals Bredevoort en Nijmegen. Net als ik heeft hij Nederlands gestudeerd. Ik zocht in het begin al lezend naar overeenkomsten, maar stuitte daarin eigenlijk alleen op verschillen. Ja, ook ik zoek mijn heil in het opschrijven van woorden, maar ben eerder een ‘vredelievende’ schrijfster die haar hand troostend uitsteekt door haar woorden heen. Gerjon heeft een zwartgallige humor, die zeker aansprekend is, maar die ook de controverse zoekt. Hij lokt en daagt uit om een andere mening te geven, bijvoorbeeld over het geloof, of om zijn visie al proostend en rokend uit te vergroten. Daarbij krijgt hij de lezers zeker op zijn grimlachende hand. Hij geeft in zijn gollum van 20-09-2013 bijvoorbeeld zijn mening over het feminisme naar aanleiding van zijn interesse in Hildegard von Bingen en Jeanne d’Arc:”Voor alle vrouwen die zich als vrouw willen bewijzen: houd je verre van feminisme en trek je eigen plan. Trek een harnas aan, meng je in de strijd, slinger een gitaar om je nek, ga achter een piano zitten of ga desnoods rondhoereren, maar laat dat laatste geen voorwaarde zijn om iets te bereiken. Ga op zoek naar je eigen talent, benut het en buit het uit.”

 

Ontsnappen

Als motto staat een zin uit het lied ‘No rain’ van Blind Melon in het boek: ”And all I can do is read a book to stay awake, and it rips my life away, but it’s a great escape.” En ik denk dat dat bewust of onbewust ook de les is die Gerjon ons wil meegeven. Boeken en schrijven kunnen je helpen om aan het niet altijd mooie leven te ontsnappen. Ze geven het leven vorm en kunnen je steunen in moeilijke tijden.

 

Truttig kopje kruidenthee

Met Gerjons boek was ik even ontsnapt uit de werkelijkheid en droomde ik van een leven als schrijfster die ook haar columns op de radio voordraagt. Maar dan niet-rokend en zonder drank. Met een truttig kopje kruidenthee.

 

Een boek om even in te ontsnappen!

 

De poëtische pop van Iris Penning is mooi eigenwijs!

Poëtische pop is mooi eigenwijs. Waarom kan ik niet zingen? Waarom bespeel ik geen instrument? Ik bedien mijn woorden alleen met de taal. Ja. Hoewel? Is dat echt zo? Een paar jaar geleden kreeg ik Marcel en Eric van TweeFM zo gek om muziek te schrijven bij twee gedichten van mij. En wel ‘Lief zijn’ en ‘Stiekem een tien’. Het resultaat was mooi en om trots op te zijn. ‘Lief zijn’ werd zelfs op hun LP met de gelijknamige titel gezet. Een hele eer.

Er zit meer muziek in mijn taal. Echt waar. Nog geen maand geleden mocht ik gedichten voordragen met Excelsior Eibergen, een heus orkest. Wat zou ik graag ook zelf zingen en muziek maken bij mijn gesproken taal. Helaas is het zo dat als ik ook maar één noot zing iedereen zijn vingers in zijn oren doet. Mensen die zeggen dat iedereen kan zingen geloof ik niet. Mijn omgeving ook niet. Misschien moet ik niet zo zeuren en dankbaar zijn dat ik in ieder geval één gave heb gekregen: de woorden. Ik denk, voel, zie en ruik ze. Niet de noten of de klanken. Daar ben ik blind, maar niet doof voor. We zijn niet allemaal wonderkinderen. De mij gegeven woorden moet ik maar niet in de spreekwoordelijke bek kijken. Ik laat mijn gedichten wel dansen op gedragen stembuigingen.

 

Post

In maart kwam er een pakje met de post. Op naam van Boef. Hij stond op het punt om het huis te verlaten en maakte geen aanstalten om het open te maken. Het was mijn vrije dag en dat betekende dus dat ik dan de hele tijd naar een pakje zou moeten kijken zonder te weten wat de inhoud ervan was. Om spontaan te van gaan nagelbijten. Al doe ik dat nooit. Om spontaan een rol koekjes van op te eten. Al heb ik die om die reden niet in huis. Om spontaan…Bij het afscheid vervloekte ik Boef voor de grap hardop. Hij lachte, snelde het huis uit en zei, voordat hij de voordeur achter zich sloot, dat ik het pakje mocht openmaken. Dat liet ik mij natuurlijk geen tweede keer zeggen! De deur was nog niet dicht of het pakje lag al open op mijn schoot. Het waren twee cd’s van Iris Penning en een gedichtenboekje van haar. Tranen rolden over mijn wangen: het waren cadeautjes voor mij!

 

Spreken met suiker

De cd-speler ging gelijk aan en ik liet mij verrassen door de diepzinnige, heldere en suggestieve woorden van Iris. Haar teksten zijn op een lichte manier diep en haar muziek zorgt voor een weemoedige trilling in mijn hart. Van de op muziek gezette gedichten van ‘Spreken met suiker’ is een mooi klein gedichtenbundeltje verschenen. In het slotgedicht vat ze de bundel samen:

 

Heb je geen doel

dan verdwaal je nooit

stap voor stap, het pad

komt vanzelf

 

in de verte lopen mensen

ze zeggen niets

wie ben jij als niemand kijkt

wie is wat hij lijkt te zijn?

ik wil alles of niets.

 

de scherpste zouten zijn je tranen

weet ik, vrees ik

maar we spreken met suiker.

 

We doen maar wat we willen doen

en meestal mag dat dan niet

 

als ik aan de toekomst toe kom

kom ik misschien nog bij je langs.

 

 

Liever vieze voeten

Haar nieuwste cd ‘Liever vieze voeten’ is voorzien van een boekje aan de cd-hoes waarin haar gedichten staan in een bijzonder lettertype dat haar eigen handschrift is. Daarin zijn ook enkele ‘vermoorde’ liedjes te vinden. Deze hebben de cd net niet gehaald. De cd is er een om te luisteren en dan na te denken over je eigen leven. Over de vormgeving ervan. Over de mogelijkheden. Over pijn. Over liefde. Over geluk. Over het leven dat kort is. Over het plukken van de dag. Bij ‘Mag ik iets vragen’, een van de liedjes, is een intense clip gemaakt. Toen ik hem zag, was ik verkocht!

Boef had met de aanschaf van de cd’s gratis toegang tot een concert van Iris gewonnen. Helaas konden we daar niet naartoe, omdat we net met vrienden een weekend weg waren. Jammer. Misschien dat we in de toekomst nog naar een ander optreden gaan. Even kijken of ze nog een keer in de buurt komt!

Wil je meer weten van Iris of de clip ‘Mag ik iets vragen bekijken?’:

https://www.irispenning.com

 

Links de cd ‘Liever vieze voeten’ rechts de dichtbundel ‘Spreken met suiker’.

Hoe ‘Diagnose Huntington’ van Ellen Hendrix op mijn pad kwam

Een voorliefde voor persoonlijke verhalen heb ik altijd gehad. Nieuwsgierig ben ik naar dat wat achter de oppervlakte beweegt en voor de gemiddelde mens in de kroeg verborgen blijft. Zelf breng ik ook graag wat vreugdevolle diepgang in het leven. Dat doe ik middels mijn geschreven woorden in de vorm van gedichten, columns, boeken en ‘te gek’ interviews. Omdat ik me graag uit in taal vind ik het ook altijd mooi om juist via dat medium informatie tot mij te nemen. De laatste jaren lees ik veel persoonlijke verhalen om de mensen die ik ontmoet beter te leren kennen, om te leren wat het echte leven hen leert en mij al lezend ook, om zo een wijzer mens te worden.

Al bijna acht jaar bezorg ik post in Lichtenvoorde. Toen ik net naar de Achterhoek verhuisde, was ik op zoek naar zingeving en spirituele zaken. Ik googelde in die tijd veel, omdat ik een cursus wilde volgen en kwam toen op de site ‘De Diamant’ van Ellen Hendrix terecht. Zij was bezig met engelen. Dat was voor mij nog een stap te ver. Ik was toen helemaal niet bezig met engelen, meer met heksen, dansen en schrijven. Dat kon ik allemaal echter nergens in het dorp vinden. Ik besloot een schildercursus te gaan volgen. Je moet toch wat.

 

Engelen

De tijd streek voorbij. Vaak stond ik in mijn functie als postbezorger voor Ellens deur, zij woonde in mijn vaste wijk, om brieven door de bus te doen. Een enkele keer overwoog ik aan te bellen om kennis te maken, want ik was nieuwsgierig naar haar en haar engelen. Toch heb ik dat nooit gedaan. In november 2017 overleed plotseling mijn moeder. Er gebeurde daarna veel in mijn leven. Ik wilde meer weten over de dood en het hiernamaals en ging mij daarin verdiepen. Als vanzelf kwam ik uit bij engelen. Ik dacht weer aan Ellen en haar engelen, googelde opnieuw en kon haar in Lichtenvoorde niet meer vinden. Wat ik gek vond, want ik bezorgde nog steeds post bij haar huis. Wat bleek: zij was verhuisd naar Arnhem, maar haar man en zoon woonden nog in Lichtenvoorde. Dat vertelde zij mij toen ik haar belde voor informatie. Ook geeft zij nog steeds engelencursussen. Het wordt tijd dat wij elkaar nu echt gaan ontmoeten. Bijzonder dat dat na al die jaren nog steeds niet gebeurd is.

 

Het engelkaartje dat ik van Ellen kreeg bij de aanschaf van haar boek.

 

Diagnose Huntington

Met twee vriendinnen ga ik vanaf volgende week een engelencursus bij Diamond Souls volgen. Ik hoop zo antwoord te vinden op de vragen die altijd al sterk bij mij leven en die sinds de dood van mijn moeder meer naar de oppervlakte zijn gekomen. Ter voorbereiding besloot ik Ellens autobiografische boek ‘Diagnose Huntington’ te kopen en te lezen.

Het verhaal begint nogal verdrietig en benauwend, maar ontvouwt zich in de loop van het boek tot een weids en vrij gevoel. Ellen is drager van het Huntington gen. Een ziekte die haar voor veel moeilijke keuzes heeft geplaatst. Zo besluiten zij en haar man in eerste instantie om geen kinderen te nemen. Ellen heeft echter zo’n sterk moederinstinct dat ze de sprong toch wagen. Ze baart een mooie zoon die vol liefde door haar en haar man wordt opgevoed. Ze vindt hoop en kracht in de spirituele weg, ook als haar vader sterft, en daardoor komt haar ziekte op een zijspoor. Ze verzet bergen en komt zelfs op het punt dat zij anderen gaat helpen. Niet in de verpleging, zoals ze vroeger deed, maar met cursussen in haar praktijk ‘De Diamant’. Ze ontwikkelt zich zo sterk dat ze uiteindelijk tijdens een vakantie waarin ze zwemt met dolfijnen haar tweelingziel tegenkomt met wie ze haar leven gaat delen. Dit zonder het goede contact met haar ex en zoon te verliezen.

Dit is in een notendop het verhaal. Eigenlijk zou je het moeten lezen om de ontwikkeling te kunnen voelen en haar herinneringen aan liedjes te begrijpen. Zelf ben ik erdoor geraakt en denk ik nu elke keer als ik ‘Alive and kicking’ van The Simple Minds hoor aan haar. Je kan het noodlot keren, dat blijkt wel uit het verhaal van Ellen.

Ik kijk uit naar volgende week, want dan begint de cursus. Wat zal ik allemaal ervaren? Zal ik antwoord vinden op mijn vragen? De tijd zal het leren. Ik zal geduld moeten hebben, zoals het engelenkaartje dat ik bij aanschaf van haar boek kreeg ook al aangeeft. Geduld. Laat dat nu net mijn beproeving zijn.

 

De voorkant van ‘Diagnose Huntington’. Een boek met het persoonlijke levensverhaal van Ellen Hendrix.

‘Opnieuw beginnen’ blikt achter de façade

Herinneringen vervliegen niet en beloftes blijven. Ook al is het nu bijna een jaar na dato. Het was een avond in april dat ik met Annekée lekker Italiaans ging tafelen in Vorden. Voordat we richting pop-up restaurant zouden gaan, wilde Annekée graag naar de boekpresentatie van Annemartien Berkelaar, een medecursiste van haar schrijfcursus. Deze boekpresentatie was in de Koppelkerk in Bredevoort en aangezien ik zelf schrijfster ben, zei ik vrij en blij:”Ik ga mee!”

 

Familieroman

In het drukbevolkte Boekencafé hoorde ik de verhalen van verschillende sprekers over Annemartien en haar debuut ‘Opnieuw beginnen’. Zelf hield ze ook een erg prikkelend praatje over haar boek en de weg er naartoe. ‘Opnieuw beginnen’ is een familieroman over de vijftigjarige Thea die vanuit de Randstad naar de Achterhoek verhuist. Met gespitste oren luisterde ik naar alles wat er gezegd werd, want mijn aandacht was na deze informatie enorm getrokken. Ik heb immers zelf ook een boek geschreven over mijn integratie als stadse in de Achterhoek. Hierdoor ben ik erg nieuwsgierig naar de belevenissen van andere import-Achterhoekers. Ondanks het feit dat dit boek fictie is en niet autobiografisch (ik smelt zoals jullie weten bij persoonlijke levensverhalen) kocht ik het toch resoluut.

 

Goed gevoel

De tijd verstreek en andere boeken kwamen op mijn pad. Steeds lokte het fraai groene exemplaar met vlinders op de kaft mij toe. Een paar weken geleden pakte ik het en begon met lezen. Direct werd ik gegrepen door de herkenbaarheid. De zaken waar ik mee worstelde toen ik in de Achterhoek kwam wonen, worden erg inlevend beschreven. Ook de rauwe randjes. Zoals het feit dat Achterhoekers eerst de kat uit de boom kijken en je dan pas opnemen in hun midden. Als je dan eenmaal in hun midden zit, is het voor altijd. De tussenperiode, die doet wat met je. In het boek kun je heel goed lezen wat. Verder wordt een ontluikende vriendschap beschreven tussen Thea en de veel jongere Simone, die na haar scheiding op zoek is naar een nieuwe levenspartner en vader voor haar kinderen. Daarbij wordt ook een inkijkje gegeven in hoe het eraan toe gaat op datingsites. Wat ik knap vind, is hoe er een opkomende depressie bij Thea wordt neergezet en hoe ze deze, samen met Simone, te lijf gaat. Ik zal het einde niet verklappen, maar het geeft je wel een goed gevoel over de Achterhoek. Een goed gevoel dat ik ook heb.

 

Achter de façade

Het boek leest prettig en er komen veel dialogen in voor. Het is echt een aanrader voor alle mensen uit de Randstad die naar de Achterhoek zijn verhuisd en zich afvragen of ze de enige zijn die bepaalde emoties doormaken. Voor Achterhoekers die willen leren begrijpen wat hun nieuwe bewoners soms kunnen doormaken is dit boek ook een must. Je kan namelijk niet alles aan de buitenkant zien! Dit boek blikt achter de façade.

Het boek is verschenen bij Zomer en Keuning en daar ook te bestellen. Op deze link vind je meer informatie en kan je ook het eerste hoofdstuk lezen.

 

De lieflijke kaft van een boek over de Achterhoek met haar mooie, maar ook rauwe randjes.

De Torenwachter spreekt zijn eigen taal!

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was een vrijdag in november. Het regende en ik ging met de bus naar Groenlo. Ik was vlinderig en opgetogen, omdat ik naar de boekpresentatie ging van een collega die ik nog maar één keer gezien en amper gesproken had. Sporadisch had ik weleens een column van hem gelezen.  Al meer dan vijftig jaar verschijnen die wekelijks in de Groenlose Gids. De kennismaking in woorden was mij wonderwel bevallen. Hoe zou de persoonlijke kennismaking zijn? Wie is De Torenwachter waar heel Groenlo het over heeft? Zelfs als import-Lichtenvoordse en correspondent van de Elna hoor ik die verhalen!

 

Gestolen momentje

Op zijn Rabarbara’s was ik weer veel te vroeg bij De Stadsch Pomp waar de bundeling van zijn columns gepresenteerd zou worden. Ik maakte een ommetje door de stad en kwam Gerwin Nijkamp, hoofdredacteur van Achterhoek Nieuw en uitgever van het boek tegen. Hij was op weg om een bloemetje te kopen voor de presentatie. Een blik op mijn houten Lumbr horloge vertelde mij dat het eigenlijk nog steeds te vroeg was om mijn entree te maken, maar ik stapte toch het café binnen, wetend dat vroege vogels soms geluk hebben. En ik kreeg gelijk. De gelegenheid werd geschapen (door God?) om met schrijver Ferry Broshuis, alias De Torenwachter te spreken. Ik zat nieuwsgierig in een hoekje bij het raam van een grote, bruine zaal. Hij kwam vriendelijk bij mij zitten en wist zelfs mijn naam! Vervolgens stelde hij mij vragen, deed boude uitspraken en uit dat wat ik niet zei, trok hij conclusies. Een eigenschap die ik later ook in zijn boek Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten herkende. Al gauw druppelde de zaal vol en had ik mijn gestolen momentje met de Grolse schrijfmeester gehad. Eigenlijk had ik hèm vragen moeten stellen, maar overvallen door onze ontmoeting en het moment werd de journalist in mij even niet wakker. Misschien krijg ik die kans ooit nog eens. Je weet maar nooit.

 

Braaf in de rij

De presentatie volgde. Gerwin en burgemeester Annette Bronsvoort hielden een praatje vol lof over Torenwachter. Hij speechte zelf ook met humor uit het blote hoofd en las een column met verve voor.  Over het schrijven van zijn columns maakt hij een opmerking die de week erop in de Groenlose Gids staat: ”Als je een boek schrijft ben je alle machthebbers tegelijk. Je kunt iedereen alles laten doen wat je wil. Een column schrijven is gelijk krijgen terwijl je weet dat je het niet hebt.” Die (zelf)spottende toon kon ik wel waarderen. Ik kocht een boek, stond braaf in de rij om het te laten signeren en werd toen door zijn lieftallige dochter Kyra gefotografeerd. Die foto hangt nu uitvergroot boven mijn bed.

 

De foto die dochterlief Kyra maakte van De Torenwachter die ‘Torenwachterstaal. Van biebmoeders tot dweilorkesten’ voor mij signeert. Foto: Kyra Broshuis

 

Hilarisch, scherpzinnig, zelfspot

Vol goede voornemens had ik het plan opgevat om het boek gelijk uit te lezen. Het onvoorspelbare lot bepaalde anders. In de maanden die volgden las ik af en toe tussen de bedrijven door schuddebuikend een paar columns. Deze zondag nam ik met een grote eindspurt het grootste gedeelte voor mijn rekening. Wanneer ik het laatste verhaal uit heb, weet ik meer over biebmoeders (eerste verhaal) en dweilorkesten (laatste verhaal) en alles wat daartussen zit. En dat is een heleboel over het geweldige Grolle (Groenlo) maar ook over: de strijd tussen Lichtenvoorde en Groenlo, bier, voetbal, Sinterklaasgedichten, de gemeente Oost Gelre, toeristen, senioren, het bezoeken van een huisarts, zijn familie, enzovoorts, enzovoorts. Hij noemt zichzelf in het boek vaak spottend een kneus en ‘Het Repair Café’ waarin hij zijn twee linkerhanden beschrijft en hoe zijn familie daarmee omgaat is echt hilarisch: ”Als je hem iets laat repareren weet je zeker dat je het voorwerp niet meer herkent en dat het ook nooit meer kan worden hersteld.”

 

Scherpzinnig en met de nodige zelfspot analyseert De Torenwachter zijn omgeving, de gesprekken die hij opvangt of wat hem ter ore komt. Kritiek op de politiek en ondernemers is hem daarbij niet vreemd. Hij geeft de nodige inzichten in het leven en de (Grolse) maatschappij. Of we die allemaal serieus moeten nemen is de vraag. Ik denk dat je die het beste zelf kan beantwoorden. De Torenwachter spreekt zijn eigen taal.

 

Verkooppunten

Boekhandel Wiegerink, Bruna en VVV in Groenlo. Prijs: 12,95. Bestellen kan ook via een mail naar de redactie van Achterhoek Nieuws: info@achterhoeknieuws.nl

 

Het boek dat mij doet schuddebuiken. Foto: Barbara Pavinati