Categorie: Recensie

Floriaan de tuinkabouter

Mijn nichtje Nina wordt drie dit jaar. Al een paar maanden heb ik een cadeautje voor haar in huis. Normaal gesproken ben ik niet zo geduldig met het bewaren van geschenken, maar wijsheid komt met meer grijze haren. Mijn presentje is het boek ‘Floriaan de tuinkabouter’ van Ineke Bennink-ten Have. Ik kwam op het idee voor het boek door een artikel dat collega en vriendin Annekée geschreven heeft voor de Elna.

Het verhaal dat ik las over de totstandkoming met het scheuren en kleuren van tekeningen sprak mij erg aan. Toen ik het boek in De Koppelkerk zag liggen tijdens een tentoonstelling die ik bezocht, aarzelde ik geen moment. Zelfs Boef (absoluut geen boekenliefhebber) bekeek het kleurrijke en fraai vormgegeven boek vol bewondering en bladerde er aandachtig in. Ikzelf heb de rijmpjes en collages ook goed tot mij genomen en kon al lezend en kijkend niets anders dan goedkeurend en blij glimlachen. In het boek ga je met Floriaan door de tuin lopen en beleef je de seizoenen: in de groentetuin, in de bloemenwei, bij de vijver, in het huis van Flora die in een bloempot woont en ga zo maar door. Er loopt af en toe een kat door het verhaal. Neel heet zij.

De illustratie op de voorkant van het boek kom je ook in het verhaal tegen. Het volgende gedicht staat erbij:

 

‘s Nachts als het stil is

 

Hier zie je Floriaan buiten in het maanlicht staan.

Het is nacht en toch zo licht.

De volle maan schijnt op zijn gezicht.

Hij is in de wei om de Teunisbloemen te zien.

Hij telt er wel een stuk of tien.

De bloemen die in de avond pas open gaan,

Ruiken mmmm….zo lekker zoet, vindt Floriaan.

 

Aan het toepasselijke einde van het boek gaat Floriaan dromen en slapen. En dromen deed ik na het boek. Over hoe je iets kan maken waarin woord en beeld zo goed en zo mooi samen komen en over hoe Nina het boek zal vinden. Ik hoop dat ze er net zo van geniet en misschien nog wel meer als ik heb gedaan. Kinderen hebben nog zo’n heerlijk open belevingswereld. Ik kan niet wachten tot ik het haar kan geven en haar blik zie. Het is bijna zo ver!

Meer info op de site van Ineke: www.inekecp.nl

De mooie voorkant van ‘Floriaan de tuinkabouter’

Monumenten voor een moeder

Persoonlijke verhalen, daar ben ik fan van. Zeker als ze mooi en liefdevol zijn opgeschreven. Daarom ging ik donderdagavond 19 april nieuwsgierig naar de lezing van Ria Tuenter in de bibliotheek van Lichtenvoorde. Zij sprak daar samen met Joyce de Schepper over haar twee boeken: ‘Mam raakt kwijt’ en ‘Kusje voor popje’. Het zijn boeken vol korte, eerlijke verhalen met een kwinkslag over het verdriet dat je kan hebben over een dementerende moeder, maar ook met een handreiking over hoe je er mee om kan gaan en soms zelf om kan lachen. Ria had een pop meegenomen. Het was de JOYK-pop waar haar moeder dolgelukkig mee was, omdat ze daarmee gezelschap had en iets om voor te zorgen. Ze wil met haar boeken meer begrip voor dementie krijgen. Ze schrijft in haar nawoord:

“Mensen met dementie zijn namelijk niet gek, ze leven alleen in een andere wereld dan de onze. En als je meegaat in hun leefwereld, kun je samen nog mooie momenten beleven; niet alleen verdrietige, maar ook vrolijke.”

Hoe treffend is dan ook het motto gekozen in ‘Kusje voor popje’, waarin het verdriet van de schrijfster naar voren komt over het verlies van haar moeder. Eerst aan meneer Alzheimer en later aan Magere Hein. Al ziet ze in het eerste verlies ook iets moois. Bijvoorbeeld wanneer haar moeder voor het eerst in haar leven haar nagels felrood durft te laten lakken. Lekker recalcitrant.  Zelf lees ik in het motto ook de andere rol die Ria nu heeft gekregen. Haar moeder is dood en zal niet meer weten hoe zij met haar pop speelde én Ria ziet haar moeder zelf tijdens haar dementie met een pop spelen. De rollen zijn omgedraaid. Zij is een beetje de moeder van haar moeder geworden. Dit benoemt ze ook in het verhaal ‘Een veranderende rol’. Daarin schrijft ze dat haar moeder haar vaak ‘haar lieve moedertje’ noemt. Ze spreekt dat niet tegen.

Maar niemand zal meer weten

hoe je met je pop kon spelen

en niemand zal nog ooit

je vroegste vroeger met je delen

 

Uit ‘Geen kind meer’ – Jan Boerstoel

Zelf heb ik dementie niet van dichtbij meegemaakt, maar ik kan mij zo voorstellen dat het hartverscheurend is. Dat kwam duidelijk naar voren in hetgeen de aanwezigen bij de lezing vertelden over hun vader, moeder of werk in de zorg. Ook uit de verhalen van Ria spreekt verdriet, maar vertelt ze die avond: “In het opschrijven ervan vond ik troost.” Tegelijkertijd geeft ze troost met die opgeschreven woorden aan anderen die hetzelfde meemaken of hebben meegemaakt, maar ook aan mij die haar moeder volkomen onverwacht veel te jong verloor. De zorgvuldig en symbolisch gemaakte boeken met foto’s en een mooi leeslint zijn een monument voor haar moeder. Tegelijkertijd zijn ze een monument voor alle moeders. To infinity…and beyond.

De twee monumenten die ik in een ruk heb uitgelezen. Echt een aanrader!